Het is oké om alleen te zijn, soms maar niet constant…

Mensen willen eigenlijk geen vind-ik-leukje, mensen willen contact en gesprek. Mekaar ne keer goed vastpakken en zich geborgen voelen in iemands armen. Nee, mensen houden niet van het vluchtige vind-ik-leukje, ze houden van duurzaamheid in relaties, nog altijd.. Bij sommige mensen is dat vervangen door vind-ik-leukjes verzamelen en dat we dan daardoor alleen maar leuke dingen gaan zeggen en vertellen, zodat toch iedereen maar op dat vind-ik-leuk-knopje kan drukken. Toch willen ze niet echt dat vind-ik-leukje. We willen allemaal vooral liefde en graag gezien worden. Maar dan in het echt, niet virtueel…
Dit schreef ik in opdracht voor iets of iemand, meer daarover later. Het is nu wel de perfecte inleiding op wat ik vannacht schreef.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
it's ok
*
*
*
*
*
*
*

De fertiliteitsarts daarstraks “ik hoop ook echt dat je een brace krijgt, van zelf amper ergens te kunnen komen en zoveel alleen te zitten, krijgt een mens stress en dat is niet goed voor uw eicellen”

Mja, ik bevestigde, ik woon supergraag alleen, echt waar. Ik hou van weinig prikkels, ik kan die moeilijk filteren, hoogsensitief noemen ze dat naar t schijnt. Ik kan uren in de stilte zitten en daar heel tevreden mee zijn. Maar sinds oktober is het een kwelling, ik zit hier dagen alleen met alleen facebook en GSM als communicatiemiddel met anderen. Ik moet naar de spoed van de dokter en de verpleging omdat ik alleen woon, was er iemand bij, moest dat niet. Nu komt de verpleging om die reden ook ’s avonds.

Ik betaal mensen om mij ergens te brengen, sommige vragen enkel een onkostenvergoeding, sommigen echt wat meer en ik ben in ieder geval veel meer geld kwijt dan wanneer ik mezelf kan verplaatsen. Ook bij onkostenvergoeding als ze terug naar huis rijden om je dan terug te komen halen (dat is dan dubbel, hè!)

Ik geraak soms dan ook niet op plaatsen, waardoor ik kaarten moet weggooien voor concerten. Maar ik raak ook niet bij vrienden, die dan wel samen weggaan, maar pas nadien denken dat ze me misschien even hadden kunnen komen oppikken. Leuk dat je daar aan denkt, ja, maar jammer dat het te laat is en dat je me nu zit te vertellen hoe leuk het was.

Ik ben euforisch als iemand me gewoon mee naar de winkel neemt, waardoor ik blijkbaar ook veel meer koop dan anders. Gelukkig dat dat nog maar twee keer was sinds ik geopereerd ben.

Vorige week liet ik een noodkreet, dat ik hier bijna enkel mensen zie die betaald worden om hier te zijn, met name hulpverleners. (Drie bezoeken gehad op een maand, mensen die onbetaald komen, voor mij dus en niet om geld te verdienen) Velen schrokken blijkbaar, vonden dat dan toch erg en ik had plots een volle week. Voor deze week zal ik nog eens een kreet moeten laten, vermoed ik.

Oh ja, ik ga ziek naar optredens, dan zit ik onder de mensen, weet je, dan zie ik andere mensen, dat maakt me zo blij, ook al zit ik met een virus dat me overal in slaap doet vallen, ook op een optreden, ik zat dan toch onder het volk en daar waren zelfs mensen die ik kende (bij een Guido Belcanto is dat sowieso normaal, maar bij Stijn Meuris kwam ik Ines tegen, heb ik samen verpleegkunde mee gestudeerd: waren we nog aan het lachen, dat zij toen stage deed op de PAAZ waar ik de week ervoor nog lag, aparte humor waarschijnlijk. Maar dat dat samen studeren toch ook al lang geleden is.  Dat zij niet meer in de verpleging werkt en ik nog half en half maar ook geen echte verpleging meer. Dat we tegen elkaar zeiden dat verpleegkundige een schoon beroep is maar vooral ook zwaar en dat die daguren zo zalig zijn en dat we nooit meer shiften willen: we kwamen toen al zo goed overeen, deugd dat dat deed, het voelde net als vroeger eigenlijk…. Ik hoop toch dat ik er eens mee terug kan afspreken.

