Samson en Gert: nostalgie uit mijn kinderjaren.

Ik vond laatst op 2dehands.be cd’s van Samson en Gert, de eersten wel te verstaan. Ik ben opgegroeid met Samson. Het kwam voor de eerste keer op tv in 1990. Vanaf de eerste aflevering had ik het voor dat hondje en zijn entourage. In het begin hadden we nog meneer Chocomousse, dat was de buurman en hij werd gespeeld door Stef Bos. Hij is het ook die de bel kapot maakte, waardoor iedereen daarna zei: “ik moest kloppen, want de bel doet het niet.” Een paar jaar geleden kwam ik voorbij een huis en daar hing aan het raam een papiertje: “Je moet kloppen, want de bel doet het niet.” Ik moest er echt oprecht bij glimlachen, ik denk dat ik dat ook nog zou doen.

 

In het begin werden er nog tekenfilms uitgezonden tijdens de afleveringen en richtten ze zich ook tot de kinderen die aan het kijken werden. Ik weet dat je zo tekeningen kon insturen, die werden dan besproken. Ook ik en mijn zus stuurden onze tekeningen in, mijn zus heeft daar zelfs een pluchen Samson mee gewonnen, ik nooit. Ik denk zelfs dat die moest afgehaald worden bij Morres of zoiets, al weet ik het niet zeker meer.

samson

Wie er ook van in het begin bij zijn, zijn meneer Spaghetti (oftewel: Albert-oooooooooooooo) en meneer de burgemeester. Meneer de burgemeester werd later ook nog kabouter plop. Meneer Spaghetti is een operazanger met een slecht draaiende kapperszaak. Hij eet graag koekjes en taarten. Als je van hem iets gedaan wil krijgen moet je erbij zeggen dat hij een slagroomtaart krijgt, succes gegarandeerd. Meneer de burgemeester verdiept zich vaak in moeilijke dossiers die men dan eerder het maken van modelvliegtuigjes zou kunnen noemen. Zijn toespraken zijn steeds hetzelfde: Aan allen die gekomen zijn: proficiat. Aan allen die niet gekomen zijn: ook proficiat!” Of iets anders dan gekomen zijn, het zou evengoed kunnen zijn: Aan allen die meegedaan hebben: proficiat! Aan alleen die niet…”

 

Daarna kwamen ook nog meneer de Raaf, die lid was van de turnclub De Spieren Los. Hij had ook een dochter: Miranda, maar die heeft niet zo lang mee gespeeld. Zijn zin was: “Dat is toevallig één van mijn specialiteiten. Mijn Miranda zegt dat ook altijd. Pa, zoals gij kunt…, ja, zo kan ik…”  Later kwam ook nog mevrouw Jeannine meedoen, de moeder van meneer de Raaf. Het was ook toen dat de kruidenierszaak een ander decor werd. Tot dan was het enkel het huis van Samson en Gert. Later zou ook de kapperszaak en het kantoor van de Burgemeester een decor worden.

 

Het is toen dat ik ergens afgehaakt ben, ik werd er te oud voor. In de herhalingen zie ik ook nog dat Van Leemhuyzen en Frieda Kroket een rol krijgen. Dat brengt me bij de onzichtbare figuren. We hebben Fred kroket, de uitbater van het frituur (als ik het goed begrijp, is die Frieda Kroket zijn nichtje dat het frituur daarna uitbaat). We hebben natuurlijk ook Marlèneke, de vrouw waar Gert verliefd op is en Jean-Louis-Michel, de rivaal van Gert in zijn liefde om Marlène. Ook Bobientje, het hondje waar Samson verliefd op is, krijgen we nooit te zien.

 

Ja, ik heb de beginjaren van Samson meegemaakt. Vorig jaar was het feest: Samson bestond 25 jaar en ik dacht alleen maar: wat word ik oud. De eerste afleveringen zouden terug uitgezonden worden op Ketnet en ik programmeerde mijn digicorder. Het was niet helemaal waar, volgens mij hebben ze de eerste afleveringen gedraaid waarin ze zich niet meer richten tot de kinderen die kijken. Maar goed, ik had ze opgenomen en ik zet ze nog regelmatig op, want ondertussen neemt het verder op. Dat ik nu deze cd’s op de kop heb kunnen tikken, maakt mijn geluk compleet. Wij hadden de cassettes, want wij hadden toen nog geen cd-speler. We hadden ook een plaat van Samson. Ik verschiet er eigenlijk van dat ik nog elk liedje kan meezingen. Ik zet die cd’s nu ook op als het zoontje van een vriendin mee rijdt in de auto, hij vindt het geweldig. Wat me doet dromen voor als ik zelf een kind heb: samen met mijn kind kunnen meezingen met Samson en Gert: ik zie het al zo voor me.

 

Soms denk ik weleens: Die Gert heeft het toch maar gemaakt. Het begon allemaal met een pluche hond, heel dat Studio 100-verhaal. Hij mag het hebben van mij, ik vond Samson destijds geweldig. Zondagmorgen was Samson en Gert kijken in pyjama met een kommetje cornflakes. Mijn ouders vonden het ook geweldig dat ze die dag konden uitslapen, denk ik, omdat wij braaf voor de tv zaten. Ook woensdag was het Samson. Ik weet nog dat we in de beginjaren van Samson nog een zwart-wit-tv hadden en dat ik op woensdag eens bij een vriendinnetje was en ik het geweldig vond dat ik Samson in kleur kon zien.

 

En nu ga ik één van mijn cd’s van Samson nog eens opzetten… Shhhh, een van mijn guilty pleasures.

terug naar mijn kindertijd via de tv!

