Hoe het met me gaat? Ik voel enorm veel pijn, zo gaat het met mij, maar dat is oké!

Hoe gaat het met je?

Die vraag krijg ik de laatste tijd veel…

Laat me even nagaan…

Mijn grootvader stierf in oktober, 10 dagen erna had ik een auto-ongeluk. Dat mijn auto een totaal verlies was, was spijtig, maar niet zo erg. Ik kwam er levend uit, dat kon Gui niet zeggen. Ik kwam er evenwel niet zonder kleerscheuren af. Onverantwoord om alleen thuis te zitten, dat vond iedereen die me hier zag liggen! Ik mocht mijn bed niet alleen uit, na een tijdje dan maar een rolstoel: als ik dan flauwviel, was het ten minste in de stoel en niet op de grond. Een klein onnozel breukje in mijn voet, hersenschudding, whiplash van de rug en van de nek, kneuzingen van kop tot teen waardoor ik ook niet met krukken kon gaan… Eens ik min of meer genezen verklaard was, deed mijn voet meer en meer pijn: meer bepaald mijn enkel. Nu deed die daarvoor ook al pijn, maar dit was echt niet normaal. Naar een orthopedist geweest, echo en RX linkervoet. Ondertussen ben ik geopereerd, mijn voeten hing langs de buitenkant nog met één ligament vast en ook daar zat al een scheur in en was helemaal ontstoken. Bleek dat ook mijn enkelgewricht niet meer juist stond, dus heeft hij dat ook nog terug in de juiste positie gezet, ik heb een interne brace gekregen, geen flauw idee wat dat is eigenlijk. Ik ga dat eens moeten opzoeken. Nu heb ik waarschijnlijk ook nog steeds een whiplash die nog niet weg is: elke dag barstende hoofdpijn, nog steeds geen fel licht kunnen verdragen en blijvende pijn natuurlijk. Ik kwam er levend uit, ja, en iedereen zegt me dat het zo sterk is dat ik dat zo kan bekijken. Wel ja, ik verloor al wat volk in het verkeer, dus ja: dat leert je wel relativeren. Facebook is mijn vriend geworden intussen, zo zalig in tijden van eenzaamheid, want niet zelfstandig buiten kunnen komen en dan alleen wonen geeft wel eenzaamheid, neem het van me aan. Nu goed, de dokter zal mijn rug ook controleren als ik terug wat meer op de been ben, letterlijk dan.

 

Dus ja, mijn grootvader stierf, een kameraad die wat verder stond, maar ook Amber: mijn beste maatje na Gui. De twee mensen die me echt door en door kenden, echt ook alles wisten en die me mezelf lieten zijn zonder (ver)oordelen, zijn er niet meer…. Ik begin weer te huilen, want dat doet pijn, dat doet echt pijn. Amber stierf op 25 november…. Ik heb al zo vaak gehuild om haar, dat is oké, dat mag. Ik dacht altijd dat ik twee onvoorwaardelijke vriendschappen had. De éne kende ik al sinds de eerste kleuterklas, dat bleek niet zo, al blijft mijn deur open staan, sowieso, want ik mis ze ook wel natuurlijk. Afstand kan misschien ook wel goed zijn om dan terug samen te komen? Ik weet het niet. De andere was Amber, ik kende ze 10 jaar of zo, ik weet het niet juist, doet er ook niet toe, maar ik kon ze alles vertellen en zij mij, ik heb zeer kostbare herinneringen aan haar, die neemt niemand me ooit af. De laatste week dat we samen waren, was zo intens, we waren gewoon bij elkaar, deden niet speciaals, maar konden gewoon samen zijn, zonder iets te zeggen, samen eens lachen en samen eens huilen, omdat we ook beiden wisten dat we dat over X aantal tijd niet meer konden. Stille tranen waren er toen ook, bij allebei, maar ze mochten er zijn. Ze was zo blij dat ik voor haar stoofvlees met friet maakte. In oktober zou ik terug een week naar haar gaan, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Half november stuurde ze me een berichtje dat ze me nog zo graag wilde zien voor ze ging en dat ze hoopte dat ik er snel kon raken.

ambervoorschirft

Op 20 november zat ik bij pijn psychiater, niet dat ik psychisch in de knoop zat, al voelde dat wel zo, maar ze liet me wenen, ze liet me zeggen dat ik naar Amber wilde. Ze schreef een soort voorschrift, ik moest er een foto van trekken: op doktersvoorschrift erbij zetten en op facebook plaatsen. Er stond gewoon op: “wie wil met mij (tegen vergoeding) naar Utrecht rijden?” Amber was meteen akkoord, vervoer kwam in orde, door haar vrienden eigenlijk, niemand wilde Amber dat afnemen, ze wilde het zo graag en ik ook, heel hard zelfs. Dat was gepland voor 27 november. Ik had de gezinszorg vol-au-vent laten meenemen omdat ze dat zo graag at, wat kon ik anders nog meenemen dan iets dat ze heel graag at en niet in Nederland kenden? Twee dagen daarvoor, het was de dag dat ik mijn nieuwe auto kocht, kreeg ik een bericht: Amber was dood. Ik ging die avond naar een optreden van Guido Belcanto.

 

Ik schreef nadien aan hem:

Beste Guido,

Ik was vanavond in Lier, weet je ook. Maar goed, wat ik eigenlijk nog wilde zeggen. Ik ben daar toegekomen, eigenlijk helemaal van slag, ik had ongeveer 2 à 3 uur daarvoor te horen gekregen dat een goede vriendin van me overleden was. Ik ben zo een beetje afgestapt van de benamingen “beste vrienden”, ik zeg meestal gewoon goede vrienden. Eigenlijk verdient ze de titel wel van één van de beste op zijn minst. Nu goed, ik wist dat het zat aan te komen, maar toch…. letterlijk hartpijn, zeg ik dan.

Mijn moeder zei nog: ge gaat nu toch niet naar diene Guido Belcanto gaan vanavond. Ik zei “tsja, anders zit ik hier ook maar tussen vier muren” en ja, ik ging toch. Mijn moeder had schrik omdat ik emotioneel was en ik eigenlijk pas echt met de auto ging rijden de eerste keer na mijn accident. Ik begrijp dat wel en zo zijn moeders….

Ik heb dan eerst rond gereden en rond gereden, geen parkeerplaats vinden, uiteindelijk een plaatstke tegengekomen, nog een kwartier stappen met een gebroken voetbeentje, dat deed eigenlijk heel veel pijn… Och ja, ik kwam daar met tranen in mijn ogen binnen van de lichamelijke en de emotionele pijn, vooral van dat laatste, denk ik.

Ik moet eerlijk zijn, de eerste helft…. Vraag me niet wat je gezongen hebt, ik zat in een waas en probeerde vooral niet te wenen. Ik dacht zelfs op een gegeven moment: ik ga de zaal uit, wat zit ik hier te doen…. ik zat ook constant op mijn GSM te kijken, doe ik anders niet eens… tot: Manu….

Ík weet eigenlijk niet hoe dat komt, ik weet ook echt niet waarom, maar al vanaf ik de eerste keer dat liedje hoorde, ik was 18, want ik kreeg die cd voor mijn 18de verjaardag. Ik zat toen op de PAAZ, ik hoorde dat toen en drukte al op repeat, repeat en nog eens repeat. Ik bleef het lang gebruiken als het liedje om tot rust te komen. Vroeger vooral door de woorden “doe niet dwaas”, denk ik, vermoed ik, ik weet het soms zelf ook niet goed….

Ik leerde dan ook de originele versie kennen. Ik was graag naar renaud geweest laatst in Vorst, had zelfs een kaart, maar ja, stom accident, ben er niet geraakt. Nu ga ik wel naar Renaud in Lille, dat komt eigenlijk door u dat ik die muziek heb leren kennen. Ik ben er wel blij mee, die man heeft inderdaad prachtige liedjes.

Goed, ik dwaal af…. ik hoorde Manu en weer had ik het: ik voelde een rust over me heen komen, een zekere troost enigzins, ik deed mijn ogen toe en liet het goed doordringen, tot in elk vezeltje van mijn lijf. Die helende werking die ik vroeger zo zocht en ook vond in uw liedjes was daar weer. Ik had het misschien niet meer zo nodig gehad de laatste jaren (hoewel…), maar nu voelde ik het…. net als vroeger… De tranen rolden over mijn wangen, geluidloos, maar ik was plots tevreden. Nee, tevreden is niet het juist woord, ik voelde me echt getroost en een beetje geheeld. Ja, heel hard zelfs…

Vanaf toen was ik wel mee, heb ik het hele optreden eigenlijk wel genoten. Ik voel nog steeds de moeheid achter mijn ogen van het vele huilen vandaag, maar ik voel me getroost, door jou, door dat éne liedje…

En eigenlijk wil ik zeggen: chapeau, dat je dat effect na al die jaren nog steeds blijkt te hebben bij mij en vooral: Dank u! Heel erg bedankt!

