24 mei 1976: a day to remember

 

gui herdenking_LI (2)
Hoe Gui bij elke dag herddacht wordt (zijn foto heb ik inderdaad weggekrabbeld, daarnaast de tekst van Into my arms en een kaarsje.

24 mei 1976, de dag dat mijn (overleden) vriend geboren werd

24 mei 2017, de dag dat we zijn verjaardag gevierd hebben.

 

Het was een woensdag dit jaar, Gui’s verjaardag. Zijn dochter is door omstandigheden nu bij mij. We wilden geen triestige dag, wel een blije dag, want 41 jaar geleden werd er een prachtige jongen geboren, officieel geboren als Guido, maar steeds Gui genoemd (met een I en niet met een Y, want het was de afkorting van Guido, zei hij altijd). Zijn zus en zijn vader waren er ook mee akkoord. We zouden taart eten, een aardbeientaart met slagroom, zijn favoriet. De taart werd besteld en zijn dochter zei me die morgen voor de schoolbus kwam nog of ik die zeker ging ophalen. Tuurlijk.

 

De hele voormiddag lag ik maar naar een liedje te luisteren: into my arms van Nick Cave & The bad seeds, ik vind het een echt liefdesliedje. Het was ons liedje, voor de eerste keer samen op gedanst. Maar de tekst is ook veelzeggend: Leave you as you are. Komt er veel in, ik mocht en kon mezelf bij hem zijn en omgekeerd ook. Met al onze rare en vreemde kantjes, met al onze gebreken, maar ook met al onze goede punten. Over mij zei hij eens dat koppig zijn wel een goede eigenschap is, maar dat ik het mezelf daarom ook zo moeilijk kon maken. Ik kan daar alleen maar akkoord mee zijn. Maar hij vond niet dat ik echte mankementen had, ik vond dat van hem ook niet. Doordat onze relatie verder kwam uit een diepgaande vriendschap, is er geen stadium van verliefdheid geweest, zei een psychologe me ooit eens. Maar hoe meer ik erover denk…. Echte verliefdheid heb ik nooit gekend, denk ik… Ik moet eerste iemand door en door kennen, voor ik er liefde voor voel, ik denk dat ik het stadium van verliefdheid altijd oversla.

 

“Rouwen is eren wat waardevol is.” Het was een uitspraak die gezegd werd tijdens een van onze lessen. Gui was en is me nog steeds waardevol. Niet in het minst omdat ik door hem leerde dat mannen geen smeerlappen zijn. Daarvoor dacht ik dat dat niet kon of jawel, maar dat ik ze niet tegen kwam. Echt heel zwart-wit denken, noem ik dat niet! Ik dacht wel dat er waren, maar ik bleek ze niet tegen te komen. Je moet weten dat ik ooit voor de veiligheid van een vrouw koos omdat ik schrik had van mannen en zeker voor een relatie met hen. Zelfs in twee relaties met jonge gasten ben ik verkracht geweest. Bij de eerste heb ik ondertussen gehoord dat hij het keer op keer deed en er bewust jonge meisjes voor koos. Hij was 27 toen ik 17 was en we een relatie hadden. De andere kwam na die relatie met een vrouw. Ik had toen zeker heel duidelijk gezegd dat het niet wilde. Na een half uur kroop hij op mij en deed wat die wilde, ik lag te wenen toen…. En er zijn nog wel zulke dingen gebeurd, vroeger…. Elke keer opnieuw….

 

En toen kwam Gui, ik had schrik van mannen, vond ze smeerlappen, had vaginisme en seks lukte dus ook niet echt. Ik had er een hemelse schrik van. Toen ik Gui dat vertelde, zei hij gewoon dat je je ook op andere manieren kan amuseren en dat ik hem vooral moest leren vertrouwen. Ik moest hem één ding beloven: ik moest als ik iets niet wilde, zelfs een bij simpele knuffel, hem dat eerlijk zeggen. Ik deed dat ook en hij had enorm veel respect, hij stopte er gewoon mee. Hij heeft bereikt dat ik leerde dat er ook mannen zijn die te vertrouwen zijn. Ik heb er sindsdien ook kameraden bij gekregen en die zeggen zelfs dat het toch doornormaal is dat ge dat doet als ge een vrouw graag ziet. Ik zal nu de juiste mannen ontmoeten zeker? Weet ik veel….

 

En daar blijf ik hem sowieso dankbaar voor, hij leerde me dat mannen ook te I love Guido (2)vertrouwen zijn. Hij leerde me zin krijgen in seks, maar dat ik ook stop mocht zeggen als het niet ging en vooral dat hij dan luisterde. Nooit eerder echt ervaren…

Ik ben hem ook dankbaar dat ik er een prachtige schoonfamilie bij kreeg, die het nu nog steeds is. En het gekke is vooral dat dat vooral na zijn dood gebeurde en ik ben ergens ook heel blij dat ik nu voor zijn dochter mag zorgen, al is ze veel weg met haar beste vriendinnetje en gaat ze daar ook slapen. Het kind heeft het extreem moeilijk, maar zelfs mijn psychologe en psychiater zeggen dat ik waarschijnlijk een van de enigen ben die haar zal begrijpen. Tsja, haar gedrag en gevoelens zijn mij inderdaad niet geheel onbekend. Al zijn ze het gevolg van andere zaken, de normale reactie op ongewone gebeurtenissen blijft hetzelfde.

 

Dus ja, ik ben heel dankbaar dat ik Gui heb mogen leren kennen en ik geef toe dat ik hem nog steeds mis, maar ik besef ook dat elke keer ik erom huil een teken is van mooie herinneringen en van echte, oprechte liefde, ik zit nu ook te huilen en dat is oké, zegt mijn psychologe dan.

 

Het gemis werd terug veel groter toen een heel goede vriendin stierf in november. Ik was toen echt de twee mensen waartegen ik alles vertelde kwijt, ze waren weg en zouden nooit meer terugkomen. Het is vanaf dan dat ik terug naar mijn vroegere psychologe ging en terug echt naar de psychiater ging, ik raakte het immers nergens kwijt. Ik heb tijd nodig gehad, ik moest rustig worden en ze moest me laten voelen dat er niets mis was met wat ik allemaal dacht, voelde en deed. Ook een fertiliteitstraject geeft veel rouwen. Iets wat door iemand regelrecht liegen werd genoemd, vond zij helemaal niet liegen, eerder ook een manier van rouwen. Toen ik op oudjaar een miskraam kreeg, een vroegmiskraam, maar toch, en dat vertelde zei ze me dat ik mocht zeggen dat het een kindje was en geen hoopje cellen. Ik bleef maar zeggen met tranen in mijn ogen: dat was nog geen kind, dat was echt nog geen kind. Jawel, zei ze, elke mens is zo begonnen. Uiteindelijk werd mijn wiebeltje gewoon wel mijn kind en het verdriet werd minder. De poging erop had ik er twee, kans op een tweeling en ik huilde tranen met tuiten, mijn wiebeltje moest daar zitten, niet die twee. Ook dat vond zij doodnormaal….

 

En eigenlijk wilde ik vooral kinderen van Gui, niemand dat erbij stil staat hoeveel pijn dat dat doet, dat ik nooit een kind meer samen met hem zal hebben.

 

Nu goed, de taart werd afgehaald en opgegeten met ondertussen zijn favoriete muziek op. Veel Nick Cave uiteraard. Het was geen triestige dag, wel een heel mooie dag.

 

 

 

Putje in, putje uit, hormonen, dromen, schrijven en bedankt! <3

Het is weer lang geleden dat ik schreef voor mijn blog, hè! Ik krijg nochtans veel positieve reacties en hoe langer hoe meer. Ik zou liegen als ik zei dat me dat niets zou doen. Mijn ijdelheid wordt er wel mee gestreeld.

 

Ondertussen schrijf ik ook officieel in bijberoep, dat wil nu zeggen dat ik er geld mee dreamsmag en kan verdienen. Ik was het een beetje beu, al dat gratis schrijven voor jan en alleman. Freelance schrijver, staat mooi, niet dan? Ghost writer? Tsja, het kan nu allemaal en er zijn wel wat projectjes…. De éne al wat groter dan de andere, dat is ook logisch. Het begon allemaal met een droom, of die ooit echt iets wordt, weet ik natuurlijk niet, maar goed, na al die gratis geschreven dingen, ga ik nu ook gewoon verder. Maar nu in opdracht van. En ook dat eigen boek, dat echt even on hold lig, wegens persoonlijke redenen, maar eender wat de uitkomst zal zijn van dat verhaal, ik ga het schrijven. Er zei me iemand dat een boek een happy end moest hebben. Ik vind van niet, zei ik. Dus eender welke richting het zal uitgaan, ik schrijf het gewoon. Ik twijfel nog tussen eigen beheer en een uitgever, beiden hebben zo hun voor en nadelen. Uitgever is zelf redelijk veel investeren, eigen beheer ook natuurlijk, maar minder. Uitgever is gratis reclame (enfin, dat zit ook mee in die investering natuurlijk), eigen beheer is echt wel alles zelf doen. Nu ja, ik vind dat schrijven fijn en zie verder later wel. Ik heb er al veel over opgezocht!

