Adem

Niet zomaar een meisje
Niet zomaar een dag
Toen je mij kwam halen uit het dal waarin ik lag
Ik zal je leren lopen
Nu ik terug kan staan
Sluit alle wegen af naar waar ik nooit meer terug wil gaan
En adem, adem, adem voor het eerst
En jaren, jaren, adem ik ook weer

Kan ik voor jou worden
Wat jij voor mij bent
Ga en toon me alle wegen die ik nog niet ken
En adem, adem, adem in en uit
Adem, adem ik zet een stap vooruit

Niet zomaar een meisje
Niet zomaar een dag
De dag dat jij de wereld en ik terug het zonlicht zag
En adem, adem, adem voor het eerst
En jaren, jaren adem ik ook weer
Adem, adem, adem in en uit
Adem, adem, ik zet een stap vooruit

Ik had het al in het najaar gehoord: “adem” van Yevgueni…

YEVGUENI GROEPSFOTO
Yevgueni

Toen was ik bezig met de laatste Pick Up. Verdict: lege follikels mevrouw, geen eicellen.
Vreemd, heel vreemd, de spreekwoordelijke deur werd in mijn gezicht gesmeten en de hemel viel op mijn neer…

Geen eigen kindje, geen biologisch kindje, dat sowieso niet. Mocht er dan nog wel iets anders komen? Voor pleegzorg had ik me sowieso al opgegeven. Maar… pleegzorg… dat zijn nog steeds andermans kinderen…

Nooit had ik gedacht dat ik zoveel waarde zou hechten aan biologisch van mij of niet. Het eerste kindje dat onderweg was, nog met mijn ex, had biologisch ook niets van mij. Eigenlijk zei mijn eigen gynaecologe nog toen ik studeerde al dat biologische kindjes er voor mij niet zouden inzitten of toch dat de kans heel klein was…

Maar ja, fertiliteitsartsen: toch maar proberen. Ik vind het jaren verloren tijd achteraf gezien. Beter van in het begin eiceldonatie gedaan, mijn eigen gynaecologe wist zelfs al dat het bijna onmogelijk was, op de een of andere manier. Die heeft me dat echt duidelijk gemaakt nadat ze mijn bloedwaarden bekeken had en toen dacht ik er zelfs nog niet aan om morgen aan kinderen te beginnen.

tsja, pas na mijn ex… pas daarna: toch een eigen kindje. Ik kwam bij een fertiliteitsarts: het zal moeilijk worden, maar wij krijgen u zwanger. Wat? De vorige zei overigens ook dat het niet zou lukken na 2 pogingen. Ik kreeg hoop, eindelijk een dokter die zei dat het echt wel kon: moeilijk, maar het kon. Op facebook plaatste ik “I don’t need easy, I just need possible”

Begonnen, aan het lijntje gehouden? Ikzelf zei na Pick Up 2 al: “en hoe zit dat met eiceldonatie?” Mijn frank was eerder gevallen dan de hunne of zo… Er werd niet echt op ingegaan, maar ik had al snel door dat mijn eicellen geen cent waard waren. Verder doen en zelfs in de fertiliteitsgroep zeiden ze dat ik goede eicellen had… Tsja, ik ben niet dom, ik had er geen goede. De fertiliteitsarts zei ook weleens slechte eicelkwaliteit en ik ben geen embryoloog, maar nu ook niet zo dom dat ik niets kon ontcijferen van die papieren

En ik? Ik lette op mijn voeding, aangeraden bij PCOS en voor een betere eicelkwaliteit. Ik nam alle supplementen die de arts zei en daarbovenop nog eens die van Rika Lucak. Ik begon met essentiële oliën, Bach bloesems, accupunctuur, hormoonyoga en zelfs speciale massages. Alles werd ingezet.

En dan die laatste Pick Up, nooit zoveel follikels gehad, ik had hoop tot de dokter zei: “er zitten deze keer zelfs geen eicellen in.” Ik had een bloeding van de Pick Up toen, ik hoopte dat hij ging zeggen dat ik moest geopereerd worden toen hij zei “ik heb slecht nieuws mevrouw”. Hij mocht alles gezegd hebben, maar niet dat ik geen eicellen in mijn follikels had.

Ik moest daarna terug naar mijn hoofd fertiliteitsarts…
Hij was er nu wel mee akkoord: eiceldonatie… het gaat niet anders meer. Waarschijnlijk te zware erfelijke belasting. PGD hebben ze zelfs nooit kunnen doen omdat mijn embryo’s zo slecht waren. Ik huilde, meestal is hij zowat van de droge humor en recht voor de raap, maar nu was hij eigenlijk heel begripvol.