Ik koos misschien ook met reden een bezoek aan Speelstad voor de kleine zijn verjaardag, dan kwam ik zelf ook buiten, ah ja… (al zijn die dingen sowieso leuker dan het zoveelste cadeau dat in een hoek belandt)

Ik doe veel te veel met die voet, een halve dag bezig in mijn huishouden en mijn voet doet dan enorm pijn, maar ik kan niet anders: ik heb 4u gezinszorg per week en dat is het.

Ik kan nu bij niemand uitwenen dat mijn borst zo veel pijn doet en als ik het hier zet, zal ik wel weer zagen volgens sommige mensen die dan lekker negeren, gelukkig niet volgens iedereen, die me dan dan wel vaak bemoedigende woordjes sturen, hetzij onder het bericht, hetzij privé… Zij noemen het je hart eens luchten en dat dat iets helemaal anders is dan zagen…. Meestal mensen die het ook kennen, het ook begrijpen en ervaringsdeskundigen zijn. Oh ja, voor diegenen die dat zo graag denken: nu vraag ik aandacht, ja, iedereen zou dat nu vragen!

Al wat ik eigenlijk wil, is terug dagelijks contact met mensen, in het echt, iemand die me eens vastneemt, iemand waar ik eens echt tegen kan praten en niet enkel over koetjes en kalfjes zoals ik doe met de man van de mindermobielencentrale of zo, want die ken ik uiteindelijk niet… en zodat ik op een dag niet enkel 10 min verpleging zie die ik bijna zou smeken om te blijven. Ik begrijp nu bejaarde mensen en al die patiënten die ik vroeger had bij het Wit-Gele Kruis die ook niet wilden dat ik wegging. Voordien dacht ik dat ik ze begreep, nu weet ik wat het is en het is verschrikkelijk. Van mij mag elke bejaarde mens nu zo veel zeggen dat hij eenzaam is en niemand ziet als hij of zij wil, want het is ook zo, het voelt ook zo!!!!

Alleen zijn maakt mensen zot, zot maakt depressief… Muren lijken letterlijk op u af te komen. Ik ben mee in wat ze zegt, echt waar, ik voel dat al lang zo. Dat was mijn grootste verdriet toen die orthopedist zei dat ik geopereerd moest worden, wetende dat ik hier weer zo zou liggen. Die operatie kon me niet schelen, de revalidatie ook niet, maar wel het terug alleen zitten dat ik daarvoor van oktober tot december had moeten doen. Iedereen maar zeggen: maar nu heb je geen hersenschudding en kan je veel doen: lezen, films kijken (doe ik niet eens graag), op de computer zitten, schrijven, tekenen, schilderen, gitaar spelen…. Ik wil gewoon iemand zien…. zeker nu ik geen hersenschudding heb, toen kon ik ze geen half uur verdragen, nu wel…. Al die bezigheden vervelen ook op de duur…

Ondertussen zeggen ze dat ik een bore-out heb, dat heeft dezelfde kenmerkens als een burn-out, maar komt door verveling en/of te weinig prikkels. Dat valt gelukkig op te lossen… niet met pillen, niet met een psychiater, maar wel met terug mijn leven op te kunnen pakken….

Dus dokter, geef me aub morgen die brace en zorg dat ik terug mijn plan kan trekken, aub!!!!!! Dan is het opgelost, na een tijdje, als ik weer naar de bib kan bv, naar vrienden, naar het stad, naar het parkt, kan gaan foto’s trekken in het bos, gewoon de natuur intrekken,…. maar vooral mensen kan gaan ontmoeten, echt ontmoeten…..