Heel veel liefs, enorm veel liefs en dank u!

Ik meen er elk woord van…. Nog steeds….  Het leven gaat verder….familiale problemen, deed me wankelen, deed me twijfelen, deed me heel veel pijn…. Maar ik zou verder gaan, ik begin terug met de volgende rond IUI (intra-uteriene Inseminatie) veel problemen: blaasinfectie, keelontsteking, oorontsteking, bronchitis en sinusitis. Maar ik had hem: de + op een zwangerschapstest. Ik test normaal niet voor bloedname, maar dit was raak, ik voelde het. Misschien nog het meest aan mijn borsten…. Twee dagen later ging ik pas voor bloedname, die draaide even negatief uit en was een enorme domper: op 1 januari begon de bloeding pas echt. Volgens ferti-arts wijst alles op een miskraam….

 

Och, het was nog geen kind zei ik tegen mezelf, het was nog geen kind, het was echt nog geen kind.

Ondertussen ging ik sinds december naar de psychologe, ik ging vroeger ook al bij haar. Ik zei dat ik alles wegrationaliseerde en maar bezig wilde blijven. Ze zei dat ze dat ook merkte…  Ík bleef zeggen dat het nog geen kind was, zij bleef zeggen dat het oké was om te zeggen dat ik een kindje kwijt was, mijn kindje… Ik bleef zeggen dat het geen kind was, ik bezag het ergens ook positief: ik kon zwanger raken, die fertiliteitsarts in het vorige centrum zei immers dat hij het geen kans op slagen zou geven. Ik kwam ondertussen zelfs met mijn verhaal in de Dag Allemaal, zo gek allemaal. Ik kwam trouwens ook met een schrijfsel in de Visie, maar dan over kwetsbaarheid en herstel in de psychiatrie. Op beiden kreeg ik veel positieve reacties…. Ik ging dus ook verder met mijn twee missies, al schrijvend, al is het minder dan daarvoor.

 

Mijn boek begint vorm te krijgen, maar miserie zorgt voor een writersblock, op de blog zullen jullie dat al wel gemerkt hebben.

 

Nu goed, ik deed maar verder en verder, ik was doodop. Echt doodop. Mijn psychologe was kwaad op me omdat ik naar het Rode Kruis ging om bloed te doneren en me in de databank te laten zetten voor stamceldonor. Ze vroegen naar mijn motivatie: mijn nicht leeft er nog door. Dat was alles wat ik zei. Beste motivatie dat er is, zei die arts. Wilde ik dat nu allemaal doen door al die sterfgevallen.

 

Nu goed, mijn psychologe zei dat ze blij was dat ik geopereerd werd, dan moest ik verplicht rust nemen, ik zou niet anders kunnen. Ik ben eigenlijk inderdaad heel blij dat ik geopereerd werd. Ik hou me terug bezig met wat ik graag doe, me verdiepen in spiritualiteit. Ik vond het boeddhisme terug en het laten zijn. Ik vind weer rust, kan terug slapen zonder medicatie, maar met slaapmeditatie.

 

Mijn psychologe is blij dat ik nu echt verdriet voel, voor mijn grootvader, voor Amber, voor die kameraad, voor mijn kindje, die ik plots wiebeltje noemde. Ik heb geen flauw idee vanwaar ik met wiebeltje kwam. De volgende IUI had ik twee eicellen, ik wilde die niet, ik wilde mijn wiebeltje, het was toen dat ik de eerste keer besefte dat ik echt mijn kindje kwijt was. Hetgeen wat van me verlangd werd, gebeurde: ik huilde omdat ik een miskraam had gehad, de eerste keer…. Mijn psychologe zei: dat doet pijn, hè. Ja, zei ik haar. Dat is goed, zei ze dan.

 

Ik weet dat. Ik ben de koningin van voelen en te laten zijn, maar dit zijn gewoon te veel pijnlijke dingen samen, dat weet ik, daarom dat ik naar haar ging. Na dat auto-ongeluk heb ik zo veel verdriet gehad om Gui, het drong precies niet door dat mijn grootvader gestorven was. Het was pas; net voor die operatie, dat ik naar mijn grootmoeder ging en ik samen met haar in fotoalbums aan het kijken was, ik daarna met tranen naar huis reed. Mijn grootvader, mijn grote held was er niet meer. De man die met me naar de carwash ging als kind, gewoon omdat ik dat zo graag deed. De man die op mijn eerste appartement veel repareerde, de man die altijd klaar voor me stond en me kwam halen als ik beland was in de middle of nowhere. De enige man van mijn hele familie waar ik echt op heb kunnen rekenen, die was ik kwijt. En ik was Amber kwijt en Gui ook nog steeds en mijn kleine wiebeltje… en al die vorigen, een continu rouwproces sinds mijn 17de noemde mijn psychologe het… allemaal sterretjes…

Ik heb het nooit echt zo gehad voor Stan Van Samang, maar een ster….

 

Ik huilde tranen met tuiten de volgende keer bij mijn psychologe, ze zei dat ze me voelde, de eerste keer sinds ik bij haar kwam, ik zei haar dat ik die twee eicellen niet kwijt wilde, niet nog eens. Ze blijft zeggen dat ik vol verdriet zit, dat ik ervoor op de vlucht was, maar dat ik begonnen was met erbij stil te staan.

 

Maar ik ben een cursus fotografie beginnen te volgen, mijn grootvader deed dat ook graag, heel graag. Ik heb zijn fototoestel en lenzen en statief. Dat was het enige wat ik eigenlijk echt wilde van hem: het staat als een schat in mij kast… ik durf er amper aan te komen….

 

Verdriet dus, ja, ik zit vol verdriet en dat doet pijn, maar dat mag, dat is goed zo. Zo kan ik het echt heel hard vastnemen, het intens voelen en weer helen. Ik denk niet, maar ik hoop wel dat ik ooit terug een partner als Gui tegen kom en een vriend(in) als Amber, maar die zijn zeldzaam. Ik ben mama van twee, zeggen ze me nu, ik wil mama zijn van drie nu: waarbij de jongste twee engelenbrusjes heeft die over hem of haar zullen waken. Ik twijfel nu tussen twee namen: Rune en Melle, twee namen die zowel bij een meisje als bij een jongen kunnen…. Maar om de één of andere reden blijf ik denken dat ik een jongen zal krijgen…. Ik wil blijven hopen: De laatste ronde IUI, daarna IVF… pfffff….

 

Verdriet dus, dat dus…. Het komt meer en meer los, door die verplichte rust, mijn psychologe had gelijk… Ik neem ook terug de tijd om de dingen te doen die IK graag doe, al heb ik er wel een week voor halfziek in bed moeten liggen: oververmoeid waarschijnlijk….

stef
Stef Jannsens, uit de tentoonstelling “een wensvader bekent”, nog tot 10 februariu te bewonderen in de kruierie te Balen.

 

Ik hoop dat ik nu snel weer kan schrijven, niet omdat het moet, maar omdat ik het graag doe!

(Oh ja, dit is geschreven, zoals mijn gedachten gingen…. Letterlijk opschrijven wat er in mijn gedachten kwam

Willen jullie ons een plezier doen?

Hallo allemaal,

Ik was 11 jaar toen de boysband Get Ready! hun eerst single uitbracht. Natuurlijk was ik een echte bakvis. Gisteren kwamen ze naar parkpop, hier in Mechelen. Ik denk echt aan een verslag te maken, hier later op mijn blog. Maar aangezien ik zo meteen weg moet, wil ik jullie alvast wel vragen om deze foto hieronder met jullie facebookprofiel en/of pagina een like te geven. Anderen daarvoor aansporen, mag natuurlijk ook. Gewoon een like, niets minder of meer dan dat!!!!  We kunnen er tickets mee winnen voor 20 jaar Get Ready! en aangezien we het gisteren zo fijn vonden om ons nog eens terug 12 jaar te voelen, willen de wat gerust nog eens meemaken, ook al ligt onze muzieksmaak nu hoofdzakelijk wel ergens anders, het blijft een deel van onze jeugd! 🙂  Bovendien ligt Willebroek, waar het dus doorgaat, niet ver van de deur!  Alvast bedankt!

 

Groetjes, Els xxx

Shop-geluk

Vreemde titel voor een blog van mij, ik ben helemaal geen shopper en er geluk uit putten is bij mij hoogst uitzonderlijk. Ik ben zo het type dat de winkel binnengaat, recht op mijn doel af: ik koop dan wat ik nodig heb en verder gun ik de winkel geen blik waardig.

Maar soms kan ik me dan toch zo heel intens gelukkig voelen bij het kopen van dingetjes. Afgelopen weekend heb ik dingen gekocht die me echt blij maken.

