Putje in, putje uit, hormonen, dromen, schrijven en bedankt! <3

Het is weer lang geleden dat ik schreef voor mijn blog, hè! Ik krijg nochtans veel positieve reacties en hoe langer hoe meer. Ik zou liegen als ik zei dat me dat niets zou doen. Mijn ijdelheid wordt er wel mee gestreeld.

 

Ondertussen schrijf ik ook officieel in bijberoep, dat wil nu zeggen dat ik er geld mee dreamsmag en kan verdienen. Ik was het een beetje beu, al dat gratis schrijven voor jan en alleman. Freelance schrijver, staat mooi, niet dan? Ghost writer? Tsja, het kan nu allemaal en er zijn wel wat projectjes…. De éne al wat groter dan de andere, dat is ook logisch. Het begon allemaal met een droom, of die ooit echt iets wordt, weet ik natuurlijk niet, maar goed, na al die gratis geschreven dingen, ga ik nu ook gewoon verder. Maar nu in opdracht van. En ook dat eigen boek, dat echt even on hold lig, wegens persoonlijke redenen, maar eender wat de uitkomst zal zijn van dat verhaal, ik ga het schrijven. Er zei me iemand dat een boek een happy end moest hebben. Ik vind van niet, zei ik. Dus eender welke richting het zal uitgaan, ik schrijf het gewoon. Ik twijfel nog tussen eigen beheer en een uitgever, beiden hebben zo hun voor en nadelen. Uitgever is zelf redelijk veel investeren, eigen beheer ook natuurlijk, maar minder. Uitgever is gratis reclame (enfin, dat zit ook mee in die investering natuurlijk), eigen beheer is echt wel alles zelf doen. Nu ja, ik vind dat schrijven fijn en zie verder later wel. Ik heb er al veel over opgezocht!

 

Ik heb weer even in de put gezeten, ik ben eerlijk. Ik had een eicelpick-up gehad, er was er maar één van normaal bevrucht. Dat was niet goed, dat is nogal logisch. Mijn ultieme droom blijft nog wel steeds mama worden, uiteraard. Ik kreeg wel een TP. Ik heb er amper over gesproken, maar twee weken geleden had ik heel veel pijn in mijn onderrug, ik was naar een optreden geweest. Kreeg daar enorm veel pijn in mijn onderrug, niet te houden zelfs. Misselijk geworden van de pijn, buiten op de grond gaan zitten omdat dat goed deed tegen de pijn, heel goed zelfs. Uiteindelijk naar de auto gekropen, letterlijk. Jong gastje zag me, was een jaar of 16, hij was bijna thuis. Is dan zijn ouders gaan halen, die me dan toch echt maar naar de spoed brachten. Ik had al 20 keer nee gezegd tegen iedereen, ze konden daar immers niets doen. Maar nu zei ik echt “ja”, ze vroegen me nog of ze iemand moesten bellen. Nee, zei ik, ik had al wel berichtjes naar mensen gestuurd die avond…  Dus ja…. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als die nacht op de spoed van Lier. Ik wist tijdens dat optreden al hoe laat het was, nu ja…. Ik zit dan zo elke keer wat in ontkenning, vertel er niet veel van. Een vroeg-miskraam, dat is toch hetzelfde als gewoon negatief testen, niet dan? Mijn psychologe vroeg me nadien wel wat ik wilde bewijzen met “nee” te antwoorden toen ze me vroegen iemand te bellen. Dat ik het alleen kan, zei ik. Waarom, vroeg ze? Omdat ik alleen voor dat kind ga, zei ik weer. Ik denk dat ze haar bedenkingen had, ik nu ook wel, haar vraag deed me nadenken, mijn antwoord ook, nog steeds.

