Dikke merci Pascale (Naessens)

Oké, ik doe dit niet vaak, maar in dit geval mag het eens. Ik vind dat het hoog tijd wordt zelfs. Ik eet volgens Pascale Naessens en het maakt mij gelukkig. Heel kort gezegd.
 
Ik ben daar eigenlijk mee begonnen in het kader van een fertiliteitstraject, ik heb PCOS en mijn eicellen rijpen dus niet. Mijn hormonen staan ook helemaal paraplu daardoor en dat heeft dan nog eens een serieuze inpact op mijn gewicht! Nee, ik ben helemaal niet mager, maar daar waardoor ik daar vroeger eetstoornissen door kweekte, heb ik ondertussen vrede met dat lichaam en als anderen vette koe naar mij roepen, denk ik alleen maar “zielige mensen”. Want ja, er zijn mensen die dat roepen, je zal mij daardoor ook weinig zien eten buitenshuis, want dan krijg je het helemaal te horen. Hoewel, ik doe het nu toch ook al wel. Tsja, en mensen denken echt wel dat het van fastfood en chips is. Ik eet dat best wel een keer graag, maar meestal is het hier één keer per maand frieten nu, daarvoor zelfs één keer per twee maanden en verder was het bij mij elke dag wok. ‘s Middags meestal een slaatjes trouwens, met wat olijfolie en kruiden en dat was het dan ook. ‘ s Morgens was het doorgaans enkel een tas koffie. Nee, dat laatste kan men moelijk gezond noemen, maar de rest was nog best ça va, denk ik dan.
 
Nu goed, Pascale Naessens dus, het was bij Kinderwens Vlaanderen dat ze daarmee afkwamen, zou gunstig effect hebben op PCOS en misschien viel ik nog af ook. Ik las me in de op de site, maakte me lid van de officïele groep op facebook. Waar trouwens ook al iemand meteen begon te oordelen over elke dag een boterham met choco. Ik eet zelfs niet echt graag choco, maar kom. Dat was omdat ik zei dat ik niet zo graag in de keuken sta, voor mij alleen toch niet. Vandaar ook vaak een wok trouwens, dat is snel klaar. Ze vond dat ook geen houding als je aan kinderen begint. Trouwens, hoeveel mensen dat me al gezegd hebben dat je graag begint te koken als je voor je kinderen moet koken. Hoeveel moeders zouden er trouwens verder geen hekel aan hebben om uitgebreid te koken met of zonder een kind in huis. Nu ja, ik vond het tamelijk kort door de bocht gaan. Een wok is ook snel klaar, maar wel gezond, dat maak ik trouwens nog vaak klaar hoor. PN-proof zoals dat dan genoemd wordt.
 
Enfin, door dat bericht, kwam hier ook nog een diëtiste aan huis bij mij, die wel wat kent van fertiliteit en dus ook van PCOS. Net als de fertiliteitstarts zei die me trouwens dat afvallen moelijk zou gaan, misschien zelfs onmogelijk. De fertiliteitsarts noemde me zelfs nog mager met mijn hormoonwaarden. Ook een bril nodig, dacht ik. Ik weet nog dat hij tegen me zei: “ik kan aan u vragen om af te vallen, maar dan kan ik even goed vragen aan kat om in een hond te veranderen”. Humor heeft hij wel. Oh ja, er zijn dus verschillende oorzaken voor PCOS, ik heb de aangeboren, familiale varriant. Die blijkt ook de ergste te zijn, want weinig aan te doen en weinig kans op slagen bij fertiliteitstrajecten. Komt het door slechte eetgewoonten en een slechte levensstijl, tsja, dan is het al wat gemakkelijker niet waar? Mensen die echt weten wat ik eet, zeiden ook dat ze echt niet begrepen waarom ik zo veel meer woog als hen als zij elke dag afhaalmenu’s en broodjes aten. Nu ja, ergens was het een opluchting dat die arts dat zei. Ik wist het eigenlijk al wel, maar ik kreeg eindelijk bevestigd waarvan ik al lang overtuigd was: dat ik dik was, was niet mijn eigen schuld. Dat ik vroeger daardoor eetstoornissen kreeg, is eerder jammerlijk te noemen. Maar het is nu eenmaal gebeurd…
 