 

hermanblogZo was ik vrijdag in Leuven en was de Fnac daar nog open (ik denk echt dat het na sluitingstijd was) toen ik aan het wachten was op vrienden. We zouden samen naar de Beleuvenissen gaan. De artiesten spraken ons die avond niet zo hard aan, maar samen gezellig weg zijn, is sowieso leuk. In afwachting ging ik dus de Fnac binnen. Ik liep recht naar de cd’s. In Mechelen hebben wij geen cd-winkel meer, dus ik moest de kans gewoon grijpen. Ik kom natuurlijk wel meer in Leuven, maar nu was ik alleen en kon ik er dus op mijn gemak rondkijken. Ik heb er verschillenden gekocht: Oasis, AC/DC,…  De Fnac heeft het voordeel dat ze vaak goedkoop zijn. Maar de (dubbel)-cd waar ik het meest blij mee was, was die van Herman Van Veen. Dat is voor mij pure nostalgie, als kind had ik cassettes van Herman Van Veen, ik hield als kind enorm van zijn stem, maar ook van zijn teksten. “Toveren” was altijd mijn absolute favoriet. Oh ja, en natuurlijk “ik ben vandaag zo vrolijk”. Het zal waarschijnlijk door Alfred Jodokus Kwak geweest zijn dat ik Herman Van Veen ooit leerde kennen. Ik zit nu bijvoorbeeld naar die cd te luisteren en ik word waarachtig teruggevoerd naar mijn kindertijd. Zijn stem vind ik eigenlijk nog steeds mooi. Ik zou eigenlijk niet weten of hij nog optreedt. Als dat wel zo is, moet ik toch hoognodig eens een concert van hem meepikken. De man in kwestie zal ondertussen ook al van een behoorlijke leeftijd zijn, vermoed ik. Ik ga dat zo meteen toch eens opzoeken: concertje Herman Van Veen.

 

Zaterdag ben ik dan verschillende winkels afgegaan. Ik ging eerst naar de Blender Vintage Shop. Deze is niet ver van mijn deur en is ook te betalen. Ik hou wel van oudere spullen, een vriendin zei eens dat ze vermoed dat ik de originele trendsetter ben van vintage. Het is inderdaad zo dat ik al jaren een voorliefde heb voor spulletjes, kleren en de stijl van de jaren 60 en 70. En dit was inderdaad al zo voor dit een trend werd. Ik heb gelukkig ook al vaak gratis kunnen “shoppen” bij mijn grootouders en bij mijn overgrootmoeder. Maar afgelopen weekend liep ik in de winkel op 2 kannen die me wel hard lonkten. Enkele jaren geleden kocht ik een schaaltje in de kringloopwinkel. Het was inderdaad al een ouder bloemenkanblogschaaltje met leuke bloemetjes op. Ik vond dat toen zo leuk, dat ik het mee nam. Ik denk dat ik er nog geen twee euro voor betaalde. In de vintagewinkel liep ik nu recht op twee kannen met net hetzelfde motiefje. Ze horen gewoon samen. Ik kon die kannen dan natuurlijk moeilijk laten staan. In die éne zou ik graag pauwenveren willen zetten. Dus als je iemand kent die een pauw heeft… ik wil graag zo’n veren. Ik ben zelfs bereid er een centje voor te geven.

 

Ik was met een vriendin naar die vintage winkel gereden en onderweg  zagen we een klein winkeltje. Het stond vol versieringen. Ik wilde in eerste instantie eens gaan zien of ik niets leuks vond voor op mijn terras, maar ik vond niet echt iets naar mijn zin. Ik vond wel een kudde olifanten. Mensen die me kennen, weten dat ik een voorliefde heb voor olifanten en deze kudde is echt mooi, maar dan ook heel mooi. De verkoopster zei dat je ze ook buiten kon zetten, maar ik zoek er binnen een plaatsje voor, zo heb ik er meer geniet van.

oliblog

 

En dan gingen we uiteindelijk ook naar de Paprika. Ik ben redelijk veel bijgekomen op een jaar tijd en daar waar ik 1,5 jaar geleden maat 38-40 had, moet ik nu gaan kijken bij de grote maten. Het is alleen bedroevend hoe weinig leuke dingen je daarin kan vinden, maar gelukkig raadde een vriendin mij een aantal maanden geleden de Paprika aan. Daar vind ik kleren in mijn stijl: bohemian, hippie en desigual-achtige dingen. Hij is niet goedkoop, vandaar dat ik er ook enkel ga winkelen in de solden. En het zijn solden, we zijn zelfs bijna op het einde, de prijzen waren dus laag te noemen en ik kocht er zulke leuke dingen. Oh ja, je moet me verder ook echt niet beginnen te vertellen over afvallen en diëten. Ik kwam bij door drie verschillende hormonale problemen en zal door diezelfde hormonen ook weinig gewicht kwijtraken, hoe hard ik mijn best ook doe. Vroeger at ik dan maar niet, dat was het enige wat werkte. Twee jaar geleden zei mijn dokter nog dat ik anorexia had, met al die hormonale problemen zag ik er echt niet zo uit, ik had een normaal gewicht, maar ik at per dag enkel een kom soep en vier droge boterhammen, daar heb ik echt heel lang op geleefd. Als er dan al eens een familiefeest was en ik dus iets anders moest eten, kwam ik meteen twee kg bij die er dan zook niet meer afging.  Mijn dokter zegt dat ik dan nu wel veel gezonder ben, voilà!  Daarnaast was ik vroeger slank en ongelukkig en nu ben ik dik en ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Ik weet het dan echt wel. Laatst noemde een 14-jarig knulletje me een vette zeekoe. Ik heb hem gezegd dat hij zo zielig is als hij dat moet zeggen om zich om zich goed te voelen. Nooit geweten dat ik ooit zo sterk in mijn schoenen zou staan. Nee, ik ben dik, ik trek het me niet aan en ik voel me beter dan ooit! Genieten van het leven, dat doe ik en ik aanvaard mezelf zoals ik ben!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Enfin, ik gaf afgelopen weekend behoorlijk wat geld uit, maar ik ben zo blij met deze aankopen, maar dan ook zo blij. Nu weer even op de rem staan want ik heb nog steeds geen ezeltje dat geld schijt! En zo ben ik dan af en toe toch blij met materiële zaken, ja zelfs ik!

De biechtstoel: fantasieën over Guido Belcanto

3u14: nog geen oog dicht gedaan. Niets nieuws dus, het is weer erg de laatste tijd. Of ik dan pieker, vragen ze me? Nee, echt niet, ik begin pas te piekeren als ik al even wakker lig. Het verhaal van de kip en het ei. Nu goed, ik dacht vannacht aan iets. Ik ga, zoals ik eerder al vertelde, naar de fandag van Guido Belcanto. Dat is nu, komende zaterdag. Er is daar ook een zeker iets dat de biechtstoel heet. Ik was vrij benieuwd wat dat inhield tot een tiental dagen dit bericht verscheen in de groep op facebook:

 

WIE HELPT GUIDO EEN NIEUWE SONG TE MAKEN ??

op de fandag krijgt iedereen de kans om aan het onderdeel “den biechtstoel” deel te nemen.

Schrijf uw geheime bekentenissen, fantasieën, dromen in een brief, het kan niet zot genoeg zijn….

Guido zelve, zal een uur in de biechtstoel zitten, waar iedereen de kans krijgt om zijn of haar anonieme brief te deponeren.

Dus, beste liefste fans, begin alvast maar te schrijven….

Misschien wordt uw geheime bekentenis een volgende hit voor Guido Belcanto……

Nog vragen, mail of bel het fandagcomité, de email adressen vind je op de affiche.

Steeds tot uw dienst!

 

Nu ja, ik zit daar dus al een tijdje op de te broeden, maar ik moet gewoon eerlijk zijn. Echt gekke fantasieën heb ik niet, verre van zelfs. Het is te zeggen: ik heb beste zotte fantasieën en zo van die dromen die niemand mag weten, vaak heel erotisch en seksueel getint.  Fantasieën genoeg dus. Maar ze hebben in de verste verte niet met Guido Belcanto te maken, misschien gelukkig maar. Voor alle duidelijkheid: ik vind hem nu ook weer niet onaantrekkelijk, dat is dan weer iets anders…  Ik probeer me hier nu dingen voor te stellen in mijn hoofd, zo ben ik dan ook weer. Ik blijf evenwel bij mijn standpunt: ik heb er precies geen die met hem te maken hebben. Nu vraag ik me dan af: hoor je die als fan dan wel te hebben?

 

Want ja, buiten toen ik fan was van een bekende boysband en de volle 11 of 12 lentes telde, heb ik nooit fantasieën gehad over één van mijn idolen. Samen een joint smoren met Armand, dat zag ik dan wel weer zitten. Dat is juist, geen idee hoe ik daar ooit opkwam, maar het sprak me aan. Ik denk zelfs nog dat iemand anders met dat idee afkwam en dat ik het schaamteloos stal.  Nu goed, ik smoor al een tijdje geen wiet meer (schrik om terug te gaan roken door die tabak die je erin draait, anders zou ik het met veel plezier af en toe nog wel eens doen) en spacecake vind ik eigenlijk maar niets. Trouwens Armand stierf nog niet zo lang geleden.

