Mijn brief aan Sinterklaas (2017)

sinterklaas-op-het-dak

 

Beste Sint,

 

Hier ben ik weer met mijn jaarlijkse brief. Ik blijf hem schrijven, misschien ben ik al 33: diep in mezelf blijf ik een klein meisje die elk jaar reikhalzend uitkijkt naar uw komst. Volgende week is het zover, dan bent u weer in België. Ik kijk er naar uit, het mooiste feest van het hele jaar.

Er is het afgelopen jaar weer veel gebeurd, beste Sinterklaas. Ik begon met vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel. Psychiatrische patiënten/cliënten/GGZ-gebruikers of welke naam ze dan ook wensen, verdienen best een beetje aandacht, niet dan? Er is nog steeds stigma, ik vraag me trouwens af of dat ooit voorbij zal gaan. Ik ben er zeker van dat u dat ook niet goed keurt en het gebeurt eigenlijk constant, zelfs goedbedoeld is er constant stigma. Succesvolle artiesten noemen ze dan exentriek, de modale burger die wat anders is: dat is een andere zaak. Nu ja, ik wil me daarvoor inzetten, het is een missie, een doel geworden. Eigen verhalen delen, maar ook dat van anderen en dat doe ik al schrijvend, want dat doe ik graag. Het is mijn manier… zo heeft ieder toch zijn eigen manier, niet waar? Ik doe mijn best, ook het taboe rond onvervulde kinderwens en fertiliteitstrajecten wil ik zo verminderen. Ik maak van mij kwetsbaarheden mijn kracht, zegt men mij de laatste tijd en zo zou ik een stem geven aan een hele groep mensen. Doe ik dat echt, beste Sint? Soms is het best beangstigend, maar het is wel mijn manier om voor anderen op te komen, als ik dan toch geen verpleegkundige meer mag zijn, moet ik wel een andere manier nemen om dit te doen. Doe ik dit goed, beste Sint? Ik hoop het…

Ik ga je dit jaar weer hetzelfde vragen als vorig jaar en het jaar daarvoor en… Ik zou toch zo graag een kindje willen, beste Sint. Ik zeg wel dat ik elk jaar naar uw komst uitkijk, maar ik zou er nog veel meer naar uitkijken als je bij mijn kind kon komen. Ik ga ze weer zien, op facebook, de bezoeken van u aan al die kinderen en hoe leuk ik uw hele feest ook vind, dat kan ook best pijn doen. Och ja, ik ben er zeker van dat u uw best doet om die wens in vervulling te laten gaan. Maar ja, het is toch wel heel moeilijk waarschijnlijk. Het is ook best zwaar aan het worden, beste Sint, al die hormoonbehandelingen enzo. Elke keer zetten ze me in de menopauze om dan weer volop hormonen te krijgen, het is een uitputtingsslag, maar ik ga door. Ik heb nooit geweten dat een kinderwens zo diep kon zijn. Beste Sint, ik heb dit jaar normaal gezien een pick up en een terugplaatsing tijdens uw verblijf in ons land, kan u echt niets doen?

Bedankt trouwens, om vorig jaar ook mijn beste vriendin tijdens uw verblijf hier te helpen aan de overkant. Ik ben er zeker van dat u dat goed gedaan heeft en dan ze nu rustig aan de andere kant is. Men zei mij weleens dat u nog steeds in de hemel komt. Kan u haar veel liefs overbrengen en zeggen dat ik haar mis, maar dat het hier ook wel gaat? Kan u ook aan Guido vertellen dat ik me nog steeds zijn vriendin voel en zo goed mogelijk voor zijn dochter probeer te zorgen? Ook dat is best moeilijk, beste Sint. Ze heeft het moeilijk, u weet wel op welke vlakken. Het is een braaf kind, maar soms maak ik me er best veel zorgen over en huil ik mezelf erom in slaap. Ik doe mijn best, maar is dat wel genoeg? Voor haar mag u natuurlijk wel komen, ik heb nog geen flauw idee wat ze u wil vragen dit jaar, maar ik ben er zeker van dat u uw best wel doet om haar een mooi cadeau te brengen.

Beste Sint, ook dit jaar wil ik weer voor u klaar staan en mijn interim-job opnemen en door die schoorstenen kruipen moest er weer te veel werk zijn. Ik blijf deze job nog steeds de leukste van allemaal vinden. Ik heb nieuwe werkkleding gekocht, beste Sint en ik mag zeggen dat mijn nieuwe kostuum van betere kwaliteit is dan het vorige. Dat heb ik laten herstellen trouwens, reservekledij is steeds belangrijk.

Veel liefs,

Uw kapoen,

Els

Alias de Piet die vorig jaar van het dak viel

Guido Belcanto – Liefde & Devotie

liefdeanddevotiebelcanto_gd47PZhGuido Belcanto heeft sinds vorige week een nieuwe cd uit. Je zou kunnen stellen dat ik fan ben, al hou ikzelf eigenlijk niet zo van dat woord. Het doet mij denken aan iemand op een verhoogje zetten en die dan te gaan aanbidden. Ik zie hem daar nog niet staan en ik zie mij er nog niet voor door de knieën gaan. Hoe ik ooit die associatie gemaakt heb, weet ik overigens niet. Misschien omdat er vroeger wel zo een programma was op tv. De naam weet ik niet meer, ik heb het een keer gezien: mensen die echt wel compleet gaga leken, al ben ik dat misschien ook wel: gaga dan. Oh ja, ik heb ook een poster van hem omhoog hangen: in mijn badkamer en dan nog wel recht boven de wc. Een kameraad zei erop “Het is precies dat ge hem uw bloot gat laat zien.” Letterlijk gezien is dat dan ook. Goh, ik heb die gekocht bij een veiling voor een goed doel dat opkomt voor kansarmen en ik moest er iets mee, nietwaar? Hij kan overigens slechter hangen. Hij hangt in het gezelschap van Johnny Cash, Nick Cave en Jim Morrison. Geef toe, het kan slechter en ze mogen allemaal mijn bloot gat zien.

Nu goed, hij heeft dus een nieuwe cd. Toen ik deze voormiddag naar het ziekenhuis reed, bedacht ik: laat ik daar nu eens een blog over schrijven. Nu ben ik geen muziekexpert, al heb ik wel conservatorium gevolgd, herken ik een re uit een sol en kan ik een beetje gitaar spelen en nog een beetje minder piano, ik heb wel gevoel…. Muziek is een taal, leerde ik overigens toen ik in het verleden notenleer kreeg, al vond ik notenleer meer bij wiskunde passen, ahum, ahum.  Nee, ik ben er wel mee akkoord dat muziek een taal is. Goede muziek doet veel, maar bij meneer Belcanto word ik in het algemeen toch meer geraakt door de teksten van de liedjes en die kunnen bij mij een gevoelige snaar raken. En gevoelens: ja, dat heb ik wel degelijk. Soms denk ik zelfs meer dan de doorsnee persoon. Een vriendin vroeg eens of ik niet hoogsensitief was. Het zou kunnen, ik plaats mezelf op dat vlak zelfs al niet graag in het hokje, maar het zou kunnen.

Een nieuwe cd dus. Ik zag eerst de bijhorende try-out. Een try-out, dat is een uitprobeersel, weet je wel. Sorry, insiders joke….

Ik zat, heb ik van horen zeggen, toen te glunderen op de eerste rij. Misschien was ik ergens ook blij dat het terug de échte Guido Belcanto was. Vorig cultureel seizoen toerde die immers rond met Barbara Dex en Jan De Smet met een ode aan Bobbejaan Schoepen. Niet dat ik iets tegen Bobbejaan Schoepen heb of zo, maar het was gewoon anders en niet hetzelfde. Goed, glunder, glunder, bling, bling en straal, straal: ik was content, gelukkig en heel blij die avond. Gisteren zei een kennis me nog dat ze het leuk vond als een zanger of muzikant op een podium fouten maakt, “dan is het echter”, zei ze. Nu ja, het was een try-out, dus was het hier en daar behoorlijk echt! 😉

Ik ben dus fan van Guido Belcanto, jaja, dus echt wel. Ai ai, ik zei het. Als fan zou je enigszins bevooroordeeld kunnen zijn over zo een nieuw album. Dat is ook zeker zo, ik ben me daar wel degelijk van bewust, maar ik ben niet zo iemand die alles van hem goed vind, dat zou trouwens gewoon ronduit creepy zijn, denk ik. Ik heb ook nooit eerder een bericht op een blog aan een cd van hem gewijd, dit is wel degelijk de eerste keer. Het wordt trouwens hoog tijd dat ik erover begin, want mijn inleiding lijkt wel heel lang te worden. Oeps…sorry, het ‘schrijven is schrappen’-gedeelte lijk ik maar niet onder de knie te krijgen.

Ik vind het album goed, heel goed zelfs. Ik las het elders al, maar ik hoor er dus wel hier en daar folk-geluidjes in wat ik zeer zeker kan appreciëren. In de auto begon hij afgelopen week te spelen bij het starten en dacht ik zelfs eerst dat ik Johnny Cash insteken had. Vraag me niet welk liedje het was, het was ook maar een fractie van een seconde, maar ik dacht het wel. En laat ons wel wezen: de songs van Johnny Cash mogen er zeker wel wezen (al ben ik daar dan dus ook weeral fan van, ai toch).

Het album is een combinatie van nummers die hij zelf schreef en covers. En die covers zijn geslaagd. Ik heb ooit gezegd dat elke cover van Nick Cave die ik ooit hoorde nog niet aan de enkels van de originele Nick Cave-song kwam (weer fan van, ai ai), maar bij zijn versie van Henry Lee moet ik dat idee toch bijstellen. Nochtans coverde hij eerder ook al “Where the wild roses grow”, maar dat vind ik dus effectief een mindere. Henry Lee daarentegen, ja die vind ik goed: heel goed zelfs. Ik moet er eerlijkheidshalve ook aan toevoegen dat ik Henry Lee bij Nick Cave zelf ook beter vind. Where the wild roses grow is misschien wel het bekendste Cave-nummer, maar in mijn opinie lang niet het beste.

Laarzen van Spaans Leder is dan ook weer een cover, van Bob Dylan (niet zo een fan van, het is te zeggen: ik vind dat hij geweldige teksten heeft, maar ik hoor hem niet graag zingen…. iets mindere ai ai.)

Johnny, vergeet me niet is dan ook weer een cover, maar hier ken ik het originele niet. Het klinkt wel goed. Van het originele vond ik op you tube enkel een echt oude versie waarin zo veel gekraak zat dat het ook nog moeilijk te beoordelen is. Vond ik dan weer. De meesten platen van wijlen mijn grootvader klinken nog stukken beter en mijn grootvader kon platen grijsdraaien. Het is een lied over verlies, verdriet en pijn. De eerste keer dat ik het hoorde, kwam het wel echt binnen. Iedereen die me hier een beetje volgt weet dat ik mijn partner 3 jaar geleden in het verkeer verloren ben. Een verlies waar ik nog steeds om kan huilen en letterlijke pijnscheuten door in mijn hart kan voelen. Magere hein nam in mijn omgeving al best wat mensen mee, maar geen enkel verlies doet zoveel pijn als dat van hem. De liefde is niet over, integendeel…. Ze zal altijd blijven bestaan. Daardoor dus, daardoor kwam het binnen. Ik hoor hem soms ook weleens. Nee, dat is niet vreemd, dat is volkomen normaal. Verder heb ik hier een 11-jarige in huis die wel heel graag meezingt van “Johnny, vergeet me niet”. Diezelfde 11-jarige maakte trouwens een tekening voor meneer Belcanto…. Pas op, appreciatie van kinderen moet je verdienen! 😉

Nu goed, de rest is wel naar zijn eigen hand, denk ik…. Ze gaan over de liefde, de pijn (die  dan bij de liefde hoort) en tsja, de zaken die eigen zijn aan het leven. Verliefd worden op Jodie Foster…. Ik denk dat iedereen wel zoiets kent. Ben ik lid op facebook voor alleenstaande mama’s en daar komt de vraag toch ook vrij geregeld: wie is je celebrety crush? Mijn ex is weleens kwaad geworden omdat ik zei dat mijn favoriete one-night-stand Johnny Depp was… Dat begreep ik dan ook weer niet. Een vriendin zei later dat het waarschijnlijk een gevoel van concurrentie gaf, waar ik dan weer mee moest lachen. Het was niet dat ik meteen met Depp de koffer in kon duiken. Nu goed…dit geheel ter zijde.

Beste Anna, dat is mijn favorietje van de hele plaat. Dat was al op de try-out zo en dat veranderde niet met de cd een paar keer op te zetten. Hierin wordt Anna aangesproken, een oude vrouw die nog naar de kerk gaat, om te bidden omdat hij zijn grote liefde kwijt is. Nu ja, waarschijnlijk door de grote herkenbaarheid hier. Ík zei het eerder al, mijn grote liefde verloor ik dan wel in het verkeer, het doet heel veel pijn. Is er eigenlijk wel een verschil tussen uw grote liefde kwijt spelen omdat de ander niet meer wil of door magere Hein? De pijn dan, bedoel ik. Ze willen zo vaak een verschil maken, ik weet niet of er dat is: rouwen doe je sowieso en pijn omdat je nog zielsveel van diegene houdt, kan ook in beide gevallen… Gewoon een terloopse bedenking.

Verder kan je wel helemaal uit de bol gaan op uniek specimen van de menselijke soort. Nadat ik uitgelegd heb aan de 11-jare des huizes wat een specimen is, is dat haar absolute favoriet. Dat iemand dan zei dat ze voor een kind wel een heel aparte smaak heeft, laat ik geheel in het midden. Maar ik hoor hier regelmatig “je bent crazy, ik vind het heerlijk”, komt ze dat nog in mijn oor zingen ook. Nu ja, ik vind het liedje wel heerlijk, beetje opzwepend vind ik, maar net daarom wel heerlijk.

Ik geloof werd al eens eerder op de plaat “la comédie humaine” gezet, vond ik toen al mooi en nu nog steeds. De man die ik verloor, die kreeg ooit die tekst door mij op een blad papier geschreven in zijn brievenbus. Ja lap, weer herkenbaar dus. Dat is volgens mij ook de kracht van de teksten: die herkenbaarheid.