En bovenal zei ik ook tegen mijn psychologe vorige week dat ik me waarschijnlijk nog extra eenzaam voel omdat de twee mensen die ik echt alles vertelde en echt 300% vertrouwde er gewoon niet meer zijn…. Dat ik, wat ik bij hen had, nooit eerder had gehad en nu ook niet meer heb en of ik het ooit wel zal terughebben, ik weet het niet… Van Gui zei ik dat ik sindsdien nog geen enkele man heb ontmoet die tot aan zijn knoesels kwam. Mensen die echt weten hoe wij een koppel zijn geworden, het écht weten, begrijpen dat ook, anderen zeggen dat ik nog jong genoeg ben en iemand kan tegenkomen… Ze begrijpen het niet, diegenen die het echte verhaal kennen, begrijpen het wel. Het is trouwens ook niet, omdat ik nog iemand kan tegen komen, dat ik hem niet enorm kan missen. Ik ga hem, volgens mij, mijn hele verdere leven missen. En dan Amber die ik ook letterlijk alles kon vertellen, mijn diepste geheimen die ik niemand anders vertelde, die Gui zo vaak zei dat ze zeker was dat ik hem doodgraag zag, maar dat ik angst had, waardoor hij zeker ook bleef vechten voor mij en mijn angsten wilde wegnemen. Die twee, die zagen me graag, heel graag, die deden me oké voelen, dat ik er mocht zijn, dat ik zo veel capaciteiten had en dat ik echt wel de moeite waard ben. Niemand doet dat nu nog eigenlijk…. Na Gui had ik veel verdriet, maar had ik nog steeds Amber, nu heb ik zo niemand meer…. Dat dat me vooral eenzaam maakt misschien, bedacht ik me toen, in die sessie vorige week. Maar dat dat alleen zijn er geen goed aan doet en zo veel pijn doet. Ze knikte… Ik huilde…. Dan zegt ze dat dat oké is om dat te voelen, dat het oké is om te huilen, dat pijn oké is, dat gevoelens toelaten oké is…. ze vertellen ook. Ze zegt dat ik te veel gehoord heb dat dat niet oké is, voor haar is alles oké….daar kan ik best mee lachen als ik me dat bedenk. Alles is bij haar altijd oké. Ze moedigt me aan te praten, zegt dat ik te veel opkrop en te veel rationaliseer, maar dat gevoelens veel belangrijker zijn en dat die moeten gevoeld worden. Ze heeft gelijk, maar voelen doet nu heel veel pijn. Maar dat is ook normaal.

Sorry…echt waar, maar ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld, nooit….
Amber, Gui, ik mis jullie zo, zo hard, mijn twee beste maatjes…. jullie zijn er niet meer en dat doet pijn, ja….

En ondertussen wil ik gewoon iemand die me eens vast neem, enkel dat…. meer hoeft het niet te zijn….

Bij mij gaat dit gelukkig voorbij, gelukkig wel. Maar dat kan niet iedereen zeggen, er zijn mensen die dit dag in, dag uit meemaken, jaar in, jaar uit! Ik wil daar precies iets mee doen, geen flauw idee wat, want dit gevoel is verschikkelijk…..
Guido Belcanto zingt het ook: “droevig is deze werels, als je in eenzaamhied leeft”

Eenzaam Kerstfeest

670x300-eenzaam-kerst

Hier ben ik weer! Elke dag een blog schrijven, dat lijk ik wel te doen. Ik ga me er nochtans zeker niet op vastpinnen, als ik niet kan, kan ik gewoon niet. Ik schrijf gewoon als ik daar zin in heb. Nu dus, met andere woorden.

Morgen ga ik met vrienden naar de Makro, ik doe dat niet graag alleen. De Makro is daar echt een te grote winkel voor, vind ik. Maar ik was nu aan het denken: misschien kan ik eens rondkijken voor nieuwjaarscadaeautjes. Alleen krijg ik mijn moeder niet aan de lijn, want ik heb geen flauw idee wat ze willen. Nu ja, we zien wel… misschien krijg ik een mega-idee in de Makro zelf. Dat is wel het plezante aan de Makro, je vindt er werkelijk alles.  Wij geven trouwens niet met Kerst cadeautjes, maar met Nieuwjaar, hoe dat zo ooit gekomen is, weet ik niet. In de meeste families is het net andersom.

