Adem

Niet zomaar een meisje
Niet zomaar een dag
Toen je mij kwam halen uit het dal waarin ik lag
Ik zal je leren lopen
Nu ik terug kan staan
Sluit alle wegen af naar waar ik nooit meer terug wil gaan
En adem, adem, adem voor het eerst
En jaren, jaren, adem ik ook weer

Kan ik voor jou worden
Wat jij voor mij bent
Ga en toon me alle wegen die ik nog niet ken
En adem, adem, adem in en uit
Adem, adem ik zet een stap vooruit

Niet zomaar een meisje
Niet zomaar een dag
De dag dat jij de wereld en ik terug het zonlicht zag
En adem, adem, adem voor het eerst
En jaren, jaren adem ik ook weer
Adem, adem, adem in en uit
Adem, adem, ik zet een stap vooruit

Ik had het al in het najaar gehoord: “adem” van Yevgueni…

YEVGUENI GROEPSFOTO
Yevgueni

Toen was ik bezig met de laatste Pick Up. Verdict: lege follikels mevrouw, geen eicellen.
Vreemd, heel vreemd, de spreekwoordelijke deur werd in mijn gezicht gesmeten en de hemel viel op mijn neer…

Geen eigen kindje, geen biologisch kindje, dat sowieso niet. Mocht er dan nog wel iets anders komen? Voor pleegzorg had ik me sowieso al opgegeven. Maar… pleegzorg… dat zijn nog steeds andermans kinderen…

Nooit had ik gedacht dat ik zoveel waarde zou hechten aan biologisch van mij of niet. Het eerste kindje dat onderweg was, nog met mijn ex, had biologisch ook niets van mij. Eigenlijk zei mijn eigen gynaecologe nog toen ik studeerde al dat biologische kindjes er voor mij niet zouden inzitten of toch dat de kans heel klein was…

Maar ja, fertiliteitsartsen: toch maar proberen. Ik vind het jaren verloren tijd achteraf gezien. Beter van in het begin eiceldonatie gedaan, mijn eigen gynaecologe wist zelfs al dat het bijna onmogelijk was, op de een of andere manier. Die heeft me dat echt duidelijk gemaakt nadat ze mijn bloedwaarden bekeken had en toen dacht ik er zelfs nog niet aan om morgen aan kinderen te beginnen.

tsja, pas na mijn ex… pas daarna: toch een eigen kindje. Ik kwam bij een fertiliteitsarts: het zal moeilijk worden, maar wij krijgen u zwanger. Wat? De vorige zei overigens ook dat het niet zou lukken na 2 pogingen. Ik kreeg hoop, eindelijk een dokter die zei dat het echt wel kon: moeilijk, maar het kon. Op facebook plaatste ik “I don’t need easy, I just need possible”

Begonnen, aan het lijntje gehouden? Ikzelf zei na Pick Up 2 al: “en hoe zit dat met eiceldonatie?” Mijn frank was eerder gevallen dan de hunne of zo… Er werd niet echt op ingegaan, maar ik had al snel door dat mijn eicellen geen cent waard waren. Verder doen en zelfs in de fertiliteitsgroep zeiden ze dat ik goede eicellen had… Tsja, ik ben niet dom, ik had er geen goede. De fertiliteitsarts zei ook weleens slechte eicelkwaliteit en ik ben geen embryoloog, maar nu ook niet zo dom dat ik niets kon ontcijferen van die papieren

En ik? Ik lette op mijn voeding, aangeraden bij PCOS en voor een betere eicelkwaliteit. Ik nam alle supplementen die de arts zei en daarbovenop nog eens die van Rika Lucak. Ik begon met essentiële oliën, Bach bloesems, accupunctuur, hormoonyoga en zelfs speciale massages. Alles werd ingezet.

En dan die laatste Pick Up, nooit zoveel follikels gehad, ik had hoop tot de dokter zei: “er zitten deze keer zelfs geen eicellen in.” Ik had een bloeding van de Pick Up toen, ik hoopte dat hij ging zeggen dat ik moest geopereerd worden toen hij zei “ik heb slecht nieuws mevrouw”. Hij mocht alles gezegd hebben, maar niet dat ik geen eicellen in mijn follikels had.

Ik moest daarna terug naar mijn hoofd fertiliteitsarts…
Hij was er nu wel mee akkoord: eiceldonatie… het gaat niet anders meer. Waarschijnlijk te zware erfelijke belasting. PGD hebben ze zelfs nooit kunnen doen omdat mijn embryo’s zo slecht waren. Ik huilde, meestal is hij zowat van de droge humor en recht voor de raap, maar nu was hij eigenlijk heel begripvol.