 

Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar ik zeg het mezelf graag… Dan moet ik er niet aan denken dat ik weer een embryo kwijt ben. Dan is het gewoon weer niets geworden, denk ik dan. Is voor mij beter te dragen. Tsja, ik heb een grote kinderwens en ze lijkt enkel groter te worden. Ondertussen moest ik weer naar de “grote” dokter, die me een heel nieuw schema gaf. Het is weer een hele boterham. Hij zei me ook dat hij niet zeker is dat ik ooit kinderen zal hebben. Maar zoals iemand me afgelopen weekend zei, zolang hij nog mogelijkheden ziet, zijn die er toch nog? Ja, dat is het zeker, maar ik heb een week echt de put in gezeten, ik was ook ziek, heel ziek zelfs. Dus ja, ik kon en mocht in bed blijven liggen. Ik was daar best blij mee ergens, in zekere zin.

 

Mijn psychologe is dan weer blij dat ik zo dicht bij mijn gevoelens zit, dat ik kan wenen en in de put durf te gaan zitten, om er dan weer uit te komen. Want ik ben heel veerkrachtig, zegt ze, alleen zie ik dat zelf niet in. Toen ik haar gewoon een paar weken geleden zei “weet je, het leven is gewoon niet leuk, ook al wil iedereen dat wel heel graag.” zei ze terug “Het leven is inderdaad niet leuk.” Nu ben ik aan het schrijven over de vind-ik-leuk-maatschappij, want die twee heel eenvoudige zinnetjes die we elkaar zeiden, gaven me inspiratie. Het is best boeiend in hoeverre ik zie dat ik niet hou van deze vind-ik-leuk-maatschappij en aanhanger blijf van: blijf a.u.b. ook zeggen wat er tegenvalt, zodat niemand ongelukkig wordt. Want dat creëren we nu wel, facebook draagt daaraan bij. Ik ken mensen die zelfs zeggen dat je daar niets anders dan leuke dingen op mag zetten en geen problemen. Waarom vraag ik me dan af? Dat is het leven toch. Mensen zijn depressief en zetten een lachende foto op facebook. Facebook = fakebook, zeggen er ook velen, net om die reden. Ze hebben vaak gelijk.

 

Ik schrijf daar dus wel over, ook over miserie. Met deze blog, maar ook op mijn profiel en ik heb er ook geen problemen mee om eens iets te vernoemen in een groep of zo. Ik krijg vaak privé-berichten dat het anderen helpt, die vinden dat het niet kan, zetten het dan wel onder het bewuste bericht of zo. Toch krijg ik gelukkig meer positieve berichten dan negatieve. Maar dat ik reactie uitlok, is sowieso goed, denk ik dan: positief of negatief. Met negatieve feedback kan een mens trouwens ook veel, heel veel zelfs. De mooiste commentaar openbaar vond ik deze toch wel:

Geheel begrijpelijke boodschap. De kans is groot dat de groep die je niet begrijpt.

  1. Geen gevoel voor sympathie of empathie heeft.
  2. Zelf erg afhankelijk is geworden van likes.
  3. Het gewoon niet heeft gelezen.

 Het is jammer genoeg de trend. Een trend die moeilijk te doorbreken is. De social media kunnen velen niet loslaten omdat het streeft naar hun ideale wereldje.

Gezien worden en veel waarde hechten aan een ‘like’. The meaning of their life.

Mensen die hier minder gevoelig zijn zoals u, ik ook, zijn veel meer geneigd om echte real life contacten te behouden of onderhouden.

Immers (zo vind ik) heb je meer aan een handjevol echte geliefden (vrienden en/of familie) dan een grote groep vrienden (waar het de vraag is of ze echt zijn).

Allereerst mijn compliment. Je kwetsbaar opstellen wordt tegenwoordig vaak verward met ‘zwakheid’ terwijl ik het asocieer met ‘moedigheid’ en ‘sterke karakter’. Wie durft immers tegenwoordig openlijk te spreken over zijn of haar gebreken. Die groep is in de minderheid.

Hopelijk vindt u wat u zoek.

 

Dat was als antwoord op het bericht: “het is oké om alleen te zijn, soms, maar niet constant”

Het beschreef heel goed wat ik wilde meedelen. Maar dan in zijn persoonlijk woorden.