 

Terug naar Guido Belcanto: fantasieën dus. Goh, ik weet dat ik al sinds mijn 18de of zo één ding zei: “Op mijn 30ste verjaardag wil ik naar een optreden van Guido Belcanto en ik wil dat hij dan ‘mijn verjaardag’ zingt”. Ik ben er nu bijna 32 en weet je wat: dat is gebeurd, echt waar. Knal op mijn 30ste verjaardag was er een optreden van hem in Lier. Het was buiten, het goot pijpenstelen en mijn vriend was net gestorven. Ik was daar met mijn zusje, haar vriend, mijn moeder en haar vriend. Mijn zusje en haar vriend hebben toen alle mogelijke moeite gedaan. Ze gingen met een groot papier naar voren, waarop stond “Els wordt 30!” Het was best grappig te noemen, Guido himself nam zelfs zijn bril om het te lezen en voilà: ik kreeg mijn liedje. Dus ja, ik veronderstel dat mijn droom zelfs waarheid geworden is.

 

En verder dacht ik daarnet, toen ik de slaap nog trachtte te vatten in mijn bed, aan nog iets. Ik denk dat ik het fijn zou vinden, moest hij een pennenvriend zijn. Een ouderwetse pennenvriend, ik had er vroeger trouwens heel veel. Volgens mijn ouders te veel en ik moest het van hen beperken tot twee. Ik mocht er nog één hebben in mijn eigen taal en één in een andere taal. Ze namen me met andere woorden mijn grootste hobby af, want schrijven: dat is mijn hobby. Ik liet dan maar brieven toekomen bij vriendinnen van me en dat ging een tijdlang goed. Toen de mail opkwam heb ik nog een hele tijd ellelange mails zitten versturen naar zo’n pennenvrienden. Noem je hen dan trouwens mailvrienden of hoe zit dat? Maar echt hetzelfde vond ik dat ook niet. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik ondertussen ook helemaal overstag ben gegaan, ik schrijf bijna alles tegenwoordig op de computer. Dat is ook heel handig, je kan zo veel aanpassen als je wil. Al doe ik dat ook niet vaak: een eerste gedacht is vaak het beste. Maar mensen vinden het, sinds de opkomst van facebook niet meer nodig om zo’n mails te sturen. Jammer vind ik dat.

 

Nu goed: Guido Belcanto als pennenvriend, ja, ik zou dat eigenlijk wel leuk vinden. Ik vindDSC_0434 dat die man best intelligent is of hij komt althans zo over bij mij. Ik vind zijn ideeën meestal ook heel interessant en ik kan me er vaak nog in vinden ook. Niet altijd: gelukkig maar. Maar ook verschillende ideeën zijn ook boeiend te noemen, standpunten innemen: discussiëren. Je kan dat natuurlijk ook doen in het echte leven, met woorden die uitgesproken worden. Ik nam zelfs vaak deel aan een filosofisch praatcafé en ik kan veel tetteren, maar daar zei ik zo weinig. Persoonlijk ben ik veel beter in het woordelijk opschrijven dan in het woordelijk uitspreken. Toen ik in het begin in de psychiatrie was opgenomen, kwamen ze van mij bijna enkel dingen te weten via papiertjes. Ik kon er niet over spreken en zelfs toen ik erover leerde spreken, stak ik nog af en toe zo’n papiertje in de bus van mijn psychiater. Nu goed, mijn vreemde hersenkronkels even helemaal terzijde: ja, met hem schrijven, dat wil ik.  Ik vind als ik zijn boeken lees bovendien dat hij zeker goed kan schrijven, echt wel. Dus het zou, denk ik, gewoon al fijn zijn om die brieven te lezen Dat is mijn fantasie, mijn droom. Zot vind ik dat niet, verre van, en ik bedacht het deze nacht.

 

Slapeloze nachten geven me vaak het meest inspiratie, soms denk ik echt dat ik sowieso eerder een nachtmens ben dan een dagmens. Mijn verstoorde melatonine-productie zal daar zeker voor een stuk tussen zitten. Als ik als verpleegkundige de nacht mag doen, ben ik ook veel meer in mijn sas dan als ik overdag moet werken. Het kan dan wel zijn omdat je ’s nachts eveneens geen last hebt van collega’s. Maar vooral: ’s nachts begin ik te schrijven, begin ik te schilderen en vind ik vaak dat ik geweldige ideeën heb. Dezer dagen zijn die vaak zelfs de volgende dag nog goed te noemen, dat kon ik stoned niet altijd even luidop zeggen de volgende dag.

 

schrijven is schrappenEn als ik nu gewoon dit bericht afprint, in een enveloppe steek en dat dan in die biechtstoel afgeef. Ik ben niet strikt tot de kern van de zaak gebleven, maar dat is eigen aan mijn schrijfstijl, ik weid nogal graag uit. Altijd zo geweest, altijd zo gedaan al was het mijn lerares van Nederlands in het laatste middelbaar die me zei: “Els, je kan goed schrijven, maar vergeet niet: schrijven is schrappen.” Ja mevrouw De Wit, ik ben het blijven onthouden, maar ik vind het nog steeds heel moeilijk. Ik krijg ook vaak tips van een schrijfster en de copywriter/mijn ‘baas’ bij het kinderwensmagazine waarvoor ik schrijf, ze zegt dat dat bij mij komt omdat ik heel snel denk. Kan ik me dan wel helemaal in terug vinden, ja. Nu goed, ik ga wel degelijk afsluiten, dit publiceren en nog wat schaapjes gaan tellen, denk ik: 1, 2, 3, ….

Adios hotel

deurgoed

Als je mij vraagt wat het liedje van 2015 is, dan is dat een liedje dat op de laatste cd van Guido Belcanto stond. Het liedje heet Adios hotel en is een cover van Thelonious Monster en Tom Waits. En hoe mooi het origineel ik ook vind, ik vind de cover in dit geval beter.

De cover is dus in het Nederlands, uiteraard, maar vooral de stem van Stijn Meuris klinkt zo mooi. Nu heb ik het al heel lang voor de stem van Stijn Meuris, al van toen ik een meisje was in de lagere school. Noordkaap was dat toen, in mijn tienerjaren was ik grote fan van Monza en nu is het gewoon Meuris. Maar ik vind hem geweldig, heb hem al verschillende keren aan het werk gezien. Nu ben ik ook fan van Guido Belcanto, al is hun stijl iet wat verschillend. Hun stemmen bij elkaar vind ik grandioos, geweldig idee van die Guido… (of zou het iemand anders idee geweest, hoe dan ook: geweldig idee!) Ik ben verkocht, ik zet het vaak op dat liedje en dan vaak net alleen het refrein, ik vind de tekst ook zo pakkend.

Ik voel me er door aangesproken, misschien omdat ik altijd zo ben geweest voor dat zelf kiezen hoe mijn leven te leiden, omdat ik me door niemand wil laten leven,… Ik ben zo’n eigenwijs ding dat altijd haar zin doet, tot grote ergernis van mijn ouders, vooral vroeger. Nu zegt mijn moeder gewoon “och ja, gij doet toch altijd uw goesting!”

Die stem van Stijn Meuris is zo goed op dat liedje. En dat wilde ik toch even wereldkundig maken. Elke keer ik hem dat refrein hoor zingen raak ik bijna in trance, als ik me er echt op concentreer, wierookstokje aan, bad in en de cd-speler op repeat, elke keer opnieuw: ik zweer het u, ik zit dan in hogere sfeer. Ik werd er zo door gegrepen dat ik de tekst op mijn badkamerdeur schilderde. Ik dacht het eerst ordelijk te doen: mooie letters uitsnijden en die dan met spones vol verf op de deur, met lijntjes die ik er in potlood zou opgezet hebben. Maar op een avond, liet ik die controle helemaal los, nam mijn verf en borstel en schilderde het er gewoon op: schots en scheef, maar ik vind het net goed zo. Ja, voor mij is dat het liedje van 2015!

