Een boterham met choco en een met confituur

Nu ging ik vorige week naar een fertiliteitsarts, ik heb PCOS in een zeer zware gradatie, maar daar ga ik nu niet over uitweiden. Dat kan je hier lezen, op mijn blog voor het kinderwensmagazine.

 

Waar ik het dan wel over wil hebben: ik ben ook dik en ja, ik ben echt zo iemand die mag zeggen dat het niet aan mezelf ligt, maar puur aan een ziekte. Meer bepaald door die PCOS (en een te traag werkende schilklier en bijnieruitputting, al zou dat laatste ook door de PCOS zijn onstaan). Die dokter heeft het hele probleem uitgelegd en het heeft allemaal te maken met mijn hoge testosteron-gehalte. Toch het dik zijn door de PCOS. Het is ook daarom dat vrouwen in de menopauze meestal bijkomen, zei hij er nog bij. En ja, het testosteron-gehalte in mijn bloed is wel heel hoog, dat hij zelfs zei “Mevrouw, aan u vragen om af te vallen is als aan kat vragen om in een hond te veranderen.” Hij zei er nog bij dat dat echt niet fijn is natuurlijk, maar dat ik kan doen wat ik, dat ik toch niet zal afvallen. Zelfs toen ik zei dat ik nu in begeleiding was bij een diëtiste die gespecialiseerd was in PCOS, moest hij half lachen. Het was duidelijk dat hij niet geloofde dat dat iets ging helpen.

 

Maar ja, ik krijg ze echt wel: opmerkingen als zeekoe enzo. Ik trek me dat allemaal niet zo hard meer aan, maar zeg er dan wel iets van. Hun gezichten zijn dan meestal echt onbeschrijfelijk, want ze verwachten niet dat iemand er op zal terug reageren. Ik heb echter een groot rechtvaardigheidsgevoel en kom op voor anderen als ik zoiets hoor, het werd dus hoog tijd dat ik dat ook voor mezelf begon te doen, vond ik. Dan sta je pas sterk in je schoenen, zeiden vrienden daarna ook. En ze hebben eigenlijk nog gelijk ook!. 🙂

 

choco boerinneke

 

Nu ja, ik heb vroeger een eetstoornis gehad. Dat was niet verwonderlijk, ik merkte al in mijn pubertijd dat ik bijkwam en ik wilde daar iets aan doen. Dat het uiteindelijk echt vasten en braken werd, was niet de bedoeling, maar gebeurde toch. Ik ben dat altijd blijven doen, tot 1,5 jaar geleden. In feite ging het bij mij zo: ik at de hele dag heel bewust niet en kreeg dan vaak ’s nachts echte vreetbuien van de grote honger, die ik daarna uitbraakte.  Ze hebben dat daarom anorexia genoemd, maar ook boulimie en zelfs een keer boulirexia. Ik weet nog steeds niet of dat laatste eigenlijk een echt bestaande ziekte is. Tussendoor deed ik ook proteïnendiëten, dat zou zeker werken. De laatste keer dus ook niet meer, hè. Vier maanden gedaan en geen gram afgevallen, dat was vorige zomer. Deze dokter zei dat dat dus heel normaal was: wat je ook doet mevrouw, het zal niet meer helpen. Frustrerend is het wel, ja, dat wel. En heeft me al veel verdriet gegeven ook.

 

