2022, dat was een bijzonder jaar

Het was het eerste jaar sinds lang dat ik geen fertiliteit meer deed. Het was dus ook het eerste jaar dat ik in volle aanvaarding trachtte te gaan in het feit dat ik definitief ongewild kinderloos zou blijven. En dat zelfs met alle rouw en verdriet er gewoon bij. Het was ook het jaar dat ik me (opnieuw) opgaf pleegouder te willen zijn. En het … Lees verder 2022, dat was een bijzonder jaar

Lief klein meisje, mijn innerlijke kind

Ik wil je graag ontmoetenToon je maar aan mijJe hoeft geen schrik te hebbenJe bent veilig bij mij Ik was ook ooit zo geslotenIk had vele geheimenIk was ook altijd zo andersDe ‘normale’ weg werkte niet voor mij Jij heb ook geheimenJe mag je open stellenJe mag jezelf zijnik zal niet oordelen Ik vind het net zo spannendEn ik voel heel veel angstMaar je voelt … Lees verder Lief klein meisje, mijn innerlijke kind

Deeltjesbescherming

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst ben aangeraakt of iemand in de ogen keek. Laat me kijken, begin maart kwamen de maatregelen… Sindsdien voelde ik enkel de kinesist die mijn voet behandelde en mijn huisarts die hem onderzocht. Ik woon alleen, ik heb huidhonger, echte huidhonger en last van deprivatie. Aanraking en verbinding is uit mijn leven verdwenen en als … Lees verder Deeltjesbescherming

Vergeven: zeg maar ja aan het leven.

Terwijl ik dit schrijf staat The Final Countdown op. Mijn vader overleed in 2012 aan kanker. Hij was toen 51.  Een laatste wens was dat dit liedje bij het naar buiten dragen van de kist zou afgespeeld worden en dat hebben wij dus gedaan. Tja, ik zou het mezelf ook zien vragen eerlijk gezegd: de appel valt echt niet ver van de boom, al heb … Lees verder Vergeven: zeg maar ja aan het leven.