Al die verspilde schoonheid: prachtig, prachtig, prachtig. Niks aan toe te voegen

Oh ja, er staan er nog op, maar ik vind het zonder zwanzen het beste album dat hij al uitgebracht heeft. Het klinkt bovendien als een mooi geheel, als een lang verhaal waarin alle songs een samenhang lijken te hebben. Nee, de cd staat niet dag in, dat uit op bij mij. Ik hou wel wat van afwisseling, maar hij stond toch al vaak op. Mijn moeder zei ooit “Guido Belcanto, daar moet ge u voor neerzetten en naar luisteren” Mijn moeder is trouwens niet meteen fan, ze is nogal neutraal, maar ging nu ook al een paar keer mee en niet met tegenzin. Ik ging dus ook naar de Roma vorige week, naar de première, ik zette mij neer en luisterde… af en toe volg ik het advies van mijn moeder, af en toe maar! 😉 Van bij het begin was ik mee en een en al oor. Dat wil overigens wel wat zeggen: mijn gedachten gaan soms naar links, rechts en daarbij nog van boven naar onder en ik geef toe dat ik daardoor soms moeilijk bij de les kan blijven. Dat was nu dus verre van het geval. Ik was blij dat ik bij de première was, het komende seizoen zal ik nog wel een paar keer gaan kijken, tsja…. Ik ben fan!

Guido Belcanto kwam, zag en overtrof! En ik zat neer en luisterde, de gevoelige snaren werden geraakt en ik ging die avond met een gelukzalige glimlach naar huis. Dank u mijnheer Belcanto, u doet dat goed.

*

Liefde & Devotie

01 | Johnny vergeet me niet 
02 | Jodie Foster
03 | Ik weet niet waar mijn meisje is
04 | Haar vader hield niet van mij
05 | Al die verspilde schoonheid
06 | Laarzen van Spaans leder
07 | Ik geloof
08 | Henry Lee
09 | Meneer de politieman
10 | Uniek specimen van de menselijke soort
11 | Mannen met een gebroken hart
12 | Beste Anna

In een productie van bassist Nicolas Rombouts en met opmerkelijke bijdragen van o.m. Naomi Sijmons (Reena Riot), Nathalie Delcroix (Laïs), Kimberly Claeys en Tom Van Laere (Admiral Freebee).
Release: 29 September 2017 (CD/LP/DL) 
Uitgeverij: Starman Records

www.guidobelcanto.be

24 mei 1976: a day to remember

 

gui herdenking_LI (2)
Hoe Gui bij elke dag herddacht wordt (zijn foto heb ik inderdaad weggekrabbeld, daarnaast de tekst van Into my arms en een kaarsje.

24 mei 1976, de dag dat mijn (overleden) vriend geboren werd

24 mei 2017, de dag dat we zijn verjaardag gevierd hebben.

 

Het was een woensdag dit jaar, Gui’s verjaardag. Zijn dochter is door omstandigheden nu bij mij. We wilden geen triestige dag, wel een blije dag, want 41 jaar geleden werd er een prachtige jongen geboren, officieel geboren als Guido, maar steeds Gui genoemd (met een I en niet met een Y, want het was de afkorting van Guido, zei hij altijd). Zijn zus en zijn vader waren er ook mee akkoord. We zouden taart eten, een aardbeientaart met slagroom, zijn favoriet. De taart werd besteld en zijn dochter zei me die morgen voor de schoolbus kwam nog of ik die zeker ging ophalen. Tuurlijk.

 

De hele voormiddag lag ik maar naar een liedje te luisteren: into my arms van Nick Cave & The bad seeds, ik vind het een echt liefdesliedje. Het was ons liedje, voor de eerste keer samen op gedanst. Maar de tekst is ook veelzeggend: Leave you as you are. Komt er veel in, ik mocht en kon mezelf bij hem zijn en omgekeerd ook. Met al onze rare en vreemde kantjes, met al onze gebreken, maar ook met al onze goede punten. Over mij zei hij eens dat koppig zijn wel een goede eigenschap is, maar dat ik het mezelf daarom ook zo moeilijk kon maken. Ik kan daar alleen maar akkoord mee zijn. Maar hij vond niet dat ik echte mankementen had, ik vond dat van hem ook niet. Doordat onze relatie verder kwam uit een diepgaande vriendschap, is er geen stadium van verliefdheid geweest, zei een psychologe me ooit eens. Maar hoe meer ik erover denk…. Echte verliefdheid heb ik nooit gekend, denk ik… Ik moet eerste iemand door en door kennen, voor ik er liefde voor voel, ik denk dat ik het stadium van verliefdheid altijd oversla.

 

“Rouwen is eren wat waardevol is.” Het was een uitspraak die gezegd werd tijdens een van onze lessen. Gui was en is me nog steeds waardevol. Niet in het minst omdat ik door hem leerde dat mannen geen smeerlappen zijn. Daarvoor dacht ik dat dat niet kon of jawel, maar dat ik ze niet tegen kwam. Echt heel zwart-wit denken, noem ik dat niet! Ik dacht wel dat er waren, maar ik bleek ze niet tegen te komen. Je moet weten dat ik ooit voor de veiligheid van een vrouw koos omdat ik schrik had van mannen en zeker voor een relatie met hen. Zelfs in twee relaties met jonge gasten ben ik verkracht geweest. Bij de eerste heb ik ondertussen gehoord dat hij het keer op keer deed en er bewust jonge meisjes voor koos. Hij was 27 toen ik 17 was en we een relatie hadden. De andere kwam na die relatie met een vrouw. Ik had toen zeker heel duidelijk gezegd dat het niet wilde. Na een half uur kroop hij op mij en deed wat die wilde, ik lag te wenen toen…. En er zijn nog wel zulke dingen gebeurd, vroeger…. Elke keer opnieuw….

 

En toen kwam Gui, ik had schrik van mannen, vond ze smeerlappen, had vaginisme en seks lukte dus ook niet echt. Ik had er een hemelse schrik van. Toen ik Gui dat vertelde, zei hij gewoon dat je je ook op andere manieren kan amuseren en dat ik hem vooral moest leren vertrouwen. Ik moest hem één ding beloven: ik moest als ik iets niet wilde, zelfs een bij simpele knuffel, hem dat eerlijk zeggen. Ik deed dat ook en hij had enorm veel respect, hij stopte er gewoon mee. Hij heeft bereikt dat ik leerde dat er ook mannen zijn die te vertrouwen zijn. Ik heb er sindsdien ook kameraden bij gekregen en die zeggen zelfs dat het toch doornormaal is dat ge dat doet als ge een vrouw graag ziet. Ik zal nu de juiste mannen ontmoeten zeker? Weet ik veel….

 

En daar blijf ik hem sowieso dankbaar voor, hij leerde me dat mannen ook te I love Guido (2)vertrouwen zijn. Hij leerde me zin krijgen in seks, maar dat ik ook stop mocht zeggen als het niet ging en vooral dat hij dan luisterde. Nooit eerder echt ervaren…

Ik ben hem ook dankbaar dat ik er een prachtige schoonfamilie bij kreeg, die het nu nog steeds is. En het gekke is vooral dat dat vooral na zijn dood gebeurde en ik ben ergens ook heel blij dat ik nu voor zijn dochter mag zorgen, al is ze veel weg met haar beste vriendinnetje en gaat ze daar ook slapen. Het kind heeft het extreem moeilijk, maar zelfs mijn psychologe en psychiater zeggen dat ik waarschijnlijk een van de enigen ben die haar zal begrijpen. Tsja, haar gedrag en gevoelens zijn mij inderdaad niet geheel onbekend. Al zijn ze het gevolg van andere zaken, de normale reactie op ongewone gebeurtenissen blijft hetzelfde.

 

Dus ja, ik ben heel dankbaar dat ik Gui heb mogen leren kennen en ik geef toe dat ik hem nog steeds mis, maar ik besef ook dat elke keer ik erom huil een teken is van mooie herinneringen en van echte, oprechte liefde, ik zit nu ook te huilen en dat is oké, zegt mijn psychologe dan.

 

Het gemis werd terug veel groter toen een heel goede vriendin stierf in november. Ik was toen echt de twee mensen waartegen ik alles vertelde kwijt, ze waren weg en zouden nooit meer terugkomen. Het is vanaf dan dat ik terug naar mijn vroegere psychologe ging en terug echt naar de psychiater ging, ik raakte het immers nergens kwijt. Ik heb tijd nodig gehad, ik moest rustig worden en ze moest me laten voelen dat er niets mis was met wat ik allemaal dacht, voelde en deed. Ook een fertiliteitstraject geeft veel rouwen. Iets wat door iemand regelrecht liegen werd genoemd, vond zij helemaal niet liegen, eerder ook een manier van rouwen. Toen ik op oudjaar een miskraam kreeg, een vroegmiskraam, maar toch, en dat vertelde zei ze me dat ik mocht zeggen dat het een kindje was en geen hoopje cellen. Ik bleef maar zeggen met tranen in mijn ogen: dat was nog geen kind, dat was echt nog geen kind. Jawel, zei ze, elke mens is zo begonnen. Uiteindelijk werd mijn wiebeltje gewoon wel mijn kind en het verdriet werd minder. De poging erop had ik er twee, kans op een tweeling en ik huilde tranen met tuiten, mijn wiebeltje moest daar zitten, niet die twee. Ook dat vond zij doodnormaal….

 

En eigenlijk wilde ik vooral kinderen van Gui, niemand dat erbij stil staat hoeveel pijn dat dat doet, dat ik nooit een kind meer samen met hem zal hebben.

 

Nu goed, de taart werd afgehaald en opgegeten met ondertussen zijn favoriete muziek op. Veel Nick Cave uiteraard. Het was geen triestige dag, wel een heel mooie dag.

 

 

 

Putje in, putje uit, hormonen, dromen, schrijven en bedankt! <3

Het is weer lang geleden dat ik schreef voor mijn blog, hè! Ik krijg nochtans veel positieve reacties en hoe langer hoe meer. Ik zou liegen als ik zei dat me dat niets zou doen. Mijn ijdelheid wordt er wel mee gestreeld.

 

Ondertussen schrijf ik ook officieel in bijberoep, dat wil nu zeggen dat ik er geld mee dreamsmag en kan verdienen. Ik was het een beetje beu, al dat gratis schrijven voor jan en alleman. Freelance schrijver, staat mooi, niet dan? Ghost writer? Tsja, het kan nu allemaal en er zijn wel wat projectjes…. De éne al wat groter dan de andere, dat is ook logisch. Het begon allemaal met een droom, of die ooit echt iets wordt, weet ik natuurlijk niet, maar goed, na al die gratis geschreven dingen, ga ik nu ook gewoon verder. Maar nu in opdracht van. En ook dat eigen boek, dat echt even on hold lig, wegens persoonlijke redenen, maar eender wat de uitkomst zal zijn van dat verhaal, ik ga het schrijven. Er zei me iemand dat een boek een happy end moest hebben. Ik vind van niet, zei ik. Dus eender welke richting het zal uitgaan, ik schrijf het gewoon. Ik twijfel nog tussen eigen beheer en een uitgever, beiden hebben zo hun voor en nadelen. Uitgever is zelf redelijk veel investeren, eigen beheer ook natuurlijk, maar minder. Uitgever is gratis reclame (enfin, dat zit ook mee in die investering natuurlijk), eigen beheer is echt wel alles zelf doen. Nu ja, ik vind dat schrijven fijn en zie verder later wel. Ik heb er al veel over opgezocht!

 

Ik heb weer even in de put gezeten, ik ben eerlijk. Ik had een eicelpick-up gehad, er was er maar één van normaal bevrucht. Dat was niet goed, dat is nogal logisch. Mijn ultieme droom blijft nog wel steeds mama worden, uiteraard. Ik kreeg wel een TP. Ik heb er amper over gesproken, maar twee weken geleden had ik heel veel pijn in mijn onderrug, ik was naar een optreden geweest. Kreeg daar enorm veel pijn in mijn onderrug, niet te houden zelfs. Misselijk geworden van de pijn, buiten op de grond gaan zitten omdat dat goed deed tegen de pijn, heel goed zelfs. Uiteindelijk naar de auto gekropen, letterlijk. Jong gastje zag me, was een jaar of 16, hij was bijna thuis. Is dan zijn ouders gaan halen, die me dan toch echt maar naar de spoed brachten. Ik had al 20 keer nee gezegd tegen iedereen, ze konden daar immers niets doen. Maar nu zei ik echt “ja”, ze vroegen me nog of ze iemand moesten bellen. Nee, zei ik, ik had al wel berichtjes naar mensen gestuurd die avond…  Dus ja…. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als die nacht op de spoed van Lier. Ik wist tijdens dat optreden al hoe laat het was, nu ja…. Ik zit dan zo elke keer wat in ontkenning, vertel er niet veel van. Een vroeg-miskraam, dat is toch hetzelfde als gewoon negatief testen, niet dan? Mijn psychologe vroeg me nadien wel wat ik wilde bewijzen met “nee” te antwoorden toen ze me vroegen iemand te bellen. Dat ik het alleen kan, zei ik. Waarom, vroeg ze? Omdat ik alleen voor dat kind ga, zei ik weer. Ik denk dat ze haar bedenkingen had, ik nu ook wel, haar vraag deed me nadenken, mijn antwoord ook, nog steeds.

 

Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar ik zeg het mezelf graag… Dan moet ik er niet aan denken dat ik weer een embryo kwijt ben. Dan is het gewoon weer niets geworden, denk ik dan. Is voor mij beter te dragen. Tsja, ik heb een grote kinderwens en ze lijkt enkel groter te worden. Ondertussen moest ik weer naar de “grote” dokter, die me een heel nieuw schema gaf. Het is weer een hele boterham. Hij zei me ook dat hij niet zeker is dat ik ooit kinderen zal hebben. Maar zoals iemand me afgelopen weekend zei, zolang hij nog mogelijkheden ziet, zijn die er toch nog? Ja, dat is het zeker, maar ik heb een week echt de put in gezeten, ik was ook ziek, heel ziek zelfs. Dus ja, ik kon en mocht in bed blijven liggen. Ik was daar best blij mee ergens, in zekere zin.

