Een nieuw wolkje

Er was een streep, een echte streep… Ik trilde over mijn hele lijf, kon het niet geloven en ik liep naar mijn buurvrouw om te vragen of ze ook een streep zag. Ze zag de streep meteen, geen twijfel mogelijk: ik was zwanger. Ze was blij, ik ook. Ik was blij, bang, onzeker, vol ongeloof, … ik was eindelijk zwanger, maar kon het niet geloven. … Lees verder Een nieuw wolkje

Mijn psychologe: een veilige pain in the ass

Ik werd getriggerd voor dit schrijven door een bericht dat ik op facebook las. Kort gezegd krijgt de cliënt in haar relatie tot haar psycholoog een schuldgevoel van hem/haar mee. Ik werd er door geraakt, ik vind het triestig dat mensen dit gevoel krijgen bij een psycholoog omdat mijn inziens therapie dan niet kan werken. Ik ben zelf hulpverlener en ik studeer nu ook psychologie. … Lees verder Mijn psychologe: een veilige pain in the ass

Lief klein meisje, mijn innerlijke kind

Ik wil je graag ontmoetenToon je maar aan mijJe hoeft geen schrik te hebbenJe bent veilig bij mij Ik was ook ooit zo geslotenIk had vele geheimenIk was ook altijd zo andersDe ‘normale’ weg werkte niet voor mij Jij heb ook geheimenJe mag je open stellenJe mag jezelf zijnik zal niet oordelen Ik vind het net zo spannendEn ik voel heel veel angstMaar je voelt … Lees verder Lief klein meisje, mijn innerlijke kind

Ik heb je nooit gekend

Als ik uit een droom ontwaakdoor het gekraakvan de houten vloerHoor ik de kretendie je slaaktgeluidjes die je maaktVertederend rumoeren je huilt als jij je hoofd tegen de zetelleuning stooten ik zucht “wat word je groot” De eerste woordjes die je zeimama, kat en hondde wijsheid uit je mondde jaren raasden echt voorbijje maakte het soms zo bondnet of je echt bestondEn ik was zo … Lees verder Ik heb je nooit gekend

Deeltjesbescherming

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst ben aangeraakt of iemand in de ogen keek. Laat me kijken, begin maart kwamen de maatregelen… Sindsdien voelde ik enkel de kinesist die mijn voet behandelde en mijn huisarts die hem onderzocht. Ik woon alleen, ik heb huidhonger, echte huidhonger en last van deprivatie. Aanraking en verbinding is uit mijn leven verdwenen en als … Lees verder Deeltjesbescherming

Als ik dit nu schrijf

Als ik dit nu schrijf,zal ik dan blijven? Als ik dit nu schrijf,zal men dit dan later lezen? Als ik dit nu schrijf,wat zal men daarover,op dat moment,dan denken? Nu,lateren nog veel later?Als men dit vindt? Over 10 jaar,over 50 jaar,of over 100 jaar? Als ik dit nu schrijf,blijf ik dan? In de woorden,de zinnenen gedachten,van nu,op dit moment,aan deze tafelen tussen deze mensen? En … Lees verder Als ik dit nu schrijf

Vergeven: zeg maar ja aan het leven.

Terwijl ik dit schrijf staat The Final Countdown op. Mijn vader overleed in 2012 aan kanker. Hij was toen 51.  Een laatste wens was dat dit liedje bij het naar buiten dragen van de kist zou afgespeeld worden en dat hebben wij dus gedaan. Tja, ik zou het mezelf ook zien vragen eerlijk gezegd: de appel valt echt niet ver van de boom, al heb … Lees verder Vergeven: zeg maar ja aan het leven.

Fertiliteit + Corona = Kak

Fertiliteit, hoe zit dat nou? We zitten nog steeds in lock down, de vraag is wanneer dat zal opgeheven worden en hoe dat zal gebeuren. Waarschijnlijk zal dit in stukjes gebeuren. Om eerlijk te zijn, ik woon alleen en zie dus niemand behalve via mijn scherm. Ik weet echt niet hoe lang ik dit nog volhoud, ik kon het wel handhaven, maar sinds deze week … Lees verder Fertiliteit + Corona = Kak

Een schrijffetisj

Noem me ouderwets, ik noem het liever persoonlijk en authentiek. Ik schrijf nog steeds heel graag kaartjes en briefjes. Het liefst op echt briefpapier en op echte kaartjes en uiteraard mét vulpen. Ik noemde het ooit een ode aan het schrijverschap. Een collega op de redactie moest daar hartelijk om lachen, ik liet hem, dat mag. Maar ik vind schrijven nog steeds het mooiste in … Lees verder Een schrijffetisj

Koude Handen

Ik ben verpleegkundige, weliswaar een psychiatrische, maar de basis is gewoon verpleegkunde. Ik was de eerste keer stagiair in 2002, in “het gasthuis” te Mechelen: 2de verdiep, oude blok, inwendige, het was november, nu 18 jaar geleden… Ik kan me mijn eerste patiënt nog zeer scherp voor de geest halen. Ze lag op een tweepersoonskamer, maar het bed naast haar was vrij. Ze was een … Lees verder Koude Handen