 

Maar ik krijg veel privé-berichtjes ook, heel veel zelfs, zeker nu ik een facebookpagina heb, dat mijn blog hen zo helpt. Omdat ik er zo open over schrijf, over de pijnlijke rouwprocessen, over het enigszins “anders” zijn. Over het in de put zitten en er weer uitkruipen, dat dat ook nodig is, soms in de put gaan zitten. Zolang je daardoor terug energie kan krijgen en je er niet in wentelt, is dat goed. Ik weet dat dat voor mij werkt, even dat doen, dan kan ik daarna weer verder. Daar niet aan toegeven werkt bij mij juist omgekeerd. Zoals ik zei zat ik in de put, dat was sinds zaterdag voorbij, denk ik, of vrijdag al. Ik weet het niet juist. Ik had gezegd tegen mijn thuisverpleegster: “ik word zot van al die rommel hier” Op uw gemakske opruimen, zei ze, maar u niet forceren. Ik deed het, ging natuurlijk wel over mijn grenzen, uiteraard. Maar het blonk hier. Energie, dus….

 

Ik wil hier ook niet te veel over zeggen, maar de laatste weken blijft mijn plusdochter hier ook heel vaak. Dat meisje heeft het psychisch heel moeilijk, dus dat weegt door. Daar schrijf ik dus niet over, heel bewust. Ik weet namelijk niet of ze dat zo leuk zou vinden als ze dat leest over 2 jaar of 5 jaar of….  Ik merk wel dat ik desnoods kruip voor haar. Dat dan wel weer. Nu ja, dat ze het zo moeilijk heeft, is heel normaal. Maar zoals ze zeggen: hoe vroeger psychische problemen beginnen, hoe beter ze er uit kunnen geraken. We leven op hoop en ze komt hier graag. Ik begrijp haar, zei ze laatst zelfs. Van mij mag ze ook ongelukkig zijn, wenen, kwaad zijn en volledig zichzelf zijn. Haar vader vond dat ook belangrijk, ik dus ook.

 

Ondertussen ben ik dus ook weer bezig met hormonen spuitinfertilityen: een bangelijke combinatie die niet te onderschatten is, maar ik voel me inderdaad weer goed. Omdat ik voel dat het me deugd doet er terug mee bezig te zijn. Mensen waren me aan het aanraden om een pauze te nemen, maar net omdat ik nu verder aan het gaan ben, voel ik me ook weer beter. Ik ben weer bezig aan mijn grootste droom. Mijn moeder zei dat ik mijn eigen lichaam kapot maak. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar waarschijnlijk begrijp je dat ook enkel als je echt geen kinderen kan krijgen anders en dat het volgens mij een natuurlijk instinct is om kinderen te willen krijgen. Nu ja, mensen rondom mij zijn gestopt met te zeggen “uw tijd komt nog wel” en anderen consoorten, terwijl ik al heel jong wist dat ik er geen kon krijgen, zelfs met traject en dat meestal ongepast vond en het zelfs pijn deed, hoe goed bedoeld ook. Ze zijn gestopt, nu zeggen ze niets meer, dat doet ook wel pijn, maar ja… Ik ben misschien nooit content, ik weet dat ze doorgaans niet meer weten wat zeggen. Dat dan juist wel zeggen, is nochtans ook heel helend. Gewoon zeggen dat je niet weet wat zeggen. Gek eigenlijk, dat men niet beseft dat dat juist goed doet om dat te zeggen in zo een geval. Maar het is zwaar, iedereen waarschuwde me vooral voor de psychische belasting van die hormoonbehandeling, maar ik vind dat ik vooral last heb van de lichamelijke belasting.

 

Nu binnenkort kan ik ook echt weer aan het werk kan enzo, ga ik ook weer terug echt dingen om handen hebben, buiten komen. Een mens heeft dat nodig, dagen alleen zitten, daar wordt een mens zot van. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben nog steeds beperkt in mijn doen en laten, maar het gaat beter en beter, komt goed.

 

Ik heb mijn projectjes, mijn eigen projectjes en ik ga in overleg over wat ik voor kinderwens Vlaanderen kan doen. Ik wil verdorie echt terug dingen doen…. Echt doen…. Hoe langer je thuis zit en hoe minder je kan, hoe minder je ook zin hebt om iets te doen. Als je gaat werken, kuis je veel meer dan thuis te zitten. Dat is dus doodnormaal…. Dat heeft met energie te maken en ze noemen dat ook een bore-out. Dezelfde kenmerken als een burn-out, maar dan van verveling. Activiteit geeft gek genoeg energie. Mensen vinden dat vreemd als ik dat zeg, behalve -weer- diegenen die het zelf kennen of mijn gezinshelpster bijvoorbeeld. Die zegt dat ze dat overal ziet.