 

Mijn psychologe is dan weer blij dat ik zo dicht bij mijn gevoelens zit, dat ik kan wenen en in de put durf te gaan zitten, om er dan weer uit te komen. Want ik ben heel veerkrachtig, zegt ze, alleen zie ik dat zelf niet in. Toen ik haar gewoon een paar weken geleden zei “weet je, het leven is gewoon niet leuk, ook al wil iedereen dat wel heel graag.” zei ze terug “Het leven is inderdaad niet leuk.” Nu ben ik aan het schrijven over de vind-ik-leuk-maatschappij, want die twee heel eenvoudige zinnetjes die we elkaar zeiden, gaven me inspiratie. Het is best boeiend in hoeverre ik zie dat ik niet hou van deze vind-ik-leuk-maatschappij en aanhanger blijf van: blijf a.u.b. ook zeggen wat er tegenvalt, zodat niemand ongelukkig wordt. Want dat creëren we nu wel, facebook draagt daaraan bij. Ik ken mensen die zelfs zeggen dat je daar niets anders dan leuke dingen op mag zetten en geen problemen. Waarom vraag ik me dan af? Dat is het leven toch. Mensen zijn depressief en zetten een lachende foto op facebook. Facebook = fakebook, zeggen er ook velen, net om die reden. Ze hebben vaak gelijk.

 

Ik schrijf daar dus wel over, ook over miserie. Met deze blog, maar ook op mijn profiel en ik heb er ook geen problemen mee om eens iets te vernoemen in een groep of zo. Ik krijg vaak privé-berichten dat het anderen helpt, die vinden dat het niet kan, zetten het dan wel onder het bewuste bericht of zo. Toch krijg ik gelukkig meer positieve berichten dan negatieve. Maar dat ik reactie uitlok, is sowieso goed, denk ik dan: positief of negatief. Met negatieve feedback kan een mens trouwens ook veel, heel veel zelfs. De mooiste commentaar openbaar vond ik deze toch wel:

Geheel begrijpelijke boodschap. De kans is groot dat de groep die je niet begrijpt.

  1. Geen gevoel voor sympathie of empathie heeft.
  2. Zelf erg afhankelijk is geworden van likes.
  3. Het gewoon niet heeft gelezen.

 Het is jammer genoeg de trend. Een trend die moeilijk te doorbreken is. De social media kunnen velen niet loslaten omdat het streeft naar hun ideale wereldje.

Gezien worden en veel waarde hechten aan een ‘like’. The meaning of their life.

Mensen die hier minder gevoelig zijn zoals u, ik ook, zijn veel meer geneigd om echte real life contacten te behouden of onderhouden.

Immers (zo vind ik) heb je meer aan een handjevol echte geliefden (vrienden en/of familie) dan een grote groep vrienden (waar het de vraag is of ze echt zijn).

Allereerst mijn compliment. Je kwetsbaar opstellen wordt tegenwoordig vaak verward met ‘zwakheid’ terwijl ik het asocieer met ‘moedigheid’ en ‘sterke karakter’. Wie durft immers tegenwoordig openlijk te spreken over zijn of haar gebreken. Die groep is in de minderheid.

Hopelijk vindt u wat u zoek.

 

Dat was als antwoord op het bericht: “het is oké om alleen te zijn, soms, maar niet constant”

Het beschreef heel goed wat ik wilde meedelen. Maar dan in zijn persoonlijk woorden.

 

Maar ik krijg veel privé-berichtjes ook, heel veel zelfs, zeker nu ik een facebookpagina heb, dat mijn blog hen zo helpt. Omdat ik er zo open over schrijf, over de pijnlijke rouwprocessen, over het enigszins “anders” zijn. Over het in de put zitten en er weer uitkruipen, dat dat ook nodig is, soms in de put gaan zitten. Zolang je daardoor terug energie kan krijgen en je er niet in wentelt, is dat goed. Ik weet dat dat voor mij werkt, even dat doen, dan kan ik daarna weer verder. Daar niet aan toegeven werkt bij mij juist omgekeerd. Zoals ik zei zat ik in de put, dat was sinds zaterdag voorbij, denk ik, of vrijdag al. Ik weet het niet juist. Ik had gezegd tegen mijn thuisverpleegster: “ik word zot van al die rommel hier” Op uw gemakske opruimen, zei ze, maar u niet forceren. Ik deed het, ging natuurlijk wel over mijn grenzen, uiteraard. Maar het blonk hier. Energie, dus….

 

Ik wil hier ook niet te veel over zeggen, maar de laatste weken blijft mijn plusdochter hier ook heel vaak. Dat meisje heeft het psychisch heel moeilijk, dus dat weegt door. Daar schrijf ik dus niet over, heel bewust. Ik weet namelijk niet of ze dat zo leuk zou vinden als ze dat leest over 2 jaar of 5 jaar of….  Ik merk wel dat ik desnoods kruip voor haar. Dat dan wel weer. Nu ja, dat ze het zo moeilijk heeft, is heel normaal. Maar zoals ze zeggen: hoe vroeger psychische problemen beginnen, hoe beter ze er uit kunnen geraken. We leven op hoop en ze komt hier graag. Ik begrijp haar, zei ze laatst zelfs. Van mij mag ze ook ongelukkig zijn, wenen, kwaad zijn en volledig zichzelf zijn. Haar vader vond dat ook belangrijk, ik dus ook.

 

Ondertussen ben ik dus ook weer bezig met hormonen spuitinfertilityen: een bangelijke combinatie die niet te onderschatten is, maar ik voel me inderdaad weer goed. Omdat ik voel dat het me deugd doet er terug mee bezig te zijn. Mensen waren me aan het aanraden om een pauze te nemen, maar net omdat ik nu verder aan het gaan ben, voel ik me ook weer beter. Ik ben weer bezig aan mijn grootste droom. Mijn moeder zei dat ik mijn eigen lichaam kapot maak. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar waarschijnlijk begrijp je dat ook enkel als je echt geen kinderen kan krijgen anders en dat het volgens mij een natuurlijk instinct is om kinderen te willen krijgen. Nu ja, mensen rondom mij zijn gestopt met te zeggen “uw tijd komt nog wel” en anderen consoorten, terwijl ik al heel jong wist dat ik er geen kon krijgen, zelfs met traject en dat meestal ongepast vond en het zelfs pijn deed, hoe goed bedoeld ook. Ze zijn gestopt, nu zeggen ze niets meer, dat doet ook wel pijn, maar ja… Ik ben misschien nooit content, ik weet dat ze doorgaans niet meer weten wat zeggen. Dat dan juist wel zeggen, is nochtans ook heel helend. Gewoon zeggen dat je niet weet wat zeggen. Gek eigenlijk, dat men niet beseft dat dat juist goed doet om dat te zeggen in zo een geval. Maar het is zwaar, iedereen waarschuwde me vooral voor de psychische belasting van die hormoonbehandeling, maar ik vind dat ik vooral last heb van de lichamelijke belasting.

 

Nu binnenkort kan ik ook echt weer aan het werk kan enzo, ga ik ook weer terug echt dingen om handen hebben, buiten komen. Een mens heeft dat nodig, dagen alleen zitten, daar wordt een mens zot van. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben nog steeds beperkt in mijn doen en laten, maar het gaat beter en beter, komt goed.

 

Ik heb mijn projectjes, mijn eigen projectjes en ik ga in overleg over wat ik voor kinderwens Vlaanderen kan doen. Ik wil verdorie echt terug dingen doen…. Echt doen…. Hoe langer je thuis zit en hoe minder je kan, hoe minder je ook zin hebt om iets te doen. Als je gaat werken, kuis je veel meer dan thuis te zitten. Dat is dus doodnormaal…. Dat heeft met energie te maken en ze noemen dat ook een bore-out. Dezelfde kenmerken als een burn-out, maar dan van verveling. Activiteit geeft gek genoeg energie. Mensen vinden dat vreemd als ik dat zeg, behalve -weer- diegenen die het zelf kennen of mijn gezinshelpster bijvoorbeeld. Die zegt dat ze dat overal ziet.

 

Ik heb ervoor gekozen met nu goed te laten opvolgen: psychologe (is nu ook min of meer verplicht bij ferti-traject, net omdat het emotioneel zwaar is), ik ga terug naar mijn psychiater enzo voort enzo verder. De thuisverpleging smijt ik buiten nadat de hechtingen uit mijn lijf zijn, ze zijn akkoord. En als het niet gaat, weet ik ze wel te vinden. Lukt wel, denk ik dan. Waarom zou het niet zijn? Ge zijt wel een plantrekker, hè, zei ze….. Na vijf jaren alleen wonen, zou het vreemd zijn dat niet te zijn. Ik zou dan ook niet meer alleen wonen, denk ik.

 

Nee, ik zat weer even in de put, ik kroop eruit! Ik krijg af en toe negatieve feedback over mijn schrijven, maar veel meer positieve. Echte bedankingen, die ik koester, echt koester, zeker als die hele privé-berichten ook uit het hart geschreven zijn….

 

Ik koester die, ik koester die echt… Dus doe maar gerust verder…. Echt waar. Heb geen schrik, ik ontvang ze graag.  Ik heb lang verlangd naar feedback, maar kreeg het amper, nu krijg ik het meer en meer, bedankt allemaal, echt waar. Ik leek zo voor niemand iets te betekenen, ik ben blij dat mijn facebookpagina daarin geholpen heeft. Het gaf me ook veel meer lezers. Onderschat nooit de impact van sociale media, positief en negatief, maar ze zijn ze.

feedback

 

Ik leerde ook een echte les: echte vrienden blijven, ze blijven echt. Ik heb een periode echt mensen weggeduwd, nadat Gui stierf, pas na de dood van Amber zocht ik ze allemaal weer op. En eigenlijk hebben ze me allemaal weer met open armen ontvangen. Ik heb veel vrienden, echt heel veel. Wij lopen elkaars deur niet plat, maar als we elkaar nodig hebben, zijn we er wel voor elkaar. Love it.

 

Op facebook heeft mijn pagina ondertussen meer dan 700 vind ik leuks en nog meer volgers en dat doet deugd, dat doet echt deugd. Dus ik ga naarstig verder, met mijn schrijven: met mijn schrijvende missies, zeg ik soms….

 

Dat doet me goed voelen, bedankt, echt waar!

Dikke merci Pascale (Naessens)

Oké, ik doe dit niet vaak, maar in dit geval mag het eens. Ik vind dat het hoog tijd wordt zelfs. Ik eet volgens Pascale Naessens en het maakt mij gelukkig. Heel kort gezegd.
 
Ik ben daar eigenlijk mee begonnen in het kader van een fertiliteitstraject, ik heb PCOS en mijn eicellen rijpen dus niet. Mijn hormonen staan ook helemaal paraplu daardoor en dat heeft dan nog eens een serieuze inpact op mijn gewicht! Nee, ik ben helemaal niet mager, maar daar waardoor ik daar vroeger eetstoornissen door kweekte, heb ik ondertussen vrede met dat lichaam en als anderen vette koe naar mij roepen, denk ik alleen maar “zielige mensen”. Want ja, er zijn mensen die dat roepen, je zal mij daardoor ook weinig zien eten buitenshuis, want dan krijg je het helemaal te horen. Hoewel, ik doe het nu toch ook al wel. Tsja, en mensen denken echt wel dat het van fastfood en chips is. Ik eet dat best wel een keer graag, maar meestal is het hier één keer per maand frieten nu, daarvoor zelfs één keer per twee maanden en verder was het bij mij elke dag wok. ‘s Middags meestal een slaatjes trouwens, met wat olijfolie en kruiden en dat was het dan ook. ‘ s Morgens was het doorgaans enkel een tas koffie. Nee, dat laatste kan men moelijk gezond noemen, maar de rest was nog best ça va, denk ik dan.
 
Nu goed, Pascale Naessens dus, het was bij Kinderwens Vlaanderen dat ze daarmee afkwamen, zou gunstig effect hebben op PCOS en misschien viel ik nog af ook. Ik las me in de op de site, maakte me lid van de officïele groep op facebook. Waar trouwens ook al iemand meteen begon te oordelen over elke dag een boterham met choco. Ik eet zelfs niet echt graag choco, maar kom. Dat was omdat ik zei dat ik niet zo graag in de keuken sta, voor mij alleen toch niet. Vandaar ook vaak een wok trouwens, dat is snel klaar. Ze vond dat ook geen houding als je aan kinderen begint. Trouwens, hoeveel mensen dat me al gezegd hebben dat je graag begint te koken als je voor je kinderen moet koken. Hoeveel moeders zouden er trouwens verder geen hekel aan hebben om uitgebreid te koken met of zonder een kind in huis. Nu ja, ik vond het tamelijk kort door de bocht gaan. Een wok is ook snel klaar, maar wel gezond, dat maak ik trouwens nog vaak klaar hoor. PN-proof zoals dat dan genoemd wordt.
 
