Een mooie jeugdliefde… en het gemis

taangelove
tekenaar onbekend

Ga ik zo stiekem even loeren naar het profiel van Hans, een vriendje van me als tiener. Ik zag hem echt heel graag, hij mij eigenlijk ook. Maar ja, ik heb het toen “uitgemaakt”, soms denk ik dat ik dat niet had mogen doen, want ik heb daar zelf eigenlijk best veel ldvd van gehad, dat is misschien raar, maar het is echt wel zo. Ik lag vooral met mezelf in de knoop, daarom maakte ik het ook uit, denk ik nu. Hij zei me altijd dat ik meer moest eten, dat hij schrik had me in twee te breken…. dat anorexia en boulimie zo ongezond zijn, hij was de eerste die het wist, die ik het ooit echt toegaf. Hij wist ook dat ik mezelf sneed, ook als enige. Hij gaf kusjes op die krassen en sneden. En zweeg er verder tegen iedereen over.

Bij Valentijn had hij een strik op zijn hoofd gekleefd. Hij was mijn cadeau, ik mocht hem die dag alles vragen wat ik wilde. De mooiste valentijnscadeau ooit, nog steeds….

Tijdens de examens klopte hij ooit op mijn rol, die al beneden was, het was al laat, maar ik was nog aan het studeren. Hij had een roos in zijn mond, ik nam die er uit en hij zong “Everything I do, I do it for you”. Ook dat blijft bij één van de mooiste dingen die ooit iemand deed… Het was voor mijn eerste examen (fysisca, zelfs dat weet ik nog) en hij wilde me zo succes met mijn examens komen wensen.

Heb hem daarna denk ik zelfs nog dik in de problemen gebracht met een domme sms die zijn vader gelezen heeft, maar voor hem bedoeld was…. eveneens omdat ik me toen niet goed in mijn vel voelde, zelfmoordgedachten enzo, en daardoor een heel domme sms. Ik was toen 17. Een maand later zat ik op de PAAZ en ik hoorde sindsdien niets meer van hem.

Een paar jaar geleden stuurde ik hem een vriendschapsverzoek via facebook, hij weigerde, ik dring niet aan, vond het wel jammer. Want hij was altijd lief, nu nog steeds denk ik. Hij ziet er toch nog altijd lief uit. Mensen veranderen van karakter meestal ook niet, dus ja…

Vandaag ging ik nog eens loeren, na al die jaren, hij is getrouwd nu zie ik, heeft een kindje en eigenlijk ben ik dan heel blij voor hem! Echt waar, zelfs heel blij.

Hans, jong, ge weet begot niet wat gij voor mij betekend hebt vroeger, maar ik heb u altijd graag gezien en ik voel nu dat ik u nog steeds een heel warm hart toedraag. Het ga je goed…. Maar ergens heb ik nog steeds verdriet dat ik je kwijt ben, misschien niet zo zeer als vriendje, maar ook als die goede kameraad die je nog twee jaar was nadat we uit elkaar gingen…. En het is mijn eigen schuld…

En waarom zit ik nu zo te wenen???

 

De mooiste reactie die ik hier op mijn persoonlijke facebook kreeg was, ik citeer letterlijk, het was op een reactie van mijzelf eronder (bedankt daarvoor!)

 

 Zo lees ik het ook. Dat je blij bent voor hem en dan denk ik: dat is ook iemand graag zien. Iemand die jou niet meer wil kennen, maar voor hem nog blij zijn als je ziet dat hij gelukkig is…. Dat vind ik er zo prachtig aan, wat ik daarboven dus zei!  En eigenlijk is dat ook liefde… heel grote liefde zelfs.

 

Verder is zo’n verkeersongeluk echt niet goed als je niet veel mag doen, je begint echt te veel te denken. Eigenlijk mag ik niet op de computer, maar dit rolde er zo even spontaan uit daarstraks, dat ik het hier ook even neerpen. Dat is allemaal normaal als ge constant op 4 muren ziet en veel minder volk als gewoonlijk ziet, zeggen ze dan, dat te veel nadenken dan. Ik begrijp bejaarde weduwen ondertussen heel goed, denk ik. Ons moemoe, gestorven in 2010 (mijn overgrootmoeder), ik hoor ze het nog altijd zeggen: “ik zie niemand!” Elke keer opnieuw, awel, ik begrijp ze nu! Sorry, moemoe, dat ik dat toen gezaag vond! Sorry!

 

 

Samson en Gert: nostalgie uit mijn kinderjaren.

Ik vond laatst op 2dehands.be cd’s van Samson en Gert, de eersten wel te verstaan. Ik ben opgegroeid met Samson. Het kwam voor de eerste keer op tv in 1990. Vanaf de eerste aflevering had ik het voor dat hondje en zijn entourage. In het begin hadden we nog meneer Chocomousse, dat was de buurman en hij werd gespeeld door Stef Bos. Hij is het ook die de bel kapot maakte, waardoor iedereen daarna zei: “ik moest kloppen, want de bel doet het niet.” Een paar jaar geleden kwam ik voorbij een huis en daar hing aan het raam een papiertje: “Je moet kloppen, want de bel doet het niet.” Ik moest er echt oprecht bij glimlachen, ik denk dat ik dat ook nog zou doen.