Ik wist niet of ik het wilde eigenlijk…. Of jawel, volgens mijn psychologe en ook bij kinderwens vonden ze het duidelijk dat ik een kind van een eiceldonor wel oké vond. Maar ik had tijd nodig, ik moest afscheid nemen van mijn eigen kindje, van mijn eigen biologische kindje dat er nooit zou komen. Het kindje dat nooit mijn haren zou erven of mijn ogen, mijn koppigheid en mijn creativiteit.

Je hebt nature en nurture: ik zal veel aan nurture doen, denk ik! 😉

Ik bedacht al heel vaak dat ik geen eigen kind meer zou hebben, waarna ik mezelf wel corrigeerde: dat kind zal wel in mij groeien, ik zal dat kind op de wereld zetten en aan mijn borst leggen. Ik zal het opvoeden en er zijn bij grote en klein angsten en verdrietjes. Ik zal ermee lachen, het leren praten, lopen, ik zal het helpen bij huiswerk, maar ook leren hoe het de band van de fiets kan plakken. Ik zal ermee op uitstap gaan en hem of haar aanmoedigen in zijn of haar talenten, eender wat ze zijn… kortom, ik zal er voor dat kind zijn, eender hoe of wat…

Dat besef kwam nog eens zo hard toen ik besefte hoe graag ik mijn plusdochter wel niet zie. De dochter van mijn overleden partner. Tsja, ik weet niet hoe een “eigen kind” voelt en ik zal het ook nooit weten, maar wat ik voor dat kind voel, voel ik alleszins voor geen enkel ander kind.

Een week geleden had ik eindelijk de moed om de papieren te ondertekenen en te posten. Mijn kandidatuur was ingediend: eiceldonatie: check. Begin procedure? Ik schreef maart 2018.

Ik ga nog een afscheidsritueel doen voor mijn eigen biologische wenskindje dat er nooit zal zijn, met hulp van kinderwens Vlaanderen, maar tegelijkertijd kijk ik uit naar het volgende hoofdstuk… Nu wel, een week geleden nog niet…

En dan, zette ik deze week “adem” op van Yevgueni, het zou een van de eerste songs zijn die autobiografisch is van zanger Klaas Delrue. Het ging over het traject van hem en zijn vrouw: 7 jaar… Hij wilde stoppen, zijn vrouw nog niet, een allerlaatste keer dan maar en toen werd zijn dochter verwekt. Hij zei dat het ook zeer moeilijk is om te bepalen wanneer je het definitieve rouwproces inzet en wanneer je verder blijft doen. Ik begreep het volkomen, het was genoeg geweest bij mij, begin december was het genoeg geweest. Maar deze adem vond ik alvast terug, hier is het begonnen in 2009…. De adem was op, weg, foetsie, ik adem terug hoop in, dat alvast wel.

Deels door dit liedje, deels door mijn koppigheid of eigenzinnigheid… maar vooral door mijn grote wens.

En toch wil ik hen zo hard bedanken, ze geven me hoop en steun, met een liedje. ze kennen me niet, maar ik voel vooral hoop en steun door hen… en dat verdient een oprechte bedanking.

En ooit hoop ik dat ik de tekst van dat liedje, deels op het geboortekaartje kan zetten… als dat mag van hen…. Of dat ik het leer op mijn gitaar spelen en het voor mijn kleine wonder kan zingen en spelen.

Want met de eerste adem van mijn kleintje, zal ik werkelijk weer gaan ademen
Met de het eerste zonlicht dat mijn kleintje ziet, zal ik ook de zon weer zien…

Ik wil niet langer zeggen dat het leven met fertiliteit goed is, het is kommer en kwel, het is iets wat je overleeft en ja, zoals in het liedje: het is iets waar je niet terug naar wil gaan….

Een baby in 2016???

baby-in-doekIk heb het gevoel dat ik afgelopen week een belangrijk papier heb ondertekend. Ik heb op papier de fertiliteitsdokter toestemming gegeven om me te insemineren met donorsperma. Dit moest zelfs aangetekend verstuurd worden, ik heb een foto van het papier getrokken. Misschien plaats ik deze wel in het babyalbum. Insemineren zou in januari kunnen, eventueel zou het ook in februari of maart kunnen zijn. Ik mag kiezen, ik heb drie rietjes besteld. Rietjes, zo heet één dosis sperma, maar één ml van hoeveelheid, maar daar zitten natuurlijk genoeg zaadcellen in.