 

Ik heb weer even in de put gezeten, ik ben eerlijk. Ik had een eicelpick-up gehad, er was er maar één van normaal bevrucht. Dat was niet goed, dat is nogal logisch. Mijn ultieme droom blijft nog wel steeds mama worden, uiteraard. Ik kreeg wel een TP. Ik heb er amper over gesproken, maar twee weken geleden had ik heel veel pijn in mijn onderrug, ik was naar een optreden geweest. Kreeg daar enorm veel pijn in mijn onderrug, niet te houden zelfs. Misselijk geworden van de pijn, buiten op de grond gaan zitten omdat dat goed deed tegen de pijn, heel goed zelfs. Uiteindelijk naar de auto gekropen, letterlijk. Jong gastje zag me, was een jaar of 16, hij was bijna thuis. Is dan zijn ouders gaan halen, die me dan toch echt maar naar de spoed brachten. Ik had al 20 keer nee gezegd tegen iedereen, ze konden daar immers niets doen. Maar nu zei ik echt “ja”, ze vroegen me nog of ze iemand moesten bellen. Nee, zei ik, ik had al wel berichtjes naar mensen gestuurd die avond…  Dus ja…. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als die nacht op de spoed van Lier. Ik wist tijdens dat optreden al hoe laat het was, nu ja…. Ik zit dan zo elke keer wat in ontkenning, vertel er niet veel van. Een vroeg-miskraam, dat is toch hetzelfde als gewoon negatief testen, niet dan? Mijn psychologe vroeg me nadien wel wat ik wilde bewijzen met “nee” te antwoorden toen ze me vroegen iemand te bellen. Dat ik het alleen kan, zei ik. Waarom, vroeg ze? Omdat ik alleen voor dat kind ga, zei ik weer. Ik denk dat ze haar bedenkingen had, ik nu ook wel, haar vraag deed me nadenken, mijn antwoord ook, nog steeds.

 

Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar ik zeg het mezelf graag… Dan moet ik er niet aan denken dat ik weer een embryo kwijt ben. Dan is het gewoon weer niets geworden, denk ik dan. Is voor mij beter te dragen. Tsja, ik heb een grote kinderwens en ze lijkt enkel groter te worden. Ondertussen moest ik weer naar de “grote” dokter, die me een heel nieuw schema gaf. Het is weer een hele boterham. Hij zei me ook dat hij niet zeker is dat ik ooit kinderen zal hebben. Maar zoals iemand me afgelopen weekend zei, zolang hij nog mogelijkheden ziet, zijn die er toch nog? Ja, dat is het zeker, maar ik heb een week echt de put in gezeten, ik was ook ziek, heel ziek zelfs. Dus ja, ik kon en mocht in bed blijven liggen. Ik was daar best blij mee ergens, in zekere zin.

 

Mijn psychologe is dan weer blij dat ik zo dicht bij mijn gevoelens zit, dat ik kan wenen en in de put durf te gaan zitten, om er dan weer uit te komen. Want ik ben heel veerkrachtig, zegt ze, alleen zie ik dat zelf niet in. Toen ik haar gewoon een paar weken geleden zei “weet je, het leven is gewoon niet leuk, ook al wil iedereen dat wel heel graag.” zei ze terug “Het leven is inderdaad niet leuk.” Nu ben ik aan het schrijven over de vind-ik-leuk-maatschappij, want die twee heel eenvoudige zinnetjes die we elkaar zeiden, gaven me inspiratie. Het is best boeiend in hoeverre ik zie dat ik niet hou van deze vind-ik-leuk-maatschappij en aanhanger blijf van: blijf a.u.b. ook zeggen wat er tegenvalt, zodat niemand ongelukkig wordt. Want dat creëren we nu wel, facebook draagt daaraan bij. Ik ken mensen die zelfs zeggen dat je daar niets anders dan leuke dingen op mag zetten en geen problemen. Waarom vraag ik me dan af? Dat is het leven toch. Mensen zijn depressief en zetten een lachende foto op facebook. Facebook = fakebook, zeggen er ook velen, net om die reden. Ze hebben vaak gelijk.

 

Ik schrijf daar dus wel over, ook over miserie. Met deze blog, maar ook op mijn profiel en ik heb er ook geen problemen mee om eens iets te vernoemen in een groep of zo. Ik krijg vaak privé-berichten dat het anderen helpt, die vinden dat het niet kan, zetten het dan wel onder het bewuste bericht of zo. Toch krijg ik gelukkig meer positieve berichten dan negatieve. Maar dat ik reactie uitlok, is sowieso goed, denk ik dan: positief of negatief. Met negatieve feedback kan een mens trouwens ook veel, heel veel zelfs. De mooiste commentaar openbaar vond ik deze toch wel:

Geheel begrijpelijke boodschap. De kans is groot dat de groep die je niet begrijpt.

  1. Geen gevoel voor sympathie of empathie heeft.
  2. Zelf erg afhankelijk is geworden van likes.
  3. Het gewoon niet heeft gelezen.

 Het is jammer genoeg de trend. Een trend die moeilijk te doorbreken is. De social media kunnen velen niet loslaten omdat het streeft naar hun ideale wereldje.

Gezien worden en veel waarde hechten aan een ‘like’. The meaning of their life.

Mensen die hier minder gevoelig zijn zoals u, ik ook, zijn veel meer geneigd om echte real life contacten te behouden of onderhouden.

Immers (zo vind ik) heb je meer aan een handjevol echte geliefden (vrienden en/of familie) dan een grote groep vrienden (waar het de vraag is of ze echt zijn).

Allereerst mijn compliment. Je kwetsbaar opstellen wordt tegenwoordig vaak verward met ‘zwakheid’ terwijl ik het asocieer met ‘moedigheid’ en ‘sterke karakter’. Wie durft immers tegenwoordig openlijk te spreken over zijn of haar gebreken. Die groep is in de minderheid.

Hopelijk vindt u wat u zoek.

 

Dat was als antwoord op het bericht: “het is oké om alleen te zijn, soms, maar niet constant”

Het beschreef heel goed wat ik wilde meedelen. Maar dan in zijn persoonlijk woorden.

 

Maar ik krijg veel privé-berichtjes ook, heel veel zelfs, zeker nu ik een facebookpagina heb, dat mijn blog hen zo helpt. Omdat ik er zo open over schrijf, over de pijnlijke rouwprocessen, over het enigszins “anders” zijn. Over het in de put zitten en er weer uitkruipen, dat dat ook nodig is, soms in de put gaan zitten. Zolang je daardoor terug energie kan krijgen en je er niet in wentelt, is dat goed. Ik weet dat dat voor mij werkt, even dat doen, dan kan ik daarna weer verder. Daar niet aan toegeven werkt bij mij juist omgekeerd. Zoals ik zei zat ik in de put, dat was sinds zaterdag voorbij, denk ik, of vrijdag al. Ik weet het niet juist. Ik had gezegd tegen mijn thuisverpleegster: “ik word zot van al die rommel hier” Op uw gemakske opruimen, zei ze, maar u niet forceren. Ik deed het, ging natuurlijk wel over mijn grenzen, uiteraard. Maar het blonk hier. Energie, dus….

 

Ik wil hier ook niet te veel over zeggen, maar de laatste weken blijft mijn plusdochter hier ook heel vaak. Dat meisje heeft het psychisch heel moeilijk, dus dat weegt door. Daar schrijf ik dus niet over, heel bewust. Ik weet namelijk niet of ze dat zo leuk zou vinden als ze dat leest over 2 jaar of 5 jaar of….  Ik merk wel dat ik desnoods kruip voor haar. Dat dan wel weer. Nu ja, dat ze het zo moeilijk heeft, is heel normaal. Maar zoals ze zeggen: hoe vroeger psychische problemen beginnen, hoe beter ze er uit kunnen geraken. We leven op hoop en ze komt hier graag. Ik begrijp haar, zei ze laatst zelfs. Van mij mag ze ook ongelukkig zijn, wenen, kwaad zijn en volledig zichzelf zijn. Haar vader vond dat ook belangrijk, ik dus ook.