 

Ik heb ervoor gekozen met nu goed te laten opvolgen: psychologe (is nu ook min of meer verplicht bij ferti-traject, net omdat het emotioneel zwaar is), ik ga terug naar mijn psychiater enzo voort enzo verder. De thuisverpleging smijt ik buiten nadat de hechtingen uit mijn lijf zijn, ze zijn akkoord. En als het niet gaat, weet ik ze wel te vinden. Lukt wel, denk ik dan. Waarom zou het niet zijn? Ge zijt wel een plantrekker, hè, zei ze….. Na vijf jaren alleen wonen, zou het vreemd zijn dat niet te zijn. Ik zou dan ook niet meer alleen wonen, denk ik.

 

Nee, ik zat weer even in de put, ik kroop eruit! Ik krijg af en toe negatieve feedback over mijn schrijven, maar veel meer positieve. Echte bedankingen, die ik koester, echt koester, zeker als die hele privé-berichten ook uit het hart geschreven zijn….

 

Ik koester die, ik koester die echt… Dus doe maar gerust verder…. Echt waar. Heb geen schrik, ik ontvang ze graag.  Ik heb lang verlangd naar feedback, maar kreeg het amper, nu krijg ik het meer en meer, bedankt allemaal, echt waar. Ik leek zo voor niemand iets te betekenen, ik ben blij dat mijn facebookpagina daarin geholpen heeft. Het gaf me ook veel meer lezers. Onderschat nooit de impact van sociale media, positief en negatief, maar ze zijn ze.

feedback

 

Ik leerde ook een echte les: echte vrienden blijven, ze blijven echt. Ik heb een periode echt mensen weggeduwd, nadat Gui stierf, pas na de dood van Amber zocht ik ze allemaal weer op. En eigenlijk hebben ze me allemaal weer met open armen ontvangen. Ik heb veel vrienden, echt heel veel. Wij lopen elkaars deur niet plat, maar als we elkaar nodig hebben, zijn we er wel voor elkaar. Love it.

 

Op facebook heeft mijn pagina ondertussen meer dan 700 vind ik leuks en nog meer volgers en dat doet deugd, dat doet echt deugd. Dus ik ga naarstig verder, met mijn schrijven: met mijn schrijvende missies, zeg ik soms….

 

Dat doet me goed voelen, bedankt, echt waar!

Positieve punten in een echte rotweek of hoe ik gelukkig leef met ongeluk.

Vandaag denk ik enkel aan mezelf, heb ik me voorgenomen. Opgestaan met beginnende migraine, sumatriptan ingenomen, nog iets zeurend, maar kan al terug iets doen….

Afgelopen week een vrij zware week en ik verlang vooral naar rust. Vandaag neem ik dus gewoon even rust, totale rust. Bij rust denk ik ook aan ontspanning. Schrijven is ontspanning voor mij, dus ik ben hier nog eens. Ik kies er echter niet voor om te schrijven wat er allemaal in de omgeving aan het gebeuren is. Ik wil me op iets positief richten. Dus nu ga ik even bekijken wat me ondanks alle miserie toch wel blij maakte afgelopen week.

Op nummer één staat een goede vriendin, die me de avond nadat mijn grootvader was gesedeerd kwam opzoeken. Zodat ik even kon uithuilen. Dat bij iemand kunnen doen is nog steeds leuker dan alleen zitten en dat bij niemand kunnen doen. En via telefoon of via facebook is dat nog steeds heel anders dan als er iemand naast u zit. Dus beste vriendin, bedankt.