Nu had ik eerder al wel een proteïnendieet gedaan, twee keer zelfs en koolhydraatarm zitten eten. Dat tweede wordt door sommigen als gezonder gezien, maar in feite is het qua voedingsstoffen juist hetzelfde. Het is dus beiden niet echt gezond, maar wordt bij PCOS gezien als het enige dat echt werkt om af te vallen. Nu, ik viel daar ook nog amper mee af, de eerste keer wel ja, daarna stagnering…. Half jaar koolhydraatarm en ik viel geen gram af. Ik was gefrustreerd, want ja, je mag nog amper iets eten dan ook. Ik was dan ook heel sceptisch tegenover de methode van Pascale Naessens, weer iets dat niet ging werken, dacht ik. Maar die diëtiste zei ook al snel dat ik me niet moest focussen op afvallen, ten eerste wist zij ook niet of dat bij mij zou werken om af te vallen, ten tweede zei ze dat gezond eten veel belangrijker is dan gewicht. Daar zit iets in natuurlijk.
 
skip the dietIk ging op reis, had het boek “mijn pure keuken 1 & 2” gekocht en las me op vakantie in. Ook hier weer commentaar in die groep. Als ik echt wou, begon ik vandaag en niet na mijn vakantie. Laat ze maar praten, dacht ik. Toen ik stopte met roken had ik ook een dag voorop gesteld en dat werkte perfect en ik ben nog steeds gestopt trouwens. Zo ook hier. Ik ben trouwens ook niet meteen all the way gegaan. Ik zei die diëtiste dat ik nu eenmaal graag brood en pasta eet. Ze raadde me dan probodybrood aan en speltpasta, want in eerste instantie moet men zich goed voelen en als je dat graag eet, moet dat kunnen, zei ze. Een iet wat betere versie is dan misschien wel beter uiteraard. Ik ga hier niet de principes van Pascale Naessens uitleggen, die kan je zelf wel opzoeken op haar site als je zin hebt. Uiteindelijk komt het er kort gezegd op neer om veel minder bewerkt voedsel te gaan eten. Ja, dat impliceert ook minder koolhydraten, hetgeen ook logisch is. Maar (natuurlijke) koolhydraten mogen nog wel en dat vind ik wel een belangrijke nuance. Velen denken immers dat het niet mag. Een dieet noem ik het ook niet, want ik mag alles eten. Want je mag ook alles eten, zij geeft de stelregel aan van 20-30% comfortfood: dat is kort gezegd eten wat je wil, zeg ik dan. Dus als ik eens zin heb in friet, eet ik dat gewoon en als ik zin heb in een glas cava drink ik dat gewoon, maar als je er mee bezig bent, ga je het automatisch hoe langer hoe minder willen. Ik toch. Ik drink zelfs geen frisdrank meer, als ik iets drink met smaak is het bijna altijd vers fruitsap of thee (zonder suiker uiteraard), of water met een smaakje, zoals we dat hier noemen. Het enige dat ik van frisdrank nog lust, is Tonisteiner Citroen, maar daar zit dan ook geen suiker of aspartaam in en smaakt echt niet zo zoet in anderen hun ogen. In mijn ogen smaakt dat nog behoorlijk zoet.
 
