Tevreden!!!

Ik moest daarstraks denken aan Gui, maar niet meer zoals een jaar geleden. Toen deed het pijn, nu voel ik me ergens gelukkig, echt waar: omdat ik hem gekend heb. Twee weken geleden gaf een heel goede vriendin me een kadertje cadeau, een kadertje om zijn foto in te steken. Dat is waarschijnlijk het mooiste cadeautje dat ik in lange tijd gekregen heb. Er vroeg deze week iemand aan mij of ik zijn dochter nog vaak zie. Eigenlijk niet zo veel meer en ik mis haar wel, maar ik besef dat zij ook verder gaat met haar leven. Toen Gui nog leefde zag ik ze meerdere keren per week en nu? Zelfs niet meer elke maand. Als ik ze dan zie, denk ik dat ze er zo goed uitziet. Ze is fel bijgekomen, maar dat was ook nodig. Toen Gui in coma lag en nadat hij gestorven was, at ze niet. Nu duidelijk terug wel. Ze is ook een echt juffrouwke aan het worden, Gui zou fier zijn. Al zou hij zich nu misschien wel zorgen beginnen te maken voor de aandacht dat ze zou krijgen van de jongens. Hij zei toch altijd dat hij zijn hart daarvoor vasthield.

 

Och ja, ik mis Gui nog, maar het doet geen pijn meer of toch nog heel weinig, tegenwoordig ben ik echt blij dat ik hem gekend heeft. “The greatest thing you’ll ever learn, is just to love and be loved in return.” Een zin uit Moulin Rouge, maar het is wel zo en Gui zag me graag en ik hem.

 

mooi, hè, allesEn ondertussen ga ook ik verder met mijn leven, ik ben op zoek naar een totaal andere job dan die ik altijd al gedaan heb. Op mijn huidige tijdsinvulling steek ik modules in elkaar rond filosofie en veerkracht. Ik breng mijn huis in orde: een dakwerker heb ik al, nu die elektricien nog. Ik spreek af met vrienden en ik ga vaak met hen naar het park. Ik trek foto’s omdat ik het graag doe en werd gevraagd als fotograaf voor een huwelijk in november. Ik neem deze uitdaging aan. Mijn herstelverhaal is geschreven en breng ik komende week nu voor het eerst voor publiek. Spannend! Ik ben yoga beginnen te volgen en het geeft me rust. Ik ga naar concerten en geniet ervan. En voor ik het vergeet: de mallemolen is begonnen om BAM te worden. Ik zou graag contact hebben met een buurvrouw wat verder die onlangs BAM geworden is. Misschien ze eens uitnodigen voor een tasje thee of zo.

 

Nee het gaat goed en dat geeft gek genoeg weinig inspiratie om over te schrijven. Ik voel me echt goed, ik hoor het mezelf ook altijd zeggen als mensen vragen hoe het gaat. Ik ben daar blij om, gewoon goed. Ik heb na de dood van Gui wel heel diep gezeten en nu voel ik me tevreden met mijn leven en ik neem het echt zoals het komt. Ik sta met twee voeten in het leven, ik sta er echt middenin en ik geniet er van… Tevreden!!!

 

 

Omdat Nick Cave een ware held is!

Zondag zou Gui 39 worden, maar hij is er niet meer. Hij zal altijd 38 blijven. Ook al is hij bijna een jaar dood, ik voel zijn aanwezigheid zo dicht bij me, al sinds ik vorige zondag op een concert zat van Nick Cave. Nick Cave was het grote idool van Gui, zijn muziekheld, zeg maar. Ik kan moeilijk zeggen dat hij een slechte smaak had, al van in het begin dat ik er kwam, toen nog om op Elke te passen, zat ik naar zijn cd’s te luisteren als Elke in bed lag. Veel Nick Cave, ja, je kan misschien zeggen dat ik Nick Cave pas echt heb leren kennen door Gui. Ok, ik kende Nick Cave al wel, maar Gui had er zo veel cd’s van, platen ook. Ik had wel al cd’s van Nick Cave, maar mijn collectie is uitgebreid sinds ik Gui ken. Momenteel heb ik er 15 en een Best off-cd, zon best-off telt nooit echt mee vind ik. Al was het de eerste die ik had van Nick Cave, het eerste echte album dat ik had was Murder Ballads, nog voor ik Gui kende, maar Gui bracht me dichter bij Nick Cave, althans bij zijn muziek.