 

Nu heb ik het zo niet met de eindejaarsperiode. Ik vind dat mensen dan echt abnormaal doen. Zelfs op studio Brussel draaien ze heel hun programma ondersteboven met hun warmste week. Begrijp met niet verkeerd: mensen mogen van mij gerust meedoen aan Kerstmis, maar waarom ik dan al die kersliedjes door mijn strot moet geduwd krijgen. Je kan dan in geen enkele winkelstraat lopen of het is van “last Christmas, I gave you my heart” om maar een voorbeeld te noemen. En kerstliedjes zijn nu niet de beste liedjes die er zijn. Ik kan me nog wel vinden in het idee van vrede en we geven eens een bedrag aan een goed doel. Al vraag ik me niet bij een deel af of dat ook niet om hun geweten te sussen is. Ik weet het niet, hè, ik kan niet in andermans hoofd kruipen en het is nog altijd beter dan niets doen. Maar volgens mij ligt het echte warme hart bij vrijwilligers die zich het hele jaar door inzetten voor één of ander goed doel. Denk ik, hè, nogmaals ik kan niet in andere mensen hun hoofd kruipen.

 

In het algemeen heb ik het niet met Kerstmis, misschien omdat er dan bij ons juist vroeger altijd een slechte sfeer hing in de familie, dat zou ook kunnen. Maar we moeten er sowieso wel bij stilstaan dat Kerstmis voor veel mensen juist de eenzaamste periode van het jaar is. Mensen die geen familie hebben, mensen die geen partner hebben, mensen die geen kinderen hebben. Voor hen is het vrijwel de eenzaamste periode in het jaar, omdat je dat juist met je familie, je partner en je kinderen viert en ik vind dat daar te weinig bij wordt stil gestaan. Vraag je bijvoorbeeld in een psychiatrische setting aan de cliënten wat zij van de eindejaarsperiode vinden, krijg je 9 kansen op 10 het antwoord: “Dat het maar snel voorbij is.” Juist omdat ze vaak alleen in het leven staan. Ik pleit ervoor tijdens de Kerstdagen: nodig eens een eenzame uit. Omdat bij ons in de familie met Kerstdag niets gedaan wordt, ben ik zo al eens bij vrienden uitgenodigd geweest op Kerstdag. En dat doet echt goed, ze vonden dat je met Kerstmis niet alleen moet zitten. Het was 2012, mijn vader was net gestorven ook en uiteindelijk was het gewoon gezellig samen zijn, geen cadeautjes en zo heb ik zelfs eens een klassieke kalkoen gegeten met Kerstmis. Vanaf ’s middags was ik welkom tot in de vroege uurtjes… ja, het is een Kerstmis die ik wel in het hart draag.

 

Ik weet nog niet hoe mijn eindejaarsdagen er gaan uitzien dit jaar. Ik ben altijd blij dat ze gepasseerd zijn, dat wel, dat we terug normaal kunnen gaan doen. Maar alleen zitten, wil ik ook niet. Iemand al plannen voor oudjaar?

 

 

living alone has real advantages

Laatst zette ik op facebook “living alone has real advantages, but sometimes it’s pretty lonely.” en zo is het maar net. Ik woon nu meer dan 2 jaar alleen, vanaf de moment dat mijn ex er uit trok. Daarvoor heb ik in mijn eerste appartement ook 3 maanden alleen gewoond voor mijn ex erbij kwam. Maar aangezien mijn ex toen de helft van de dagen gewoon bij mij zat, noem ik dat niet echt alleen wonen. Het was alleen wonen met twee! En op de dagen dat mijn ex niet bij mij was, kwam mijn beste vriendin regelmatig langs, dus ik zat er ten hoogste 24 uur echt alleen. Ik dacht altijd dat ik niet gemaakt was om alleen te wonen, ik heb nood aan menselijk contact. Nog steeds, maar nu woon ik echt graag alleen. Mijn appartementje is mijn veilige cocon geworden, die ik deel met mijn 2 katten. Want ja, bij gemis aan menselijk contact, neem ik dan maar een kat en nog één en als het aan mij lag, zou ik elk poesje dat een nieuwe thuis zoekt, hier willen opvangen. Misschien word ik wel zo’n oud typisch vrouwtje zonder kinderen maar met een 20-tal katten rond mij. Al hoop ik toch dat ik ooit de man van mijn leven tegenkom waar ik kindjes mee kan maken. Maar dat valt nog af te wachten natuurlijk.