Ik wist niet of ik het wilde eigenlijk…. Of jawel, volgens mijn psychologe en ook bij kinderwens vonden ze het duidelijk dat ik een kind van een eiceldonor wel oké vond. Maar ik had tijd nodig, ik moest afscheid nemen van mijn eigen kindje, van mijn eigen biologische kindje dat er nooit zou komen. Het kindje dat nooit mijn haren zou erven of mijn ogen, mijn koppigheid en mijn creativiteit.

Je hebt nature en nurture: ik zal veel aan nurture doen, denk ik! 😉

Ik bedacht al heel vaak dat ik geen eigen kind meer zou hebben, waarna ik mezelf wel corrigeerde: dat kind zal wel in mij groeien, ik zal dat kind op de wereld zetten en aan mijn borst leggen. Ik zal het opvoeden en er zijn bij grote en klein angsten en verdrietjes. Ik zal ermee lachen, het leren praten, lopen, ik zal het helpen bij huiswerk, maar ook leren hoe het de band van de fiets kan plakken. Ik zal ermee op uitstap gaan en hem of haar aanmoedigen in zijn of haar talenten, eender wat ze zijn… kortom, ik zal er voor dat kind zijn, eender hoe of wat…

Dat besef kwam nog eens zo hard toen ik besefte hoe graag ik mijn plusdochter wel niet zie. De dochter van mijn overleden partner. Tsja, ik weet niet hoe een “eigen kind” voelt en ik zal het ook nooit weten, maar wat ik voor dat kind voel, voel ik alleszins voor geen enkel ander kind.

Een week geleden had ik eindelijk de moed om de papieren te ondertekenen en te posten. Mijn kandidatuur was ingediend: eiceldonatie: check. Begin procedure? Ik schreef maart 2018.

Ik ga nog een afscheidsritueel doen voor mijn eigen biologische wenskindje dat er nooit zal zijn, met hulp van kinderwens Vlaanderen, maar tegelijkertijd kijk ik uit naar het volgende hoofdstuk… Nu wel, een week geleden nog niet…

En dan, zette ik deze week “adem” op van Yevgueni, het zou een van de eerste songs zijn die autobiografisch is van zanger Klaas Delrue. Het ging over het traject van hem en zijn vrouw: 7 jaar… Hij wilde stoppen, zijn vrouw nog niet, een allerlaatste keer dan maar en toen werd zijn dochter verwekt. Hij zei dat het ook zeer moeilijk is om te bepalen wanneer je het definitieve rouwproces inzet en wanneer je verder blijft doen. Ik begreep het volkomen, het was genoeg geweest bij mij, begin december was het genoeg geweest. Maar deze adem vond ik alvast terug, hier is het begonnen in 2009…. De adem was op, weg, foetsie, ik adem terug hoop in, dat alvast wel.

Deels door dit liedje, deels door mijn koppigheid of eigenzinnigheid… maar vooral door mijn grote wens.

En toch wil ik hen zo hard bedanken, ze geven me hoop en steun, met een liedje. ze kennen me niet, maar ik voel vooral hoop en steun door hen… en dat verdient een oprechte bedanking.

En ooit hoop ik dat ik de tekst van dat liedje, deels op het geboortekaartje kan zetten… als dat mag van hen…. Of dat ik het leer op mijn gitaar spelen en het voor mijn kleine wonder kan zingen en spelen.

Want met de eerste adem van mijn kleintje, zal ik werkelijk weer gaan ademen
Met de het eerste zonlicht dat mijn kleintje ziet, zal ik ook de zon weer zien…

Ik wil niet langer zeggen dat het leven met fertiliteit goed is, het is kommer en kwel, het is iets wat je overleeft en ja, zoals in het liedje: het is iets waar je niet terug naar wil gaan….

Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog

Ik vind Guido Belcanto goed. Moest ge dat nog niet weten, volgt ge mijn blog niet of kent ge me niet. Vrij simpel. Natuurlijk vind ik niet elk liedje goed, dat zou gewoon creepy zijn. Dat tot daaraan toe…. Ik heb er verder geen problemen mee…. Er is er echter eentje waar ik wel problemen mee heb. Nou ja…. “problemen”…. Ik had gisteren regelrechte tranen in mijn ogen op een optreden van hem. Geen tranen van ontroering, maar tranen van pure hartenpijn…