Enfin, door dat bericht, kwam hier ook nog een diëtiste aan huis bij mij, die wel wat kent van fertiliteit en dus ook van PCOS. Net als de fertiliteitstarts zei die me trouwens dat afvallen moelijk zou gaan, misschien zelfs onmogelijk. De fertiliteitsarts noemde me zelfs nog mager met mijn hormoonwaarden. Ook een bril nodig, dacht ik. Ik weet nog dat hij tegen me zei: “ik kan aan u vragen om af te vallen, maar dan kan ik even goed vragen aan kat om in een hond te veranderen”. Humor heeft hij wel. Oh ja, er zijn dus verschillende oorzaken voor PCOS, ik heb de aangeboren, familiale varriant. Die blijkt ook de ergste te zijn, want weinig aan te doen en weinig kans op slagen bij fertiliteitstrajecten. Komt het door slechte eetgewoonten en een slechte levensstijl, tsja, dan is het al wat gemakkelijker niet waar? Mensen die echt weten wat ik eet, zeiden ook dat ze echt niet begrepen waarom ik zo veel meer woog als hen als zij elke dag afhaalmenu’s en broodjes aten. Nu ja, ergens was het een opluchting dat die arts dat zei. Ik wist het eigenlijk al wel, maar ik kreeg eindelijk bevestigd waarvan ik al lang overtuigd was: dat ik dik was, was niet mijn eigen schuld. Dat ik vroeger daardoor eetstoornissen kreeg, is eerder jammerlijk te noemen. Maar het is nu eenmaal gebeurd…
 
Nu had ik eerder al wel een proteïnendieet gedaan, twee keer zelfs en koolhydraatarm zitten eten. Dat tweede wordt door sommigen als gezonder gezien, maar in feite is het qua voedingsstoffen juist hetzelfde. Het is dus beiden niet echt gezond, maar wordt bij PCOS gezien als het enige dat echt werkt om af te vallen. Nu, ik viel daar ook nog amper mee af, de eerste keer wel ja, daarna stagnering…. Half jaar koolhydraatarm en ik viel geen gram af. Ik was gefrustreerd, want ja, je mag nog amper iets eten dan ook. Ik was dan ook heel sceptisch tegenover de methode van Pascale Naessens, weer iets dat niet ging werken, dacht ik. Maar die diëtiste zei ook al snel dat ik me niet moest focussen op afvallen, ten eerste wist zij ook niet of dat bij mij zou werken om af te vallen, ten tweede zei ze dat gezond eten veel belangrijker is dan gewicht. Daar zit iets in natuurlijk.
 
skip the dietIk ging op reis, had het boek “mijn pure keuken 1 & 2” gekocht en las me op vakantie in. Ook hier weer commentaar in die groep. Als ik echt wou, begon ik vandaag en niet na mijn vakantie. Laat ze maar praten, dacht ik. Toen ik stopte met roken had ik ook een dag voorop gesteld en dat werkte perfect en ik ben nog steeds gestopt trouwens. Zo ook hier. Ik ben trouwens ook niet meteen all the way gegaan. Ik zei die diëtiste dat ik nu eenmaal graag brood en pasta eet. Ze raadde me dan probodybrood aan en speltpasta, want in eerste instantie moet men zich goed voelen en als je dat graag eet, moet dat kunnen, zei ze. Een iet wat betere versie is dan misschien wel beter uiteraard. Ik ga hier niet de principes van Pascale Naessens uitleggen, die kan je zelf wel opzoeken op haar site als je zin hebt. Uiteindelijk komt het er kort gezegd op neer om veel minder bewerkt voedsel te gaan eten. Ja, dat impliceert ook minder koolhydraten, hetgeen ook logisch is. Maar (natuurlijke) koolhydraten mogen nog wel en dat vind ik wel een belangrijke nuance. Velen denken immers dat het niet mag. Een dieet noem ik het ook niet, want ik mag alles eten. Want je mag ook alles eten, zij geeft de stelregel aan van 20-30% comfortfood: dat is kort gezegd eten wat je wil, zeg ik dan. Dus als ik eens zin heb in friet, eet ik dat gewoon en als ik zin heb in een glas cava drink ik dat gewoon, maar als je er mee bezig bent, ga je het automatisch hoe langer hoe minder willen. Ik toch. Ik drink zelfs geen frisdrank meer, als ik iets drink met smaak is het bijna altijd vers fruitsap of thee (zonder suiker uiteraard), of water met een smaakje, zoals we dat hier noemen. Het enige dat ik van frisdrank nog lust, is Tonisteiner Citroen, maar daar zit dan ook geen suiker of aspartaam in en smaakt echt niet zo zoet in anderen hun ogen. In mijn ogen smaakt dat nog behoorlijk zoet.
 
En dat is bij mij het grootste effect, ik ben geleidelijk over gegaan, ik at in het begin nog heel graag mijn brood ‘s morgens, nu eet ik bijna elke morgen een fruitontbijt, zo lekker. Brood heb ik amper in huis. Zoals eerder gezegd: frisdrank smaakt veel te zoet en te chemisch. Snoep en koeken evenzeer, alleen chocolade eet ik nu wel graag (en dan liefst minsten 80% cacao), terwijl ik vroeger amper chocolade at. Ik blijf evenwel een zwak hebben voor chips, maar goed: comfort mag, niet waar? Ik ben ook geen fanatiekeling, als ik ga eten of bij vrienden of familie eet, eet ik gewoon wat de pot schat. Toen ik laatst bij mijn grootmoeder zat en nog niet gegeten had, was ik heel blij dat ik gewoon een boterham met kaas mocht eten en als ik onderweg ergens honger heb, ben ik in de eerste plaats ook gewoon blij als ik iets te eten vind.. Honger hebben vind ik echt niet aangenaam meer. Vroeger heb ik mezelf dat te veel opgelegd, denk ik…. Ik dronk ook liters cola-light vroeger, je wil niet weten hoe slecht ik dat nu vind smaken…. Ik krijg ook geen koffie meer binnen, al is dat dan ook weer niet erg, denk ik. Nu ja, kwaad kan het ook niet, dat ik dat niet drink: water, puur fruitsap, thee, water met fruit en tonisteiner citroen: dat is alles wat ik nog drink.
 
En ja, ik voel mij beter, mijn smaakpapillen lijken terug beter ontwikkeld. Een dieet vind ik het niet, ik mag eindelijk alles eten wat ik wil, zeg ik altijd, maar dan ook alles. Ook die friet en die chips. Ik ben er al wel mee afgevallen trouwens, wat zelfs de fertiliteitsarts ogen deed trekken, maar wat ze ook als supermotivatie ziet om dat kind te krijgen. Het is natuurlijk niet spectaculair, maar om het niet te verwachten, is dat gewoon super. En niet onbelangrijk: mijn eicellen reageren sindsdien op de hormonen. Daarvoor niet. Nu ja, ik ga echt niet zeggen dat het uitsluitend daardoor komt, want ik moest in dat nieuwe centrum voor ik begon te simuleren ook eerst een andere behandeling volgen. Eén die mijn hormonen meer in evenwicht zou brengen en de kwaliteit van mijn eicellen zou verbeteren. Dat lijkt zo logisch, denk ik dan, maar in dat vorige centrum kon men zo iets simpel niet bedenken. Och ja, die behandeling is ook redelijk ongekend. Ondertussen was ik zelfs kort zwanger, een vroeg-miskraam. Dat is vooral positief, vind ik. Vier maanden daarvoor werd het nog voor onmogelijk gehouden dat ik zwanger zou raken. Maar na 3 IUI in dit centrum, ga ik nu over op IVF met ICSI. Ik regaeerde op de hormonen wel ineens zoals in de boekskes zei de ferti-arts. Ik kan dat nog steeds niet geloven.
 
En bovenal, ik voel me ook veel beter met deze levenswijze, ik vind het heel lekker en zoals ik eerder zei: voor mij voelt het althans niet aan als een diëet, maar ik eet ook gewoon wat ik wil en ik kom zonder er al te veel mee bezig te zijn zo automatisch op min of meer 20 tot 30% comfortfood. Nu had ik een auto-ongeluk en daarna een operatie. Ik was nogal afhankelijk van anderen, ook qua koken en ik at zelfs terug opwarmmaaltijden. Dat maakte me echt niet gelukkig en vaak moest ik er zelfs van overgeven (of kwam dat nu door de hormonen?).  Nee, ik geloof echt dat het een gunstig effect heeft op mijn lichaam, ongeacht of ik nu zwanger word of niet: ik hou van deze levensstijl….
 
En oh ja, er zijn er velen die beweren dat haar recepten zo duur zijn om klaar te maken, dat is echt niet zo. De bloemkoolschotel is in mijn ogen zelfs supergoedkoop. Je kan echt wel volgens je eigen budget er eten van klaarmaken en wat ook leuk is: je hoeft er doorgaans echt niet lang voor in de keuken te staan! Koken doe ik imers nog steeds niet echt graag. En het is bovenal zo heel lekker. Ik eet verder ook weinig vlees, maar ook dan is dat perfect te doen. En ik pas zelf aan naar eigen smaak, ik vervang aubergines door courgetten bv, want ik eet niet graag aubergines. Gaat perfect en ook de olijven laat er ik overal vantussen, want die lust ik niet. Vervang ik wel eens door zongedroogde tomaatjes… Want dat vind ik heel lekker…. En ja, ik maak pasta pesto met spaghetti van courgette, dat heb ik altijd graag gegeten en ik pas zo veel dingen aan. Die pesto maakte ik daarvoor ook al zelf trouwens.
 
Ja, ik begon heel sceptisch in september en had in het begin een moeilijke overgang, maar die mocht er zijn van mij… Ik zag wel waar het me bracht, maar geleidelijk aan raakte ik helemaal gewonnen voor het gedachtengoed en eigenlijk wil ik nooit meer terug. Niet alleen mijn hormoonwaarden trouwens, maar ook andere bloedwaarden staan veel beter dan ooit daarvoren. En of het daarmee te maken heeft, geen idee, maar ik ben nu 32 en ik slaap zonder slaapmedicatie, ik nam dat al sinds ik 18 was en ik slaap behoorlijk goed, enfin, toch niet slechter dan met die medicatie. Terwijl ik het voordien zo moeilijk afgebouwd kreeg en wat ik echt wel wilde als ik zwanger zou worden (al nam ik al medicatie die mag bij stimulatie, zwangerschap en borstvoeding, dat had ik al wel aangepast natuurlijk) .
 
Ik voel me goed, ik voel me goed…. en ja hoor: dankzij Pascale Naessens: Dikke merci!!!!!
*
*
*
*
PS: Hier staan trouwens de boeken van Jeroen Meus en Pascale Naessens wel vredevol naast elkaar in mijn keuken. Dat is oké zo, vind ik, en kan in mijn ogen ook, want af en toe wil ik toch die zijn moelleux maken ook, dis is immers zo lekker… 😉  Koken met gezond verstand noem ik dat ook!  Ik hou stiekem nog wel van Jeroen Meus! 😉 

Het is oké om alleen te zijn, soms maar niet constant…

Mensen willen eigenlijk geen vind-ik-leukje, mensen willen contact en gesprek. Mekaar ne keer goed vastpakken en zich geborgen voelen in iemands armen. Nee, mensen houden niet van het vluchtige vind-ik-leukje, ze houden van duurzaamheid in relaties, nog altijd.. Bij sommige mensen is dat vervangen door vind-ik-leukjes verzamelen en dat we dan daardoor alleen maar leuke dingen gaan zeggen en vertellen, zodat toch iedereen maar op dat vind-ik-leuk-knopje kan drukken. Toch willen ze niet echt dat vind-ik-leukje. We willen allemaal vooral liefde en graag gezien worden. Maar dan in het echt, niet virtueel…
Dit schreef ik in opdracht voor iets of iemand, meer daarover later. Het is nu wel de perfecte inleiding op wat ik vannacht schreef.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
it's ok
*
*
*
*
*
*
*

De fertiliteitsarts daarstraks “ik hoop ook echt dat je een brace krijgt, van zelf amper ergens te kunnen komen en zoveel alleen te zitten, krijgt een mens stress en dat is niet goed voor uw eicellen”

Mja, ik bevestigde, ik woon supergraag alleen, echt waar. Ik hou van weinig prikkels, ik kan die moeilijk filteren, hoogsensitief noemen ze dat naar t schijnt. Ik kan uren in de stilte zitten en daar heel tevreden mee zijn. Maar sinds oktober is het een kwelling, ik zit hier dagen alleen met alleen facebook en GSM als communicatiemiddel met anderen. Ik moet naar de spoed van de dokter en de verpleging omdat ik alleen woon, was er iemand bij, moest dat niet. Nu komt de verpleging om die reden ook ’s avonds.

Ik betaal mensen om mij ergens te brengen, sommige vragen enkel een onkostenvergoeding, sommigen echt wat meer en ik ben in ieder geval veel meer geld kwijt dan wanneer ik mezelf kan verplaatsen. Ook bij onkostenvergoeding als ze terug naar huis rijden om je dan terug te komen halen (dat is dan dubbel, hè!)

Ik geraak soms dan ook niet op plaatsen, waardoor ik kaarten moet weggooien voor concerten. Maar ik raak ook niet bij vrienden, die dan wel samen weggaan, maar pas nadien denken dat ze me misschien even hadden kunnen komen oppikken. Leuk dat je daar aan denkt, ja, maar jammer dat het te laat is en dat je me nu zit te vertellen hoe leuk het was.

Ik ben euforisch als iemand me gewoon mee naar de winkel neemt, waardoor ik blijkbaar ook veel meer koop dan anders. Gelukkig dat dat nog maar twee keer was sinds ik geopereerd ben.

Vorige week liet ik een noodkreet, dat ik hier bijna enkel mensen zie die betaald worden om hier te zijn, met name hulpverleners. (Drie bezoeken gehad op een maand, mensen die onbetaald komen, voor mij dus en niet om geld te verdienen) Velen schrokken blijkbaar, vonden dat dan toch erg en ik had plots een volle week. Voor deze week zal ik nog eens een kreet moeten laten, vermoed ik.

Oh ja, ik ga ziek naar optredens, dan zit ik onder de mensen, weet je, dan zie ik andere mensen, dat maakt me zo blij, ook al zit ik met een virus dat me overal in slaap doet vallen, ook op een optreden, ik zat dan toch onder het volk en daar waren zelfs mensen die ik kende (bij een Guido Belcanto is dat sowieso normaal, maar bij Stijn Meuris kwam ik Ines tegen, heb ik samen verpleegkunde mee gestudeerd: waren we nog aan het lachen, dat zij toen stage deed op de PAAZ waar ik de week ervoor nog lag, aparte humor waarschijnlijk. Maar dat dat samen studeren toch ook al lang geleden is.  Dat zij niet meer in de verpleging werkt en ik nog half en half maar ook geen echte verpleging meer. Dat we tegen elkaar zeiden dat verpleegkundige een schoon beroep is maar vooral ook zwaar en dat die daguren zo zalig zijn en dat we nooit meer shiften willen: we kwamen toen al zo goed overeen, deugd dat dat deed, het voelde net als vroeger eigenlijk…. Ik hoop toch dat ik er eens mee terug kan afspreken.

Ik koos misschien ook met reden een bezoek aan Speelstad voor de kleine zijn verjaardag, dan kwam ik zelf ook buiten, ah ja… (al zijn die dingen sowieso leuker dan het zoveelste cadeau dat in een hoek belandt)

Ik doe veel te veel met die voet, een halve dag bezig in mijn huishouden en mijn voet doet dan enorm pijn, maar ik kan niet anders: ik heb 4u gezinszorg per week en dat is het.

Ik kan nu bij niemand uitwenen dat mijn borst zo veel pijn doet en als ik het hier zet, zal ik wel weer zagen volgens sommige mensen die dan lekker negeren, gelukkig niet volgens iedereen, die me dan dan wel vaak bemoedigende woordjes sturen, hetzij onder het bericht, hetzij privé… Zij noemen het je hart eens luchten en dat dat iets helemaal anders is dan zagen…. Meestal mensen die het ook kennen, het ook begrijpen en ervaringsdeskundigen zijn. Oh ja, voor diegenen die dat zo graag denken: nu vraag ik aandacht, ja, iedereen zou dat nu vragen!