Ik woon nu dus meer dan 2 jaar alleen, voordien heb ik 4 jaar samen gewoond met mijn ex. En juist die stap van met 2 naar alleen was enorm. In het begin kon ik niet (alleen) thuis zijn, als ik bij vrienden of familie zat, dacht ik al “bah, sebiet weer alleen thuiskomen in een donker, leeg appartement.” Al een geluk dat onze oude, lieve, trouwe kat bij mij gebleven was, zij zorgde toch voor enige warmte als ik zo thuiskwam. Maar hoe lief die poes wel was, ik voelde me thuis toch behoorlijk eenzaam.

Gaandeweg leerde ik wel leven met het alleen wonen en begon ik er ook de voordelen van in te zien. Hét grote voordeel is natuurlijk dat je met niemand rekening moet houden en dat je echt kan doen wat je zelf wil. Nu heb ik altijd al redelijk graag alleen gezeten, als tiener zat ik meer alleen op mijn kamer met mijn muziek op dan dat ik voor de tv ging zitten bij mijn ouders en zus. Ik beluister trouwens nog altijd liever muziek dan tv te kijken. En ook toen ik ging samenwonen, had ik mijn tijd alleen nodig. Aangezien ik en mijn ex allebei onregelmatige uren hadden op het werk, gebeurde het dan ook zeer vaak dat ik alleen thuis zat. Ik kon dan intens genieten van die tijd, waarom weet ik niet. Of misschien toch, ik ben een denker, ik denk veel en graag na. En als je alleen bent, kan je je gedachten de vrije loop laten gaan. Je wordt niet gestoord in het denkproces, ook schrijf ik graag, maar weer lukt dit doorgaans alleen goed als ik alleen ben. Ik ben 4 jaar geleden ook begonnen met gitaarles en oefenen op die gitaar is ook al zo iets dat mij enkel lukt als ik alleen ben. Je kan dus zeggen dat ik voor vele redenen beter alleen woon.

En ja, ik woon nu echt graag alleen, zo graag dat ik me zelfs afvraag of ik ooit nog wel wil samenwonen. Ik heb een bevriend koppel die medelijden met mij hebben omdat ik alleen woon en zij hebben mij al vaak gezegd dat ik bij hen mag komen wonen. Dat zou financieel beter zijn (helemaal akkoord) en ik zou niet alleen zitten. Het is moeilijk om aan mensen duidelijk te maken dat je nog liever elke maand moet opletten wat je met je geld doet dan dat je zou gaan samenhokken. Want ja met iemand samen wonen tegenover alleen wonen, dat is een serieus financieel verschil. Ik heb echt moeten leren zuinig te zijn, nu ben ik altijd al een redelijk zuinig persoon geweest, maar als je dus alleen woont, moet je er rekening mee houden dat je niet elke dag vlees of vis kan eten en dat choco en confituur dagelijks eten wordt! Je moet ook keuzes maken. Zo heb ik eens besloten een cd te kopen, dat ik dan een week geen eten had, was het gevolg. Ja, ik kan voor 20 euro een hele week eten, maar echt gezond eten is dat niet. Dat wat ze zeggen: goedkoop eten is ongezond en duur eten is gezond, klopt voor een groot stuk wel. Ik spreek uit ervaring, als je weet dat je in de Aldi een lasagne kan kopen voor een euro ongeveer, daar kan je echt geen volwaardige maaltijd voor maken, dus eet je maar veel lasagne. En mijn patatten kreeg ik gratis (leve het komen uit een boerenfamilie), dus bestond mijn avondeten vaak ook gewoon uit gekookte patatten met mayonaise. Eerste vaststelling toen ik alleen woonde: ik kom bij! Geen wonder natuurlijk. Het is ook zo dat je tegen niemand vertelt dat je eigenlijk amper geld hebt om de laatste week van de maand nog te kunnen eten. Het is gebeurd dat ik nog net een brood kon kopen en dan was mijn geld op. En dan nog een brood van gisteren, dat maar 1 euro kost ipv 2 euro. Ik had al een geluk ook een vriendin die recht had op een voedselpakket en als die geweest waren, mocht ik altijd een deel van haar gaan halen. Dat wat zij toch niet at of lustte. Ik mag al een geluk bijna alles, maar ik heb dus ook melk op tafel gezet waar EU-hulp opstaat. Niet dat ik mij daar veel van aan trok. Nu goed, financieel is het een serieuze kater om van met 2 naar alleen te gaan. Ik koop nu opvallend minder boeken en cd’s. Ik vind eten nu net iets belangrijker en liefst nog gezond eten tegenwoordig ook. Nu zorg ik er gewoon voor dat ik elke dag een maaltijd heb met vlees/vis/vleesvervanger en véél groenten en het lukt me nog ook. Als vleesvervanger gebruik je dan wel geregeld eieren, want dat is spotgoedkoop!