Ik heb geen eetstoornissen meer, mijn laatste psychologe kreeg me zo ver om braaf te eten, mijn maaltijdjes per dag en ik moest eten wat ik wilde: niet naar de kcal kijken, niet naar het vetgehalte en niet naar de suikers. Ik was echt iemand die zo een blik erwtjes in de winkel kocht om dat er per 100 gram in dat éne blik 2 kcal minder zaten dan in het andere ook al was dat blik drie keer zo duur.  Eetstoornis dus, duidelijk. Het was ook daarom dat mijn ex vroeger kookte, omdat ik dan niet kon bezig zijn met wat erin zat en dat ging best vrij goed.  Mijn ex ging om dezelfde reden ook steeds naar de winkel, zonder mij, ik mocht echt zeer zelden mee. Mijn ex heeft zelfs een heel periode ook de etiketen van de verpakkingen gehaald. Natuurlijk, toen mijn ex ervandoor ging, moest ik het klusje zelf weer klaren, ik heb toen zo maanden geleefd op twee boterhammen en een kom soep per dag.  Ik viel niet af, maar kwam ook niet bij. Moest ik naar een familiefeest of zo, at ik wel gewoon mee, ogenschijnlijk zonder problemen, niemand die er dus iets van wist. Tot ik een relatie met Gui begon, hij was de eerste in jaren die het gewoon doorzag, die het inzag dat ik een serieus probleem had met eten. Die ook zei dat hij niet begreep dat, als ik zo weinig at, dat ik zo veel woog. Ik was daar soms wel een hele week enzo, dus die zag dat echt wel. Die zag dan ook echt wel dat ik niet snoepte enzo en dat ik een pak minder dan hem at.

 

Ik heb vele tranen gelaten daarom, heel veel tranen. Obesitas is niet gezond, dat leerde ik, maar ook “elk pondje, gaat door het mondje” en ik stak echt niet veel pondjes door mijn mondje. Maar ik had het zo geleerd, dus ik moest wel heel verkeerd bezig zijn met eten. Als mensen bij me kwamen, vonden ze he gek dat ik nooit koeken in huis had en dat in mijn frigo bijna enkel groenten lagen. Mijn therapeute werd zelfs eens kwaad omdat ik geen suiker in huis had, want dat heeft iedereen in huis. Oh ja, groenten dat had ik wel: een frigo vol, zeker geen fruit: dat zit vol suiker! Ik leefde met momenten echt op enkel groenten.

 

Nu had ik er 1,5 jaar geleden ergens vrede mee genomen dat ik dik was door een ziekte, door de hormonen en dat ik daar niets aan kon doen. Mijn psychologe kreeg me zo ver om gewoon te eten, boterhammen en ’s avonds zelfs aardappelen (ik heb die echt jaren niet in huis gehad!), maar ik kwam wel bij. Ik stopte ook nog eens met roken en de kilo’s kwamen eraan: 50kg op een jaar ben ik bijgekomen. Deze dokter zei dus dat dat normaal was, maar dat ik daar niet aan kon doen, helemaal niet. Maar wel dat ik nu, met die 50 kg meer, veel gezonder ben dan toen ik nog rookte en amper at.

 

Nu goed, ik weet dat, ik weet dat ik dik ben door de hormonen en dat het niet ligt aan mijn eten, maar de opmerkingen ben ik wel beu. Misschien moet je wat meer bewegen (Euh, jij neemt voor alles de auto als ik voor de helft van jouw afstanden al de fiets neem, bovendien step ik elke dag een half uur thuis!), misschien moet je wat minder suiker eten (suiker, ik eet niet graag suiker, ik eet amper suiker, ik moet het zelfs zo veel mogelijk mijden. Ik vind de meeste koeken gewoon te zoet! Zelf mijn frisdrank zijn altijd bittere drankjes en dan nog zero ook). Je kan ook iets anders eten dan friet (ik ga één keer per twee maanden naar het frietkot, mag het, ik eet dat ook eens graag ja!)  Zelf koken kan helpen (je mag gerust komen kijken, ik maak bijna elke dag een wok met heel veel groenten. Ik zeg niet dat ik nooit iets in de micro schuif, maar het is zelden!)  Geen alcohol meer drinken (hoeveel zie jij mij alcohol drinken, wees eerlijk). Een hometrainer is iets goed (ik zit elke dag op mijn gewone fiets en ik heb een step, dat is echt wel voldoende hoor. Trouwens als ik buiten fiets, zie ik nog iets) …. En zo gaat dat verder, heel vaak, ik word er zot van. Ze zijn goed bedoeld, maar eigenlijk ook vol oordelen, want ja, het ligt volgens hen echt wel helemaal aan mezelf dat ik dik ben, dat is duidelijk! En ik zeg niet dat ik nooit iets eet dat vettig is of zo, maar dat doet iedereen en mag ook iedereen doen! Het is dus zoals deze dokter zei: het ligt niet aan je eten en aan te weinig beweging, maar het ligt enkel en alleen aan mijn hormoonhuishouding.