Al wat ik eigenlijk wil, is terug dagelijks contact met mensen, in het echt, iemand die me eens vastneemt, iemand waar ik eens echt tegen kan praten en niet enkel over koetjes en kalfjes zoals ik doe met de man van de mindermobielencentrale of zo, want die ken ik uiteindelijk niet… en zodat ik op een dag niet enkel 10 min verpleging zie die ik bijna zou smeken om te blijven. Ik begrijp nu bejaarde mensen en al die patiënten die ik vroeger had bij het Wit-Gele Kruis die ook niet wilden dat ik wegging. Voordien dacht ik dat ik ze begreep, nu weet ik wat het is en het is verschrikkelijk. Van mij mag elke bejaarde mens nu zo veel zeggen dat hij eenzaam is en niemand ziet als hij of zij wil, want het is ook zo, het voelt ook zo!!!!

Alleen zijn maakt mensen zot, zot maakt depressief… Muren lijken letterlijk op u af te komen. Ik ben mee in wat ze zegt, echt waar, ik voel dat al lang zo. Dat was mijn grootste verdriet toen die orthopedist zei dat ik geopereerd moest worden, wetende dat ik hier weer zo zou liggen. Die operatie kon me niet schelen, de revalidatie ook niet, maar wel het terug alleen zitten dat ik daarvoor van oktober tot december had moeten doen. Iedereen maar zeggen: maar nu heb je geen hersenschudding en kan je veel doen: lezen, films kijken (doe ik niet eens graag), op de computer zitten, schrijven, tekenen, schilderen, gitaar spelen…. Ik wil gewoon iemand zien…. zeker nu ik geen hersenschudding heb, toen kon ik ze geen half uur verdragen, nu wel…. Al die bezigheden vervelen ook op de duur…

Ondertussen zeggen ze dat ik een bore-out heb, dat heeft dezelfde kenmerkens als een burn-out, maar komt door verveling en/of te weinig prikkels. Dat valt gelukkig op te lossen… niet met pillen, niet met een psychiater, maar wel met terug mijn leven op te kunnen pakken….

Dus dokter, geef me aub morgen die brace en zorg dat ik terug mijn plan kan trekken, aub!!!!!! Dan is het opgelost, na een tijdje, als ik weer naar de bib kan bv, naar vrienden, naar het stad, naar het parkt, kan gaan foto’s trekken in het bos, gewoon de natuur intrekken,…. maar vooral mensen kan gaan ontmoeten, echt ontmoeten…..

En bovenal zei ik ook tegen mijn psychologe vorige week dat ik me waarschijnlijk nog extra eenzaam voel omdat de twee mensen die ik echt alles vertelde en echt 300% vertrouwde er gewoon niet meer zijn…. Dat ik, wat ik bij hen had, nooit eerder had gehad en nu ook niet meer heb en of ik het ooit wel zal terughebben, ik weet het niet… Van Gui zei ik dat ik sindsdien nog geen enkele man heb ontmoet die tot aan zijn knoesels kwam. Mensen die echt weten hoe wij een koppel zijn geworden, het écht weten, begrijpen dat ook, anderen zeggen dat ik nog jong genoeg ben en iemand kan tegenkomen… Ze begrijpen het niet, diegenen die het echte verhaal kennen, begrijpen het wel. Het is trouwens ook niet, omdat ik nog iemand kan tegen komen, dat ik hem niet enorm kan missen. Ik ga hem, volgens mij, mijn hele verdere leven missen. En dan Amber die ik ook letterlijk alles kon vertellen, mijn diepste geheimen die ik niemand anders vertelde, die Gui zo vaak zei dat ze zeker was dat ik hem doodgraag zag, maar dat ik angst had, waardoor hij zeker ook bleef vechten voor mij en mijn angsten wilde wegnemen. Die twee, die zagen me graag, heel graag, die deden me oké voelen, dat ik er mocht zijn, dat ik zo veel capaciteiten had en dat ik echt wel de moeite waard ben. Niemand doet dat nu nog eigenlijk…. Na Gui had ik veel verdriet, maar had ik nog steeds Amber, nu heb ik zo niemand meer…. Dat dat me vooral eenzaam maakt misschien, bedacht ik me toen, in die sessie vorige week. Maar dat dat alleen zijn er geen goed aan doet en zo veel pijn doet. Ze knikte… Ik huilde…. Dan zegt ze dat dat oké is om dat te voelen, dat het oké is om te huilen, dat pijn oké is, dat gevoelens toelaten oké is…. ze vertellen ook. Ze zegt dat ik te veel gehoord heb dat dat niet oké is, voor haar is alles oké….daar kan ik best mee lachen als ik me dat bedenk. Alles is bij haar altijd oké. Ze moedigt me aan te praten, zegt dat ik te veel opkrop en te veel rationaliseer, maar dat gevoelens veel belangrijker zijn en dat die moeten gevoeld worden. Ze heeft gelijk, maar voelen doet nu heel veel pijn. Maar dat is ook normaal.

Sorry…echt waar, maar ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld, nooit….
Amber, Gui, ik mis jullie zo, zo hard, mijn twee beste maatjes…. jullie zijn er niet meer en dat doet pijn, ja….

En ondertussen wil ik gewoon iemand die me eens vast neem, enkel dat…. meer hoeft het niet te zijn….

Bij mij gaat dit gelukkig voorbij, gelukkig wel. Maar dat kan niet iedereen zeggen, er zijn mensen die dit dag in, dag uit meemaken, jaar in, jaar uit! Ik wil daar precies iets mee doen, geen flauw idee wat, want dit gevoel is verschikkelijk…..
Guido Belcanto zingt het ook: “droevig is deze werels, als je in eenzaamhied leeft”

Hoe het met me gaat? Ik voel enorm veel pijn, zo gaat het met mij, maar dat is oké!

Hoe gaat het met je?

Die vraag krijg ik de laatste tijd veel…

Laat me even nagaan…

Mijn grootvader stierf in oktober, 10 dagen erna had ik een auto-ongeluk. Dat mijn auto een totaal verlies was, was spijtig, maar niet zo erg. Ik kwam er levend uit, dat kon Gui niet zeggen. Ik kwam er evenwel niet zonder kleerscheuren af. Onverantwoord om alleen thuis te zitten, dat vond iedereen die me hier zag liggen! Ik mocht mijn bed niet alleen uit, na een tijdje dan maar een rolstoel: als ik dan flauwviel, was het ten minste in de stoel en niet op de grond. Een klein onnozel breukje in mijn voet, hersenschudding, whiplash van de rug en van de nek, kneuzingen van kop tot teen waardoor ik ook niet met krukken kon gaan… Eens ik min of meer genezen verklaard was, deed mijn voet meer en meer pijn: meer bepaald mijn enkel. Nu deed die daarvoor ook al pijn, maar dit was echt niet normaal. Naar een orthopedist geweest, echo en RX linkervoet. Ondertussen ben ik geopereerd, mijn voeten hing langs de buitenkant nog met één ligament vast en ook daar zat al een scheur in en was helemaal ontstoken. Bleek dat ook mijn enkelgewricht niet meer juist stond, dus heeft hij dat ook nog terug in de juiste positie gezet, ik heb een interne brace gekregen, geen flauw idee wat dat is eigenlijk. Ik ga dat eens moeten opzoeken. Nu heb ik waarschijnlijk ook nog steeds een whiplash die nog niet weg is: elke dag barstende hoofdpijn, nog steeds geen fel licht kunnen verdragen en blijvende pijn natuurlijk. Ik kwam er levend uit, ja, en iedereen zegt me dat het zo sterk is dat ik dat zo kan bekijken. Wel ja, ik verloor al wat volk in het verkeer, dus ja: dat leert je wel relativeren. Facebook is mijn vriend geworden intussen, zo zalig in tijden van eenzaamheid, want niet zelfstandig buiten kunnen komen en dan alleen wonen geeft wel eenzaamheid, neem het van me aan. Nu goed, de dokter zal mijn rug ook controleren als ik terug wat meer op de been ben, letterlijk dan.

 

Dus ja, mijn grootvader stierf, een kameraad die wat verder stond, maar ook Amber: mijn beste maatje na Gui. De twee mensen die me echt door en door kenden, echt ook alles wisten en die me mezelf lieten zijn zonder (ver)oordelen, zijn er niet meer…. Ik begin weer te huilen, want dat doet pijn, dat doet echt pijn. Amber stierf op 25 november…. Ik heb al zo vaak gehuild om haar, dat is oké, dat mag. Ik dacht altijd dat ik twee onvoorwaardelijke vriendschappen had. De éne kende ik al sinds de eerste kleuterklas, dat bleek niet zo, al blijft mijn deur open staan, sowieso, want ik mis ze ook wel natuurlijk. Afstand kan misschien ook wel goed zijn om dan terug samen te komen? Ik weet het niet. De andere was Amber, ik kende ze 10 jaar of zo, ik weet het niet juist, doet er ook niet toe, maar ik kon ze alles vertellen en zij mij, ik heb zeer kostbare herinneringen aan haar, die neemt niemand me ooit af. De laatste week dat we samen waren, was zo intens, we waren gewoon bij elkaar, deden niet speciaals, maar konden gewoon samen zijn, zonder iets te zeggen, samen eens lachen en samen eens huilen, omdat we ook beiden wisten dat we dat over X aantal tijd niet meer konden. Stille tranen waren er toen ook, bij allebei, maar ze mochten er zijn. Ze was zo blij dat ik voor haar stoofvlees met friet maakte. In oktober zou ik terug een week naar haar gaan, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Half november stuurde ze me een berichtje dat ze me nog zo graag wilde zien voor ze ging en dat ze hoopte dat ik er snel kon raken.

ambervoorschirft

Op 20 november zat ik bij pijn psychiater, niet dat ik psychisch in de knoop zat, al voelde dat wel zo, maar ze liet me wenen, ze liet me zeggen dat ik naar Amber wilde. Ze schreef een soort voorschrift, ik moest er een foto van trekken: op doktersvoorschrift erbij zetten en op facebook plaatsen. Er stond gewoon op: “wie wil met mij (tegen vergoeding) naar Utrecht rijden?” Amber was meteen akkoord, vervoer kwam in orde, door haar vrienden eigenlijk, niemand wilde Amber dat afnemen, ze wilde het zo graag en ik ook, heel hard zelfs. Dat was gepland voor 27 november. Ik had de gezinszorg vol-au-vent laten meenemen omdat ze dat zo graag at, wat kon ik anders nog meenemen dan iets dat ze heel graag at en niet in Nederland kenden? Twee dagen daarvoor, het was de dag dat ik mijn nieuwe auto kocht, kreeg ik een bericht: Amber was dood. Ik ging die avond naar een optreden van Guido Belcanto.

 

Ik schreef nadien aan hem:

Beste Guido,

Ik was vanavond in Lier, weet je ook. Maar goed, wat ik eigenlijk nog wilde zeggen. Ik ben daar toegekomen, eigenlijk helemaal van slag, ik had ongeveer 2 à 3 uur daarvoor te horen gekregen dat een goede vriendin van me overleden was. Ik ben zo een beetje afgestapt van de benamingen “beste vrienden”, ik zeg meestal gewoon goede vrienden. Eigenlijk verdient ze de titel wel van één van de beste op zijn minst. Nu goed, ik wist dat het zat aan te komen, maar toch…. letterlijk hartpijn, zeg ik dan.

Mijn moeder zei nog: ge gaat nu toch niet naar diene Guido Belcanto gaan vanavond. Ik zei “tsja, anders zit ik hier ook maar tussen vier muren” en ja, ik ging toch. Mijn moeder had schrik omdat ik emotioneel was en ik eigenlijk pas echt met de auto ging rijden de eerste keer na mijn accident. Ik begrijp dat wel en zo zijn moeders….

Ik heb dan eerst rond gereden en rond gereden, geen parkeerplaats vinden, uiteindelijk een plaatstke tegengekomen, nog een kwartier stappen met een gebroken voetbeentje, dat deed eigenlijk heel veel pijn… Och ja, ik kwam daar met tranen in mijn ogen binnen van de lichamelijke en de emotionele pijn, vooral van dat laatste, denk ik.

Ik moet eerlijk zijn, de eerste helft…. Vraag me niet wat je gezongen hebt, ik zat in een waas en probeerde vooral niet te wenen. Ik dacht zelfs op een gegeven moment: ik ga de zaal uit, wat zit ik hier te doen…. ik zat ook constant op mijn GSM te kijken, doe ik anders niet eens… tot: Manu….

Ík weet eigenlijk niet hoe dat komt, ik weet ook echt niet waarom, maar al vanaf ik de eerste keer dat liedje hoorde, ik was 18, want ik kreeg die cd voor mijn 18de verjaardag. Ik zat toen op de PAAZ, ik hoorde dat toen en drukte al op repeat, repeat en nog eens repeat. Ik bleef het lang gebruiken als het liedje om tot rust te komen. Vroeger vooral door de woorden “doe niet dwaas”, denk ik, vermoed ik, ik weet het soms zelf ook niet goed….

Ik leerde dan ook de originele versie kennen. Ik was graag naar renaud geweest laatst in Vorst, had zelfs een kaart, maar ja, stom accident, ben er niet geraakt. Nu ga ik wel naar Renaud in Lille, dat komt eigenlijk door u dat ik die muziek heb leren kennen. Ik ben er wel blij mee, die man heeft inderdaad prachtige liedjes.

Goed, ik dwaal af…. ik hoorde Manu en weer had ik het: ik voelde een rust over me heen komen, een zekere troost enigzins, ik deed mijn ogen toe en liet het goed doordringen, tot in elk vezeltje van mijn lijf. Die helende werking die ik vroeger zo zocht en ook vond in uw liedjes was daar weer. Ik had het misschien niet meer zo nodig gehad de laatste jaren (hoewel…), maar nu voelde ik het…. net als vroeger… De tranen rolden over mijn wangen, geluidloos, maar ik was plots tevreden. Nee, tevreden is niet het juist woord, ik voelde me echt getroost en een beetje geheeld. Ja, heel hard zelfs…

Vanaf toen was ik wel mee, heb ik het hele optreden eigenlijk wel genoten. Ik voel nog steeds de moeheid achter mijn ogen van het vele huilen vandaag, maar ik voel me getroost, door jou, door dat éne liedje…

En eigenlijk wil ik zeggen: chapeau, dat je dat effect na al die jaren nog steeds blijkt te hebben bij mij en vooral: Dank u! Heel erg bedankt!