De volgende dag werd ik uit mijn kot gelokt door de buurvrouw. Ze wilde de deuren versieren met Halloween decoratie en vroeg of dat bij mij ook mocht. Wij hebben zo een gezamenlijk dakje boven onze deur, dus alleen dat van haar zou inderdaad geen zicht zijn. Ik denk dat ze wat compassie hadden met mij, een goede vriendin van haar was daar ook bij en ik mocht bij hen binnenkomen. Niet dat ik daar nooit eerder ben binnen geweest, t zijn toffe mensen. Praten met elkaar, over serieuze dingen, over grappige dingen en ik kreeg vers gekookt eten voor mijn neus geschoteld. Dat deed me zo goed. Lieve buurvrouw: dank u!

decapZaterdag ging ik met een vriendin naar de opendeur van de orgelfabriek Decap in Herentals. Heel interessant. Wist je dat ze zo’n gaatjeskarton voor een orgel in een soort van scanner kunnen steken om dat op een computer te zetten? Ik sta er nog van te op te kijken! Na die rondleiding van Tony Decap nog in de spiegeltent gaan amuseren. Diezelfde voormiddag kwam ook een vriendin een kattenluik voor mijn kat installeren. Ondertussen gebruikt meneer zijn privé-ingang heel vlotjes. Ook mijn luster is intussen gerepareerd en hangt weer op. Ook de lattenbodem is weer gerepareerd. bedankt!!!! Zo’n mensen kan ik dan zo dankbaar zijn.

Zondag ging ik naar de boekvoorstelling van Dirk De wachter. Dat deed me zo een deugd, zo een deugd. Om de één of andere reden hang ik bij die man steeds aan de lippen. Ook ons de-wachter-boodsschapgesprekje onderling daarna was een fameuze opsteker! Schone man, die Dirk De Wachter. Vanbinnen dan toch, over een buitenkant kan me altijd discussiëren, maar over zijn binnenkant alvast niet. Hij schreef ook nog een mooie boodschap in mijn boek (enfin, zijn boek dus, dat ik kocht en ik nu ga lezen en daarna mijn boekenkast ga inzetten omdat ik die na een tijd nog wel eens zal willen lezen!)

De volgende dag ging ik yoga doen, deugd dat dat deed. Echt waar. Ik zat die namiddag nog bij vrienden. En kon ik een artikel lezen door een vriendin uit De Standaard over Dirk De Wachter. De titel was “Doe niet alsof alles leuk is, leef met je ongeluk.” Het is dat wat ik doe en wat mij juist gelukkig maakt, ondanks dat ongeluk. Oké, het is wat veel allemaal nu, maar ondanks alle pijn en verdriet voel ik mij niet ongelukkig. Slecht misschien wel, maar niet ongelukkig. Groot verschil. Mild zijn voor mezelf, gevoelens omarmen en laten zijn. Het is dat wat een mens gelukkig maakt. Naar mijn mening, ik noem gevoelens ook nooit positief of negatief, die gevoelens, ze zijn allen nodig en horen allen bij een mensenleven. Gelukkig maar of we zouden apathische wezens zijn.

hart-boven-hardGisteren heel weinig geslapen, ik werd gevraagd om de zus van mijn vriend in het ziekenhuis even af te lossen. Dat meisje, de dochter van mijn overleden vriend dus, ligt in het ziekenhuis. Al sinds vorige donderdag. Ik zat daar, was er niet goed van, maar toen die meid zei dat ik zo lief was en vroeg of ze me een kusje mocht geven, werd ik weer helemaal warm vanbinnen. Ik heb haar zoals vroeger voorgelezen, omdat ze dat nu zelf niet kon lezen. Ze vond dat leuk, dat zag je en dat maakte me ook blij. Daarna ging ik naar Leuven en kwam ik een pracht van een affiche tegen van Hart boven Hard. Ik wil me daar nu eigenlijk ook eens actief voor gaan engageren eigenlijk. Die avond nog verse vol-au-vent gegeten, gewoon met frieten. ‘S avonds iets gaan drinken nog met vrienden, dat deed deugd. Niet zo laat gebleven als anders dan nu. Een totaal onbekende mens op fb verder geholpen met een schreeuw om hulp. Maakt mijn dag ook weer goed. Niet dat ik veel deed, maar een telefoonnummer doorgeven van twee psychiaters kan al veel doen blijkbaar. Die mens bedankte me uitvoerig. Het was alleen erg dat hij eerst beoordeeld of zelfs veroordeeld werd tot en met. Maar goed, ik was gelukkig dat ik de mens kon helpen, ook al ken ik hem niet! Anderen ook doorverwezen naar Kinderwens Vlaanderen, ook die mensen heel blij, al ken ik die ook niet!