 

Ondertussen ben ik dus ook weer bezig met hormonen spuitinfertilityen: een bangelijke combinatie die niet te onderschatten is, maar ik voel me inderdaad weer goed. Omdat ik voel dat het me deugd doet er terug mee bezig te zijn. Mensen waren me aan het aanraden om een pauze te nemen, maar net omdat ik nu verder aan het gaan ben, voel ik me ook weer beter. Ik ben weer bezig aan mijn grootste droom. Mijn moeder zei dat ik mijn eigen lichaam kapot maak. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar waarschijnlijk begrijp je dat ook enkel als je echt geen kinderen kan krijgen anders en dat het volgens mij een natuurlijk instinct is om kinderen te willen krijgen. Nu ja, mensen rondom mij zijn gestopt met te zeggen “uw tijd komt nog wel” en anderen consoorten, terwijl ik al heel jong wist dat ik er geen kon krijgen, zelfs met traject en dat meestal ongepast vond en het zelfs pijn deed, hoe goed bedoeld ook. Ze zijn gestopt, nu zeggen ze niets meer, dat doet ook wel pijn, maar ja… Ik ben misschien nooit content, ik weet dat ze doorgaans niet meer weten wat zeggen. Dat dan juist wel zeggen, is nochtans ook heel helend. Gewoon zeggen dat je niet weet wat zeggen. Gek eigenlijk, dat men niet beseft dat dat juist goed doet om dat te zeggen in zo een geval. Maar het is zwaar, iedereen waarschuwde me vooral voor de psychische belasting van die hormoonbehandeling, maar ik vind dat ik vooral last heb van de lichamelijke belasting.

 

Nu binnenkort kan ik ook echt weer aan het werk kan enzo, ga ik ook weer terug echt dingen om handen hebben, buiten komen. Een mens heeft dat nodig, dagen alleen zitten, daar wordt een mens zot van. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben nog steeds beperkt in mijn doen en laten, maar het gaat beter en beter, komt goed.

 

Ik heb mijn projectjes, mijn eigen projectjes en ik ga in overleg over wat ik voor kinderwens Vlaanderen kan doen. Ik wil verdorie echt terug dingen doen…. Echt doen…. Hoe langer je thuis zit en hoe minder je kan, hoe minder je ook zin hebt om iets te doen. Als je gaat werken, kuis je veel meer dan thuis te zitten. Dat is dus doodnormaal…. Dat heeft met energie te maken en ze noemen dat ook een bore-out. Dezelfde kenmerken als een burn-out, maar dan van verveling. Activiteit geeft gek genoeg energie. Mensen vinden dat vreemd als ik dat zeg, behalve -weer- diegenen die het zelf kennen of mijn gezinshelpster bijvoorbeeld. Die zegt dat ze dat overal ziet.

 

Ik heb ervoor gekozen met nu goed te laten opvolgen: psychologe (is nu ook min of meer verplicht bij ferti-traject, net omdat het emotioneel zwaar is), ik ga terug naar mijn psychiater enzo voort enzo verder. De thuisverpleging smijt ik buiten nadat de hechtingen uit mijn lijf zijn, ze zijn akkoord. En als het niet gaat, weet ik ze wel te vinden. Lukt wel, denk ik dan. Waarom zou het niet zijn? Ge zijt wel een plantrekker, hè, zei ze….. Na vijf jaren alleen wonen, zou het vreemd zijn dat niet te zijn. Ik zou dan ook niet meer alleen wonen, denk ik.

 

Nee, ik zat weer even in de put, ik kroop eruit! Ik krijg af en toe negatieve feedback over mijn schrijven, maar veel meer positieve. Echte bedankingen, die ik koester, echt koester, zeker als die hele privé-berichten ook uit het hart geschreven zijn….

 

Ik koester die, ik koester die echt… Dus doe maar gerust verder…. Echt waar. Heb geen schrik, ik ontvang ze graag.  Ik heb lang verlangd naar feedback, maar kreeg het amper, nu krijg ik het meer en meer, bedankt allemaal, echt waar. Ik leek zo voor niemand iets te betekenen, ik ben blij dat mijn facebookpagina daarin geholpen heeft. Het gaf me ook veel meer lezers. Onderschat nooit de impact van sociale media, positief en negatief, maar ze zijn ze.

feedback

 

Ik leerde ook een echte les: echte vrienden blijven, ze blijven echt. Ik heb een periode echt mensen weggeduwd, nadat Gui stierf, pas na de dood van Amber zocht ik ze allemaal weer op. En eigenlijk hebben ze me allemaal weer met open armen ontvangen. Ik heb veel vrienden, echt heel veel. Wij lopen elkaars deur niet plat, maar als we elkaar nodig hebben, zijn we er wel voor elkaar. Love it.

 

Op facebook heeft mijn pagina ondertussen meer dan 700 vind ik leuks en nog meer volgers en dat doet deugd, dat doet echt deugd. Dus ik ga naarstig verder, met mijn schrijven: met mijn schrijvende missies, zeg ik soms….

 

Dat doet me goed voelen, bedankt, echt waar!

Hoe het met me gaat? Ik voel enorm veel pijn, zo gaat het met mij, maar dat is oké!

Hoe gaat het met je?

Die vraag krijg ik de laatste tijd veel…

Laat me even nagaan…

Mijn grootvader stierf in oktober, 10 dagen erna had ik een auto-ongeluk. Dat mijn auto een totaal verlies was, was spijtig, maar niet zo erg. Ik kwam er levend uit, dat kon Gui niet zeggen. Ik kwam er evenwel niet zonder kleerscheuren af. Onverantwoord om alleen thuis te zitten, dat vond iedereen die me hier zag liggen! Ik mocht mijn bed niet alleen uit, na een tijdje dan maar een rolstoel: als ik dan flauwviel, was het ten minste in de stoel en niet op de grond. Een klein onnozel breukje in mijn voet, hersenschudding, whiplash van de rug en van de nek, kneuzingen van kop tot teen waardoor ik ook niet met krukken kon gaan… Eens ik min of meer genezen verklaard was, deed mijn voet meer en meer pijn: meer bepaald mijn enkel. Nu deed die daarvoor ook al pijn, maar dit was echt niet normaal. Naar een orthopedist geweest, echo en RX linkervoet. Ondertussen ben ik geopereerd, mijn voeten hing langs de buitenkant nog met één ligament vast en ook daar zat al een scheur in en was helemaal ontstoken. Bleek dat ook mijn enkelgewricht niet meer juist stond, dus heeft hij dat ook nog terug in de juiste positie gezet, ik heb een interne brace gekregen, geen flauw idee wat dat is eigenlijk. Ik ga dat eens moeten opzoeken. Nu heb ik waarschijnlijk ook nog steeds een whiplash die nog niet weg is: elke dag barstende hoofdpijn, nog steeds geen fel licht kunnen verdragen en blijvende pijn natuurlijk. Ik kwam er levend uit, ja, en iedereen zegt me dat het zo sterk is dat ik dat zo kan bekijken. Wel ja, ik verloor al wat volk in het verkeer, dus ja: dat leert je wel relativeren. Facebook is mijn vriend geworden intussen, zo zalig in tijden van eenzaamheid, want niet zelfstandig buiten kunnen komen en dan alleen wonen geeft wel eenzaamheid, neem het van me aan. Nu goed, de dokter zal mijn rug ook controleren als ik terug wat meer op de been ben, letterlijk dan.

 

Dus ja, mijn grootvader stierf, een kameraad die wat verder stond, maar ook Amber: mijn beste maatje na Gui. De twee mensen die me echt door en door kenden, echt ook alles wisten en die me mezelf lieten zijn zonder (ver)oordelen, zijn er niet meer…. Ik begin weer te huilen, want dat doet pijn, dat doet echt pijn. Amber stierf op 25 november…. Ik heb al zo vaak gehuild om haar, dat is oké, dat mag. Ik dacht altijd dat ik twee onvoorwaardelijke vriendschappen had. De éne kende ik al sinds de eerste kleuterklas, dat bleek niet zo, al blijft mijn deur open staan, sowieso, want ik mis ze ook wel natuurlijk. Afstand kan misschien ook wel goed zijn om dan terug samen te komen? Ik weet het niet. De andere was Amber, ik kende ze 10 jaar of zo, ik weet het niet juist, doet er ook niet toe, maar ik kon ze alles vertellen en zij mij, ik heb zeer kostbare herinneringen aan haar, die neemt niemand me ooit af. De laatste week dat we samen waren, was zo intens, we waren gewoon bij elkaar, deden niet speciaals, maar konden gewoon samen zijn, zonder iets te zeggen, samen eens lachen en samen eens huilen, omdat we ook beiden wisten dat we dat over X aantal tijd niet meer konden. Stille tranen waren er toen ook, bij allebei, maar ze mochten er zijn. Ze was zo blij dat ik voor haar stoofvlees met friet maakte. In oktober zou ik terug een week naar haar gaan, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Half november stuurde ze me een berichtje dat ze me nog zo graag wilde zien voor ze ging en dat ze hoopte dat ik er snel kon raken.

ambervoorschirft

Op 20 november zat ik bij pijn psychiater, niet dat ik psychisch in de knoop zat, al voelde dat wel zo, maar ze liet me wenen, ze liet me zeggen dat ik naar Amber wilde. Ze schreef een soort voorschrift, ik moest er een foto van trekken: op doktersvoorschrift erbij zetten en op facebook plaatsen. Er stond gewoon op: “wie wil met mij (tegen vergoeding) naar Utrecht rijden?” Amber was meteen akkoord, vervoer kwam in orde, door haar vrienden eigenlijk, niemand wilde Amber dat afnemen, ze wilde het zo graag en ik ook, heel hard zelfs. Dat was gepland voor 27 november. Ik had de gezinszorg vol-au-vent laten meenemen omdat ze dat zo graag at, wat kon ik anders nog meenemen dan iets dat ze heel graag at en niet in Nederland kenden? Twee dagen daarvoor, het was de dag dat ik mijn nieuwe auto kocht, kreeg ik een bericht: Amber was dood. Ik ging die avond naar een optreden van Guido Belcanto.