Nu, buiten de financiële kant, zijn er nog nadelen aan alleen wonen. Ik geef het toe, af en toe heb je eens een klankbord nodig en ik ben dan ook niet iemand die meteen iemand gaat bellen, want ik heb al snel het gevoel dat ik de mensen lastig val. Ik kan dan op zo’n moment wel intens gelukkig zijn als iemand mij dan toevallig belt. Dus, als je alleen woont en je hebt een klankbord nodig is, facebook een ongelooflijke uitvinding. Ze mogen die Mark Zuckerberg van mij een standbeeld geven, want er is altijd wel iemand online op facebook waar je mee kan praten als je het nodig hebt. Al is praten nu ook een overdreven woord, het is chatten. Niet hetzelfde als echt contact met iemand, maar een goede vervanging voor mensen die alleen wonen. Het valt mij trouwens, onder mijn facebook-vrienden, ook op dat het juist de mensen zijn die alleen wonen regelmatig terug te vinden zijn op facebook. Ik ben dus zeker niet de enige dat die Mark Zuckerberg daar dankbaar voor is.

Maar echt, buiten deze 2 nadelen, zie ik enkel nog voordelen aan het alleen wonen. Ik doe verdikke echt waar ik zin in heb, hoeveel mensen kunnen dat zeggen? En ik heb wel mijn eigen gewoontes en pleziertjes die andere mensen maar ‘raar’ vinden, maar nu ik alleen woon, heeft niemand daar last van, maar echt helemaal niemand. Door het alleen wonen, ben ik een echt vrij mens, zo voelt het voor mij toch aan. Ik zou het iedereen kunnen aanraden: ga en woon alleen!

Nu ben ik altijd een beetje een eenzaat geweest, dus waarschijnlijk daarom dat ik zo graag alleen woon. Ik voel mij niet goed in grote groepen, nooit geweest, heb ook nooit echt zo in een ‘vriendengroep’ gezeten. Ik heb nooit gebrek gehad aan vrienden, dat nu ook weer niet, maar ik heb liever één vriend(in) waar ik mee afspreek dan dat ik in groep afspreek. Ik vraag me af of er een verband is met het graag alleen zitten. Ik zou het zelf niet weten.

Mensen die me echt goed kennen, zeggen me trouwens ook dat ik veel gelukkiger en rustiger overkom nu ik alleen woon. En ja, ik heb de rust gevonden waar ik al zo lang naar op zoek was Mijn appartementje is mijn veilige cocon waarin ik mij beschermd voel tegen de grote, vieze buitenwereld en dat gevoel had ik niet toen ik nog samenwoonde, ook al is het juist hetzelfde appartementje.

Ik kan zelfs zo’n eenzaat zijn, en nu ga ik als super-asociaal overkomen, dat ik er intens van kan genieten als ik een dag nergens moet zijn of er niemand naar mij komt, dat zijn de dagen dat ik helemaal tot rust kan komen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook behoefte aan sociaal contact, zoals iedere mens, denk ik. En als ik nu echt zo’n 4 dagen achter elkaar zou hebben, word ik ook zot, denk ik. Ik ben dus nog altijd normaal in mijn ogen.

En nu ga ik stilletjes aan stoppen, zo meteen komt één van mijn beste vrienden. Geen avondje alleen dus, maar ik kijk wel uit naar een zeer leuke avond, deze keer mét iemand anders. Morgen weer een avondje alleen, ik weet het niet, maar het heeft zo allebei zijn charmes…