Vandaag volledig rustdag. Opgestaan met migraine, nog in lichte vorm. Sumatriptan meteen ingenomen en het is al beter. Afspraak gemaakt bij Shanti van Kinderwens Vlaanderen. “Verlies triggert verlies” zei ze. Ze stelde het zelf voor, ja, ik vraag dat zelf niet, hè! Nog steeds een mankement: hulp vragen. Al lukt dat al beter dan vroeger. En totaal onverwacht naar Dirk De Wachter ook deze avond… Ik wilde rust, maar Dirk de Wachter geeft me rust, echte rust. Dus oké, dat is in orde. Eerst deze namiddag een lang badje nemen, volledige rust. Beetje muziek op en verder niks.

Ergens daartussen ook de zus van Gui moeten geruststellen, ze was door iets serieus gekwetst. Ik begrijp dat, volledig zelfs. Maar blijkbaar was ze zo blij met mijn reactie daarop dat ze wel weer was gerustgesteld. Al zei ik dat vooral tegen haar zoon. Op fb, dat wel, maar ook daar was ze zo blij mee. De volgende dag was ze geblokkeerd op fb, was ze helemaal in paniek omdat ze nu geen vrienden meer kon zijn met haar broer. Gelukkig dat ik dat e-mailadres en het wachtwoord van zijn profiel nog heb. Deed heel vies daarop te komen, maar ik kon ze terug vrienden maken met haar broer. Naar de rest heb ik niet gekeken, enkel dat gedaan. Ze is weer zo gelukkig als een klein kind dat een ijsje krijgt omdat ze terug aan het profiel van haar broer kan. Mensen blij maken, ik doe het graag. Maar tsja, ik vergeet ook niet wat zij voor mij allemaal al gedaan heeft, dan was dit maar een kleintje.

Morgen begrafenis… hoeft voor mij niet. Ik heb daar niets aan, ik merk elke keer dat ik daar maar zit zonder echt iets te horen of  rond me te zien. Bedenk me dan gelukkig ineens daarstraks dat ik toch een kleed heb dat men wel als goed zal beschouwen. Zat ik al een week mee in mijn kop… een hippie past niet op een begrafenis, vindt men. Stom vind ik dat, dat is wie ik ben, mijn grootvader heeft me zelf zo altijd gezien, denk ik dan. Nu ja… ik heb toch iets in de kast liggen dat er mee door kan. Dus ook hier weer een positief puntje. Al is dat eerder om anderen gelukkig te maken en niet mezelf. Ik pleit er eerder voor dat iedereen op zijn manier moet afscheid kunnen nemen, dus als ik daar in kleurtjes en als hippie wil staan, vind ik dat dat moet kunnen. Nu goed, ik wil verder ook geen gezever, dus heu: een zwart kleed dus, wel van desigual maar met enkel rood in. Zal wel goed zijn en toch ook nog mijn stijl. Iedereen content. Dus ik ook gelukkig dat ik dat in de kast hangen had. Het is voor de winter, maar ja, misschien moet ik die kleren toch eens gaan boven halen ook! 😉

Positief dus, want er zijn altijd positieve kanten aan het leven. Ik doe niet alsof alles leuk is en leef volledig met mijn ongeluk. Maar juist daardoor voel ik me niet ongelukkig, alleen even heel slecht en kan ik nog wel de positieve dingen zien en me nog amuseren ook. En dat ik verder geweldige vrienden heb, echt geweldige vrienden, schatten van vrienden en ook een buurvrouw dus, waar ik op kan rekenen. Die zelf af en toe bellen om te vragen hoe het nu gaat of een klein sms’je sturen of gewoon een virtuele knuffel of eentje in het echt! Ik heb supervrienden! Allemaal zo hard bedankt!!!!! Zo hard bedankt!!!!