En dan vorige zondag ging ik naar een concert van Nick Cave, met een vriendin, Gui ging uiteraard mee. En wat ik daar voelde was onbeschrijfelijk, ik heb nog nooit zo iets gevoeld. Ik voelde heel hard, ik voelde zo veel, ik voelde elke vezeltje in mijn lichaam, ik voelde verder zo veel in mijn hart, echt pure gevoelens. Het echt omschrijven kan ik niet, ik voelde vooral mezelf, maar ook Gui dicht bij mij, zo dicht bij mij heb ik hem lang niet gevoeld, het leek alsof hij naast mij stond. Zeker bij “Into my arms”, een liedje dat we uitgekozen hadden voor zijn begrafenis. De tranen rolden dat concert over mijn wangen, ik zag of hoorde niets anders meer rond mij dan de muziek en de stem van Nick Cave, ik had het gevoel alsof ik in trance zou gaan, ik voelde me één met de muziek. Ik was ook half in trance. De tranen liet ik stromen, tranen van pure emoties, geen verdriet, ik was niet verdrietig, ik voelde gewoon, ik voelde heel hard, ik voelde me gelukkig, intens gelukkig dat ik dat meemaakte, ik voelde af en toe rillingen door mijn lichaam gaan. Na het concert trilden mijn benen, echt van emoties, puur van emoties, ik moest geleidelijk aan terugkomen, terug in de realiteit. Ik was er met een vriendin, in het begin van onze rit terug zei ze nog iets, maar echt reageren deed ik niet, ik zat er nog helemaal in. Maar ik was gelukkig, zo intens gelukkig, dankbaar voor wat ik zojuist gevoeld en meegemaakt had. Geleidelijk aan kwam ik terug in de realiteit en deed ik ook weer mijn mond open. Ik geniet nog steeds na, nu 5 dagen later, ik wil al de hele week niets anders horen dan Nick Cave. Waarom ik zo hard voelde wat ik voelde, omdat Nick Cave een held is, zo veel is zeker, maar misschien ook omdat ik Gui daar zo dicht bij me voelde. Ik weet het niet, maar als Nick Cave nog eens in de verdere buurt komt, ik ben er weer bij. Ik ben nogal naar concerten gegaan, maar dit overtrof echt al de concerten die ik al bezocht heb.

En daarna? Daarna voelde ik de drang om te schrijven, ik moest en zou schrijven…  Wat ik schreef, post ik misschien later nog eens.

NICK CAVE IS EEN WARE HELD!!!

nick_cave

Zin en onzin in het leven

“Wat is de zin van het leven?” Een vraag die ik me vroeger vaak stelde, een vraag die mensen zich in het algemeen wel eens stellen, een vraag die ik me nu niet echt meer stel…

Op zoek gaan naar de zin van het leven is iets van alle tijden, denk ik. Onlosmakend is daarbij op zoek naar geluk gaan aan verbonden. Gelukkig zijn, hoe doe je dat? Die vraag kreeg ik laatst op het werk. Tsja, hoe doe je dat? Volgens mij alvast door er niet naar te zoeken, want dan kom je toch terug van een kale reis. Ik denk dat ik zelf redelijk gelukkig ben, ik voel mij alleszins redelijk gelukkig. En toch vind ik dat er veel miserie in het leven is. Het is zo iets van hoe er mee om te gaan, ik heb mijzelf toegelaten me slecht te voelen omtrent de dood van Gui en daarmee ben ik gelukkig, omdat het mag van mezelf. Kun je nog volgen?

Nee, de zin van het leven, volgens mij is dat gewoon voor iedereen iets anders. Ik wil graag schrijfster worden en ben er nu echt mee bezig, heel doelgericht zelfs. Is dat voor mij de zin van het leven? Deels…, mijn zin van het leven is eigenijk mijn zin in het leven. Waarom sta ik ’s morgens op? Omdat ik het fijn vind dat de vogeltjes fluiten bijvoorbeeld, om mijn dag te gaan vullen met dingen die ik graag doe: schrijven, foto’s trekken, tekenen en schilderen, van de zon te genieten, een concert te bezoeken of een tentoonstelling,… kortom, dingen die mij zin in het leven geven, zin om te leven geven…