En dat is bij mij het grootste effect, ik ben geleidelijk over gegaan, ik at in het begin nog heel graag mijn brood ‘s morgens, nu eet ik bijna elke morgen een fruitontbijt, zo lekker. Brood heb ik amper in huis. Zoals eerder gezegd: frisdrank smaakt veel te zoet en te chemisch. Snoep en koeken evenzeer, alleen chocolade eet ik nu wel graag (en dan liefst minsten 80% cacao), terwijl ik vroeger amper chocolade at. Ik blijf evenwel een zwak hebben voor chips, maar goed: comfort mag, niet waar? Ik ben ook geen fanatiekeling, als ik ga eten of bij vrienden of familie eet, eet ik gewoon wat de pot schat. Toen ik laatst bij mijn grootmoeder zat en nog niet gegeten had, was ik heel blij dat ik gewoon een boterham met kaas mocht eten en als ik onderweg ergens honger heb, ben ik in de eerste plaats ook gewoon blij als ik iets te eten vind.. Honger hebben vind ik echt niet aangenaam meer. Vroeger heb ik mezelf dat te veel opgelegd, denk ik…. Ik dronk ook liters cola-light vroeger, je wil niet weten hoe slecht ik dat nu vind smaken…. Ik krijg ook geen koffie meer binnen, al is dat dan ook weer niet erg, denk ik. Nu ja, kwaad kan het ook niet, dat ik dat niet drink: water, puur fruitsap, thee, water met fruit en tonisteiner citroen: dat is alles wat ik nog drink.
 
En ja, ik voel mij beter, mijn smaakpapillen lijken terug beter ontwikkeld. Een dieet vind ik het niet, ik mag eindelijk alles eten wat ik wil, zeg ik altijd, maar dan ook alles. Ook die friet en die chips. Ik ben er al wel mee afgevallen trouwens, wat zelfs de fertiliteitsarts ogen deed trekken, maar wat ze ook als supermotivatie ziet om dat kind te krijgen. Het is natuurlijk niet spectaculair, maar om het niet te verwachten, is dat gewoon super. En niet onbelangrijk: mijn eicellen reageren sindsdien op de hormonen. Daarvoor niet. Nu ja, ik ga echt niet zeggen dat het uitsluitend daardoor komt, want ik moest in dat nieuwe centrum voor ik begon te simuleren ook eerst een andere behandeling volgen. Eén die mijn hormonen meer in evenwicht zou brengen en de kwaliteit van mijn eicellen zou verbeteren. Dat lijkt zo logisch, denk ik dan, maar in dat vorige centrum kon men zo iets simpel niet bedenken. Och ja, die behandeling is ook redelijk ongekend. Ondertussen was ik zelfs kort zwanger, een vroeg-miskraam. Dat is vooral positief, vind ik. Vier maanden daarvoor werd het nog voor onmogelijk gehouden dat ik zwanger zou raken. Maar na 3 IUI in dit centrum, ga ik nu over op IVF met ICSI. Ik regaeerde op de hormonen wel ineens zoals in de boekskes zei de ferti-arts. Ik kan dat nog steeds niet geloven.
 
En bovenal, ik voel me ook veel beter met deze levenswijze, ik vind het heel lekker en zoals ik eerder zei: voor mij voelt het althans niet aan als een diëet, maar ik eet ook gewoon wat ik wil en ik kom zonder er al te veel mee bezig te zijn zo automatisch op min of meer 20 tot 30% comfortfood. Nu had ik een auto-ongeluk en daarna een operatie. Ik was nogal afhankelijk van anderen, ook qua koken en ik at zelfs terug opwarmmaaltijden. Dat maakte me echt niet gelukkig en vaak moest ik er zelfs van overgeven (of kwam dat nu door de hormonen?).  Nee, ik geloof echt dat het een gunstig effect heeft op mijn lichaam, ongeacht of ik nu zwanger word of niet: ik hou van deze levensstijl….
 
En oh ja, er zijn er velen die beweren dat haar recepten zo duur zijn om klaar te maken, dat is echt niet zo. De bloemkoolschotel is in mijn ogen zelfs supergoedkoop. Je kan echt wel volgens je eigen budget er eten van klaarmaken en wat ook leuk is: je hoeft er doorgaans echt niet lang voor in de keuken te staan! Koken doe ik imers nog steeds niet echt graag. En het is bovenal zo heel lekker. Ik eet verder ook weinig vlees, maar ook dan is dat perfect te doen. En ik pas zelf aan naar eigen smaak, ik vervang aubergines door courgetten bv, want ik eet niet graag aubergines. Gaat perfect en ook de olijven laat er ik overal vantussen, want die lust ik niet. Vervang ik wel eens door zongedroogde tomaatjes… Want dat vind ik heel lekker…. En ja, ik maak pasta pesto met spaghetti van courgette, dat heb ik altijd graag gegeten en ik pas zo veel dingen aan. Die pesto maakte ik daarvoor ook al zelf trouwens.
 