 

Ik schreef nadien aan hem:

Beste Guido,

Ik was vanavond in Lier, weet je ook. Maar goed, wat ik eigenlijk nog wilde zeggen. Ik ben daar toegekomen, eigenlijk helemaal van slag, ik had ongeveer 2 à 3 uur daarvoor te horen gekregen dat een goede vriendin van me overleden was. Ik ben zo een beetje afgestapt van de benamingen “beste vrienden”, ik zeg meestal gewoon goede vrienden. Eigenlijk verdient ze de titel wel van één van de beste op zijn minst. Nu goed, ik wist dat het zat aan te komen, maar toch…. letterlijk hartpijn, zeg ik dan.

Mijn moeder zei nog: ge gaat nu toch niet naar diene Guido Belcanto gaan vanavond. Ik zei “tsja, anders zit ik hier ook maar tussen vier muren” en ja, ik ging toch. Mijn moeder had schrik omdat ik emotioneel was en ik eigenlijk pas echt met de auto ging rijden de eerste keer na mijn accident. Ik begrijp dat wel en zo zijn moeders….

Ik heb dan eerst rond gereden en rond gereden, geen parkeerplaats vinden, uiteindelijk een plaatstke tegengekomen, nog een kwartier stappen met een gebroken voetbeentje, dat deed eigenlijk heel veel pijn… Och ja, ik kwam daar met tranen in mijn ogen binnen van de lichamelijke en de emotionele pijn, vooral van dat laatste, denk ik.

Ik moet eerlijk zijn, de eerste helft…. Vraag me niet wat je gezongen hebt, ik zat in een waas en probeerde vooral niet te wenen. Ik dacht zelfs op een gegeven moment: ik ga de zaal uit, wat zit ik hier te doen…. ik zat ook constant op mijn GSM te kijken, doe ik anders niet eens… tot: Manu….

Ík weet eigenlijk niet hoe dat komt, ik weet ook echt niet waarom, maar al vanaf ik de eerste keer dat liedje hoorde, ik was 18, want ik kreeg die cd voor mijn 18de verjaardag. Ik zat toen op de PAAZ, ik hoorde dat toen en drukte al op repeat, repeat en nog eens repeat. Ik bleef het lang gebruiken als het liedje om tot rust te komen. Vroeger vooral door de woorden “doe niet dwaas”, denk ik, vermoed ik, ik weet het soms zelf ook niet goed….

Ik leerde dan ook de originele versie kennen. Ik was graag naar renaud geweest laatst in Vorst, had zelfs een kaart, maar ja, stom accident, ben er niet geraakt. Nu ga ik wel naar Renaud in Lille, dat komt eigenlijk door u dat ik die muziek heb leren kennen. Ik ben er wel blij mee, die man heeft inderdaad prachtige liedjes.

Goed, ik dwaal af…. ik hoorde Manu en weer had ik het: ik voelde een rust over me heen komen, een zekere troost enigzins, ik deed mijn ogen toe en liet het goed doordringen, tot in elk vezeltje van mijn lijf. Die helende werking die ik vroeger zo zocht en ook vond in uw liedjes was daar weer. Ik had het misschien niet meer zo nodig gehad de laatste jaren (hoewel…), maar nu voelde ik het…. net als vroeger… De tranen rolden over mijn wangen, geluidloos, maar ik was plots tevreden. Nee, tevreden is niet het juist woord, ik voelde me echt getroost en een beetje geheeld. Ja, heel hard zelfs…

Vanaf toen was ik wel mee, heb ik het hele optreden eigenlijk wel genoten. Ik voel nog steeds de moeheid achter mijn ogen van het vele huilen vandaag, maar ik voel me getroost, door jou, door dat éne liedje…

En eigenlijk wil ik zeggen: chapeau, dat je dat effect na al die jaren nog steeds blijkt te hebben bij mij en vooral: Dank u! Heel erg bedankt!

Heel veel liefs, enorm veel liefs en dank u!

Ik meen er elk woord van…. Nog steeds….  Het leven gaat verder….familiale problemen, deed me wankelen, deed me twijfelen, deed me heel veel pijn…. Maar ik zou verder gaan, ik begin terug met de volgende rond IUI (intra-uteriene Inseminatie) veel problemen: blaasinfectie, keelontsteking, oorontsteking, bronchitis en sinusitis. Maar ik had hem: de + op een zwangerschapstest. Ik test normaal niet voor bloedname, maar dit was raak, ik voelde het. Misschien nog het meest aan mijn borsten…. Twee dagen later ging ik pas voor bloedname, die draaide even negatief uit en was een enorme domper: op 1 januari begon de bloeding pas echt. Volgens ferti-arts wijst alles op een miskraam….

 

Och, het was nog geen kind zei ik tegen mezelf, het was nog geen kind, het was echt nog geen kind.

Ondertussen ging ik sinds december naar de psychologe, ik ging vroeger ook al bij haar. Ik zei dat ik alles wegrationaliseerde en maar bezig wilde blijven. Ze zei dat ze dat ook merkte…  Ík bleef zeggen dat het nog geen kind was, zij bleef zeggen dat het oké was om te zeggen dat ik een kindje kwijt was, mijn kindje… Ik bleef zeggen dat het geen kind was, ik bezag het ergens ook positief: ik kon zwanger raken, die fertiliteitsarts in het vorige centrum zei immers dat hij het geen kans op slagen zou geven. Ik kwam ondertussen zelfs met mijn verhaal in de Dag Allemaal, zo gek allemaal. Ik kwam trouwens ook met een schrijfsel in de Visie, maar dan over kwetsbaarheid en herstel in de psychiatrie. Op beiden kreeg ik veel positieve reacties…. Ik ging dus ook verder met mijn twee missies, al schrijvend, al is het minder dan daarvoor.

 

Mijn boek begint vorm te krijgen, maar miserie zorgt voor een writersblock, op de blog zullen jullie dat al wel gemerkt hebben.

 

Nu goed, ik deed maar verder en verder, ik was doodop. Echt doodop. Mijn psychologe was kwaad op me omdat ik naar het Rode Kruis ging om bloed te doneren en me in de databank te laten zetten voor stamceldonor. Ze vroegen naar mijn motivatie: mijn nicht leeft er nog door. Dat was alles wat ik zei. Beste motivatie dat er is, zei die arts. Wilde ik dat nu allemaal doen door al die sterfgevallen.

 

Nu goed, mijn psychologe zei dat ze blij was dat ik geopereerd werd, dan moest ik verplicht rust nemen, ik zou niet anders kunnen. Ik ben eigenlijk inderdaad heel blij dat ik geopereerd werd. Ik hou me terug bezig met wat ik graag doe, me verdiepen in spiritualiteit. Ik vond het boeddhisme terug en het laten zijn. Ik vind weer rust, kan terug slapen zonder medicatie, maar met slaapmeditatie.

 

Mijn psychologe is blij dat ik nu echt verdriet voel, voor mijn grootvader, voor Amber, voor die kameraad, voor mijn kindje, die ik plots wiebeltje noemde. Ik heb geen flauw idee vanwaar ik met wiebeltje kwam. De volgende IUI had ik twee eicellen, ik wilde die niet, ik wilde mijn wiebeltje, het was toen dat ik de eerste keer besefte dat ik echt mijn kindje kwijt was. Hetgeen wat van me verlangd werd, gebeurde: ik huilde omdat ik een miskraam had gehad, de eerste keer…. Mijn psychologe zei: dat doet pijn, hè. Ja, zei ik haar. Dat is goed, zei ze dan.