Ik was afgelopen vrijdag met mijn collega’s bezig over kinderprogramma’s, de programma’s die we leuk vonden in onze kindertijd. Ik denk zo aan “het liegebeest” en dan begin ik spontaan te zingen: super-super-liegebeest. Maar ik keek ook naar de Smurfen, de Freggels en de Snorkels, Dommel, Babar, Mevrouwtje theelepel, David de kabouter en zo veel meer…

SAMSON EN GERT Samson, Gert Verhulst Copyright Kippa

En om eerlijk te zijn: ik kan nog naar kinderprogramma’s kijken. Eigenlijk vind ik het wel leuk. Ik zeg wel eens dat ik mijn toekomstige kinderen wil weghouden van het commerciële Studio 100, maar met een moeder de het stiekem ook wel leuk vind, is dit nogal moeilijk. Ik hoop wel dat mijn kinderen de Bumba-fase overslaan, want dat vind ik maar niets. Maar kabouter plop, Mega Mindy, Piet Piraat, stiekem vind ik het wel leuk…  En dan vergeten we natuurlijk Samson niet, die goeie ouwe Samson, daar ben ik zelf nog mee opgegroeid. In 1990 voor het eerst op de buis, toen was ik 6 jaar. Laatst vond ik zelfs cd’s uit de jaren 90 van Samson in de kringloopwinkel, ik zo blij als een klein kind. “Kijk daar heb je Gert en Samson, Samson, Kijk daar heb je Gert en Samson.” Ik kon ze zelfs nog allemaal meezingen, al hadden wij de cassettes ervan.

We zijn er, ik was 6 in 1990. De meeste herinneringen heb ik dan ook aan de programma’s van die tijd. Het liegebeestsuperliegebeest was inderdaad één van de favorieten. Al moeten het bij ons al herhalingen geweest zijn, want de serie dateert van 1983 las ik een tijdje geleden. Het Superliegebeest was een groen monster die kasteelheer is van een middeleeuws kasteel op regenboogeiland, dat eiland begeeft zich in een wolk.

Ik denk ook aan Postbus X, daar keek ik echt graag naar. Postbus X was eigenlijk het vervolg op het alom bekende Merlina. Hierbij denk ik spontaan aan het Melkhuisje waar alle vergaderingen doorgingen. Mensen met problemen konden brieven schrijven naar Postbus X, die problemen werden dan opgelost door Hiks. Felix haantjes gaat nu ook spontaan door mijn geest

Bassie en Adriaan… eigenlijk was dit meer de favoriet van mijn zusje, maar ik heb er dus ook naar gekeken.

Mr. Bean met Rowan Atkinson. Ik vind Atkinson nu beter in Blackadder, maar in mijn jeugd was hij de held van Mr. Bean, wat ik nu niets meer vind.

Nu kom ik ook automatisch bij “FC De Kampioenen”, ik zet het erbij, want ik vind het een echt kinderprogramma, als kind keek ik hier ook graag naar. Over een slecht cafeploegje dat voetbal speelt, vol met flauwe humor. Ideaal voor een kind.

thunderbirdsEn we hadden ook herhalingen van The Thunderbirds, hier was ik echt weg van. Een poppenserie met poppen aan touwtjes die oorspronkelijk uit de jaren 60 was. De serie draait om de organisatie International Rescue, een organisatie die als doel heeft rampen te bestrijden met geavanceerde machines en apparatuur.

Een andere poppenserie was de Freggels, ze hadden bonte kleurtjes en hier was ook een tekenfilm van.

Alfredjodocuskwak_logoWat me genadeloos bij de tekenfilms brengt bij ons werden die nog echt getekend en eigenlijk ben ik daar lichtelijk nostalgisch naar. Als kind volgde ik Alfred Jodokus Kwak, verteld door Herman Van Veen. Ik hield als kind van zijn betoverende stem die het zo heerlijk vertelde. Pas later zou ik ook zijn liedjes leren kennen, waarvan ik er echt mooi vind.

Maar ook David de kabouter, het handelde eigenlijk over de natuur. Ik en mijn zus hadden ook de poppetjes van David De Kabouter. Enkele jaren geleden zag ik op ketnet een herhaling hiervan. Dat viel me toen eigenlijk tegen, zo traag. Maar voor een kind is het waarschijnlijk net goed.

Ik groeide ook op met de Snorkels, onderwatermannetjes eigenlijk. En mevrouwtje theelepel over een vrouwtje die zich zo klein als een muis kon maken. Dommel, een grote witte hond met als baas een professor. Babar over een olifant die koning was. Boes, over een Os. We hadden ook de Amerikaanse Cartoons als Tom en Jerry, Roadrunner, Speedy Gonzales. En ook Disney’s Donald Duck, Micky Mouse en Goofy. Ook de Rescue Rangers schieten plots door mijn gedachten.

En de tekenfilm van de tekenfilms natuurlijk: voor mij zijn dat de Smurfen. Ik ken de serie uit mijn hoofd, denk ik, want daar blijf ik echt naar blijven kijken. Ze worden gelukkig nog steeds uitgezonden.

smurfen

Wij keken alleen op woensdagnamiddag tv en op zaterdag, maar toch hadden wij blijkbaar ook al wat om naar te kijken. Het is een beetje weemoedig en nostalgisch, maar ik vind het leuk om het op te rakelen. Waarschijnlijk zijn er nu ook superleuke programma’s voor kinderen, maar zoals iedereen vind ik die van “mijn tijd” het beste.

Ik ben nog een heleboel tekenfilpjes vergeten. Onderstaand filmpje bundelt ze echt allemaal!