Laat je door niemand leven, mijn vriend,
Leg je niet neer bij een tweederangs bestaan.
Laat je door niemand bevelen, mijn vriend
Pak al je zorgen op eigen kracht aan
Laat niemand vertellen hoe je leven moet
Niet je vrienden, niet je kinderen en ook niet je vrouw
Als je wil weten waar de hemel begint,
Dan moet je het zelf gaan ontdekken, mijn vriend

Het origineel kon ik wel vinden op youtube, de cover spijtig genoeg niet:

de soundtrack van mijn leven

indexIk ga mijn herstelverhaal op papier zetten, een echt herstelverhaal. Of je weet het of je weet het niet. Wist je het nog niet: ik ben opgenomen geweest in de psychiatrie. Ik schaam me daar niet voor, het moest gebeuren, het was nodig, die eerste keer toch… Ik kreeg zelfs een diagnose, maar die diagnose vind ik niet zo belangrijk, ik ben Els en ik heb zo mijn moeilijkheden, ook mijn makkelijkheden. Hoe begin je daar nu aan, aan zo’n herstelverhaal. Ik heb gelukkig handvaten meegekregen, eerst een levensverhaal op papier zetten. Dat heb ik reeds gedaan, voor een boek dat ik aan het schrijven ben. Ik twijfel nog steeds of ik het wel zal uitbrengen, er staan dingen in die niemand of toch bijna niemand weet. Dingen uit mijn jeugd, zware dingen… Maar het maakt wel dat ik ben wie ik nu ben, het maakt ook waarom ik destijds in de psychiatrie terecht kwam, het is met andere woorden een deel van wie ik ben… Een ander handvat was, maak de soundtrack van je leven: welk liedje was belangrijk voor je op welke moment. En dat werk ik hier even uit.
Het eerst liedje waar ik echt herinneringen aan heb, is “veel te mooi” van Erik en Sanne, we schijven de zomer van 1990, ik was 6 jaar en ik vond dat toen mooi ja. Waarom weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet, ik vond het gewoon mooi…

In 1991 was het een liedje van Samson: Quickje, over een hondje dat achtergelaten werd in het bos.
In 1992 werd het “samen delen” van Samson, mijn gedachtengoed werd toen al duidelijk.

Verder speelde in de lagere school nog mee: Liefde is een kaartspel van Lisa del Bo en Sateliet Suzy van Noordkaap.
Op het einde van de lagere school, begin van het middelbaar, werd ik een echte bakvis en werd ik megafan van Get Ready! en de Backstreet Boys, toch heb ik bij geen van beiden echt een liedje dat me echt bijgebleven is, die me emotioneel geraakt hebben.
Het eerste liedje dat echt gepaard gaat met diepgaande gevoelens is Amsterdam van Kris de Bruyne, in 1998 had ik mijn eerste echte grote liefde: Mario, maar hij verhuisde naar de buurt van Amsterdam, omdat zijn stiefvader daar werk had gevonden. Mijn eerste ldvd was een feit.

In 1999 loop ik weg van huis en leer ik zo de muziek van Guido Belcanto kennen, het tweede liedje dat echt bij de soundtrack van mijn leven hoort, is “Het feestje” van Guido Belcanto. Onlangs terug uitgebracht onder de titel “geef me liefde”… Geef me liefde, dat was wat ik toen wou, dat was wat ontbrak in mijn leven, iets wat ik nergens kreeg.

In 2000 heb ik het enorm voor No Scrubs va TLC, een waarschuwing voor de mannen die mijn leven nog gaan kruisen, vermoed ik. Het is ook dan dat ik mijn tweede grote liefde tegen kom: Hans… 

In 2001 heb ik verschillende liedjes die veel voor me beteken. Survivor omdat ik me een overlever voel. Eveneens heb ik het voor “Van God los” van Monza, niet dat ik zo zeer van God los kom, maar wel van andere dingen, maar ook omdat het omschrijft hoe ik er over denk. Ook “It’s so unreal” van Zornik krijgt veel betekenis. Ook P!nk met “Don’t let me get me” is dan van veel betekenis. ” I’m my own worst enemy… “

In 2002 brengt Johnny Cash Hurt uit, het liedje dat op dat moment helemaal op mijn lijf geschreven is, ik heb dan net mijn eerste opname op de PAAZ achter de rug… I Hurt myself today, to see if I still feel… die woorden sloegen in als een bom…

In 2003 heb ik een zeer lange periode in opname in Kortenberg, een periode dat ik heel veel naar Guido Belcanto heb geluisterd… Een periode dat ik hevig verlangde naar te kunnen denken als in “oh wat een mooie dag”, iets dat me uiteindelijk wel lukte, na vele jaren. Ik las eens dat iemand die tekst cynisch vond, ik heb die nooit cynisch gevonden, maar ik denk dat ik eerst die depressie moest doorgaan voor ik zo kon denken, niet cynisch dan. Ook “Ik wou dat ik dom” was, zet ik dan veel op, gewoon omdat ik dat echt wou, omdat ik me zo herken in die tekst…

In 2004 luister ik enorm veel van Scared of yourself van Zornik, ik zit eigenlijk nog steeds in die lange, uitgerekte depressie ook al ben ik niet meer in opname… Ik heb ook echt schrik van mezelf! Ik voel me echt aangesproken door de tekst, alsof iemand het me eens allemaal goed zegt. Ik heb op die moment ook echt schrik van mezelf.

2005 is even zwart, ik studeer dan verpleegkunde, maar er is geen liedje dat me enorm aanspreekt of zo… ik ga verder op de liedjes die ik al ken.
In 2006 blijf ik eveneens zo op mijn lauweren rusten, niet speciaal, ik teer op wat ik ken.
In 2007 herinner ik me vooral “Relax” van Mikka, geen bijster goed nummer, maar het is het liedje van mijn afstudeerjaar. Ik ben nu echt een verpleegkundige en ik begin te werken bij het Wit-Gele Kruis (thuisverpleging). Relax speelden ze elk uur op de radio en ik luister veel naar de radio, zo in mijn autootje…

In 2008 leer ik meer kleinkunst kennen en haal ik veel betekenis uit “We zullen doorgaan” van Ramses Shaffy, omdat ik nog steeds het gevoel heb dat ik in die éne, lange depressie zit, maar toch kracht begin te halen en volop zing, we zullen doorgaan, omdat we moeten doorgaan..

2009 dan , ik trouw dan, het liedje van “Avond” van Boudewijn De Groot, het liedje voor mij van onze viering, een liedje dat zo veel zegt. Het is ook dan dat ik de lange depressie stilletjes achter mij begin te laten.

2010, we zitten in de mallemolen van vruchtbaarheidsbehandelingen, nooit een gepast liedje bij gehad, niets dat mijn gevoelens toen omschreef
2011, ik ga scheiden, “the weeping song” van Nick Cave is nu mijn favoriet.

2012, ik leer Gui kennen en zit terug in de kindermuziek, ik luister met zijn dochter naar K3 en kapitein Winokio en om eerlijk te zijn: ik vind dat wel leuk…
2013, niets speciaals
In 2014 zingt Gui meerdere liedjes voor mij, zo wordt “Bridge over troubled water” een favorietje. Dit zong hij nadat ik hem op en avond eens heel veel over mijn verleden verteld heb, die lange depressie is ondertussen reeds jaren gedaan, maar ik vertel hem zowat alles, van mijn prille jeugd tot mijn scheiding.

En ook een liedje dat ik niet kende, een liedje dat hij voor mij ingezongen heeft, een liedje waarvan ik de tekst even hier neerpen. Een liedje dat hij voor mij zingt op cd, een liedje dat daardoor zo veel betekent.
Sometimes when she looks up
it seems as If she’s by herself.
Devil whispers in my ear,
I tried in vain to reach her world.

There are many silent words,
raising heads while the tide still sounds.
And there are many weeping eyes
hand in hand while the wind still pounds.
But the cycle never ends,
the curtain falls burying my tears.
Though the carpet of gold
seemed to be quite near.

She’s got that light around her eyes.
A gleaming star surrounds her mind.
She’s got that smile imbued with soul.
I need her hand, ‘cause she’s my home.

She’s got that light around her eyes.
A gleaming star surrounds her mind.
She’s got that smile imbued with soul.
I need your hand, ‘cause your my home.

Wish you could hear the sound
of my trembling faceless thoughts.
Wish I could stop the fading of my dream
with honest words.
The youth of your voice
feels like the touch of fallin` snow.
Sitting in the dark,
hoping that future will grow.

She’got that light…

I know for sure I’ll listen to your song.
I wouldn’t leave you in time of glacial storm.
Tell me where are you coming from ?
You’re my own true love in a foreign
home.
She’s got that light…

En nu, is het heel hard “Into my arms” van Nick Cave, een liedje dat ik uitgekozen heb voor Gui’s begrafenis, een liedje dat nog steeds zo veel emoties los maakt, een liedje dat voor altijd zijn liedje zal blijven….

Omdat Nick Cave een ware held is!

Zondag zou Gui 39 worden, maar hij is er niet meer. Hij zal altijd 38 blijven. Ook al is hij bijna een jaar dood, ik voel zijn aanwezigheid zo dicht bij me, al sinds ik vorige zondag op een concert zat van Nick Cave. Nick Cave was het grote idool van Gui, zijn muziekheld, zeg maar. Ik kan moeilijk zeggen dat hij een slechte smaak had, al van in het begin dat ik er kwam, toen nog om op Elke te passen, zat ik naar zijn cd’s te luisteren als Elke in bed lag. Veel Nick Cave, ja, je kan misschien zeggen dat ik Nick Cave pas echt heb leren kennen door Gui. Ok, ik kende Nick Cave al wel, maar Gui had er zo veel cd’s van, platen ook. Ik had wel al cd’s van Nick Cave, maar mijn collectie is uitgebreid sinds ik Gui ken. Momenteel heb ik er 15 en een Best off-cd, zon best-off telt nooit echt mee vind ik. Al was het de eerste die ik had van Nick Cave, het eerste echte album dat ik had was Murder Ballads, nog voor ik Gui kende, maar Gui bracht me dichter bij Nick Cave, althans bij zijn muziek.