 

Ik weet dat. Ik ben de koningin van voelen en te laten zijn, maar dit zijn gewoon te veel pijnlijke dingen samen, dat weet ik, daarom dat ik naar haar ging. Na dat auto-ongeluk heb ik zo veel verdriet gehad om Gui, het drong precies niet door dat mijn grootvader gestorven was. Het was pas; net voor die operatie, dat ik naar mijn grootmoeder ging en ik samen met haar in fotoalbums aan het kijken was, ik daarna met tranen naar huis reed. Mijn grootvader, mijn grote held was er niet meer. De man die met me naar de carwash ging als kind, gewoon omdat ik dat zo graag deed. De man die op mijn eerste appartement veel repareerde, de man die altijd klaar voor me stond en me kwam halen als ik beland was in de middle of nowhere. De enige man van mijn hele familie waar ik echt op heb kunnen rekenen, die was ik kwijt. En ik was Amber kwijt en Gui ook nog steeds en mijn kleine wiebeltje… en al die vorigen, een continu rouwproces sinds mijn 17de noemde mijn psychologe het… allemaal sterretjes…

Ik heb het nooit echt zo gehad voor Stan Van Samang, maar een ster….

 

Ik huilde tranen met tuiten de volgende keer bij mijn psychologe, ze zei dat ze me voelde, de eerste keer sinds ik bij haar kwam, ik zei haar dat ik die twee eicellen niet kwijt wilde, niet nog eens. Ze blijft zeggen dat ik vol verdriet zit, dat ik ervoor op de vlucht was, maar dat ik begonnen was met erbij stil te staan.

 

Maar ik ben een cursus fotografie beginnen te volgen, mijn grootvader deed dat ook graag, heel graag. Ik heb zijn fototoestel en lenzen en statief. Dat was het enige wat ik eigenlijk echt wilde van hem: het staat als een schat in mij kast… ik durf er amper aan te komen….

 

Verdriet dus, ja, ik zit vol verdriet en dat doet pijn, maar dat mag, dat is goed zo. Zo kan ik het echt heel hard vastnemen, het intens voelen en weer helen. Ik denk niet, maar ik hoop wel dat ik ooit terug een partner als Gui tegen kom en een vriend(in) als Amber, maar die zijn zeldzaam. Ik ben mama van twee, zeggen ze me nu, ik wil mama zijn van drie nu: waarbij de jongste twee engelenbrusjes heeft die over hem of haar zullen waken. Ik twijfel nu tussen twee namen: Rune en Melle, twee namen die zowel bij een meisje als bij een jongen kunnen…. Maar om de één of andere reden blijf ik denken dat ik een jongen zal krijgen…. Ik wil blijven hopen: De laatste ronde IUI, daarna IVF… pfffff….

 

Verdriet dus, dat dus…. Het komt meer en meer los, door die verplichte rust, mijn psychologe had gelijk… Ik neem ook terug de tijd om de dingen te doen die IK graag doe, al heb ik er wel een week voor halfziek in bed moeten liggen: oververmoeid waarschijnlijk….

stef
Stef Jannsens, uit de tentoonstelling “een wensvader bekent”, nog tot 10 februariu te bewonderen in de kruierie te Balen.

 

Ik hoop dat ik nu snel weer kan schrijven, niet omdat het moet, maar omdat ik het graag doe!

(Oh ja, dit is geschreven, zoals mijn gedachten gingen…. Letterlijk opschrijven wat er in mijn gedachten kwam

Ik weet het, jullie hebben echt lang niet van me gehoord. Daar zijn redenen voor, ik heb veel besproken en ben uiteindelijk wel tot een besluit gekomen. Die dingen hadden met de blog te maken, uiteindelijk kreeg ik vanuit het bloggerswereldje, zelfs van een psychologe en een psychiater (die mijn blog ook volgen), van vrienden ook (maar die zijn sowieso minder objectief) te horen dat ik vooral moest verder moest doen…. Ik ben fan van Guido Belcanto, iemand die ik ken en daar ook fan van is, zei zelfs: jij doet met je blog wat hij doet met zijn liedjes: onfortuinlijken een stem geven, grotendeels uit eigen ervaring of ervaring bij vrienden, sowieso…. Anders kan je er ook moeilijk over mee spreken! Dat is logisch. En ja, dat is persoonlijk, sowieso dus, en ik schrijf persoonlijk, maar ik heb nog nooit dingen geschreven waar anderen aanstoot aan kunnen nemen. Ik mag mijn grote droom niet vaarwel zeggen. “Je hebt destijds gekozen om voor jezelf te kiezen, eindelijk! Je deed dat, je voelde je nooit zo goed. Waarom zou je dat nu veranderen?” Dat zei iemand, ik dacht: ze heeft gelijk…. Gisteren praatte ik er nog met iemand over, tot een heel diep niveau en ook die persoon zei: laat u niet tegen houden. Want dat is gebeurd, daarom schreef ik lang niet meer. Ja, voor het kinderwensmagazine, dat wordt nu eenmaal verwacht….

 

Maar verdere update dus: Ik had een verkeersongeval. Ik ben redelijk lang buiten strijd geweest. Ik heb bijna twee maanden in mijn huisje in een ziekenhuisbed gelegen. En als ik dan toch iets deed, moest ik het de volgende dag uiteraard dubbel zo hard bekopen, ik had een redelijk zware hersenschudding. Eigenlijk had ik daar het meeste last van, een klein breukske in mijn voet, maar ook overal kneuzingen. Mijn polsen hadden bv ook een heel harde slag gehad, die hebben heel lang pijn gedaan (en doen soms nog heel hard pijn), ik kon daardoor zelfs niets met krukken gaan: ik zakte regelmatig door mijn polsen. Ik viel ook constant flauw: de rolstoel werd dus veel meer gebruikt dan de krukken. Ik kreeg thuisverpleging, familiehulp en kiné aan huis. Die kiné in het begin voor mijn pijnlijke spieren enzo (warmtecompressen: echt, dat doet zo een deugd!!!), daarna voor revalidatie van dat breukje (dat er nu nog blijkt te zitten, och ja…..)

 

Door dat verkeersongval is er ook het één en ander in het water gevallen. Mijn plusdochter (de dochter van mijn overleden vriend) zou heel de herfstvakantie komen slapen. Vooral ook om haar tante wat te ontlasten, die heeft kanker en krijgt door dat meisje amper rust. Dat kind heeft enorme verlatingsangst, een hechtingsstoornis en ja tegenwoordig ook paniekaanvallen. Als men haar geschiedenis kent, zegt iedereen: dat is ook heel normaal. Ik had daar echt naar uitgekeken, dat meisje zelf ook, ik had vanalles gepland: buiten huis, in huis…. Ik ben na haar tante één van de weinigen die ze vertrouwt. Op zich wordt er nu ook veel besproken zodat ik eventueel voogd en/of pleegouder kan worden als de tante het niet meer kan. Iedereen zegt dat ze dan echt het beste bij mij gaat zitten. Nu ja, ik hoop vooral dat haar tante kan genezen en dat het niet nodig is, maar heel stiekem dacht ik ook al: dan ga ik toch nog een kind van hem rondlopen hebben.

 

Maar wat ik ook heel erg vind, ik heb geen afscheid kunnen nemen van mijn beste maatje. Ze had kanker, zware kanker en ze was nog veel te jong. Ze heeft heel hard afgezien en in oktober zou ik ook een week naar haar gaan, maar dat viel dus ook in het water. Dat was jammer, heel jammer. Ze woonde niet bij de deur, 150 km hier vandaan. Toen ik eindelijk terug wat meer op de been was, hadden we een datum geprikt, er was vervoer geregeld, maar ze stief 2 dagen eerder. Die avond ging ik naar een optreden van Guido Belcanto, ik ben toen echt goed opgevangen door de mensen die ik daar ken, echt waar, dat mag gezegd worden. En op een gegeven moment zei iemand van hen: ik denk eigenlijk dat je het erger vindt dat die zondag niet meer gehaald is, dan dat ze nu dood is. Ik dacht dat ook, denk dat nog steeds. Ik wist dat ze ging sterven, sowieso, maar ik had ze zo graag nog geknuffeld, zoals we elke keer deden als we elkaar zagen. Ik heb lang problemen gehad met mensen die me wilden knuffelen, zij heeft me geleerd dat elkaar stevig knuffelen juist ook heel veilig kan voelen, dus dat wilde ik zo graag nog gedaan hebben. Maar ja, ik ben wel naar de begrafenis geweest. Ik moet zeggen: een begrafenis in Nederland: veel mooier, veel persoonlijker en vooral: ieder is zichzelf…. Geen “regeltjes” van stijf in het pak bij wijze van spreken. Het was de mooiste begrafenis die ik ooit meegemaakt heb en het feit dat er een foto vooraan was die ik nog getrokken had, was ergens een troost. Het is ook een mooie foto, heel spontaan, ze wist niet dat ik die trok. Ik weet nog dat ze half verontwaardigd was omdat ik die trok, maar daarna zei ze zelf wel dat die mooi was. Dat was die zeker ook. Ik zou bijna zeggen: ik wil ook zo een begrafenis, echt waar! Ondertussen ben ik met verschillende vrienden van haar vrienden op fb, ook met haar zus en echt waar: mij doet dat goed. Ik kreeg zelfs een kerstkaartje van haar familie, dat deed vooral veel deugd, zeker omdat erin stond dat ik echt een goede vriendin was, ze bedankten me daar zelfs voor. En ook haar andere vrienden zeiden dat, op de begrafenis, maar ook via fb. Ze kenden me allemaal, terwijl de meesten me nooit eerder zagen.  Ik mis ze, heel hard zelfs…. Hieronder Nick Cave, een liedje uit zijn laatste album. Nick Cave had voor mij en Amber een speciale betekenis…. Zijn laatste album, gemaakt na de dood van zijn zoon is een duidelijk rouw-album. Ongelooflijk hoeveel steun ik daar nu uithaal.  Ik zei toen dat ik spijt had dat het niet was uitgekomen toen Gui gestorven was, maar voor Amber kwam het wel op tijd…