 

Woensdag kreeg ik van de ivf-consulente de hele uitleg, over de hormonen die ik moet nemen. Het is een voordeel dat ik verpleegkundige ben, want voor de eisprong moet ik een spuit in mijn buik zetten. Het was een heel technische uitleg, een uitleg die oh zo simpel leek. Als alles goed gaat toch. Door de hormonen kunnen er twee eicellen uitgroeien of drie. Bij drie eicellen gaan ze niet over tot inseminatie, bij twee wel… als ik dat dan wil. Ik heb een hele resem papieren moeten ondertekenen, wat ze doen met het donorsperma als ik sterf bijvoorbeeld. Ik heb gezegd dat het dan voor wetenschappelijk onderzoek mag dienen.

 

De volgende dag had ik terug een afspraak ik het ziekenhuis, deze keer ging het over lifestyle, over wat slecht is voor de fertiliteit en wat juist gunstig. Suiker mag ik niet eten bijvoorbeeld. Dat ik ondertussen bijna een jaar geleden stopte met roken is een pluspunt natuurlijk. Ik kreeg een hele lijst mee met te mijden eten en een hele lijst dat ik wel mag eten. Cafeïne mag, ook als je zwanger bent, max 400mg per dag. Een tas koffie is 50 mg, dan mag je mijn inziens nog behoorlijk veel drinken.

 

En dan, deze voormiddag was ik thuis en plots bedacht ik me: volgend jaar deze tijd kan ik een kind hebben en de angst sloef me om het hart. Ik kreeg echt een halve paniekaanval. Oké, dat is waarschijnlijk overdreven, maar echt, ik kreeg zo veel schrik. Wat haalde ik me op de hals: een kind op mijn ééntje grootbrengen. Daarna moest ik naar mijn jobcoach, ze is psychologe van opleiding, ondertussen ga ik reeds een half jaar naar haar. Ze kreeg als eerste taak me gerust te stellen, dat ik er wel klaar voor ben, dat ik niet zo maar over één nacht ijs ben gegaan en dat ik het echt wil. Natuurlijk wil ik het echt, ik zou ook niet zo vaak naar Genk rijden als ik het niet echt wilde. Er is niets waarvan ik niet zo zeker ben dan dat ik een kind wil, maar het beangstigt me wel. Iedereen zegt me dat dat normaal is en moeders zeggen me ook dat dat blijft. Als je zwanger bent, wissel je blijkbaar ook van “Joepie, ik word moeder”, naar “Help, ik word moeder”.  Trouwens ja, wie zegt dat ik moeder ga worden? Ik zit met die PCOS, maar ze zeggen in het ziekenhuis wel dat het gelukkig de meest behandelbare vorm van onvruchtbaarheid is.

 

Nu goed, ik heb het ondertekend, in januari laat ik me insemineren, als het moet in februari opnieuw en opnieuw en opnieuw… Misschien heb ik volgend jaar, deze tijd een kind, misschien wel, hopelijk wel zelfs. Ik fantaseer er vaak over, de éne keer heb ik een zoon, de andere keer een dochter. Om de één of andere reden denk ik dat ik een zoon ga krijgen. Ik heb zelfs al een naam voor hem. Voor een dochter heb ik ook al een naam trouwens. Eigenlijk heb ik geen voorkeur, jongen of meisje, het maakt me echt niets uit. Als het maar gezond is, zegt het cliché, maar het is een cliché dat ik in het hart draag.

 

Ik hoop echt dat ik geen miskraam meer moet meemaken, dit is al gebeurd toen ik en mijn ex een kind onderweg hadden en het was zwaar om dragen. Ik heb dit pas onlangs verwerkt, om gerouwd, dat ik er nu ook over spreek, maakt het tastbaarder. Normaal had ik een kind van 5 jaar rondlopen, de drie maanden waren al voorbij. Ze is een sterretje geworden, voor haar wil ik graag een kleine tattoo laten zetten. Een klein sterretje, maar een kameraad zei dat ik misschien moest wachten tot ik zelf nog een kind had, zodat ze met elkaar verweven konden worden. Ik vind dat idee zo mooi, een vlinder voor het leven op een sterretje voor het dode kindje of zo. Ik weet niet, ik wil er iets mooi symbolisch van maken, of een elfje die staat voor het leven die een sterretje wegblaast. Ik weet het niet, ik wil iets. Misschien moet ik maar gewoon wachten tot mijn kindje geboren word en ik het karakter van mijn kindje weet en daar iets mee doen, maar dat sterretje zal er in verweven raken.