Ja, ik begon heel sceptisch in september en had in het begin een moeilijke overgang, maar die mocht er zijn van mij… Ik zag wel waar het me bracht, maar geleidelijk aan raakte ik helemaal gewonnen voor het gedachtengoed en eigenlijk wil ik nooit meer terug. Niet alleen mijn hormoonwaarden trouwens, maar ook andere bloedwaarden staan veel beter dan ooit daarvoren. En of het daarmee te maken heeft, geen idee, maar ik ben nu 32 en ik slaap zonder slaapmedicatie, ik nam dat al sinds ik 18 was en ik slaap behoorlijk goed, enfin, toch niet slechter dan met die medicatie. Terwijl ik het voordien zo moeilijk afgebouwd kreeg en wat ik echt wel wilde als ik zwanger zou worden (al nam ik al medicatie die mag bij stimulatie, zwangerschap en borstvoeding, dat had ik al wel aangepast natuurlijk) .
 
Ik voel me goed, ik voel me goed…. en ja hoor: dankzij Pascale Naessens: Dikke merci!!!!!
*
*
*
*
PS: Hier staan trouwens de boeken van Jeroen Meus en Pascale Naessens wel vredevol naast elkaar in mijn keuken. Dat is oké zo, vind ik, en kan in mijn ogen ook, want af en toe wil ik toch die zijn moelleux maken ook, dis is immers zo lekker… 😉  Koken met gezond verstand noem ik dat ook!  Ik hou stiekem nog wel van Jeroen Meus! 😉 

Slaap uit evenwicht

slaapstoornis
kunstenaar onbekend

Ik weet het, ik weet het: het is meer dan een week geleden dat ik nog geschreven heb, maar mijn gezondheid was beneden alle peil. Het grote probleem was dat ik ongeveer vier weken maar een slaap had van gemiddeld twee uur per nacht die bovendien heel oppervlakkig was. Het was eerder zo tussen waken en slapen, ik kan dat niet anders omschrijven.  Ik was gewoon op, helemaal op. Zowel lichamelijk als psychisch, mijn sociale verplichtingen waren afgelopen week ook een regelrechte ramp. Ik voelde me verre van goed. Ik heb vaak gedacht: een ander mens dat ziek is, belt ook af, maar mezelf kon ik dat niet gunnen precies. Bij de VDAB zeiden ze dat dat wel van een groot verantwoordelijkheidsgevoel getuigt, al zeiden ze dan wel dat ik echt had mogen afbellen. Ik denk dat die twee echt compassie hadden met mij. Ze begrepen ineens ook waarom in shiften werken echt niet meer gaat! Slaapstoornis dus! 😉

 

Mensen staken al mijn klachten bovendien op de hormonen, terwijl ik tegen iedereen zei dat het van te weinig slaap was. Het is niet de eerste keer dat ik dat mee maak, bovendien had ik de vorige keer zo goed als geen bijwerkingen van die hormonen. Enkel een niet te stoppen honger en een licht zeurende hoofdpijn. Verder niets, helemaal niets. Het leek me gek dat ik nu plots zo hevig zou reageren op hetzelfde hormoon.

 

Waar ik dan allemaal last van had: vermoeidheid uiteraard. Ik ging vorige week naar een festival. Tijdens een optreden van een uur, ben ik drie keer moeten gaan zitten omdat ik niet meer kon. Toen we de kraampjes afgingen, op zoek naar hippie-dingen, wilde ik me halverwege gewoon neerleggen. Bij het aanschuiven voor het eten, kon ik echt niet meer. Een vriendin die mee was, schoof verder aan, terwijl ik wat verder op een bankje ging zitten dat nog vrij was (oh ja het was een zeer lange aanschuif van drie kwartier). Ik heb daarna nog genoten van de muziek, liggend op mijn picknickdekentje, ik zag me verder echt niet meer opstaan. Het was die dag dat ik dacht: ik moet slaapmedicatie hebben, echt waar, dit kan zo niet verder! Gelukkig had ik de komende zaterdag een afspraak staan bij mijn specialist. Die stond al vier maanden vast… Dat was echter nog een week, een regelrechte hel werd het: die week die nog volgde.