Het draait volgens mij dan ook niet zo zeer om de zin van het leven te zoeken, maar om de zin van het leven te maken. Bij mensen die het echt niet weten, vraag ik vaak: “Wat deed je als kind graag?” Want daar ligt het hem, wat je als kind graag deed, ga je normaal, eenmaal volwassen, ook graag blijven doen, hetzij op een ander niveau. Een kind dat graag voetbalde, zal 9 kansen op 10 nog steeds graag sporten en waarschijnlijk nog steeds in ploegverband, een kind dat graag knutselde, zal zijn gading wel vinden in kaartjes maken of zo… Als kind las ik graag, met een boekje in een hoekje, dat was de perfecte beschrijving van mij op een zaterdag. Nu doe ik dat nog graag. Tekenen deed ik ook graag, wilde toen eigenlijk al tekenacademie doen, nu teken en schilder ik nog steeds graag. Muziek nog zo iets… Ik kan echt zeggen dat ik nog steeds graag doe wat ik als kind graag deed. Zelfs schrijven: opstel schrijven was waarschijnlijk mijn favoriete bezigheid op school. Zelfs als kind zei ik al dat ik verpleegster wilde worden en waren de poppen en de beren mijn patiënten… wat staat er op mijn diploma, denk je?

En als je dat gevonden hebt, moet je niet op zoek gaan naar het geluk volgens mij, want dan heb je het geluk. Het geluk van te doen wat je graag doet. En natuurlijk, uw geluk kan een deuk krijgen door dingen in je omgeving of bij jezelf. Ik heb ook een periode zeer zwarte sneeuw gezien na de dood van mijn vriend. Ik heb al veel verlieservaringen gekend, ik kan echt wel zeggen: meer dan de doorsnee vrouw van mijn leeftijd. Ik weet wel dat ze bij het leven horen. Oké, die van Gui is echt wel diep ingekomen bij mij. Dat doet pijn, ja, heel veel pijn en het zal altijd pijn blijven doen, maar ook dan kan ik in een hoekje gaan zitten wegkwijnen of toch nog iets doen, een reden blijven zoeken om op te staan, ik heb dat ook gedaan. Al valt dat dan allemaal wat moeilijker natuurlijk. Na de dood van Gui heb ik ook vaak in bed gelegen terwijl buiten de zon scheen, even dacht ik zelfs dat ik net als vroeger in een depressie aan het sukkelen was. Het was mijn psychologe die eigenlijk zei dat dat helemaal niet zo was. Dat ik tegen haar zei “Maar ik slaap niet, ik wil niet opstaan, ik voel mij zo slecht, zo slecht. Ik ben aan het afglijden” Zei ze dat dat niet zo was en dat ik mij gerust slecht mocht voelen gezien wat er gebeurd was, maar dat ik nog elke dag opstond en vooral dat ik verder keek. Dat verder kijken is redelijk abstract op te nemen, maar ook letterlijk, want ja, ik keek inderdaad nog naar de toekomst. Ik had dat nodig dat zij dat zei, want ja, het is tegenwoordig een echte hype om altijd maar positief te zijn, men moet positief in het leven staan. Ik voelde mij toen niet zo positief eigenlijk, maar het deed deugd dat iemand zei dat dat mocht. En ja, als ik terugkijk op de periode december-maart, denk ik: “wat een zwarte periode, maar dat was normaal, heel normaal.” Eind maart heb ik twee weken ziekteverlof gekregen van onze baas, tijd voor mezelf, heb ik vooral goed gerust en tijd voor mezelf genomen. Ik had dat toen echt nodig, ik was uitgeput. Herbronnen noemen ze dat dan tegenwoordig… ja, het heeft deugd gedaan. Maar wat ik wil zeggen: het is normaal dat je je soms minder goed voelt of zelfs ronduit slecht als je zo iets meemaakt, want tegenwoordig mag dat niet meer precies. En die “zo iets” kan eender welke verlieservaring zijn, van een job verliezen over een ziekte krijgen en een echtscheiding tot de echte dood van iemand. En laat jezelf niet wijsmaken dat je geen goede ingesteldheid hebt dan, want dat is normaal. Ik had die wel, maar anderen konden het niet zien, enkel mijn psychologe blijkbaar. En ik ben best gelukkig ja, want ik heb zin in het leven en in die gehele zwarte periode ben ik die zin zelfs nooit kwijt gespeeld gehad en zo lang dat er is, is alles oké!