En dan vorige zondag ging ik naar een concert van Nick Cave, met een vriendin, Gui ging uiteraard mee. En wat ik daar voelde was onbeschrijfelijk, ik heb nog nooit zo iets gevoeld. Ik voelde heel hard, ik voelde zo veel, ik voelde elke vezeltje in mijn lichaam, ik voelde verder zo veel in mijn hart, echt pure gevoelens. Het echt omschrijven kan ik niet, ik voelde vooral mezelf, maar ook Gui dicht bij mij, zo dicht bij mij heb ik hem lang niet gevoeld, het leek alsof hij naast mij stond. Zeker bij “Into my arms”, een liedje dat we uitgekozen hadden voor zijn begrafenis. De tranen rolden dat concert over mijn wangen, ik zag of hoorde niets anders meer rond mij dan de muziek en de stem van Nick Cave, ik had het gevoel alsof ik in trance zou gaan, ik voelde me één met de muziek. Ik was ook half in trance. De tranen liet ik stromen, tranen van pure emoties, geen verdriet, ik was niet verdrietig, ik voelde gewoon, ik voelde heel hard, ik voelde me gelukkig, intens gelukkig dat ik dat meemaakte, ik voelde af en toe rillingen door mijn lichaam gaan. Na het concert trilden mijn benen, echt van emoties, puur van emoties, ik moest geleidelijk aan terugkomen, terug in de realiteit. Ik was er met een vriendin, in het begin van onze rit terug zei ze nog iets, maar echt reageren deed ik niet, ik zat er nog helemaal in. Maar ik was gelukkig, zo intens gelukkig, dankbaar voor wat ik zojuist gevoeld en meegemaakt had. Geleidelijk aan kwam ik terug in de realiteit en deed ik ook weer mijn mond open. Ik geniet nog steeds na, nu 5 dagen later, ik wil al de hele week niets anders horen dan Nick Cave. Waarom ik zo hard voelde wat ik voelde, omdat Nick Cave een held is, zo veel is zeker, maar misschien ook omdat ik Gui daar zo dicht bij me voelde. Ik weet het niet, maar als Nick Cave nog eens in de verdere buurt komt, ik ben er weer bij. Ik ben nogal naar concerten gegaan, maar dit overtrof echt al de concerten die ik al bezocht heb.

En daarna? Daarna voelde ik de drang om te schrijven, ik moest en zou schrijven…  Wat ik schreef, post ik misschien later nog eens.

NICK CAVE IS EEN WARE HELD!!!

nick_cave

Mijn pareltjes in de Nederlandstalige muziek

Er wordt soms nogal minachtend gedaan over Nederlandstalige muziek, maar ik vind dat er pareltjes tussen zitten…     die voor mij pareltjes zijn ten minste.

Het eerste Nederlandstalige liedje dat voor mij veel betekenis heeft is, is Amsterdam van Kris de Bruyne… Het is immers het liedje van mijn eerste ldvd. Toen ik 13 was, was ik hevig verliefd, mijn eerste grote verliefdheid zelfs. De jongen in kwestie heette Mario, zijn stiefvader vond werk in Nederland en ze verhuisden met het ganse gezin naar een wijk in de buurt van Amsterdam. Een hele zomer, dat liedje, een hele zomer lang, ik zag of hoorde niets anders toen.

Het tweede Nederlandstalige liedje dat voor mij van betekenis was, was Het feestje van Guido Belcanto, we schrijven een jaar later. Voor verdere uitleg verwijs ik graag naar een eerder geschreven blogbericht: La comédie humaine.

Het derde dat voor mij geschiedenis schreef is, is Van God los van Monza... Het kwam uit toen ik 16 was en beschreef waar ik toen ook mee worstelde. Vooral “je bent de slechtste van de klas…” bleef er uit nazinderen.

Ondertussen schrijven we 2002 en herkende ik me heel hard in Ik wou dat ik dom was van Guido Belcanto, het was mijn eerste opname in de psychiatrie. Volgens mijn vader had ik geen reden om daar te zitten, want ik had een goed stel hersenen, terwijl ze voor mij net de oorzaak waren waarom ik daar zat… (toen, nu weet ik dat het wel meer dan dat alleen was…). Ook Manu van dezelfde zanger spreekt me op dat moment heel hard aan, al is het vooral door dat éne zinnetje: doe niet dwaas… Oh ja, ik zat toe heel diep…

Nog een liedje dat me in die tijd beschrijft is Een tip van de sluier van Boudewijnd De Groot… Nog altijd eigenlijk, ook al denken mensen die me oppervlakkig kennen dat ik heel open ben, maar ook de lach op het gezicht…

Ondertussen leer ik ook de Pastorale van Ramses Shaffy en Liesbeth List kennen en word ik overweldigd door deze mooie muziek en woorden die de natuur zo mooi omschrijven.

Meneer de president van Boudewijn de Groot krijgt een serieuze betekenis wanneer Bush zijn troepen stuurt.

In 2006 krijg ik het enorm hard voor Sammy van Ramses Shaffy. Ik zit nu in mijn laatste opname in de psychiatrie en plots zingt een mede-patiënte voor mij: Kijk omhoog Elsie! Het gaf me toen de nodige kracht om voor mezelf te gaan vechten ipv tegen mezelf te vechten.

Nadien volg ik een cursus “omgaan met stress” en daar leer ik In mijn hoofd van Raymond van het Groenewoud kennen, een liedje dat perfect omschrijft hoe ik het dagdeglijkse bestaan ervaar.

Verdronken vlinder van Boudewijn de Groot was altijd al een liedje waar ik het voor had, maar dat ik nooit overtuigd kon zingen. Pas in 2009 had ik het gevoel dat ik dit volmondig kon meezingen.

Als kind zong ik al vol overtuiging Laat ons een bloem van Louis Neefs, maar dit komt weer harder opzetten als ik mezelf bekijk, helemaal tweedehands, enfin, ik niet, wel mijn kleren, mijn meubels, etc…

En nu, nu ben ik enorm ontroerd door Toveren van Herman Van Veen, dit omdat Elke, de dochter van Gui, dit laatst voor me zong toen ze er zelf piano bij speelde… Dan zie ik immers dat Gui verder leeft in dat kind. Deze periode voel ik me ook aangesproken door Adios hotel van Guido Belcanto, een cover, maar wel heel mooi…

Andere pareltjes in de Nederlandstalige muziek zijn:
* Tim (Wim De Craene)
* De vogel (Tim Visterin)
* Blanche en zijn peird ( Willem Vermandere)
* Astronaut (Spinvis)
* Ben ik te min (Armand)
en ik kan nog wel even verder gaan….

Omdat ik van je hou: zijn 60 mooiste

raymond_van_het_groenewoud-omdat_ik_van_je_hou_-_de_60_mooiste_a

Ik had al het één en ander gehoord van een optreden van Raymond van het Groenewoud waar mijn moeder in haar jonge tijd ooit naartoe ging. Veel kende ik er niet van, van zijn muziek dan. Buiten “Meisjes” en “Vlaanderen boven” was mijn kennis van zijn muziek redelijk beperkt… Maar zoals zo veel blijkt, kende ik er al veel meer van toen ik mij er in ging verdiepen… Eigenlijk is de liefde voor zijn muziek pas vrij laat ontstaan bij mij,..
Jaren geleden ging ik naar een cursus “Omgaan met stress” en die leraar liet daar “In mijn hoofd” horen, ik was meteen verkocht, het is en blijft mijn lievelingslied van hem… Ik zocht er toen wel wat van op, cd’s van de bib enzo, ik luisterde er naar, er zitten echt wel pareltjes tussen zijn muziek. Ik was echter pas helemaal verkocht toen hij 3 jaar geleden het hoofdpodium van Maanrock bezette… Ik was ontroerd, enorm ontroerd… Het is een man die je live aan het werk moet zien, zo veel is zeker… op plaat vroeg wat meer tijd om overtuigd te raken…
Toch kocht ik enkele maanden geleden een 3-dubbel-cd van hem. Ik denk goed na voor ik een cd koop, omdat we niet alle cd’s kunnen kopen natuurlijk, dus al ik er dan één koop,  is die keuze meestal goed overwogen. “Omdat ik van je hou: de 60 mooiste”… ik vind het een pareltje… meer wil ik er niet over zeggen, maar mooi is het zeker…

Het liedje dat me aanzette me te verdiepen in zijn muziek: in mijn hoofd

Als toevoeging: het liedje naar waar de titel van de cd is genoemd: Omdat ik van je hou

Over gitaar leren spelen

Ik heb altijd muziek willen leren spelen, maar als kind is het er nooit van gekomen. Het is ook niet dat dat van thuis uit echt gestimuleerd werd. Mijn vader zei ooit zelfs dat muziek niet belangrijk was in het leven. Ik vind muziek van levensbelang, echt waar. Als kind had ik iets met een piano. Piano kunnen spelen, dat leek me geweldig. Toen ik een jaar of 12 was, veranderde dat in gitaar. Het leek mij zalig om gitaar te kunnen spelen aan het kampvuur of zo en dat dan iedereen meezong. Nu ja, ik bleef denken aan gitaar te leren spelen, maar ik had er ook schrik van. Schrik dat ik dat toch nooit ging kunnen.