Over dat specifieke liedje heb ik het sinds deze nieuwe tournee zelfs al met mijn psychologe gehad. Tsja, dat wilt ook al iets zeggen. Bewust dissociëren, dat lukt doorgaans wel, effe afsluiten bij het inzetten van dat liedje en dan ben ik helemaal weg en hoor ik het niet. Gisteren lukte dat niet, ik ga er tegenwoordig ook gewoon dwars doorheen, bij nogal alles, gisteren probeerde ik toch zo hard en het ging niet: huilen dus. Stil, ik weet niet of iemand het zag, verder doet dat er ook niet toe…. Ik kon me niet afsluiten…

 

“Achteraan in de taxi zat ze stil met een traan in haar oog,
Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog”

 

“Rauw”, zei mijn psychologe erop… toen ik haar dat zei, enkele weken geleden. en “dat moet bij u inderdaad heel hard binnenkomen”

Tsja, het is al een liedje van jaren oud en ik weet dat hij het zelf lang niet meer heeft willen zingen… maar ja, nu haalde hij het blijkbaar van onder het stof…

Why? Och ja, dat is ook een deel van t leven zeker? Bij sommigen dan toch…

Ik weet nog steeds dat ik te horen had gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en de volgende dag een meiske van mijn leeftijd heel eenvoudig zei “ik heb een abortus laten doen vorige week, ja al de tweede keer.” Ik had net te horen gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en zij vertelde het net alsof ze gisteren naar de bakker was geweest en het brood op was.

foetusLang was ik ‘lid’ van de “abortus = moord”-brigade, al besef ik wel heel hard dat dat kwam doordat ik wist dat ik misschien nooit zelf een kind zou hebben. Anderen poepen er maar op los en als er dan iets van komt, laten we het weghalen…. Ik begreep dat niet…. Wees blij… Oh ja, ik maakte wel plaats voor uitzonderingen, zieke kindjes, kindjes die het nooit gingen overleven, maar zelfs bij bepaalde handicaps moest dat kind toch geboren worden. Wees blij met het leven dat je zo maar even verwekt hebt, wees blij dat je het kan. Ik kan het niet en dat doet pijn…

Nu ja, ondertussen ben ik 33 en al wel wat wijzer en ik kan inzien dat abortus soms echt het beste is, zelfs al is er niets mis met het kind. Financieel, psychische moeilijkheden, gewoon niet het moment, … weet ik veel. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat niemand zomaar een abortus laat doen. Op een uitzondering hier en daar waarbij wordt gezegd “abortus is goedkoper dan de pil te pakken”. Die heb ik echt waar ooit horen zeggen. Maar laat ons zeggen dat ik abortus niet langer veroordeel, want ik deed het ooit echt wel. Het blijft evenwel wel heel gevoelig… dat sowieso

Nu ja, ik ben deze tournee nog niet zo vaak geweest, het valt kennelijk ook op, kreeg ik gisteren dan weer te horen. Dat liedje is inderdaad rauw…. Enfin, het begint met wat ge allemaal in de boekskes kunt lezen in de wachtzaal van de dokter…. Heel herkenbaar, best grappig zelfs, maar die laatste zin…

Eigenlijk zou ik bij de inzet van dat liedje buiten moeten gaan of zo en dan pas terugkomen. Maar ja, dat doet ge ook niet…. Of ja, misschien is het wel beter om er gewoon door te gaan en helemaal te voelen. Wie weet?

Het doet gewoon pijn, dat ik er dan gisteren echt mee begon te huilen, was waarschijnlijk omdat het voor het eerst terug hoorde nadat ik na lange fertiliteitsbehandelingen te horen kreeg dat ik nooit een biologisch kindje zou kunnen krijgen… Mijn psychologe zal weer blij zijn, gevoel toelaten… Maar ik? Ik heb een paar liedjes nodig gehad daarna om terug oké te zijn… Ik probeerde wel hoor, in het hier en nu en mijn gevoel mocht er ook zijn van mij…. De pijn, de regelrechte hartenpijn om het rouwen van wat nooit mag zijn.

Ik vind deze tournee (Liefde en Devotie) verder prachtig, echt prachtig…. Maar dat… dat doet al van in het begin pijn, heel veel pijn… echte hartenpijn, een dolksteek recht door mijn hart… Nog steeds, al kan ik abortus nu wel rationaliseren, het gevoel gaat niet weg, gaat nooit weg en zal altijd pijn blijven doen.

En dat, dat wilde ik nu toch ook eens gezegd hebben, al van in het begin van de tournee is het “even alles uitschakelen in die geest van mij”, gisteren ging het niet en verdorie, die rauwheid deed pijn

ter vervollediging: het liedje zelf