 

Ik voelde me toen, 5 jaar geleden al klaar voor het moederschap, het is niet minder geworden, dat is waar. Ik hoop zo dat 2016 op dat vlak een geluksjaar wordt!

 

 

Simsala…BAM

Ik heb er lang over nagedacht, over of ik dit wel zou schrijven en zou publiceren, maar ik doe het. Omdat ik het sowieso grotendeels alleen zal moeten dragen, en om dat toch iets lichter te maken. Omdat ik, volgends de feritiliteitspsychologe (en ook wel van mezelf) moet kunnen rekenen op de steun van anderen. Sommigen weten er al van, anders dan weer net niet, maar ik heb de procedure gestart om BAM te worden, bewust alleenstaande moeder. Ik ben reeds door de “selectie” van de psychologe, selectie is misschien niet het juist woord, maar zo voelde het wel: een sollicitatiegesprek in het kwadraat zeg maar. Ik ben helemaal niet goed in mezelf verkopen en volgens Shanti van Kinderwens Vlaanderen ben ik ook te eerlijk. Ik mocht ze zo niets vertellen van mijn verleden in de psychiatrie en ik heb dat wel gedaan. Nu ja, ik ben liever ook gewoon eerlijk, maar goed: ik ben er door, ik mag alleenstaande moeder worden. Bij sommigen twijfelt ze en bespreken ze het eerst in het team, maar bij mij ging ze gewoon een verslagje opmaken. Waar ze bij zo’n gesprek dan op letten: of je er goed over nagedacht hebt. Ik vind dat zo gek, dat is niet iets waar je op één nacht over beslist, denk ik dan. En of je een goed netwerk hebt en of je het kind niet kiest omdat je geen eigen tijdsinvulling hebt. Nu ja, dat zit bij mij wel snor, denk ik.Mijn menstruaties zijn in aantocht, dus dan beginnen de onderzoeken.

Ik ben een vouw van 31 en ik ben in begeleiding bij kinderwens Vlaanderen. Ik hoorde in maart van dit jaar het liedje van Kathleen Snoecks op tv. Ik was hierdoor zo geraakt, ik heb PCOS en ik weet al sinds mijn 20ste dat zwanger worden niet vanzelfsprekend zal zijn. Ik hoop maar dat ik nooit mijn kinderwens moet opbergen. Met mijn ex ben ik er destijds voor gegaan, we kregen een miskraam en uiteindelijk strandde onze relatie ook. Nadien had ik nog een relatie met een zeer lieve man, met hem zag ik me kinderen krijgen, maar hij kwam om in een verkeersongeval, een jaar geleden nog maar. In dat gehele rouwproces werd die kinderwens zo actueel. Zeker toen mijn groottante stierf die hoogstwaarschijnlijk ook PCOS had en ze op de begrafenis zeiden dat ze ongewild kinderloos bleef. Dat zou mij niet overkomen, hoop ik… Ik stuurde in maart naar Kinderwens Vlaanderen een mail, een mail die vooral “help” zei. Ik ben daar nu in “voortraject” geweest. In september begint dan het eigenlijk traject en ik heb met Shanti van Kinderwens de knoop doorgehakt: ik ga er voor, ik maak die kinderwens waar… ik sluit een nieuwe relatie niet uit, maar hij zal mijn kind erbij moeten nemen. Ik voel dat het tijd is.

Ik heb lang getwijfeld of ik een gekende donor zou nemen, er was ook iemand kandidaat, maar ik heb gekozen voor een ongekende. Beiden hebben zo zijn voor- en nadelen en ik heb nu wel het gevoel dat ik met een ongekende te kiezen mijn kind een deel van zijn/haar identiteit afneem… Maar zo kunnen er later ook geen discussies onstaan.

Ik heb er wel schrik voor, door de weg die ik al met mijn ex aflegde weet ik hoe zwaar die behandelingen zijn. En hoe je elke keer hoopt dat het raak is, eenmaal er een embryo teruggeplaatst is. Ik ga dit alleen moeten dragen, al hoop ik dat mijn moeder me zal willen bijstaan. Ik heb gelukkig ook vrienden en ik zal het wel iemand moeten vertellen, ik wil dit immers niet alleen doorstaan.