 

Eten kreeg ik bijna niet binnen. Ik was ongelooflijk mottig en vaak heb ik moeten braken. Ook dat is van pure vermoeidheid, het zou me niet verbazen dat ik afgelopen week vermagerd ben, maar ik ben geen fan van de weegschaal, dus ga ik er sowieso niet opstaan. (Ik heb er nochtans drie staan vanuit mijn eetstoornisperiode…).

 

Ik kon niets onthouden, echt niets. Je zei me iets en een uur daarna wist ik het al niet meer. Me op iets concentreren was ook verschrikkelijk, ik ging naar een infosessie Shiatsu (volgende week krijg ik mijn eerste behandeling, ik kijk ernaar uit! 🙂 ) en er bleef niets echt hangen. Gelukkig volgde ik ooit een cursus Oosterse Geneeskunde en weet ik daar nog veel van! Yin en Yang heeft niet zo veel geheimen meer voor me en ook meridianen zijn me niet geheel onbekend!

 

Hoofdpijn, oh ja, zo hevig en niets hielp. Het was geen migraine, het was iets anders, maar zeker zo erg.

 

Eigenlijk durfde ik ook amper nog met de auto rijden, het is alsof je dieptezicht verandert als je zo moe bent. Dat is het ook niet echt helemaal, je lijkt gewoon anders te zien en afstanden anders in te schatten enzo. Vaak ook wazig. Dat gevoel had ik toch, de dokter zei uiteindelijk dat je zicht ook echt verandert als je extreem vermoeid bent. Aan het buffet op een feest goot ik de soep ook meer over mijn hand dan in de kom. Ook hiervan zei de dokter dat dat gewoon door de vermoeidheid kwam. Was ik niet alleen totaal uitgeput, was mijn hand nog verbrand ook.  Enfin, ik was heel blij dat een vriendin af en toe voor me reed als ik ergens naartoe moest. Dat feest was overigens een echte verschikking, gewoon door de vermoeidheid. Sorry moemoe, maar ik heb me echt geforceerd door te komen en ik denk niet dat ik het aangenaamste gezelschap was.

 

Met momenten was ik ook zo ijl als iets, ik denk dat ik soms op het randje van een slaap1psychose zat. Psychose is trouwens een symptoom van extreme vermoeidheid. Ik heb het al vier keer gehad en ja hoor: alle vier keer uitgelokt door extreme vermoeidheid. Ik heb wel telkens het geluk dat ik besef dat het niet kan wat ik dan zie. Ja, ik zie dan dingen die er niet zijn. Zo belde ik jaren geleden eens naar mijn dokter en zei ik heel rustig: “dokter, ik zie dingen dat er niet zijn, maar ik weet wel dat ze er niet zijn.” Haar eerste vraag was toen trouwens hoe lang het al geleden was dat ik nog geslapen had. Dat ik besef dat er iets niet klopt, komt volgens de dokter omdat ik intelligent ben.  Ik kan dan alleen maar denken: iedereen weet toch dat zijn plafond niet vol insecten kan zitten. Doorheen die insecten kwamen trouwens ook felle lichtflitsen naar beneden. Op zich was het best wel akelig, ja, maar ik dacht vooral: “dat kan niet, dat kan gewoon niet!”

 

Spierpijnen, verschrikkelijk. Trappen doen: verschrikkelijk. Mezelf bijna omhoog trekken aan de leuning omdat met de benen alleen het niet lijkt te lukken.

 

Elke moment denken dat je gaat vallen en verwonderd zijn dat je benen je vaak nog wel kunnen houden. Al zak je af en toe wel echt door je benen.

