Mijn brief aan Sinterklaas (2017)

sinterklaas-op-het-dak

 

Beste Sint,

 

Hier ben ik weer met mijn jaarlijkse brief. Ik blijf hem schrijven, misschien ben ik al 33: diep in mezelf blijf ik een klein meisje die elk jaar reikhalzend uitkijkt naar uw komst. Volgende week is het zover, dan bent u weer in België. Ik kijk er naar uit, het mooiste feest van het hele jaar.

Er is het afgelopen jaar weer veel gebeurd, beste Sinterklaas. Ik begon met vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel. Psychiatrische patiënten/cliënten/GGZ-gebruikers of welke naam ze dan ook wensen, verdienen best een beetje aandacht, niet dan? Er is nog steeds stigma, ik vraag me trouwens af of dat ooit voorbij zal gaan. Ik ben er zeker van dat u dat ook niet goed keurt en het gebeurt eigenlijk constant, zelfs goedbedoeld is er constant stigma. Succesvolle artiesten noemen ze dan exentriek, de modale burger die wat anders is: dat is een andere zaak. Nu ja, ik wil me daarvoor inzetten, het is een missie, een doel geworden. Eigen verhalen delen, maar ook dat van anderen en dat doe ik al schrijvend, want dat doe ik graag. Het is mijn manier… zo heeft ieder toch zijn eigen manier, niet waar? Ik doe mijn best, ook het taboe rond onvervulde kinderwens en fertiliteitstrajecten wil ik zo verminderen. Ik maak van mij kwetsbaarheden mijn kracht, zegt men mij de laatste tijd en zo zou ik een stem geven aan een hele groep mensen. Doe ik dat echt, beste Sint? Soms is het best beangstigend, maar het is wel mijn manier om voor anderen op te komen, als ik dan toch geen verpleegkundige meer mag zijn, moet ik wel een andere manier nemen om dit te doen. Doe ik dit goed, beste Sint? Ik hoop het…

Ik ga je dit jaar weer hetzelfde vragen als vorig jaar en het jaar daarvoor en… Ik zou toch zo graag een kindje willen, beste Sint. Ik zeg wel dat ik elk jaar naar uw komst uitkijk, maar ik zou er nog veel meer naar uitkijken als je bij mijn kind kon komen. Ik ga ze weer zien, op facebook, de bezoeken van u aan al die kinderen en hoe leuk ik uw hele feest ook vind, dat kan ook best pijn doen. Och ja, ik ben er zeker van dat u uw best doet om die wens in vervulling te laten gaan. Maar ja, het is toch wel heel moeilijk waarschijnlijk. Het is ook best zwaar aan het worden, beste Sint, al die hormoonbehandelingen enzo. Elke keer zetten ze me in de menopauze om dan weer volop hormonen te krijgen, het is een uitputtingsslag, maar ik ga door. Ik heb nooit geweten dat een kinderwens zo diep kon zijn. Beste Sint, ik heb dit jaar normaal gezien een pick up en een terugplaatsing tijdens uw verblijf in ons land, kan u echt niets doen?

Bedankt trouwens, om vorig jaar ook mijn beste vriendin tijdens uw verblijf hier te helpen aan de overkant. Ik ben er zeker van dat u dat goed gedaan heeft en dan ze nu rustig aan de andere kant is. Men zei mij weleens dat u nog steeds in de hemel komt. Kan u haar veel liefs overbrengen en zeggen dat ik haar mis, maar dat het hier ook wel gaat? Kan u ook aan Guido vertellen dat ik me nog steeds zijn vriendin voel en zo goed mogelijk voor zijn dochter probeer te zorgen? Ook dat is best moeilijk, beste Sint. Ze heeft het moeilijk, u weet wel op welke vlakken. Het is een braaf kind, maar soms maak ik me er best veel zorgen over en huil ik mezelf erom in slaap. Ik doe mijn best, maar is dat wel genoeg? Voor haar mag u natuurlijk wel komen, ik heb nog geen flauw idee wat ze u wil vragen dit jaar, maar ik ben er zeker van dat u uw best wel doet om haar een mooi cadeau te brengen.

Beste Sint, ook dit jaar wil ik weer voor u klaar staan en mijn interim-job opnemen en door die schoorstenen kruipen moest er weer te veel werk zijn. Ik blijf deze job nog steeds de leukste van allemaal vinden. Ik heb nieuwe werkkleding gekocht, beste Sint en ik mag zeggen dat mijn nieuwe kostuum van betere kwaliteit is dan het vorige. Dat heb ik laten herstellen trouwens, reservekledij is steeds belangrijk.

Veel liefs,

Uw kapoen,

Els

Alias de Piet die vorig jaar van het dak viel

Veerkracht

levennadedood081715

Ik ben een module mee in elkaar aan het steken rond veerkracht. Ik bekijk veerkracht als terug opveren na een psychische kwetsuur, een trauma. Ik zou er allereerst al niet mee beginnen welk trauma nu erger is. Ieder heeft een verschillende achtergrond en staat anders in het leven. Ik geloof wel dat iedereen een dosis veerkracht in zich heeft, anders kan je niet leven.

 

Nu is iemand, waarmee ik de module in elkaar steek naar een lezing geweest. Veerkracht is een “hot” item in de psychologie deze dagen. Je hoort en leest er veel over als je een beetje met zulke materie bezig bent. Nu goed, op die lezing (ik weet de naam van de bewuste spreker niet meer) werd gezegd dat mensen met psychische problemen vaak een grotere veerkracht hebben dan mensen zonder psychische problemen. Ik vond deze stelling uiterst interessant, men zou net het omgekeerde denken. Maar hij ging verder, mensen die psychische problemen hebben, hebben hun veerkracht te vaak moeten inzetten, die veer raakt uitgerekt omdat ze te veel ingezet geweest is. En zo ontstaan psychische problemen. Ik vond dit wel heel interessant omdat met inderdaad vaak psychische problemen ziet bij mensen die als kind misbruikt zijn, mishandeld zijn bv. Men kan wel zeggen dat deze mensen als kind een serieuze veerkracht nodig hadden, als er dan op volwassen leeftijd iets bij komt, raakt deze veer uitgerekt en gaat ze moeilijk nog veren en zo ontstaat dan een psychisch probleem dat men dan borderline, post traumatische stresstoornis, burn out of weet ik wat gaat noemen. Mensen met psychische problemen zijn vaak ook mensen die van nature meer hooi op hun vork nemen dan mensen zonder psychische problemen, dat was ook iets wat hij zei. En dan komen we weer bij het punt dat hun veer uitgerekt raak. Mensen zonder psychische problemen hebben hun veerkracht doorgaans gewoon minder moeten inzetten, was zijn conclusie.

 

Ik vond deze stellinginname zo interessant dat ik ze de moeite vond om te delen. Het is net het omgekeerde van wat de modale mens meestal denkt en daarom vond ik ze uiterst interessant.