In het eerste middelbaar krijg je dan Muzikale Opvoeding, wat wil zeggen: blokfluit spelen. Ik had een hekel aan de hoge tonen van een blokfluit, ik kreeg daar echt, zonder zwanzen, koppijn van. Toch zat ik thuis braaf op mijn blokfluit te oefenen, maar het gebeurde meer dan één keer dat mijn vader kwam zeggen dat ik ermee moest stoppen. Daarnaast had de lerares van muziek een grondige hekel aan mij. Waarom heb ik nooit geweten, maar vanaf de eerste les stond ik in “haar boekske” en ik kon er niets goed meer bij doen. Ze maakte er een sport van om mij op iets te betrappen zodanig dat ze toch maar een nota in mijn agenda kon schrijven. Ik had toen dus echt een hekel aan de muzieklessen op school. In het 2de middelbaar kregen we een andere lerares voor muziek en plots deed ik het graag. Mijn punten voor muziek lagen dan ook ineens een stuk hoger dan het jaar daarvoor. Ik ging zelfs bij het schoolkoor en dat vond ik eigenlijk ook wel heel plezant. Een middag op de week repetitie en één keer per jaar aperitiefconcert met het instrumentenensemble erbij. Aan gitaar leren spelen, dacht ik toen niet echt meer. Het was naar mijn achterhoofd gedrongen.

Toen ik de middelbare school verliet, begon het terug op te spelen om gitaar te willen leren spelen. Mijn vrienden wisten dit ook en op een dag gaf een vriendin haar oude gitaar te leen en een gitaarboek om het te leren. Het was een boek dat ze vroeger gebruikte op het conservatorium. Ik ging dus aan de slag, maar enkel en alleen als ik alleen thuis was en niemand mij kon horen. Het grote probleem daarbij was ook dat ik heel onzeker was en er dus altijd terug mee stopte, want wie kon me zeggen of ik het nu juist deed of niet? Niemand! Dus dan ging die gitaar terug aan de kant. Ondertussen had ik ook een gitaarcursus van het internet afgeprint. Het grote verschil van deze cursus met het boek was dat dit met akkoorden was en het boek vooral met noten. Bij de gitaarcursus van het internet kon je na een paar lessen al een liedje spelen, een heel bekend zelfs. Ik weet niet juist meer welk het was, maar toen ik het de eerste keer probeerde was ik zo blij dat ik het er wel degelijk in herkende. Vanaf toen combineerde ik de internetcursus en het boek.

Op een gegeven moment wilde die vriendin haar gitaar terug. Ze had deze destijds gekregen van haar vriend. Die relatie was op de klippen gelopen, maar nu had ze er terug een relatie mee. Dus ze moest die gitaar terug hebben, ook al speelde ze er dus zelf nooit op.

Ik had dus geen gitaar meer en kon ook niet meer oefenen. De cursus en het boek hield ik wel bij, want ooit ging ik me zelf een gitaar kopen en ging ik echt gitaar leren spelen. En toen, enige tijd daarna liep ik op een rommelmarkt en stond daar een gitaar te koop. Ik kocht deze gitaar, maar aangezien ik daar niks van kende, bleek achteraf wel dat ik een krot gekocht had. Ze was gewoon krom gespeeld. Mijn nonkel, die wel iets van gitaren kent, keek er naar en zei dat er niks aan te doen was. Mijn tante heeft toen deze gitaar meegenomen voor de kleuterklas. De kindjes kunnen zich er nog wel mee amuseren, was de redenering. Maar ik kon nog altijd geen gitaar spelen.

Ik begon rond te kijken op internet naar een 2dehandsgitaar. Maar ik had grote schrik om er één te kopen, wat als ik weer een krot kocht. Tot mijn nonkel me op een gitaar wees die te koop stond op zo’n 2dehandssite. Spiksplinternieuw, maar de eigenaar deed deze weg omdat hij ze voor zijn zoontje gekocht, maar zijn zoontje was nog maar 7 jaar en de gitaar was iets te groot uitgevallen of zo iets. Het was een gitaar met 6 stalen snaren. Die gitaar dat ik van die vriendin geleend had, was een klassieke gitaar, dit was dus wel wat anders. Toch oefende ik er weer mee. Ondertussen woonde ik niet meer thuis en woonde ik samen met mijn ex. Weer deed ik het enkel als ik alleen thuis was, maar het was weer zo van “doe ik het eigenlijk wel goed?”

En toen, nu meer dan 3 jaar geleden, schreef een hele goede vriendin (echt wel één van de beste die je je kan indenken) mij in op het conservatorium als verjaardagscadeau. Ik weet het nog goed, ik ging mee om mij in te schrijven en die vrouw van het secretariaat zei meteen: “over een half uur heb je je eerste les notenleer”. Die vriendin had zichzelf trouwens ook ingeschreven op het conservatorium voor slagwerk en we waren maar al te blij dat we tezamen notenleer hadden. Ook heel handig trouwens als je een les gemist hebt. Goh, die eerste lessen notenleer waren… hoe zal ik het zeggen… nog goed te doen. Maar naarmate de tijd vorderde, kreeg ik er een grote hekel aan. Vooral aan dat zingen. Bij notenleer (al is notenleer ook niet helemaal juist, het vak heet eigenlijk AMV = Algemene Muzikale Vorming) moet je dus de noten zingen, in het juiste ritme en op juiste toonhoogte. Echter ik durf niet alleen te zingen, dat was mijn grote probleem. Dus als ik alleen aan die piano stond, kwam er dikwijls niets, maar dan ook niets uit. Ik verlamde daar meestal gewoon, mijn maatslag stopte meestal ook, terwijl er niets moeilijks is aan de maat te slagen. Ik bibberde over mijn hele lijf als ik daar stond en die van notenleer deed regelmatig toetsen prima vista (= eerste zicht lezing van noten en die dus zingen). Dat was dus gewoon de hel. Theorie notenleer is trouwens spotgemakkelijk en in dictee was ik ook nog goed eigenlijk. Ik ben heel blij dat die 3 jaren notenleer achter de rug zijn, maar nu krijg ik dus AMC ( Algemene Muziek Cultuur), ook niet simpel moet ik zeggen. Dynamiek van muziek, het motief, harmonie, etc…. Nee, ik doe niet graag AMC, het is zo theoretisch. Als ik luister naar muziek wil ik niet het motief en de dynamiek enzo allemaal ontdekken. Ik wil gewoon luisteren en genieten… meer hoeft dat niet te zijn.

Maar goed, terug naar de gitaar. Ik kreeg vanaf toen dus EINDELIJK gitaarles. Alleen was het grote probleem dat ik nu een gitaar had met 6 stalen snaren en ik dus een klassieke moest hebben. In de les speelde ik dus op die van mijn lerares en thuis oefende ik op die van mij. Maar ja, dat werkt niet echt goed, klinkt ook helemaal anders en nog iets: uw vingers hebben wel veel liever een klassieke. Het is niet dat je met een plectrum leert spelen op het conservatorium trouwens, enkel de vingers… Dus ik spaarde voor een nieuwe gitaar. In september was het conservatorium begonnen, in januari dacht ik genoeg geld te hebben om er één te kopen. Ik dus met mijn ex naar de muziekwinkel. En daar, dat was heel raar, keek ik naar alle gitaren en ik had redelijk snel een goed gevoel bij één bepaalde gitaar. Ik zei tegen de mevrouw van de winkel “die daar!” En dan, dan moet je dus uw gitaar ‘passen’. Ik vond dat dus een raar begrip: een gitaar passen. Probleem was dat ik ook nog niet zo heel veel geleerd had op een gitaar. Ik kon Old Mc Donald en Sinterklaas Kapoentje wel uit mijn hoofd spelen. Dan sta je daar, midden in een muziekwinkel, “Sinterklaas Kapoentje” te spelen. Dan voelt ge u wel iets of wat belachelijk, maar allée, ik bleef bij mijn gedacht. Het moest deze gitaar worden. Die mevrouw van die winkel heel enthousiast “Een Salvador Cortez, dat zijn hele goede merken, dat gaan ze op het conservatorium zeker goed vinden!” Ondertussen weet ik inderdaad dat Salvador Cortez geen onbekende is in de wereld van de gitaren. Uiteindelijk heeft die gitaar mij 370 euro gekost. Gitaren heb je echt in alle prijsklasses, echt wel. Ik was zo blij dat ik eindelijk met mijn eigen gitaartje naar de gitaarles kon gaan en dat ik thuis ten minste deftig kon oefenen.