Heel veel liefs, enorm veel liefs en dank u!

Ik meen er elk woord van…. Nog steeds….  Het leven gaat verder….familiale problemen, deed me wankelen, deed me twijfelen, deed me heel veel pijn…. Maar ik zou verder gaan, ik begin terug met de volgende rond IUI (intra-uteriene Inseminatie) veel problemen: blaasinfectie, keelontsteking, oorontsteking, bronchitis en sinusitis. Maar ik had hem: de + op een zwangerschapstest. Ik test normaal niet voor bloedname, maar dit was raak, ik voelde het. Misschien nog het meest aan mijn borsten…. Twee dagen later ging ik pas voor bloedname, die draaide even negatief uit en was een enorme domper: op 1 januari begon de bloeding pas echt. Volgens ferti-arts wijst alles op een miskraam….

 

Och, het was nog geen kind zei ik tegen mezelf, het was nog geen kind, het was echt nog geen kind.

Ondertussen ging ik sinds december naar de psychologe, ik ging vroeger ook al bij haar. Ik zei dat ik alles wegrationaliseerde en maar bezig wilde blijven. Ze zei dat ze dat ook merkte…  Ík bleef zeggen dat het nog geen kind was, zij bleef zeggen dat het oké was om te zeggen dat ik een kindje kwijt was, mijn kindje… Ik bleef zeggen dat het geen kind was, ik bezag het ergens ook positief: ik kon zwanger raken, die fertiliteitsarts in het vorige centrum zei immers dat hij het geen kans op slagen zou geven. Ik kwam ondertussen zelfs met mijn verhaal in de Dag Allemaal, zo gek allemaal. Ik kwam trouwens ook met een schrijfsel in de Visie, maar dan over kwetsbaarheid en herstel in de psychiatrie. Op beiden kreeg ik veel positieve reacties…. Ik ging dus ook verder met mijn twee missies, al schrijvend, al is het minder dan daarvoor.

 

Mijn boek begint vorm te krijgen, maar miserie zorgt voor een writersblock, op de blog zullen jullie dat al wel gemerkt hebben.

 

Nu goed, ik deed maar verder en verder, ik was doodop. Echt doodop. Mijn psychologe was kwaad op me omdat ik naar het Rode Kruis ging om bloed te doneren en me in de databank te laten zetten voor stamceldonor. Ze vroegen naar mijn motivatie: mijn nicht leeft er nog door. Dat was alles wat ik zei. Beste motivatie dat er is, zei die arts. Wilde ik dat nu allemaal doen door al die sterfgevallen.

 

Nu goed, mijn psychologe zei dat ze blij was dat ik geopereerd werd, dan moest ik verplicht rust nemen, ik zou niet anders kunnen. Ik ben eigenlijk inderdaad heel blij dat ik geopereerd werd. Ik hou me terug bezig met wat ik graag doe, me verdiepen in spiritualiteit. Ik vond het boeddhisme terug en het laten zijn. Ik vind weer rust, kan terug slapen zonder medicatie, maar met slaapmeditatie.

 

Mijn psychologe is blij dat ik nu echt verdriet voel, voor mijn grootvader, voor Amber, voor die kameraad, voor mijn kindje, die ik plots wiebeltje noemde. Ik heb geen flauw idee vanwaar ik met wiebeltje kwam. De volgende IUI had ik twee eicellen, ik wilde die niet, ik wilde mijn wiebeltje, het was toen dat ik de eerste keer besefte dat ik echt mijn kindje kwijt was. Hetgeen wat van me verlangd werd, gebeurde: ik huilde omdat ik een miskraam had gehad, de eerste keer…. Mijn psychologe zei: dat doet pijn, hè. Ja, zei ik haar. Dat is goed, zei ze dan.

 

Ik weet dat. Ik ben de koningin van voelen en te laten zijn, maar dit zijn gewoon te veel pijnlijke dingen samen, dat weet ik, daarom dat ik naar haar ging. Na dat auto-ongeluk heb ik zo veel verdriet gehad om Gui, het drong precies niet door dat mijn grootvader gestorven was. Het was pas; net voor die operatie, dat ik naar mijn grootmoeder ging en ik samen met haar in fotoalbums aan het kijken was, ik daarna met tranen naar huis reed. Mijn grootvader, mijn grote held was er niet meer. De man die met me naar de carwash ging als kind, gewoon omdat ik dat zo graag deed. De man die op mijn eerste appartement veel repareerde, de man die altijd klaar voor me stond en me kwam halen als ik beland was in de middle of nowhere. De enige man van mijn hele familie waar ik echt op heb kunnen rekenen, die was ik kwijt. En ik was Amber kwijt en Gui ook nog steeds en mijn kleine wiebeltje… en al die vorigen, een continu rouwproces sinds mijn 17de noemde mijn psychologe het… allemaal sterretjes…

Ik heb het nooit echt zo gehad voor Stan Van Samang, maar een ster….

 

Ik huilde tranen met tuiten de volgende keer bij mijn psychologe, ze zei dat ze me voelde, de eerste keer sinds ik bij haar kwam, ik zei haar dat ik die twee eicellen niet kwijt wilde, niet nog eens. Ze blijft zeggen dat ik vol verdriet zit, dat ik ervoor op de vlucht was, maar dat ik begonnen was met erbij stil te staan.

 

Maar ik ben een cursus fotografie beginnen te volgen, mijn grootvader deed dat ook graag, heel graag. Ik heb zijn fototoestel en lenzen en statief. Dat was het enige wat ik eigenlijk echt wilde van hem: het staat als een schat in mij kast… ik durf er amper aan te komen….

 

Verdriet dus, ja, ik zit vol verdriet en dat doet pijn, maar dat mag, dat is goed zo. Zo kan ik het echt heel hard vastnemen, het intens voelen en weer helen. Ik denk niet, maar ik hoop wel dat ik ooit terug een partner als Gui tegen kom en een vriend(in) als Amber, maar die zijn zeldzaam. Ik ben mama van twee, zeggen ze me nu, ik wil mama zijn van drie nu: waarbij de jongste twee engelenbrusjes heeft die over hem of haar zullen waken. Ik twijfel nu tussen twee namen: Rune en Melle, twee namen die zowel bij een meisje als bij een jongen kunnen…. Maar om de één of andere reden blijf ik denken dat ik een jongen zal krijgen…. Ik wil blijven hopen: De laatste ronde IUI, daarna IVF… pfffff….

 

Verdriet dus, dat dus…. Het komt meer en meer los, door die verplichte rust, mijn psychologe had gelijk… Ik neem ook terug de tijd om de dingen te doen die IK graag doe, al heb ik er wel een week voor halfziek in bed moeten liggen: oververmoeid waarschijnlijk….

stef
Stef Jannsens, uit de tentoonstelling “een wensvader bekent”, nog tot 10 februariu te bewonderen in de kruierie te Balen.

 

Ik hoop dat ik nu snel weer kan schrijven, niet omdat het moet, maar omdat ik het graag doe!

(Oh ja, dit is geschreven, zoals mijn gedachten gingen…. Letterlijk opschrijven wat er in mijn gedachten kwam

Ik weet het, jullie hebben echt lang niet van me gehoord. Daar zijn redenen voor, ik heb veel besproken en ben uiteindelijk wel tot een besluit gekomen. Die dingen hadden met de blog te maken, uiteindelijk kreeg ik vanuit het bloggerswereldje, zelfs van een psychologe en een psychiater (die mijn blog ook volgen), van vrienden ook (maar die zijn sowieso minder objectief) te horen dat ik vooral moest verder moest doen…. Ik ben fan van Guido Belcanto, iemand die ik ken en daar ook fan van is, zei zelfs: jij doet met je blog wat hij doet met zijn liedjes: onfortuinlijken een stem geven, grotendeels uit eigen ervaring of ervaring bij vrienden, sowieso…. Anders kan je er ook moeilijk over mee spreken! Dat is logisch. En ja, dat is persoonlijk, sowieso dus, en ik schrijf persoonlijk, maar ik heb nog nooit dingen geschreven waar anderen aanstoot aan kunnen nemen. Ik mag mijn grote droom niet vaarwel zeggen. “Je hebt destijds gekozen om voor jezelf te kiezen, eindelijk! Je deed dat, je voelde je nooit zo goed. Waarom zou je dat nu veranderen?” Dat zei iemand, ik dacht: ze heeft gelijk…. Gisteren praatte ik er nog met iemand over, tot een heel diep niveau en ook die persoon zei: laat u niet tegen houden. Want dat is gebeurd, daarom schreef ik lang niet meer. Ja, voor het kinderwensmagazine, dat wordt nu eenmaal verwacht….

 

Maar verdere update dus: Ik had een verkeersongeval. Ik ben redelijk lang buiten strijd geweest. Ik heb bijna twee maanden in mijn huisje in een ziekenhuisbed gelegen. En als ik dan toch iets deed, moest ik het de volgende dag uiteraard dubbel zo hard bekopen, ik had een redelijk zware hersenschudding. Eigenlijk had ik daar het meeste last van, een klein breukske in mijn voet, maar ook overal kneuzingen. Mijn polsen hadden bv ook een heel harde slag gehad, die hebben heel lang pijn gedaan (en doen soms nog heel hard pijn), ik kon daardoor zelfs niets met krukken gaan: ik zakte regelmatig door mijn polsen. Ik viel ook constant flauw: de rolstoel werd dus veel meer gebruikt dan de krukken. Ik kreeg thuisverpleging, familiehulp en kiné aan huis. Die kiné in het begin voor mijn pijnlijke spieren enzo (warmtecompressen: echt, dat doet zo een deugd!!!), daarna voor revalidatie van dat breukje (dat er nu nog blijkt te zitten, och ja…..)

 

Door dat verkeersongval is er ook het één en ander in het water gevallen. Mijn plusdochter (de dochter van mijn overleden vriend) zou heel de herfstvakantie komen slapen. Vooral ook om haar tante wat te ontlasten, die heeft kanker en krijgt door dat meisje amper rust. Dat kind heeft enorme verlatingsangst, een hechtingsstoornis en ja tegenwoordig ook paniekaanvallen. Als men haar geschiedenis kent, zegt iedereen: dat is ook heel normaal. Ik had daar echt naar uitgekeken, dat meisje zelf ook, ik had vanalles gepland: buiten huis, in huis…. Ik ben na haar tante één van de weinigen die ze vertrouwt. Op zich wordt er nu ook veel besproken zodat ik eventueel voogd en/of pleegouder kan worden als de tante het niet meer kan. Iedereen zegt dat ze dan echt het beste bij mij gaat zitten. Nu ja, ik hoop vooral dat haar tante kan genezen en dat het niet nodig is, maar heel stiekem dacht ik ook al: dan ga ik toch nog een kind van hem rondlopen hebben.

 

Maar wat ik ook heel erg vind, ik heb geen afscheid kunnen nemen van mijn beste maatje. Ze had kanker, zware kanker en ze was nog veel te jong. Ze heeft heel hard afgezien en in oktober zou ik ook een week naar haar gaan, maar dat viel dus ook in het water. Dat was jammer, heel jammer. Ze woonde niet bij de deur, 150 km hier vandaan. Toen ik eindelijk terug wat meer op de been was, hadden we een datum geprikt, er was vervoer geregeld, maar ze stief 2 dagen eerder. Die avond ging ik naar een optreden van Guido Belcanto, ik ben toen echt goed opgevangen door de mensen die ik daar ken, echt waar, dat mag gezegd worden. En op een gegeven moment zei iemand van hen: ik denk eigenlijk dat je het erger vindt dat die zondag niet meer gehaald is, dan dat ze nu dood is. Ik dacht dat ook, denk dat nog steeds. Ik wist dat ze ging sterven, sowieso, maar ik had ze zo graag nog geknuffeld, zoals we elke keer deden als we elkaar zagen. Ik heb lang problemen gehad met mensen die me wilden knuffelen, zij heeft me geleerd dat elkaar stevig knuffelen juist ook heel veilig kan voelen, dus dat wilde ik zo graag nog gedaan hebben. Maar ja, ik ben wel naar de begrafenis geweest. Ik moet zeggen: een begrafenis in Nederland: veel mooier, veel persoonlijker en vooral: ieder is zichzelf…. Geen “regeltjes” van stijf in het pak bij wijze van spreken. Het was de mooiste begrafenis die ik ooit meegemaakt heb en het feit dat er een foto vooraan was die ik nog getrokken had, was ergens een troost. Het is ook een mooie foto, heel spontaan, ze wist niet dat ik die trok. Ik weet nog dat ze half verontwaardigd was omdat ik die trok, maar daarna zei ze zelf wel dat die mooi was. Dat was die zeker ook. Ik zou bijna zeggen: ik wil ook zo een begrafenis, echt waar! Ondertussen ben ik met verschillende vrienden van haar vrienden op fb, ook met haar zus en echt waar: mij doet dat goed. Ik kreeg zelfs een kerstkaartje van haar familie, dat deed vooral veel deugd, zeker omdat erin stond dat ik echt een goede vriendin was, ze bedankten me daar zelfs voor. En ook haar andere vrienden zeiden dat, op de begrafenis, maar ook via fb. Ze kenden me allemaal, terwijl de meesten me nooit eerder zagen.  Ik mis ze, heel hard zelfs…. Hieronder Nick Cave, een liedje uit zijn laatste album. Nick Cave had voor mij en Amber een speciale betekenis…. Zijn laatste album, gemaakt na de dood van zijn zoon is een duidelijk rouw-album. Ongelooflijk hoeveel steun ik daar nu uithaal.  Ik zei toen dat ik spijt had dat het niet was uitgekomen toen Gui gestorven was, maar voor Amber kwam het wel op tijd…