Maar ik heb ook schrik als er een zwangerschap uit voort vloeit, ik heb al met een miskraam te maken gehad en ook dat was best zwaar, niet in het minst door het onbegrip. Voor mij en mijn ex was dat kindje er al bij wijze van spreken, de 3 maanden waren ook voorbij, het is niet dat je het dan nog verwacht, maar mensen waren cru. Ik heb er nooit echt over kunnen praten, want mijn ex deed dat ook niet. Het lijkt me soms dat ik dat later pas, samen met de rouw voor mijn vriend, ben beginnen te verwerken, het is sinds kort dat ik er soms ook over praat, dat ik ook merk dat er veel vrouwen zijn dat het kennen en dat het voor iedereen moeilijk is en dat iedereen rouwt over zo’n misgelopen zwangerschap. Het geeft me steun.

En, dan, stel dat het lukt… als ik dat kindje gekregen heb, wat dan? Ga ik dat kunnen, zo alleen? Met twee lijkt de komst van zo’n kindje al zo zwaar. Mijn moeder zegt dat je je er in het geheel niet op kan voorbereiden, maar ergens wil ik toch voorbereid zijn. Ik ga alles alleen moeten doen, wat als het kindje ziek wordt, wat als ik ziek word? Ik ga alles alleen moeten beslissen, kleine dingen, maar ook grote dingen. Naar welke school ga ik hem of haar laten gaan?  Ik stel me ook vragen bij zo’n onnozele dingen als: hoe neem je een douche als je alleen een kind hebt? Mijn partner kan er dan niet op letten. Waarschijnlijk als mijn kindje slaapt dan of zo. Dat is maar één vraag die ik me stel, maar zo gaan er duizenden door mijn hoofd…

Maar de kogel is door de kerk, ik ga er voor en moest het met die PCOS niet lukken, dat stel ik mij kandidaat als pleegmoeder. Adoptie zou ik ook wel willen, maar ik denk dat ik als alleenstaande daar bijna geen kans toe heb.

Ik ben al naar de Kinderwenspraatcafé’s geweest, waar ik ervaar dat het normaal is dat ik die pijn voel als ik een zwangere vrouw zie, dat ik blij ben als iemand dierbaar zwanger is, maar dit ik tegelijk kapot ga aan verdriet… Moet ik dat verdriet blijven dragen of moet ik proberen mijn droom waar te maken? Ik heb voor dat laatste gekozen…

Rune en Fleur

Geschreven na een opdracht van het imaginaire kind bij kinderwens Vlaanderen, waar ik in begeleiding ben…omdat het naar het schijnt oké is om te dromen over een kind, zelfs met fertiliteitsproblemen, na miskramen en als alleenstaande…

Als ik een zoon zou hebben, zou hij Rune heten. Als ik een dochter had, zou ze Fleur heten. Ideaal zou het zijn als ik ze allebei had.
In mijn dromen hebben ze allebei krulletjes, kleur van haar speelt zo geen rol, maar wel allebei lang haar. Ze zouden mijn ogen hebben. Het zouden de mooiste kindjes zijn die er zijn… Mijn dochter zou ik bloemenkransjes in het haar doen, mijn zoon zou ik een hoedje geven of een mooi petje. Mijn dochter zou nooit roos aan doen, paars daarentegen…
Ze zouden ook spontaan zijn, niet te verlegen, maar toch bedachtzaam. Ze zouden zeker zijn van zichzelf, niet zoals hun moeder dus. Ik zou dat voeden, met de volle overtuiging dat het hen verder brengt in het leven. Ze zouden ook intelligent zijn en daarmee wil ik niet echt zeggen dat ze goed op school hoeven te zijn, dat vind ik minder belangrijk, maar wel spitsvondig en open minded. Ze zouden graag dieren zien, ze zouden hun gevoelens altijd mogen laten zien, ook al is dat kwaad of verdrietig. Ze zouden vooral ook koppig en eigenzinnig zijn, zodat ik zeker weet dat het mijn kinderen zijn. Creatief op één of ander gebied zou ik ook appreciëren. Ze zouden geen racisten zijn en vriendjes hebben uit andere culturen.

Goh, ideale kinderen dus in mijn ogen…
Ik denk vooral dat het belangrijk is geen verwachtingen te hebben tegenover je kinderen, zodat ze vooral zichzelf kunnen zijn, zich naar zichzelf kunnen ontplooien en dat ze vooral weten dat ze er mogen zijn om wie ze zijn… Dat lijkt mij het belangrijkste, want ja…

ik heb gedacht die kinderwens naar achteren te schuiven, maar ik wil het niet… Ik wil er terug voor gaan, ik wil ooit (een) geboortekaartje(s) kunnen laten afdrukken met Rune en/of Fleur er op…

IK HOOP…