 

En bovenal: extreem emotioneel zijn. Het was vooral hier dat iedereen zei dat het van de hormonen was, terwijl ik zei dat het van vermoeidheid was. Ik heb nu eindelijk een normale nachtrust gehad en het is ook helemaal voorbij, terwijl ik gisteren nog zeker 10 keer in een huilen ben uitgebarsten. Ik had afgelopen week zin om een afspraak te maken bij mijn vroegere psychologe, terwijl ik nu besef dat dat helemaal niet nodig was, ik had gewoon slaap nodig. Ik dacht zelfs dat ik depressief aan het worden was, gelukkig zei de dokter dat dat niet zo was. Ze zei dat het helemaal niet gek was dat ik in bed wilde blijven liggen met de rol naar beneden en het zelfs niet zag zitten om naar de bakker te stappen als ik zo moe was. Bovendien had ik geen zwarte en negatieve gedachten, dat leek haar cruciaal om van een depressie te spreken. En inderdaad: één nacht terug goed geslapen en de moraal zit weer helemaal goed! Opluchting alom!!! Depressie: been there, done that! Dat wil ik echt geen tweede keer meer, echt niet!!!

 

Uiteindelijk vertelde ik de dokter dat ik afgelopen week ook echt last had van urineverlies. Zelfs dat is een symptoom bij extreme vermoeidheid, zei ze. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik eigenlijk een echt incontinentieprobleem heb, maar dat is tamelijk onder controle nu. Blijkbaar is het dan niet zo vreemd dat dit bij erge vermoeidheid terug de bovenhand neemt. Enfin, ik had al wat minder schrik bij al die natte broeken van afgelopen week. Juist één vriendin had ik ervan verteld, die werd ook zot van mij denk ik. Elke keer er geen wc in de buurt was (en we dus samen op stap waren), had ik het gevoel dat ik moest gaan plassen, ook als ik net geweest was. En zelf besefte ik gelukkig ook dat dat wel helemaal psychologisch was, maar gerust was ik er toch nooit echt op. Ik ken ondertussen alle mogelijke “schuilhoekjes”  van Leuven en Mechelen, denk ik.

 

Enfin, ik ging gisteren naar de dokter: ze schreef me uiteindelijk Lysanxia voor, samen te nemen met Temesta, Trazolan en Circadin. Een cocktail met andere woorden, maar het hielp. Ik sliep afgelopen nacht gewoon 9 uurtjes aan een stuk en vandaag: ik voel me herboren. Ik ben natuurlijk nog steeds extreem moe, van één nacht slaap gaat dat allemaal niet over. Maar gewoon de moraal zit al terug helemaal goed, ik voel me terug gewoon: niet slecht, niet depressief, niet emotioneel. Veel honger heb ik nog steeds niet, maar ik kan terug eten. Mijn zicht is ook terug beter, ik heb het gevoel dat mijn benen me terug kunnen dragen en de ijlheid is compleet weg. Hoofdpijn heb ik wel nog, maar nog een nacht goede slaap en dat is wel voorbij, denk ik. De spierpijnen zijn er ook nog steeds, maar dat zal ook wel verminderen. Mijn geheugen heb ik vandaag nog niet uitgedaagd, maar ik weet nog wel dat mijn buurmeisje daarnet riep op mij toen ik de was aan het ophangen was. Oh ja, nog zoiets, ik heb terug de puf om mijn huishouden onder handen te nemen. Dat was ook nodig na een hele week totaal uitgeteld in de zetel liggen.

 

Gewoon één nacht terug een goede slaap en ik ben al helemaal een ander mens! Enfin, ik ben gewoon terug de mens die ik was, die ik ben. En of ik daar blij mee ben!

slapen_carfield

 

Oh ja, ondertussen serieuze tegenslag weer gehad in fertiliteitstraject, mijn lichaam wil blijkbaar echt niet meewerken. Morgen gaan we terug naar de fertiliteitsarts: op naar de volgende stap.