Mijn grootvader stierf ook, nog voor dat ongeluk, ik heb er kort iets van gezegd. En dan denk ik, iedereen geeft me ook gelijk, dat hij stierf is rechtvaardig, die vriendin niet. Wil dat zeggen dat ik het niet erg vind dat mijn grootvader stierf, nee bijlange niet. Maar om eerlijk te zijn, het verdriet om die vriendin is echt veel hoger, ook omdat ik haar echt alles kon zeggen, maar dan ook alles. Ze oordeelde nooit en veroordelen deed ze al helemaal niet. Ze heeft me ooit een kaartje gestuurd waarin ze zei waarvoor ze mij allemaal dankbaar was. Ik weet nog dat ze vaak zei dat ze het meest dankbaar was over het feit dat ik haar leerde dat een ruzie niet het einde van een vriendschap moest betekenen. Tot dan had zij kennelijk altijd die ervaring gehad. Ik weet dat ik ook schrok toen, die eerste keer. Ik weet zelfs niet meer over wat het ging, maar ik was om de één of andere reden kwaad op haar en zei dat en zij had meteen iets van “als ik dat dan toch verkeerd doe, waarom verwijder je me dan niet uit fb en uit uw telefoon en…” Ik zeg het: ik weet niet meer waarover het ging, ik weet ook niet meer hoe ze het juist zei, maar daar kwam het op neer en dat ik meteen zei van: waarom zou ik dat doen? Het is toch niet omdat ik zeg dat ik dat niet leuk vind van wat je doet, dat ik geen vrienden meer wil zijn. En dat dat juist het fijne van vriendschap is, dat er dingen kunnen uitgepraat worden. Ze zweeg toen, een paar dagen en toen sprak ze me terug aan, hebben we er echt over gepraat en was het weer oké. Als ik nu terugkijk op onze vriendschap, wij maakten best veel ruzie, al waren we beiden meer gekalmeerd tegen het einde toe. Ook al was onze mening niet altijd hetzelfde, van ons konden die perfect naast elkaar staan, zonder daar ruzie over te hebben of er zelfs over te discussiëren. Wij hadden dan allebei iets van “ok, dat mag! Je denkt sus en ik zo, geen probleem!” En dat mag zeker.  Ze heeft dat meermaals gezegd, dat ik haar geleerd heb dat ruzie bij vriendschap kan en mag horen, maar dat dingen wel kunnen uitgepraat worden. Ik wil dan zoiets meteen uitpraten, zij wilde dat eerst laten rusten. Mensen zitten nu eenmaal verschillend in elkaar. Die vriendschap zou ik bijna onvoorwaardelijk durven noemen. Dat was echt van: oké, ruzie, maar dat komt wel weer goed. Haar zus zei laatst dat dat juist het teken was dat we échte vrienden waren en eigenlijk is dat ook zo. Maar ik zeg het vaak: ik ben mijn beste maatje kwijt: wééral….

 

Goed, het leven gaat verder, zoals iedereen zegt: ik heb een rotjaar gehad. Goh, niet heel het jaar, maar de tweede helft was een echt rot. Maar goed, we zijn 2017 nu, ik zou heel kort zwanger geweest zijn zelfs, eindelijk, maar dat werd een vroeg-miskraam. Ik verschiet ervan hoe ik dat vooral heel positief opvat. Afgelopen zomer zei een fertiliteitsarts me nog dat ik nooit zwanger zou raken, want mijn eicellen raakten niet gestimuleerd. Ik ging voor een tweede opinie en ze zouden daar eerst mijn hormonen meer in balans brengen. Ik had een droomstimulatie, een droominseminatie en ik had zelfs een plus op een test. De ferti-dokter is heel unaniem: er is kort iets geweest en eigenlijk stemt me dat hoopvol. Zo veel mensen zeggen dat ik dat zo nuchter en realistisch bekijk, die hele kinderwens en dat hele traject. Mensen die er ook echt over praten met mij. Tsja, misschien krijg ik nooit een kind, maar ik heb een plan b klaar voor als het niet zou lukken. Ik haal alles uit de kast, mijn voedingspatroon is aangepast, ik doe accupunctuur, alle mogelijke vitaminen, geen alcohol meer, zo weinig mogelijk medicatie…. Ik wil mezelf niet verwijten dat ik niet alles gedaan heb…. Dat wil ik niet, dat wil ik echt niet…. We blijven ervoor gaan, hoe moeilijk het ook is.

 

In dat kader zal er ook een boek uitkomen, in mei van dit jaar, over mijn weg naar alleenstaande ouderschap met steun van Kinderwens Vlaanderen en als integratieproef voor mijn opleiding kinderwensconsulente.  Over de vragen die je hebt, over mogelijke steun of juist tegenkantingen, over het grotendeels alleen dragen, over vragen waar je mee zit, zoals ik nu tegen de fertiliteitsarst zei dat ik daarvoor daar ook al aan gedacht had, maar dat ik met dat auto-ongeluk heel hard had: hoe zou ik dat met een kind moeten gedaan hebben?, over die dingen allemaal. Volgens de fertiliteitsarts is daar echt nood aan, omdat alles wat ik voel, me afvraag en meemaak, iedere BAM in spe heeft. Dat ik alles op zich nog heel nuchter kan bekijken, maar dat er veel vrouwen echt nood aan zo een boek hebben en die dingen veel minder nuchter bekijken. En soms denk ik dat: tsja, nuchter bekijken, soms zit ik hier ook te wenen omdat ik besef dat ik het misschien nooit zal hebben…. Een levend kindje…. Maar dat doen we dan, we laten dat toe en ik verstop dat ook niet (heel bewust, dat is ook een missie, het leven is geen vind-ik-leuk-dingetje) en dan ga ik weer verder…. Af en toe is dat nodig hoorde ik van een andere wensouder die een ook een lang traject had en pas na jaren echt een kind had. Soms is het nodig om efkes diep de put in te gaan om het juist vol te kunnen houden, want dan kan je er weer met volle moed tegen aan gaan. Ik geloof dat wel, ik ervaar het ook.

 

Ik loop ook bijna drie jaar rond met een gezwollen en pijnlijke enkel. Er is een ligament weg (dat is dus afgescheurd en ergens opgerold), een ander is aan het scheuren en een ander serieus ontstoken. 11 januari moet ik terug naar de sportarts, we zien wel wat die zegt. Dat is ofwel een operatie (maar dat wil ik niet echt) of zeer langdurige kiné. We zullen maar afwachten wat hij zegt. Dat ik daar zo lang mee gewacht heb, is eigenlijk omdat mijn huisarts het altijd weet aan andere banale dingen. Op de duur had ik iets van: dat kan niet meer, daar is iets anders aan de hand. Een psychiater zei dan: “ga eens naar een sportarts toen ze die voet bekeek”.  Tsja…. Deed ik dus…. Nu zegt iedereen: amai, dat moet nogal pijn doen. Uiteraard, dat doet heel veel pijn ja.

 

Nu ja, we zijn 2017 ondertussen, ik hoop op een beter jaar dan het vorige jaar, maar ik heb er vertrouwen in. Ik heb sinds gisteren terug wat rust gevonden, eindelijk, dat heb ik sinds dat auto-ongeluk niet meer gehad. 2017 wordt mijn jaar, voilà

2017

 

Ook wens ik jullie een heel mooi 2017 toe, uiteraard….

Ik zou willen schrijven vandaag

Ik zou willen schrijven vandaag, maar ik weet niet goed over wat.