 

Dus beste mensen, ik vraag je me drang, stop met de oordelen over dikke mensen. Het kan echt vaak dat het een lichamelijk probleem is en zelfs als het komt door te veel eten. Te veel eten is ook een ziekte, eerder psychisch dan misschien, maar het is het wel. Binge eating, misschien kan je dat eens opzoeken. Ik kende ooit iemand die echt eet-verslaafd was, die altijd moest eten. Dat bestaat ook. Ja, zij was te dik van te veel te eten, dat is duidelijk, maar zo’n gedrag ontstaat ook niet zomaar. Ook dat is een ziekte en veel moeilijker om af te komen dan en drugsverslaving bijvoorbeeld, want met drugs kan je gewoon stoppen, je hebt het niet nodig, maar eten heb je wel nodig en kan je nooit volledig stoppen.

 

En deze morgen heb ik voor het eerst in jaren een boterham gegeten met choco en één met confituur. Want het ligt niet aan mijn eten, dus ik vond dat ik dat mocht eten, echt wel. Het was choco van ’t Boerinneke, de enige echte, zeg ik altijd. En gesmaakt dat da heeft! Ge kunt dat niet geloven! Oh ja, ik had daar nu zin in, maar de inspiratie voor de titel haalde ik uit een liedje van Guido Belcanto, met juist dezelfde titel!

Voor de volledigheid voeg ik het hier toe:

Laag libido bij PCOS: een bekentenis

laag libidoZe zeggen weleens dat de zin in seks bij vrouwen grotendeels hormonaal bepaald is. Ik heb daar nooit echt over kunnen meespreken, ik zat altijd vol testosteron en had altijd veel minder vrouwelijke hormonen. Dit komt door een aandoening, genaamd PCOS. Ik vertelde er al eerder over…

 

Nu goed, in april werd ik geopereerd aan mijn eierstokken: in eerste instantie om een cyclus te creëren en zo zwanger te kunnen worden mits hormonale ondersteuning. Eerdere pogingen (zonder operatie) draaiden op niets uit. Dit gebeurde in april. Sindsdien kan ik meepraten over gevoelige en pijnlijke borsten. Ik zei altijd dat ik nooit gevoel had in mijn borsten. Mijn ex lag daar soms tevergeefs uren aan te zebberen terwijl ik dacht “waar is die sudoku hier?” Ik had al talloze pogingen ondernomen om mijn ex te zeggen dat ik daar echt niet gestimuleerd werd. Misschien was mijn ex op dat vlak wel koppig, ik weet het niet! Ik vond het vooral uiterst vervelend.

 

Nu hadden wij in het algemeen weinig seks, ook met andere partners stond dat altijd op een laag pitje. Ik had bijna geen libido. Ik kan u verzekeren dat je je dan eigenlijk wel heel abnormaal voelt. Vroeger weet ik het vooral aan een depressie en dan later aan het antidepressivum. Dat zal er nu inderdaad niet veel goeds aan gedaan hebben, maar eens die depressie overwonnen en het antidepressivum achterwege gelaten, werd dat eigenlijk niet beter. Oh, dan kwam het waarschijnlijk wel door mijn verleden (misbruik als kind en later ook aanrandingen en verkrachtingen), ik zocht in mezelf naar oplossingen. Bovendien heb ik ook vaginisme, dat doet je ook niet echt verlangen naar ‘reguliere’ seks. Ik probeerde zelfs een vrouw uit, misschien was dat de oplossing. (Pas op, ik hield wel van die vrouw, achteraf gezien alleen niet op de juiste manier), maar nee hoor: nog steeds geen zin in seks.