Maar nog steeds oefende ik enkel en alleen als ik alleen thuis was, ik wilde niet dat iemand me hoorde. In juni had ik dan mijn eerste gitaarexamen. Ik was op van de zenuwen. Gewoon klassikaal examen natuurlijk, maar toch. Ik kwam daar binnen en mijn gitaarlerares zei al meteen: “ die mannen (bedoelend op de jury, 2 andere gitaarleraren) hebben juist een koffie gekregen, die zijn dus content en gaan u geen kwaad doen”. Wel ja, na een jaar weet zo’n gitaarlerares blijkbaar wel hoe ge op dat vlak in elkaar zit. Ik begon dus, al bevend, aan mijn stukskes. Ik kon ze uit mijn hoofd spelen van het vele oefenen, maar toch stond mijn gitaarboek mooi op de muzieklessenaar voor mij. Ik begon, uit het hoofd en halverwege het eerste liedje wist ik niet meer hoe ik verder moest en ik was dus niet op de partituur aan het zien. Ik liet mijn ogen snel over de partituur gaan en vond echt niet waar ik zat, grotendeels door de paniek denk ik. Dan zit ge daar dus, moet ge zeggen “ik weet niet meer waar ik zit” en hebt ge meer goesting om te wenen dan wat anders. Goed, mijn gitaarlerares komt naar mij en duidt iets aan in mijn boek “speel hier maar verder.” Ja, ik natuurlijk helemaal van mijn melk, maar ik speel toch verder. Het slechtste dat ik ooit al gespeeld had, gewoon omdat ik helemaal in paniek was geslagen. Tweede stuk was dan ook al niet veel beter. Ik ging buiten met het idee dat ik toch wel gebuisd moest zijn. De les na het examen kreeg ik mijn punten. Mijn lerares begon aarzelend “je bent er door”. Ikke al zo blij als iets, want ik had dat totaal niet verwacht. Ik had wel maar 63%, maar ik was er door. (voor de duidelijkheid: op een conservatorium moet je 60% halen om er door te zijn.) Ook voor notenleer was ik er door en ik mocht naar het 2de jaar.

En toen het conservatorium in september net opnieuw begonnen was, ging mijn ex er van door. Ik was ook mijn werk kwijt en had dus een zee van tijd en bovenal: ik was nu altijd alleen thuis! En ik begon elke dag veel gitaar te spelen. Ik speelde soms alsof mijn leven ervan af hing. En ik ging vooruit dat het een lieve lust was. Ik kreeg enorm veel complimenten van mijn lerares. In december had ik dan mijn eerste optreden. Pffft, zenuwen, dat kan ik u wel verzekeren. Het was een gewoon klasconcert, maar ik vond het beangstigend genoeg. Mijn ouders en mijn zus kwamen kijken, o jee… Ik kende weer het stuk uit mijn hoofd, maar deze keer bleef ik toch mooi volgen met mijn ogen op de partituur. Ik heb één fout gespeeld en uiteindelijk toch mooi doorgespeeld, al zei mijn moeder achteraf wel dat je aan mijn reactie zag waar ik verkeerd zat. Och ja… nadien zei mijn gitaarlerares dat ik heel hard vooruit was gegaan op korte tijd. Waar een scheiding al niet goed voor is!

Hoewel ik in het eerste jaar dat ik gitaarles volgde, dikwijls mijn gitaar door het venster wilde smijten, heb ik het al een geluk nooit gedaan, want nu had ik echt plezier in het gitaar spelen. Dat eerste jaar echt wel niet, het was eerder een opgave om mij er aan te zetten. Het lijkt dan niet vooruit te gaan, en je hebt constant het gevoel dat je het nooit gaat kunnen. Ik toch! Maar aangezien dat opgeven niet in mijn woordenboek staat, bleef ik doorbijten. Ook doet gitaar spelen in het begin enorm veel pijn aan uw vingers (wie mooi wilt klinken moet afzien, zei mijn gitaarlerares altijd), maar oefening baart kunst… én eelt! Maar goed, ik begon het eindelijk echt plezant te vinden om met die gitaar bezig te zijn. Een schooljaar ging voorbij en ik haalde op het einde van het jaar 78% op gitaar. Ik was er dus inderdaad op vooruit gegaan.

Ik ging naar het derde jaar op het conservatorium. Het jaar van het openbaar examen… Ook het jaar dat mijn vader stierf. En daar waar ik gitaar (leren) spelen bij mijn scheiding gebruikte als copingsmechanisme, had ik nu de fut niet om mij met mijn gitaar bezig te houden. Ik denk dat ik, na de dood van mijn vader, ook bijna 2 maanden niet naar de les ben gegaan. Ik werd vrijgesteld van het kerstconcert en ook mijn openbaar examen in juni moest ik niet meedoen. Mijn lerares vond dat beter omdat een jaartje uit te stellen. Ik vond dat op zich een goed plan, uitstel van executie, maar kom. Dat wil dus zeggen dat ik voor notenleer ondertussen de lagere graad heb uitgedaan, maar nog steeds in de lagere graad zit voor gitaar. En ik wil toch echt die lagere graad behaald hebben voor ik stop met conservatorium.

Want ja, ik wil stoppen met het conservatorium en bij het muziekatelier les gaan volgen. Ik heb me trouwens nooit zelf les zien volgen op een conservatorium. Ik heb (voor ik daar ingeschreven was) de verschillende mogelijkheden afgezocht, maar conservatorium was nooit een echte optie. Het is enkel en alleen door die vriendin dat ik naar het conservatorium ben gegaan. Wat overigens niet wil zeggen dat ik daar niet tevreden mee ben. Het was dat duwtje in de rug dat ik nodig had om mijn onzekerheid te overwinnen en lessen te gaan volgen. En wat ze ook zeggen: op een conservatorium weet je ten minste zeker dat het je juist aangeleerd wordt. Maar waar ik een hekel aan heb bij het conservatorium is het schoolse systeem: toetsen, examens en verplichte optredens. Ik wil dat alle 3 niet. Ik wil al helemaal niet optreden. Ooit zei iemand me “wat ben je er nu mee dat je gitaar kan spelen, maar niemand mag het horen?” Gewoon voor mezelf misschien? Awel, in dat muziekatelier krijg je gewoon les, geen toetsen, geen examens en als je niet wil optreden, hoeft het niet. Het is ook niet zo dat niemand me nog mag horen, ik speel nog altijd beter als niemand me hoort. Maar ondertussen heb ik al wel degelijk gitaar gespeeld als er volk bij zit. Zeker bij kinderen voel ik geen gêne. Mijn gitaarboek van Kapitein Winokio is dan ook mijn grote favoriet. Kinderliedjes ja, maar oh zo plezant om te spelen! Nee, als ik mijn lagere graad gedaan heb, ga ik naar het muziekatelier. Daar mag je ook zelf min of meer kiezen wat je leert spelen. Meer met akkoorden dan waarschijnlijk in mijn geval en minder met noten.

Ik heb zo laatst ook keihard met iemand gelachen, meer bepaald met de moeder van een vriendin. Ik kwam daar dus na de gitaarles en mijn gitaar lag nog in de auto. Natuurlijk vragen ze je dan om iets te spelen. Ze had meteen commentaar: te traag. Ja, kijk, als er “lento” bij staat, moet je dat niet rap gaan spelen, hè. Dan nam ze de gitaar vast, ging even met haar duim over die snaren en zei heel serieus “ja, dat klinkt goed, ik zou daar rap mee weg zijn!” Wel ja, die is niet slimmer, denk ik dan. Even met uw duim over de snaren gaan, is wel nog iets heel anders dan er effectief op spelen, dat kon ik ook zonder lessen, ja! Al had ik ook verwacht dat ik er sneller mee weg zou zijn. Een muzikant zei me ooit dat je toch minstens een jaar moet rekenen voor je er iets op kan doen en ja, dat is wel zo. Ik heb nu al meer dan 3 jaar gitaarles op een conservatorium erop zitten, maar ik durf nog steeds niet zeggen dat ik gitaar kan spelen. Er zijn dingen die redelijk goed gaan ja, en als ze me tegenwoordig een gitaarpartituur voor mijn neus leggen, kan ik er doorgaans wel iets van maken. De éne keer al beter dan de andere keer, maar doorgaans begrijp ik het toch al. Het is ook, elke keer ik iets goed onder de knie heb, komt mijn lerares met iets af waar je op het eerste zicht niets mee kan. Na wat oefenen gaat dat dan ook wel, maar ze blijft dingen uit de hoek halen.

Op mijn huidige gitaarboek staat “voor de meer gevorderde”. Staat wel mooi, maar ik denk toch dat ik nog heel wat ga moeten oefenen om ooit echt goed te zijn. Dit gezegd zijnde, zal ik nog eens gaan oefenen! Een stuk met de oefening op de zogenaamde barré-greep.