 

In het begin werden er nog tekenfilms uitgezonden tijdens de afleveringen en richtten ze zich ook tot de kinderen die aan het kijken werden. Ik weet dat je zo tekeningen kon insturen, die werden dan besproken. Ook ik en mijn zus stuurden onze tekeningen in, mijn zus heeft daar zelfs een pluchen Samson mee gewonnen, ik nooit. Ik denk zelfs dat die moest afgehaald worden bij Morres of zoiets, al weet ik het niet zeker meer.

samson

Wie er ook van in het begin bij zijn, zijn meneer Spaghetti (oftewel: Albert-oooooooooooooo) en meneer de burgemeester. Meneer de burgemeester werd later ook nog kabouter plop. Meneer Spaghetti is een operazanger met een slecht draaiende kapperszaak. Hij eet graag koekjes en taarten. Als je van hem iets gedaan wil krijgen moet je erbij zeggen dat hij een slagroomtaart krijgt, succes gegarandeerd. Meneer de burgemeester verdiept zich vaak in moeilijke dossiers die men dan eerder het maken van modelvliegtuigjes zou kunnen noemen. Zijn toespraken zijn steeds hetzelfde: Aan allen die gekomen zijn: proficiat. Aan allen die niet gekomen zijn: ook proficiat!” Of iets anders dan gekomen zijn, het zou evengoed kunnen zijn: Aan allen die meegedaan hebben: proficiat! Aan alleen die niet…”

 

Daarna kwamen ook nog meneer de Raaf, die lid was van de turnclub De Spieren Los. Hij had ook een dochter: Miranda, maar die heeft niet zo lang mee gespeeld. Zijn zin was: “Dat is toevallig één van mijn specialiteiten. Mijn Miranda zegt dat ook altijd. Pa, zoals gij kunt…, ja, zo kan ik…”  Later kwam ook nog mevrouw Jeannine meedoen, de moeder van meneer de Raaf. Het was ook toen dat de kruidenierszaak een ander decor werd. Tot dan was het enkel het huis van Samson en Gert. Later zou ook de kapperszaak en het kantoor van de Burgemeester een decor worden.

 

Het is toen dat ik ergens afgehaakt ben, ik werd er te oud voor. In de herhalingen zie ik ook nog dat Van Leemhuyzen en Frieda Kroket een rol krijgen. Dat brengt me bij de onzichtbare figuren. We hebben Fred kroket, de uitbater van het frituur (als ik het goed begrijp, is die Frieda Kroket zijn nichtje dat het frituur daarna uitbaat). We hebben natuurlijk ook Marlèneke, de vrouw waar Gert verliefd op is en Jean-Louis-Michel, de rivaal van Gert in zijn liefde om Marlène. Ook Bobientje, het hondje waar Samson verliefd op is, krijgen we nooit te zien.

 

Ja, ik heb de beginjaren van Samson meegemaakt. Vorig jaar was het feest: Samson bestond 25 jaar en ik dacht alleen maar: wat word ik oud. De eerste afleveringen zouden terug uitgezonden worden op Ketnet en ik programmeerde mijn digicorder. Het was niet helemaal waar, volgens mij hebben ze de eerste afleveringen gedraaid waarin ze zich niet meer richten tot de kinderen die kijken. Maar goed, ik had ze opgenomen en ik zet ze nog regelmatig op, want ondertussen neemt het verder op. Dat ik nu deze cd’s op de kop heb kunnen tikken, maakt mijn geluk compleet. Wij hadden de cassettes, want wij hadden toen nog geen cd-speler. We hadden ook een plaat van Samson. Ik verschiet er eigenlijk van dat ik nog elk liedje kan meezingen. Ik zet die cd’s nu ook op als het zoontje van een vriendin mee rijdt in de auto, hij vindt het geweldig. Wat me doet dromen voor als ik zelf een kind heb: samen met mijn kind kunnen meezingen met Samson en Gert: ik zie het al zo voor me.

 

Soms denk ik weleens: Die Gert heeft het toch maar gemaakt. Het begon allemaal met een pluche hond, heel dat Studio 100-verhaal. Hij mag het hebben van mij, ik vond Samson destijds geweldig. Zondagmorgen was Samson en Gert kijken in pyjama met een kommetje cornflakes. Mijn ouders vonden het ook geweldig dat ze die dag konden uitslapen, denk ik, omdat wij braaf voor de tv zaten. Ook woensdag was het Samson. Ik weet nog dat we in de beginjaren van Samson nog een zwart-wit-tv hadden en dat ik op woensdag eens bij een vriendinnetje was en ik het geweldig vond dat ik Samson in kleur kon zien.

 

En nu ga ik één van mijn cd’s van Samson nog eens opzetten… Shhhh, een van mijn guilty pleasures.