Ik zou kunnen schrijven over de aanslagen in Parijs en wat het met me doet, want ik blijf er ook niet onbewogen bij. Niet zo zeer angst voel ik, wel veel kwaadheid. Dat die IS hun apocalyps willen, die mannen zijn gewoon goed zot. Nee, ik ga het niet over de IS hebben, daar praten de laatste dagen al genoeg mensen over. Wel wil ik er één ding over kwijt, die vluchtelingen maken dit al 5 jaar mee, viseer hen nu niet. Oké, dit is Rudy Vranckx wat nagepraat, maar ik meen er elke woord van.

ZomanZovrouwMaar over wat ga ik het dan wel hebben? Misschien over mijn gesprek bij Hotel Hungaria volgende week. Jaja, om daar redactiewerk te doen. Iets helemaal ander dan psychiatrisch verpleegkundige, maar iets waar ik wel zin in heb. Hotel Hungaria, daar zit Jeroen Meus en Jani Kazadingeskes. T Is voor op de redactie van Jani. Maar ja, buiten het feit dat ik kan zeggen dat ik daar stress voor heb, kan ik daar ook niet veel van zeggen. Voor de zekerheid ook een gesprek bij t psychiatrisch centrum van Kortenberg. Maar k hoop toch eerder op t eerste. Wat ik nu doe was sowieso maar tijdelijk en ik voel dat ik eigenlijk weg wil uit dat verpleegkundige… Ik wil me meer gaan ontplooien, meer uitdaging, meer mijn ding doen. Pas op, ik heb op mijn 18de heel bewust voor verpleegkunde gekozen. Hoewel, psychologie wilde ik toen ook heel graag gaan doen, dus ben ik maar psychiatrisch verpleegkundige geworden. De twee zo een beetje in één. Maar ik denk toch dat het niet zo fel iets voor mij is, zwaar werk ook, heel zwaar werk. Onderbemand werken en dan nog vroeges, lates en nachten door elkaar, nee dan wil ik liever een 9-to-5 job. Ik wil sowieso iets doen met mijn schrijven en met opzoekingswerk en analyseren. Dat sprak me trouwens ook aan in psychologie, dat onderzoeken en analyseren. Onderzoekspsychologe, maar dan moet ik weer gaan studeren. Neenee, redactiewerk ijkt me heel boeiend.

Waar zou ik nog over kunnen schrijven? Sinterklaas is terug in t land en ook al ben ik 31: ik kijk telkens weer uit naar zijn sinterklaasblogkomst. Er hangt dan een fijne sfeer vind ik, en al die kindjes die vol ontzag naar de goedheilige man opkijken. Een periode waarin kinderlijke onschuld centraal staat. Ik las op facebook dat een kindje aan zijn mama vroeg of Sinterklaas geen schrik heeft als hij met zijn boot langs Frankrijk heen terug naar huis moet in december. Dat is zo mooi eigenlijk en ook zo vol onschuld. Ik hou van die kinderlijke onschuld en met Sinterklaas wordt dat dubbel en dik in de verf gezet. Zo’n mooi feest. Daarna is het weer Kerstmis, daar heb ik het veel minder voor. Dan lijkt iedereen gek geworden en hupla, nog wat vrede hier en dan nog wat vrede daar. Ik vind het zo’n feest van hypocriet gedoe, al wil ik zeker mensen hun kerstgevoel niet afnemen. Als mensen van Kerstmis houden, moeten ze het vooral doen, maar waarom moet het iedereen door zijn strot geramd worden? Kerstliedjes in de straten, op de radio en de tv, zelfs op Studio Brussel doen ze dan niet normaal met hun Music for Life, het is, echt waar, de enige week dat ik niet naar Studio Brussel luister. Die week: enkel cd’s. Nee, ik heb het niet met Kerstmis, maar nogmaals: mensen die ervan genieten, moeten dat vooral verder doen

Hm, verder ben ik momenteel ook blij dat ik het boek “Vele hemels boven de zevende” van Griet op de Beeck heb kunnen velehemelslenen van de bib. Ik wilde dit of Woesten van Kris van Steenberge. Dat zijn alleen twee boeken die zo vaak zijn uitgeleend. Ze worden ook enorm geprezen in de groepen “Boekenfans” en “iedereen leest” op facebook. Twee groepen voor boekenliefhebbers waar ik lid van ben. Ik lees graag ja, als van kindsbeen af. Ik mocht vroeger 5 boeken meenemen van de bib (dat was het maximum), ik ging elke week naar de bib voor 5 nieuwe boeken. De bibliothecaris van ons dorpsbibliotheekske vond het maar wat fijn dat ik zo’n klein boekenwurmpje was. Hij nam ook elke keer boeken mee van “de grote bib” in Mechelen voor mij, zodat ik genoeg te lezen had. Ik was daarin ook telkens vooruit op mijn leeftijd. Ik las meestal boeken van een leeftijdscategorie hoger en toen ik 12 was ging ik naar die grote bib in Mechelen, een wereld ging voor me open. Zo veel boeken. Ondertussen ben ik ook al in andere bibliotheken geweest, die van Gent bijvoorbeeld, die is supergroot. Maar ik voel me er thuis, ik hou van de bib van de geur die er hangt, van de stilte die er heerst, van de rijen boeken die ik eigenlijk allemaal eens wil vastnemen. Mijn droom is in mijn living één muur vol boeken, een echte muur van boeken. Ja, dat wil ik… ooit komt het ervan.

Ah ja, ik ben eindelijk eens naar een lezing van Dirk De Wachter geraakt, die man blijf ik intelligent vinden, sowieso, heeldewachter-opt filosofisch ook. Zijn boek “Borderline Times” heb ik. Het boekje “Dat heet dan gelukkig zijn”, waaraan hij meewerkte heb ik ook. De laatste, “Liefde, een onmogelijk verlangen” wil ik nog kopen. Daar ging deze lezing over. Liefde zit niet in een grote reis naar Tenerife, liefde zit in samen voor de tv zitten en een tas thee te drinken.” Dat heb ik eruit onthouden, en zo is het maar net. Gewoon gewoon zijn en gewone dingen doen. Dingen die voor sommigen misschien saai lijken, maar daar zit echte liefde in. En dat heeft blijkbaar alleen impact als je een professor psychiater bent, want geef toe: om dat te weten, hoeft toch niemand te studeren?

Voilà ik wist niet wat schijven, heb toch wat geschreven en nu ga ik wat opzoeken, dingen voor t werk. Dat moet ook gebeuren, maar dat doe ik dus graag! J

Schoonheid van de vergankelijke tijd

Tijd-vliegtVrijdag word ik 31, het klinkt cliché maar de tijd gaat echt wel snel voorbij. Vorig jaar ben ik met mijn zus, haar toen nog vriend (ondertussen is hij haar man), mijn moeder en haar vriend iets gaan eten om daarna naar een optreden van Guido Belcanto te gaan. Het goot die avond en het was buiten! Lekker handig! Ik miste toen natuurlijk mijn eigen Guido, heel hard zelfs. Langs de andere kant: ik had altijd gezegd dat ik een optreden van Guido Belcanto wilde voor mijn 30ste verjaardag. Dat is dus gelukt, op mijn verjaardag zelf dan nog wel. Maar wat ik wilde zeggen: de tijd gaat zo snel. Toen ik op neurologie werkte, waren ik en een patiënte van gezegende leeftijd het daar wel over eens. Toen ik haar vroeg of dat echt zo veel sneller ging als je zo oud was als haar, zei ze volmondig ja.

Toch is het bizar, ik heb het afgelopen jaar, toen ik echt midden in dat rouwproces zat, gedacht dat de dagen zo traag vooruit gingen. Dat ik me leek te vervelen en ik bijna blij was dat ik mocht gaan slapen. Nu is dat niet zo dat ik niet wist wat doen, maar eerder dat ik niet echt de fut had iets te doen. Ik voel een duidelijk verschil. Gisteren had ik een dag vrij, ik ben de hele dag bezig geweest, goed bezig geweest en ik verveelde me niet. Dat is een tendens die zich sinds een tijdje aan het ontwikkelen is. In juli dacht ik nog dat ik in een depressie aan het sukkelen was, nu weet ik dat ik gewoon op het einde van dat rouwproces zat, de laatste fase zeg maar. Het is echt een gelukzalig gevoel om te voelen dat ik terug energie heb, dat ik terug zin heb, zin om dingen te doen, zin in het leven.

Maar wat ik wil zeggen: tijd is relatief. Die dagen gingen zo traag vooruit, omdat ik Gui miste? Omdat ik verdriet had? Omdat ik niet de fut had iets te doen? Waarschijnlijk de combinatie… En toch verschoot ik ervan als er weer een week voorbij was. Weken werden maanden en die leken al bij al toch snel te gaan. Ik was er in juni immers van versteld dat Gui al een jaar dood was, het leek toch nog maar gisteren, ook zo cliché.