Mijn grootvader stierf ook, nog voor dat ongeluk, ik heb er kort iets van gezegd. En dan denk ik, iedereen geeft me ook gelijk, dat hij stierf is rechtvaardig, die vriendin niet. Wil dat zeggen dat ik het niet erg vind dat mijn grootvader stierf, nee bijlange niet. Maar om eerlijk te zijn, het verdriet om die vriendin is echt veel hoger, ook omdat ik haar echt alles kon zeggen, maar dan ook alles. Ze oordeelde nooit en veroordelen deed ze al helemaal niet. Ze heeft me ooit een kaartje gestuurd waarin ze zei waarvoor ze mij allemaal dankbaar was. Ik weet nog dat ze vaak zei dat ze het meest dankbaar was over het feit dat ik haar leerde dat een ruzie niet het einde van een vriendschap moest betekenen. Tot dan had zij kennelijk altijd die ervaring gehad. Ik weet dat ik ook schrok toen, die eerste keer. Ik weet zelfs niet meer over wat het ging, maar ik was om de één of andere reden kwaad op haar en zei dat en zij had meteen iets van “als ik dat dan toch verkeerd doe, waarom verwijder je me dan niet uit fb en uit uw telefoon en…” Ik zeg het: ik weet niet meer waarover het ging, ik weet ook niet meer hoe ze het juist zei, maar daar kwam het op neer en dat ik meteen zei van: waarom zou ik dat doen? Het is toch niet omdat ik zeg dat ik dat niet leuk vind van wat je doet, dat ik geen vrienden meer wil zijn. En dat dat juist het fijne van vriendschap is, dat er dingen kunnen uitgepraat worden. Ze zweeg toen, een paar dagen en toen sprak ze me terug aan, hebben we er echt over gepraat en was het weer oké. Als ik nu terugkijk op onze vriendschap, wij maakten best veel ruzie, al waren we beiden meer gekalmeerd tegen het einde toe. Ook al was onze mening niet altijd hetzelfde, van ons konden die perfect naast elkaar staan, zonder daar ruzie over te hebben of er zelfs over te discussiëren. Wij hadden dan allebei iets van “ok, dat mag! Je denkt sus en ik zo, geen probleem!” En dat mag zeker.  Ze heeft dat meermaals gezegd, dat ik haar geleerd heb dat ruzie bij vriendschap kan en mag horen, maar dat dingen wel kunnen uitgepraat worden. Ik wil dan zoiets meteen uitpraten, zij wilde dat eerst laten rusten. Mensen zitten nu eenmaal verschillend in elkaar. Die vriendschap zou ik bijna onvoorwaardelijk durven noemen. Dat was echt van: oké, ruzie, maar dat komt wel weer goed. Haar zus zei laatst dat dat juist het teken was dat we échte vrienden waren en eigenlijk is dat ook zo. Maar ik zeg het vaak: ik ben mijn beste maatje kwijt: wééral….

 

Goed, het leven gaat verder, zoals iedereen zegt: ik heb een rotjaar gehad. Goh, niet heel het jaar, maar de tweede helft was een echt rot. Maar goed, we zijn 2017 nu, ik zou heel kort zwanger geweest zijn zelfs, eindelijk, maar dat werd een vroeg-miskraam. Ik verschiet ervan hoe ik dat vooral heel positief opvat. Afgelopen zomer zei een fertiliteitsarts me nog dat ik nooit zwanger zou raken, want mijn eicellen raakten niet gestimuleerd. Ik ging voor een tweede opinie en ze zouden daar eerst mijn hormonen meer in balans brengen. Ik had een droomstimulatie, een droominseminatie en ik had zelfs een plus op een test. De ferti-dokter is heel unaniem: er is kort iets geweest en eigenlijk stemt me dat hoopvol. Zo veel mensen zeggen dat ik dat zo nuchter en realistisch bekijk, die hele kinderwens en dat hele traject. Mensen die er ook echt over praten met mij. Tsja, misschien krijg ik nooit een kind, maar ik heb een plan b klaar voor als het niet zou lukken. Ik haal alles uit de kast, mijn voedingspatroon is aangepast, ik doe accupunctuur, alle mogelijke vitaminen, geen alcohol meer, zo weinig mogelijk medicatie…. Ik wil mezelf niet verwijten dat ik niet alles gedaan heb…. Dat wil ik niet, dat wil ik echt niet…. We blijven ervoor gaan, hoe moeilijk het ook is.

 

In dat kader zal er ook een boek uitkomen, in mei van dit jaar, over mijn weg naar alleenstaande ouderschap met steun van Kinderwens Vlaanderen en als integratieproef voor mijn opleiding kinderwensconsulente.  Over de vragen die je hebt, over mogelijke steun of juist tegenkantingen, over het grotendeels alleen dragen, over vragen waar je mee zit, zoals ik nu tegen de fertiliteitsarst zei dat ik daarvoor daar ook al aan gedacht had, maar dat ik met dat auto-ongeluk heel hard had: hoe zou ik dat met een kind moeten gedaan hebben?, over die dingen allemaal. Volgens de fertiliteitsarts is daar echt nood aan, omdat alles wat ik voel, me afvraag en meemaak, iedere BAM in spe heeft. Dat ik alles op zich nog heel nuchter kan bekijken, maar dat er veel vrouwen echt nood aan zo een boek hebben en die dingen veel minder nuchter bekijken. En soms denk ik dat: tsja, nuchter bekijken, soms zit ik hier ook te wenen omdat ik besef dat ik het misschien nooit zal hebben…. Een levend kindje…. Maar dat doen we dan, we laten dat toe en ik verstop dat ook niet (heel bewust, dat is ook een missie, het leven is geen vind-ik-leuk-dingetje) en dan ga ik weer verder…. Af en toe is dat nodig hoorde ik van een andere wensouder die een ook een lang traject had en pas na jaren echt een kind had. Soms is het nodig om efkes diep de put in te gaan om het juist vol te kunnen houden, want dan kan je er weer met volle moed tegen aan gaan. Ik geloof dat wel, ik ervaar het ook.

 

Ik loop ook bijna drie jaar rond met een gezwollen en pijnlijke enkel. Er is een ligament weg (dat is dus afgescheurd en ergens opgerold), een ander is aan het scheuren en een ander serieus ontstoken. 11 januari moet ik terug naar de sportarts, we zien wel wat die zegt. Dat is ofwel een operatie (maar dat wil ik niet echt) of zeer langdurige kiné. We zullen maar afwachten wat hij zegt. Dat ik daar zo lang mee gewacht heb, is eigenlijk omdat mijn huisarts het altijd weet aan andere banale dingen. Op de duur had ik iets van: dat kan niet meer, daar is iets anders aan de hand. Een psychiater zei dan: “ga eens naar een sportarts toen ze die voet bekeek”.  Tsja…. Deed ik dus…. Nu zegt iedereen: amai, dat moet nogal pijn doen. Uiteraard, dat doet heel veel pijn ja.

 

Nu ja, we zijn 2017 ondertussen, ik hoop op een beter jaar dan het vorige jaar, maar ik heb er vertrouwen in. Ik heb sinds gisteren terug wat rust gevonden, eindelijk, dat heb ik sinds dat auto-ongeluk niet meer gehad. 2017 wordt mijn jaar, voilà

2017

 

Ook wens ik jullie een heel mooi 2017 toe, uiteraard….

Parce que c’est toi: waarom ik geen bewust alleenstaande moeder zal worden

Ooit stuurde Gui me een liedje door, goed luisteren zei hij…. het was Parce que c’est toi van Axelle Red…. en ik begon toen te wenen, het was toen dat ik voor de eerste keer eens echt naar de tekst luisterde….. “Ik heb nu hard iets met de zin: ik wil van u een kind” … Parce que c’est toi, hè. K zet het nog dikwijls op, ondertussen heb ik ook cd’s van Axelle Red (hij was daar best fan van, echt wel! Ook hij deed mijn muzieksmaak verbreden…. niet goed voor mijn portemonnee, maar ja….) Ik heb ondertussen dus ook cd’s van Axelle Red , maar dit liedje nog niet op cd…. jammer, gelukkig bestaat er you tube maar toch.

 

Na zijn dood ben ik niet echt meer bij hem thuis geweest. Eén keer gedaan en snel een paar hemden uit zijn kast gaan halen, die ik dan aan deed thuis en vooral in mijn bed om hem te kunnen ruiken en dicht bij mij te voelen. Ik ging er ook mee naar buiten, misschien dachten mensen wel dat ik zo’n vrouw was dat graag mannenkleren aan deed (om eerlijk te zijn, ik doe echt wel graag mannenhemden aan, eigenlijk echt wel, Ik vind dat zalig zitten. En ook mannentrainingen en hoodies zijn geweldig! En ja, ik draag dat: binnen en buiten, ik kan zo’n mannenhoodie gemakkelijk combineren met een rok, vind ik toch, waarom ook niet? ;)  (Sommigen kleven daar graag een of ander genderdysfore term op, zelfs toen een vriendin een heel verhaal over een genderfluid: vrouwelijk geboren, die soms ook als een 8-jarige jongen wilde gaan voetballen op facebook zette, dacht mijn moeder dat het over mij ging. Oh ja, de term genderfluid was niet aan bod gekomen in dat bericht, gewoon iets dat die vriendin zette over iemand dat ze kende. Ik denk gewoon dat mijn moeder dat van mij al van kleins af aan gewoon is dat ik me van al die termen niets aan trek en gewoon draag wat ik leuk vind zitten (of dat nu mannelijk of vrouwelijk is, wat kan mij het schelen, hokjes zijn voor niks goed, ook op dat vlak niet! ) en me ook daarnaast inderdaad  ook als een kind kan amuseren trouwens. Niets zo leuk als een speeltuin.  😉  ) Verder heb ik niet tussen zijn spullen gekeken. We hadden zelf redelijk snel nieuwe huurders, zodat we niet onnodig drie maanden opzeg moesten betalen, dus dat huis moest snel leeg. Heel veel spijt van nu, dat we daar onze tijd niet voor genomen hebben, zo eigenlijk, feitelijk….Iemand die ik kende is het huis komen leeghalen, gratis, maar hij haalt daar dan gerief uit dat hij nog kan verkopen en/of oplappen, zo verdient hij zijn boterham.  Hij vraagt normaal ook wel geld voor het leeghalen, maar omdat die gast een vriend van me is, moesten wij dat niet betalen. Dat was wel handig zo, op twee dagen was het leeg, hij heeft het ook nog gekuist. Hem ergens nog steeds dankbaar, ik vond het moeilijk daar toen te komen. Maar nu heb ik er spijt van dat ik niet meer van hem heb bijgehouden, bv zijn cd-en vinyl-collectie. Die had ik best graag gehad. En één van zijn gitaren, ééntje maar. Oh ja, hij had 8 gitaren als ik het me goed herinner. Zijn dochtertje heeft er wel één van genomen, ook die piano is meegenomen voor de dochter. Ze speelde daar toen zelf ook al op, dus ja. Ze is haar vierde instrument beginnen te spelen dit jaar, Gui zou zo trots zijn en meer dan genoeg zeggen: “dat heeft ze van mij!”  Ik twijfel daar ook niet aan overigens en Gui zelf had het van zijn moeder naar het schijnt. Zijn moeder zette hem als baby al achter de piano en hij deed hetzelfde met zijn dochter, daar zijn prachtige foto’s van trouwens. Gui met de dochter op de schoot toen ze nog geen jaar was en die maar op dat ding bezig. Ik vind die foto nog steeds heel prachtig, heb hem hier ergens op de computer staan zelfs. Ik had graag gehad dat hij dat ook kon doen met een kind dat wij echt samen zouden gekregen hebben, zo graag…

 

Met zijn sterfdatum was ik er dit jaar niet hard mee bezig, ik was me die dag wel heel bewust dat hij die dag twee jaar daarvoor gestorven was, maar verder wat dat een gewone dag. 30 juni…. Niks speciaal…. in juli begon ik terug meer en meer met hem in mijn hoofd te zitten, vanaf ik geïnsemineerd was eigenlijk en dan kwam augustus er aan en ik dacht constant aan hem, ik dacht constant aan Gui, ik was tegen mijn vrienden constant bezig over hem, over vanalles van hem, over wat ik toch niet echt leuk vond aan hem, maar vooral over waarom ik hem zo graag zag. Ik sliep toen ook heel slecht, ik sliep toen een week of vier maar max twee uren per nacht, echt slapen kon je die twee uur dan ook niet echt noemen en ik zat er echt onderdoor: lichamelijk vooral, ik was stikkapot, stikkapot en kreeg ergens die periode ook te horen dat ik geen kind zou kunnen krijgen, tot dan toe hield ik, ondanks dat enorm slaaptekort, psychisch best goed stand, maar met dat nieuws zakte ik psychisch in elkaar als een pudding…. Ik belde de psychiater (ja, diegene die al bijna een jaar zegt dat ik ze niet meer nodig heb, toen had ik ze nodig vond ik), ik ging naar haar, heb daar zitten wenen en zitten wenen en plots zei ik “En ik dacht dat alles met Gui ondertussen gepasseerd was, maar ik denk al weken aan niks anders dan aan hem”  En ik hoor ze nog steeds zeggen: “Els, dat gaat nooit over gaan. Gij zag hem wel heel graag, het was de eerste man in uw leven dat ge echt genoeg vertrouwde om een relatie mee te beginnen, en dan hebt ge eindelijk iemand genoeg vertrouwd om er een relatie mee te beginnen en dan sterft hij… dat is verschrikkelijk en dat doet pijn en daar mag jij nog je hele verder leven aan denken en om wenen! Dat gaat nooit gepasseerd zijn. Trouwens , je bent bezig om een kind te krijgen en in eerste instantie wilde je vooral een kind van Gui” Ik moest half lachen: Gui zijn zaad was zelf al gecontroleerd, ja, zelfs dat al. Dat hoort zo in een traject, oh ja, zijn zaad had picco bello gescoord! Ik zie hem nog steeds zeggen: “pff, dat wist ik zo ook!” Zijn mannelijkheid kreeg toen een streling, vermoed ik.  Ik ging buiten bij de psychiater,  ze had me iets voorgeschreven om te slapen, ik was immers niet depressief, maar moest wel hoognodig eens deftig slapen. Ik had daar trouwens 2u binnen gezeten, als laatste patiënt van de dag (er op het einde nog bijgenomen, ge kent dat, zij weet ook dat als zo iets vraag dat dat niet zo maar is!)  en dacht dan: “Ze heeft gelijk, maar moet ik nu echt een psychiater betalen om te horen wat ik eigenlijk al weet?” Ja, waarschijnlijk wel, omdat ik toen gewoon wilde horen dat alles nog normaal was en vooral om te weten dat helemaal niet in een depressie aan t wegzakken was, want dat dacht ik op dat moment echt wel heel hard. “Ge moet uw gevoelens normaliseren”, zei ze. “Al wat gij nu voelt is normaal en helemaal geen beginnende depressie.” dat was het inderdaad heel duidelijk niet, ik nam die avond iets om te slapen en na die eerste nacht van slaap, was ik een ander mens, helemaal een ander mens en verre van depressief, verre van, helemaal niet zelfs…

Maar ja Gui, ja, die mis ik nog steeds en dat is goed zo. Ik ween nog vaak om hem, maar dat is ook goed zo, zeggen ook mijn vrienden. Je moet dat toelaten, zeggen ze dan…. Mja, Gui, waar ge ook zit of staat of misschien wel ligt: ik mis u, weet ge dat! En ik zie u nog altijd graag, gij zijt echt het beste wat me overkwam, nog niet in het minste omdat ik door u leerde dat mannen ook te vertrouwen kunnen zijn! En dat ze eigenlijk best heel lief kunnen zijn. Je dood heeft me ergens gebroken, maar me daarna eens zo sterk laten opstaan. Ook dat zeggen vrienden, dat ik, eens het rouwproces gepasseerd was, eens zo sterk ben dan ik ooit daarvoor was en vooral iemand ben die graag leeft… waarschijnlijk omdat ik besef dat het leven soms best kort kan zijn en dat het voor ieder van ons morgen kan gedaan zijn, al wist ik dat vroeger ook al wel. Gui was echter de grootste slag van allemaal, hoewel die vriendin op mijn 17de, dat durf ik soms ook een trauma te noemen. Stom verkeer…Maar goed: ik weet zelf niet waarom, maar sinds uw dood leef ik pas echt graag, dat is best gek voor iemand met een verleden van een depressie en zelfmoordpogingen.  Ik ben ook veel gemoedelijker geworden en rustiger, een vriendin zei zelfs dat jij van mij en nog mooier mens gemaakt hebt dan ik al was. En ook krijg ik te horen dat ze zelden iemand zo veerkrachtig ontmoet hebben als ik die bovendien zo positief in het leven staat ondanks alle tegenslagen.

