12 oktober, een avond in Brussel: daklozen, Dirk De Wachter en Brenda Froyen

Op 12 oktober ging naar Brussel, op 16 oktober had ik een ongeluk. Schrijven werd moeilijk wegens een hersenschudding, maar dit schreef ik dus op 12 oktober in het station van Brussel-Noord toen ik op mijn trein naar huis aan het wachten was. Ik ging naar een debat en zag vele daklozen die mijn hart braken.

debat

Ging ik naar een debat: Brenda Froyen, Dirk De Wachter en nog iemand dat ik niet ken. Ik bleef wat op mijn honger zitten, vond het niet echt boeiend al werden er zeker belangrijke punten aangehaald. Wat ik daarna, onderweg naar het station zag, raakte me echter diep. Heel diep. Ik zag zo vele daklozen: veel mannen, maar ook gezinnen. Om de meter bijna, de gelukkigen hadden dekens, anderen enkel stukken karton (ze waren al blij dat het eens vers karton was, denk ik, want dat stond buiten voor de vuilkar). Ik werd er ziek van, echt ziek. Ik kocht bij een pizzeria twee pizza’s voor zo’n gezin. Een ander gezin gaf ik mijn twee blikjes Finley. Ze waren me dankbaar, zelden zo een dankbaarheid gevoeld, maar ik voelde me zo hulpeloos, kan niet iedereen helpen en moet zelf ook nog eten. Overal reden legerwagens rond, militairen liepen over straat met hun wapens klaar. Precies een land in oorlog, dacht ik. Dan zag ik een man, over zijn toeren, riep vanalles in het Frans, was duidelijk psychotisch. Hij stonk ook, enorm, naar urine en nog wat ondefinieerbare geuren. Ik weet niet waarom: ik wilde hem gerust stellen, wat dacht ik eigenlijk te bereiken??? Ik weet het niet…. De man deed mij voor alle duidelijkheid niets. Er kwam politie, ze trokken me bij hem weg en behandelden hem als een crimineel: ca va? Vroegen ze me, ze konden geen Nederlands. Ik probeerde te zeggen dat de man hulp nodig had, ze lieten hem voor wat het was. Kwam ik net van een debat over psychiatrische hulpverlening en dan sta je daar…. Ik liep verder: mensen slapen in het station en je weet dat ze na de laatste trein buiten gezet worden…. ik was er niet goed van. Ik wacht nu op de trein naar Mechelen. Rome bij nacht, zingt Guido Belcanto. Ik wil nu schrijven over Brussel bij nacht…. wat ik zag, heeft me diep geraakt, heel diep… Ik ben blij dat ik sebiet in mijn bed kan kruipen, iets uit de ijskast kan nemen en mensen rond me heb die me helpen, heel erg dankbaar ben ik.

Wat ik ook nog wil zeggen: ik ben een psychiatrisch verpleegkundige en ervaringsdeskundige…. die twee kunnen verenigd worden… maar nog lang niet overal. Als verpleegkundige gaan solliciteren in de psychiatrie als ze te horen krijgen dat je zelf ooit in de psychiatrie gezeten hebt (we spreken nu van meer dan 10 jaar geleden, die opnames. Oh ja, ik heb 8 verschillende diagnoses gekregen), krijg je vaak te horen dat je daar dan niet kan werken. Ik neem zelfs geen medicatie meer, ik ga om de vier maanden eens dag zeggen aan een psychiater die zelfs vindt dat dat niet meer hoeft. Daar wil ik niet eens werken, want ja: hoe denken ze dan niet over hun patiënten? Vechten moet ik doen, de laatste hoofdverpleger wilde me juist aannemen omdat ik een verpleegkundige ben met ervaringsdeskundigheid, dat zijn de besten zijn, hij! Ik heb er hier nog zo één rondlopen. Spijtig dat ze het intern konden oplossen…. het gebeurt traag, maar zeker…. Hier en daar heb je herstelvisie… Vroeger hield ik angstvallig verborgen dat ik in de psychiatrie gezeten heb, tegenwoordig niet meer. Ik sta achter de hertelvisie, helemaal, en mijn droom is om te werken als psychiatrisch verpleegkundige met ervaringsdeskundigheid, maar dan wel in een dagtherapie. Ik heb namelijk een psychische kwestbaarheid en kan niet tegen in shiften werken, dan slaap ik bijna niet meer en word ik psychotisch…

Voelde me ergens ook wat aangevallen als psychiatrisch verpleegkundige door Brenad Froyen herkende dan weer veel als ervaringsdeskundige….En oh ja, ik werd in het verleden ook vaak kwaad op collega’s “geef die mensen wat krediet!” dacht ik vaak. Waarschijnlijk vanuit mijn eigen ervaring. Een ervaringsdeskundige zei me vorig jaar dat ik al herstelgericht werkte voor er sprake was van herstel. Het kan goed zijn, ik werd er telkens voor ontslagen. Mensen als mensen behandelen, in dialoog gaan…. gek dat dat kan werken, niet waar? De psychiaters waren meer voor het platspuiten. Als meer hulpverleners zouden open staan voor de ervaringen van ervaringsdeskundigen (en die zijn ook voor iedereen verschillend), het zou mooi zijn….

Och ja, niet alles is zwart-wit, denk ik dan ook weer….

En waarom ik dit hier nu wil neerpennen, weet ik zelf niet eens. Ik wil het kwijt allicht. Ik begrijp mezelf ook niet altijd helemaal.

Working 9 to 5

Nu, ik ben psychiatrisch verpleegkundige van opleiding… Eigenlijk heb ik daarvoor gekozen omdat ik destijds te veel faalangst had om mijn grote droom te verwezenlijken, namelijk om psychologie te gaan studeren. Ik ben dan maar verpleegkunde gaan doen, daarvan was ik tamelijk zeker dat ik het wel zou behalen… De laatste tijd komt die originele droom vaak weer opzetten en vaak denk ik er aan om naar de universiteit te gaan en me in te schijven voor het komende academiejaar. Maar dan, als alles goed gaat, ben ik vertrokken voor 5 jaar. Neem nu dat ik ook nog een kind wil krijgen voor mijn 35ste, dat gaat dus niet. Die twee combineren, dat lijkt me gewoon heel zwaar, al zullen er mensen zijn die het doen.

Maar ik wil wel een heroriëntering. Op zich vind ik de job van psychiatrisch verpleegkundige nog steeds aantrekkelijk, maar eerlijk: ik wil een 9-to-5-job. Ik heb een hekel aan die shiften, enfin, een hekel is veel gezegd. Ik kan er gewoon niet tegen. Vroeges, lates en nachten, allemaal door elkaar: moordend. Eerst dacht ik aan een job in een dagtherapie, maar dat is vrij beperkt en welke verpleegkundige wil nu niet zonder shiften werken? Ik ben dus naar een jobcoach gegaan. Die vroeg me meteen waarom ik destijds voor psychiatrisch verpleegkundige had gekozen… ja, komt dat verhaal van faalangst er weer aan. Zei zij dat de opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige toch zeer zwaar was… Nu ja, ik had elk jaar grote onderscheiding en moest naar mijn gevoel veel minder doen dan dat ik in het middelbaar moest doen. Toen deed ik latijn-wiskunde, overigens een reactie die ik veel krijg: dat ik mààr verpleegkunde ben gaan doen na mijn middelbare studies… Nu ja, ik vind het zelf ook dat ik dat mààr ben gaan doen, maar faalangst is een raar beestje… Dan vroeg ze waarom ik dan eigenlijk psychologie wil doen. Ik begon een hele litanie af te steken van dat er toch niets interessanter is dan hoe de menselijke psyché in elkaar steekt. Waarom doet een mens wat hij doet? Ik heb niet meteen zo het cliché om mensen te gaan helpen, al is zorgzaam zijn wel één van mijn waarden, anders had ik ook nooit voor verpleegkunde gekozen. Nee, ik heb het eerder voor het analyseren, het onderzoeken. Op mijn 14de las ik al  boeken van Freud. Freud is de grondlegger van de psychoanalyse. Ik heb het ook het meest voor deze behandelvorm in de psychologie/psychiatrie. Psychoanalyse is ook gewoon meer analytisch gericht, het zit hem al in het woord zelf. En als ik daar dan zo over denk, denk ik dat ik toch gewoon aan die studies psychologie moet beginnen. Genoeg mensen zeggen dat ik het moet kunnen, dat ik er “slim” genoeg voor ben en ja, ik weet ergens wel dat ik het moet kunnen, maar die faalangst speelt me parten, nog steeds…

Nu goed, die jobcoach heeft me gezegd dat ik mits een omscholing en mijn huidige diploma, misschien wel iets kan doen, want ik wil nog steeds iets in de psychiatrie doen. Zeker iets van 9 to 5. Shiften, nee, echt niet meer. Ik slaap daar veel te slecht voor.  Ze zei dat ik misschien in een CGG kan gaan werken, maar ze ging de mogelijkheden eens bekijken. Zelf moet ik 3 opdrachten maken tegen onze volgende afspraak. De eerste is de ideale vacature. Ik vraag me af of dat wel bestaat, het moet includeren: de ideale collega’s, een ideaal loon (en dat moet voor mij echt niet zo hoog zijn, maar wel graag dat ik een centje opzij kan zetten), de ideale werkomgeving, ideale uren, enfin, alles wat ik zou willen. Ik vind dat vrij moeilijk, ik heb nooit zo na gedacht over wat voor mij de ideale job zou zijn, ik nam in het verleden gewoon jobs aan die aansloten op mijn diploma. Ik heb bij thuisverpleging en op een PVT gewerkt, maar even goed op een zeer acute PAAZ (zelfs in PAAZ-en onderling is een groot verschil!). Maar ik vond inderdaad nergens echt mijn ding, misschien dat ik dan maar eens moet uitgaan van wat ik eigenlijk wil. Een andere opdracht die ik te vervullen krijg, is omschrijven hoe mijn ideale leven er zou uitzien: Stel: ik word morgen wakker en alles is zoals ik het wil, hoe zou het er dan uitzien? Nu ja, dan zou ik getrouwd zijn met een man (Gui uiteraard!) en zouden wij samen wel 2 kinderen hebben (en Elke zou er ook nog zijn!): een zoon en een dochter. Hij zou zijn job als muziekleraar behouden en ik zou halftijds werken als onderzoekspsychologe aan de KU Leuven en er “halftijds” dan zijn voor de kinderen. In mijn vrije tijd zou ik schrijven aan een bestseller.  Ja, zo iets. En als laatste moet ik vacatures zoeken, over heel Vlaanderen en zelfs in het buitenland, gewoon vacatures die me aanspreken. Zij gaat ondertussen eens bekijken welke jobs voor mij in aanmerking komen.

Als we dan een keuze gemaakt hebben voor een bepaalde richting, gaat ze er voor zorgen dat ik eerst stage kan doen in een bepaalde sector en als me dat bevalt, kan ik een opleiding volgen die er bij aansluit. Ze vroeg of ik daar voor open stond, uiteraard… het is er gewoon tijd voor.