Nu dacht ik, toen ik 30 werd ook: als ik 90 word, heb ik er nu een derde van mijn leven opzitten en dan moet ik nog 90 worden ook! Best een akelige gedachte (maar bij iemand van 60 is het net de omgekeerde verhouding, dat lijkt voorlopig nog ver weg, oef…) Vroeger, toen ik nog in een depressie zat, heb ik wel eens een zelfmoordpoging gedaan, toen wilde ik dood. Maar nu? Nee, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt en toch, toch kan je het niet weten. Als ik morgen onder een auto loop is het ook gedaan, die gedachte heb ik al heel snel op gedaan in mijn leven. Toen ik tiener was, kwam een vriendin om in een verkeersongeval, ze was 17 en ik was er kapot van. Niet alleen omdat ze een vriendin was, maar ook omdat ze even oud was als ik. Daarvoor had ik immers enkel twee overgrootvaders verloren, mensen waarvan de tijd gekomen was zeg maar. Die vriendin leek zo oneerlijk, niet te kloppen, het was gewoon niet juist. Nog datzelfde jaar kwam een kameraad om die op uitwisseling was in Australië. Twee mensen die even oud waren als ik stierven. Vanaf dat moment besefte ik dat het zo gedaan kon zijn, met een vingerknip. Dat ik niet veel nadien zelf verlangde naar de dood, geeft me nu wel een vreemd gevoel… Ik zou nu niet meer dood willen, nee, integendeel: ik wil oud worden en liefst in goede gezondheid.

Maar goed, laat ons stellen, dat ik 90 word, dan heb ik er een derde van mijn leven opzitten. En dan denk ik: “Els, ga voor je dromen, je hebt maar één leven (tenzij reïncarnatie bestaat, maar dan besef ik het toch niet echt, al is me gezegd dat die steeds terugkerende droom in mijn kindertijd verwijst naar mijn vorige leven, al zal ik dat nooit zeker weten), maak er iets van.” En één beslissing heb ik vorige week al genomen, het is er tijd voor en daar moet ik niet te lang meer mee wachten. Maar ik heb zo veel dromen, ik zal misschien toch maar aan dat boek beginnen. Maar iets zegt me dat ik daar binnenkort tijd voor ga maken. Ik heb echt mooie dromen, vind ik, maar ze moeten niet bij dromen blijven. Soms denk ik dat ik zo veel tijd verloren ben, als ik nu kijk naar die periode van die depressie, is dat niet tijd verdoen? In zo’n cirkel zitten van “ik kan niets, ik ben niets waard, ik wil niet meer, ik kan niet meer,…”, eigenlijk vraagt dat zo veel energie en het brengt je nergens. Of misschien is het wel nodig geweest, waarschijnlijk wel. Nu goed, ik ga er voor… voor het leven, ik grijp het met beide handen vast en als ik op een beetje van mijn overgrootmoeder heb, word ik misschien wel die 90 jaar…

Working 9 to 5

Nu, ik ben psychiatrisch verpleegkundige van opleiding… Eigenlijk heb ik daarvoor gekozen omdat ik destijds te veel faalangst had om mijn grote droom te verwezenlijken, namelijk om psychologie te gaan studeren. Ik ben dan maar verpleegkunde gaan doen, daarvan was ik tamelijk zeker dat ik het wel zou behalen… De laatste tijd komt die originele droom vaak weer opzetten en vaak denk ik er aan om naar de universiteit te gaan en me in te schijven voor het komende academiejaar. Maar dan, als alles goed gaat, ben ik vertrokken voor 5 jaar. Neem nu dat ik ook nog een kind wil krijgen voor mijn 35ste, dat gaat dus niet. Die twee combineren, dat lijkt me gewoon heel zwaar, al zullen er mensen zijn die het doen.

Maar ik wil wel een heroriëntering. Op zich vind ik de job van psychiatrisch verpleegkundige nog steeds aantrekkelijk, maar eerlijk: ik wil een 9-to-5-job. Ik heb een hekel aan die shiften, enfin, een hekel is veel gezegd. Ik kan er gewoon niet tegen. Vroeges, lates en nachten, allemaal door elkaar: moordend. Eerst dacht ik aan een job in een dagtherapie, maar dat is vrij beperkt en welke verpleegkundige wil nu niet zonder shiften werken? Ik ben dus naar een jobcoach gegaan. Die vroeg me meteen waarom ik destijds voor psychiatrisch verpleegkundige had gekozen… ja, komt dat verhaal van faalangst er weer aan. Zei zij dat de opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige toch zeer zwaar was… Nu ja, ik had elk jaar grote onderscheiding en moest naar mijn gevoel veel minder doen dan dat ik in het middelbaar moest doen. Toen deed ik latijn-wiskunde, overigens een reactie die ik veel krijg: dat ik mààr verpleegkunde ben gaan doen na mijn middelbare studies… Nu ja, ik vind het zelf ook dat ik dat mààr ben gaan doen, maar faalangst is een raar beestje… Dan vroeg ze waarom ik dan eigenlijk psychologie wil doen. Ik begon een hele litanie af te steken van dat er toch niets interessanter is dan hoe de menselijke psyché in elkaar steekt. Waarom doet een mens wat hij doet? Ik heb niet meteen zo het cliché om mensen te gaan helpen, al is zorgzaam zijn wel één van mijn waarden, anders had ik ook nooit voor verpleegkunde gekozen. Nee, ik heb het eerder voor het analyseren, het onderzoeken. Op mijn 14de las ik al  boeken van Freud. Freud is de grondlegger van de psychoanalyse. Ik heb het ook het meest voor deze behandelvorm in de psychologie/psychiatrie. Psychoanalyse is ook gewoon meer analytisch gericht, het zit hem al in het woord zelf. En als ik daar dan zo over denk, denk ik dat ik toch gewoon aan die studies psychologie moet beginnen. Genoeg mensen zeggen dat ik het moet kunnen, dat ik er “slim” genoeg voor ben en ja, ik weet ergens wel dat ik het moet kunnen, maar die faalangst speelt me parten, nog steeds…

Nu goed, die jobcoach heeft me gezegd dat ik mits een omscholing en mijn huidige diploma, misschien wel iets kan doen, want ik wil nog steeds iets in de psychiatrie doen. Zeker iets van 9 to 5. Shiften, nee, echt niet meer. Ik slaap daar veel te slecht voor.  Ze zei dat ik misschien in een CGG kan gaan werken, maar ze ging de mogelijkheden eens bekijken. Zelf moet ik 3 opdrachten maken tegen onze volgende afspraak. De eerste is de ideale vacature. Ik vraag me af of dat wel bestaat, het moet includeren: de ideale collega’s, een ideaal loon (en dat moet voor mij echt niet zo hoog zijn, maar wel graag dat ik een centje opzij kan zetten), de ideale werkomgeving, ideale uren, enfin, alles wat ik zou willen. Ik vind dat vrij moeilijk, ik heb nooit zo na gedacht over wat voor mij de ideale job zou zijn, ik nam in het verleden gewoon jobs aan die aansloten op mijn diploma. Ik heb bij thuisverpleging en op een PVT gewerkt, maar even goed op een zeer acute PAAZ (zelfs in PAAZ-en onderling is een groot verschil!). Maar ik vond inderdaad nergens echt mijn ding, misschien dat ik dan maar eens moet uitgaan van wat ik eigenlijk wil. Een andere opdracht die ik te vervullen krijg, is omschrijven hoe mijn ideale leven er zou uitzien: Stel: ik word morgen wakker en alles is zoals ik het wil, hoe zou het er dan uitzien? Nu ja, dan zou ik getrouwd zijn met een man (Gui uiteraard!) en zouden wij samen wel 2 kinderen hebben (en Elke zou er ook nog zijn!): een zoon en een dochter. Hij zou zijn job als muziekleraar behouden en ik zou halftijds werken als onderzoekspsychologe aan de KU Leuven en er “halftijds” dan zijn voor de kinderen. In mijn vrije tijd zou ik schrijven aan een bestseller.  Ja, zo iets. En als laatste moet ik vacatures zoeken, over heel Vlaanderen en zelfs in het buitenland, gewoon vacatures die me aanspreken. Zij gaat ondertussen eens bekijken welke jobs voor mij in aanmerking komen.

Als we dan een keuze gemaakt hebben voor een bepaalde richting, gaat ze er voor zorgen dat ik eerst stage kan doen in een bepaalde sector en als me dat bevalt, kan ik een opleiding volgen die er bij aansluit. Ze vroeg of ik daar voor open stond, uiteraard… het is er gewoon tijd voor.