 

Als mensen rondom mij over seks bezig waren, praatte ik vrolijk mee. Het is niet dat ik nooit seks had, maar ik bedacht me vooral altijd: seks is zo overroepen.  Ik was er ook heel zeker van dat ik niet aseksueel was. Mijn ex kwam daar ooit mee af, er was wel een zeker verlangen naar seks dus aseksueel kon het zeker niet zijn. Met een andere ex probeerde ik ook dingen uit: SM bijvoorbeeld en andere fetish-achtige dingen. We probeerden ook elk standje van de Kamasutra: diegenen die haalbaar waren dan toch! We deden zelfs een triootje: met een hoer dan nog wel.  Ik mocht ze uitkiezen van hem in Antwerpen. Ik vond er eigenlijk niet veel aan, maar mijn toenmalige vriend was zo gelukkig. Tsja, ik heb veel uitgeprobeerd en wie weet: misschien heb ik wel zo’n fetish! Ja, met hem ben ik vele zondes begaan! :p En om eerlijk te zijn: dat hele geëxperimenteer vond ik best wel leuk. Maar niets ervan deed mij echt meer verlangen naar seks. Ik ben deze ex trouwens nog steeds zo dankbaar, hij ging echt met mij op zoek naar oplossingen toen ik hem eerlijk zei dat ik zo weinig zin had in seks. Het was wel allemaal van: niet denken, maar doen!

 

Toen het echter tussen ons eindigde, ging ik weer seksloos verder en zin had ik nog steeds niet.

Ik leerde Gui kennen, hij wist dat ook, maar dat kwam volgens hem allemaal wel goed. Wij zijn heel intiem geweest, op een heel andere manier dan dat ik ooit deed met andere lieven. Ik vind het altijd moeilijk om te zeggen of iets nu seks is of niet, volgens mij ligt die grens ook voor iedereen anders. Ik hoorde iemand ooit zeggen dat er geen seks is als er geen penetratie is, ik ben daar dus niet mee akkoord, maar ieder zijn mening. Een andere vriendin zei dan weer dat je moet klaarkomen, daar ben ik al helemaal niet mee akkoord. Och ja, voor mij doet het er ook allemaal zo niet toe. Intiem zijn met Gui, op welke manier dan ook, was echt heel fijn en vol respect voor elkaar.

 

Maar om nu naar het effect te gaan van die operatie én natuurlijk de hormonen die ik moet nemen om zwanger te raken. Ik heb waarachtig echt een libido, ik merkte sinds die operatie dat mijn borsten echt gevoelig geworden zijn. Ik merkte zelfs ineens op die fandag van Guido Belcanto dat ik daar een man wilde uitpikken om mee in bed te kruipen of al op zijn minst mee te kussen. Serieus, ik wist niet wat me overkwam. Ik ging daarna verder met de hormonenspuiten en op de dag van de inseminatie: ik stond op barsten. Ik waste mezelf onder de douche en kreeg bijna een orgasme van mezelf te wassen en zo aan de clitoris te komen. Mijn borsten waar ook ongelooflijk gevoelig en ik begreep plots wat een vriendin bedoelde met “Als ik in mijn vruchtbare periode zit, heb ik altijd zin in seks.” De natuur, dat is een wonder! Ah, tuurlijk: dan is het de moment om seks te hebben. Maar ja, eisprongen had ik nooit, echt nooit. Ik heb PCOS in het kwadraat zei de dokter, ik had dus echt nooit een eisprong. Er zijn er die dat af en toe nog wel hebben, zie je.

 

Wat ik dus wil zeggen: PCOS veroorzaakt echt wel een laag libido. Tegen lotgenoten wil ik zeggen: dit is niet abnormaal, ik heb er mij jaren slecht over gevoeld. Ik ging op een gegeven moment zelfs naar een seksuoloog.  En nu? Ik lig er niet meer van wakker eerlijk gezegd. Eens ik zwanger ben en bevallen, heb ik geen flauw idee hoe het dan met mijn libido gesteld zal zijn. Om een partner te plezieren zal ik nooit nog seks hebben. Dat heb ik het verleden meermaals gedaan en dat heeft eigenlijk een omgekeerd effect. Ik hoef ook geen partner, echt niet. Maar ik weet nu wel vanwaar mijn laag libido kwam en eerlijk gezegd: dat staat nergens bij de symptomen. Het wordt hoog tijd dat ze dat eens vermelden!