 

Ik heb spijt nu ook dat wij destijds kozen om voorlopig in t geheim een relatie te hebben: ik had daar mijn redenen voor, jij ook. Maar een paar mensen wisten het echt, al hadden het er best veel door, weet ik nu… In december zette je op facebook dat je een relatie met me had, ik heb dat pas na je dood bevestigd, stom, ik weet het, maar het staat er nu wel, heel mooi vind ik dat! Toen wilde ik nog niet dat iemand het wist, jij toen al wel, dat was duidelijk. Maar ik wilde het niet, waarom weet ik zelfs niet, misschien toch nog dat vertrouwensding, ik weet het niet. Of misschien bindingsangst, toen ik nog naar de therapeute ging, zei die wel eens dat ik dat had. Ik heb daar nooit echt over nagedacht, die therapeuten zeggen zo veel en zitten er ook vaak gewoon ook totaal naast. Ik heb wel verlatingsangst en ik denk wel dat dat ergens samen hangt…. Zo ergens…. Ik weet wel: eens ik kies om van iemand te houden, houd ik niet maar een beetje van iemand, maar echt wel met mijn hele hart en dat was bij jou toch echt wel het geval, echt wel!

Toch, mijn grootouders bv, voor hen ben jij er nooit geweest, ik kreeg de reactie: ge bent nog jong, ge zult nog wel iemand tegen komen., toen ik er iets van zei. Ik was zo kwaad toen… het was waarschijnlijk anders geweest als ze je al eens gezien hadden. Och ja…. Gui, ik denk altijd aan je als ik ga slapen,: nog steeds en val dan met een grote glimlach in slaap, ik droom soms dat ik van je zwanger ben en een kind van je krijg: laatst zelfs een tweeling, het waren twee jongens, ze hadden allebei jouw haar en je ogen… dat komt ook door dat hele fertiliteitstraject dat weet ik ook, maar maakt me ook duidelijk dat ik geen bewust alleen staande moeder wil worden, maar in de eerste plaats wilde ik moeder worden van jouw kinderen, van ONZE kinderen, zo graag eigenlijk. Zelfs als ze dat “erfelijke” ambetante kwaaltje van je overkregen, ik wilde die kinderen zo hard. Ik ging er gewoon alleen voor omdat jij stierf, ik rouwde eerst en pas daarna hakte ik de knoop door: iets met een biologische klok en sowieso al onvruchtbaar waardoor ik echt niet meer kon wachten, maar bewust alleenstaande moeder, nee, dat zal ik nooit zijn, dat niet… Niet bewust alleenstaand, maar alleenstaande omdat jij stierf en alleen daarom… niet omdat ik er bewust voor koos…

Het zou kunnen dat ik hierover ook ga schrijven voor het kinderwensmagazine, het zou kunnen.

Een boterham met choco en een met confituur

Nu ging ik vorige week naar een fertiliteitsarts, ik heb PCOS in een zeer zware gradatie, maar daar ga ik nu niet over uitweiden. Dat kan je hier lezen, op mijn blog voor het kinderwensmagazine.

 

Waar ik het dan wel over wil hebben: ik ben ook dik en ja, ik ben echt zo iemand die mag zeggen dat het niet aan mezelf ligt, maar puur aan een ziekte. Meer bepaald door die PCOS (en een te traag werkende schilklier en bijnieruitputting, al zou dat laatste ook door de PCOS zijn onstaan). Die dokter heeft het hele probleem uitgelegd en het heeft allemaal te maken met mijn hoge testosteron-gehalte. Toch het dik zijn door de PCOS. Het is ook daarom dat vrouwen in de menopauze meestal bijkomen, zei hij er nog bij. En ja, het testosteron-gehalte in mijn bloed is wel heel hoog, dat hij zelfs zei “Mevrouw, aan u vragen om af te vallen is als aan kat vragen om in een hond te veranderen.” Hij zei er nog bij dat dat echt niet fijn is natuurlijk, maar dat ik kan doen wat ik, dat ik toch niet zal afvallen. Zelfs toen ik zei dat ik nu in begeleiding was bij een diëtiste die gespecialiseerd was in PCOS, moest hij half lachen. Het was duidelijk dat hij niet geloofde dat dat iets ging helpen.

 

Maar ja, ik krijg ze echt wel: opmerkingen als zeekoe enzo. Ik trek me dat allemaal niet zo hard meer aan, maar zeg er dan wel iets van. Hun gezichten zijn dan meestal echt onbeschrijfelijk, want ze verwachten niet dat iemand er op zal terug reageren. Ik heb echter een groot rechtvaardigheidsgevoel en kom op voor anderen als ik zoiets hoor, het werd dus hoog tijd dat ik dat ook voor mezelf begon te doen, vond ik. Dan sta je pas sterk in je schoenen, zeiden vrienden daarna ook. En ze hebben eigenlijk nog gelijk ook!. 🙂

 

choco boerinneke

 

Nu ja, ik heb vroeger een eetstoornis gehad. Dat was niet verwonderlijk, ik merkte al in mijn pubertijd dat ik bijkwam en ik wilde daar iets aan doen. Dat het uiteindelijk echt vasten en braken werd, was niet de bedoeling, maar gebeurde toch. Ik ben dat altijd blijven doen, tot 1,5 jaar geleden. In feite ging het bij mij zo: ik at de hele dag heel bewust niet en kreeg dan vaak ’s nachts echte vreetbuien van de grote honger, die ik daarna uitbraakte.  Ze hebben dat daarom anorexia genoemd, maar ook boulimie en zelfs een keer boulirexia. Ik weet nog steeds niet of dat laatste eigenlijk een echt bestaande ziekte is. Tussendoor deed ik ook proteïnendiëten, dat zou zeker werken. De laatste keer dus ook niet meer, hè. Vier maanden gedaan en geen gram afgevallen, dat was vorige zomer. Deze dokter zei dat dat dus heel normaal was: wat je ook doet mevrouw, het zal niet meer helpen. Frustrerend is het wel, ja, dat wel. En heeft me al veel verdriet gegeven ook.

 

Ik heb geen eetstoornissen meer, mijn laatste psychologe kreeg me zo ver om braaf te eten, mijn maaltijdjes per dag en ik moest eten wat ik wilde: niet naar de kcal kijken, niet naar het vetgehalte en niet naar de suikers. Ik was echt iemand die zo een blik erwtjes in de winkel kocht om dat er per 100 gram in dat éne blik 2 kcal minder zaten dan in het andere ook al was dat blik drie keer zo duur.  Eetstoornis dus, duidelijk. Het was ook daarom dat mijn ex vroeger kookte, omdat ik dan niet kon bezig zijn met wat erin zat en dat ging best vrij goed.  Mijn ex ging om dezelfde reden ook steeds naar de winkel, zonder mij, ik mocht echt zeer zelden mee. Mijn ex heeft zelfs een heel periode ook de etiketen van de verpakkingen gehaald. Natuurlijk, toen mijn ex ervandoor ging, moest ik het klusje zelf weer klaren, ik heb toen zo maanden geleefd op twee boterhammen en een kom soep per dag.  Ik viel niet af, maar kwam ook niet bij. Moest ik naar een familiefeest of zo, at ik wel gewoon mee, ogenschijnlijk zonder problemen, niemand die er dus iets van wist. Tot ik een relatie met Gui begon, hij was de eerste in jaren die het gewoon doorzag, die het inzag dat ik een serieus probleem had met eten. Die ook zei dat hij niet begreep dat, als ik zo weinig at, dat ik zo veel woog. Ik was daar soms wel een hele week enzo, dus die zag dat echt wel. Die zag dan ook echt wel dat ik niet snoepte enzo en dat ik een pak minder dan hem at.

 

Ik heb vele tranen gelaten daarom, heel veel tranen. Obesitas is niet gezond, dat leerde ik, maar ook “elk pondje, gaat door het mondje” en ik stak echt niet veel pondjes door mijn mondje. Maar ik had het zo geleerd, dus ik moest wel heel verkeerd bezig zijn met eten. Als mensen bij me kwamen, vonden ze he gek dat ik nooit koeken in huis had en dat in mijn frigo bijna enkel groenten lagen. Mijn therapeute werd zelfs eens kwaad omdat ik geen suiker in huis had, want dat heeft iedereen in huis. Oh ja, groenten dat had ik wel: een frigo vol, zeker geen fruit: dat zit vol suiker! Ik leefde met momenten echt op enkel groenten.

 

Nu had ik er 1,5 jaar geleden ergens vrede mee genomen dat ik dik was door een ziekte, door de hormonen en dat ik daar niets aan kon doen. Mijn psychologe kreeg me zo ver om gewoon te eten, boterhammen en ’s avonds zelfs aardappelen (ik heb die echt jaren niet in huis gehad!), maar ik kwam wel bij. Ik stopte ook nog eens met roken en de kilo’s kwamen eraan: 50kg op een jaar ben ik bijgekomen. Deze dokter zei dus dat dat normaal was, maar dat ik daar niet aan kon doen, helemaal niet. Maar wel dat ik nu, met die 50 kg meer, veel gezonder ben dan toen ik nog rookte en amper at.

 

Nu goed, ik weet dat, ik weet dat ik dik ben door de hormonen en dat het niet ligt aan mijn eten, maar de opmerkingen ben ik wel beu. Misschien moet je wat meer bewegen (Euh, jij neemt voor alles de auto als ik voor de helft van jouw afstanden al de fiets neem, bovendien step ik elke dag een half uur thuis!), misschien moet je wat minder suiker eten (suiker, ik eet niet graag suiker, ik eet amper suiker, ik moet het zelfs zo veel mogelijk mijden. Ik vind de meeste koeken gewoon te zoet! Zelf mijn frisdrank zijn altijd bittere drankjes en dan nog zero ook). Je kan ook iets anders eten dan friet (ik ga één keer per twee maanden naar het frietkot, mag het, ik eet dat ook eens graag ja!)  Zelf koken kan helpen (je mag gerust komen kijken, ik maak bijna elke dag een wok met heel veel groenten. Ik zeg niet dat ik nooit iets in de micro schuif, maar het is zelden!)  Geen alcohol meer drinken (hoeveel zie jij mij alcohol drinken, wees eerlijk). Een hometrainer is iets goed (ik zit elke dag op mijn gewone fiets en ik heb een step, dat is echt wel voldoende hoor. Trouwens als ik buiten fiets, zie ik nog iets) …. En zo gaat dat verder, heel vaak, ik word er zot van. Ze zijn goed bedoeld, maar eigenlijk ook vol oordelen, want ja, het ligt volgens hen echt wel helemaal aan mezelf dat ik dik ben, dat is duidelijk! En ik zeg niet dat ik nooit iets eet dat vettig is of zo, maar dat doet iedereen en mag ook iedereen doen! Het is dus zoals deze dokter zei: het ligt niet aan je eten en aan te weinig beweging, maar het ligt enkel en alleen aan mijn hormoonhuishouding.

 

Dus beste mensen, ik vraag je me drang, stop met de oordelen over dikke mensen. Het kan echt vaak dat het een lichamelijk probleem is en zelfs als het komt door te veel eten. Te veel eten is ook een ziekte, eerder psychisch dan misschien, maar het is het wel. Binge eating, misschien kan je dat eens opzoeken. Ik kende ooit iemand die echt eet-verslaafd was, die altijd moest eten. Dat bestaat ook. Ja, zij was te dik van te veel te eten, dat is duidelijk, maar zo’n gedrag ontstaat ook niet zomaar. Ook dat is een ziekte en veel moeilijker om af te komen dan en drugsverslaving bijvoorbeeld, want met drugs kan je gewoon stoppen, je hebt het niet nodig, maar eten heb je wel nodig en kan je nooit volledig stoppen.

 

En deze morgen heb ik voor het eerst in jaren een boterham gegeten met choco en één met confituur. Want het ligt niet aan mijn eten, dus ik vond dat ik dat mocht eten, echt wel. Het was choco van ’t Boerinneke, de enige echte, zeg ik altijd. En gesmaakt dat da heeft! Ge kunt dat niet geloven! Oh ja, ik had daar nu zin in, maar de inspiratie voor de titel haalde ik uit een liedje van Guido Belcanto, met juist dezelfde titel!

Voor de volledigheid voeg ik het hier toe: