Liefste Sint,

sinterklaasblog

Liefste Sinterklaas,

 

Mijn briefje aan jou is dit jaar wat later dan anders. Ik had een verkeersongeluk, ongeveer een maand voor jij in België aankwam. Ik had onder andere een hersenschudding.

 

Ik vond het wel heel fijn dat je al bij me langskwam omdat lieve en brave meisjes die ziek zijn extra in de watten mogen gelegd worden. Zeker als ze zich spontaan aanbieden om weer op die verrekte daken te lopen en door de schouwen te kruipen. Ik zal het met veel plezier doen en anders help ik u wel overdag bij de bezoeken aan de scholen en bij al die feestjes waarbij u het ook zo druk heeft nu. Die voet is nog niet helemaal oké, maar zo kan ik u ook helpen. Ik heb mijn pietenpak alvast terug eens gepast. Een piet met krukken is niet zo vreemd, wij vallen al eens van die daken niet waar. U gelukkig niet, u heeft meer elegantie dan ons, Pieten.

 

Oh ja, ook fijn dat u me vrij geeft na dat feestje voor kansarmen, zodat ik daarna even naar dat optreden van Guido Belcanto kan. Geeft u me dan ook wat lekkers mee, ik denk dat daar ook wel brave mensen zijn. Ik ben er zelfs zeker van! Zou Guido Belcanto zelf graag speculaas of marsepein eten? U weet dat waarschijnlijk wel….

 

Verder heb ik nog steeds dezelfde grote wens van vorig jaar! Ik ben er zeker van dat u er alles voor deed om het doen lukken, maar het zat er nog niet in voor 2016, denk ik. Maar ja, voor 2017 wil ik toch vooral een kindje. Ik zit alleen met een probleem. Voor een jongen kies ik voor Rune, met als tweede naam Guy of Guido naar de man waarvan ik vind dat die eigenlijk zijn vader had moeten zijn. Hoe gaat het trouwens met hem, zie je hem soms nog? Ik hoor wel eens dat u af en toe ook in de hemel komt, kijkt hij nog steeds naar zijn meisjes beneden?  Voor een eventueel meisje twijfel ik nog steeds tussen Fleur en Rune. Ik vind Rune meer bij een jongen passen, maar vele mensen zeggen dat het eerder een meisjesnaam is. En ja, als het dan toch zo moeilijk is om een kind te krijgen: ééntje zal dan wel goed zijn. Dan ook maar Rune, ik weet het niet goed. Maar wat doe ik dan met de tweede naam. Gui heette Guido en ik ken daar geen vrouwelijke vorm van, kan u even alvast een suggestie door mijn schouw gooien? Ik ben al maanden aan het zoeken, maar vind niets…. Daar zou u me alvast een gerust gevoel bij geven…

Ik hoop dat u verder daarboven ook bij mijn kleine Sterre een cadeautje gaat brengen. U bent er toch voor alle kinderen, ook de stil geborenen….

 

Ja, dat wil ik. Mijn tweede grote wens is dat mijn plusdochtertje, het kindje van Gui zich terug wat beter zou voelen en dat ze wat rust in haar hoofd vindt! Het meisje heeft het zo moeilijk en om eerlijk te zijn: het doet mij pijn ze zo te zien. Als ik dan toch bezig ben… ik zou gewoon ook graag hebben dat haar tante Hilde geneest, de kans is klein, maar ze is er. Dan wordt Elke vanzelf weer rustiger….

 

Oh ja, u weet waarschijnlijk wel dat ik afscheid moet nemen tijdens uw verblijf in België en Nederland van een goede vriendin. Kan u haar begeleiden naar die hemel en haar tot bij Gui brengen? Dat zou ik leuk vinden. Ze gaan dat zelf ook leuk vinden, daar ben ik zeker van.

 

Mijn wensen zijn groot, ik weet het. Maar beste Sinterklaas, u bent de goedheilige man. Ik geloof erin dat jij daarvoor kan zorgen!

 

Je kapoen,

Els alias de Piet die van het dak viel en daarbij zijn voet brak.

Parce que c’est toi: waarom ik geen bewust alleenstaande moeder zal worden

Ooit stuurde Gui me een liedje door, goed luisteren zei hij…. het was Parce que c’est toi van Axelle Red…. en ik begon toen te wenen, het was toen dat ik voor de eerste keer eens echt naar de tekst luisterde….. “Ik heb nu hard iets met de zin: ik wil van u een kind” … Parce que c’est toi, hè. K zet het nog dikwijls op, ondertussen heb ik ook cd’s van Axelle Red (hij was daar best fan van, echt wel! Ook hij deed mijn muzieksmaak verbreden…. niet goed voor mijn portemonnee, maar ja….) Ik heb ondertussen dus ook cd’s van Axelle Red , maar dit liedje nog niet op cd…. jammer, gelukkig bestaat er you tube maar toch.

 

Na zijn dood ben ik niet echt meer bij hem thuis geweest. Eén keer gedaan en snel een paar hemden uit zijn kast gaan halen, die ik dan aan deed thuis en vooral in mijn bed om hem te kunnen ruiken en dicht bij mij te voelen. Ik ging er ook mee naar buiten, misschien dachten mensen wel dat ik zo’n vrouw was dat graag mannenkleren aan deed (om eerlijk te zijn, ik doe echt wel graag mannenhemden aan, eigenlijk echt wel, Ik vind dat zalig zitten. En ook mannentrainingen en hoodies zijn geweldig! En ja, ik draag dat: binnen en buiten, ik kan zo’n mannenhoodie gemakkelijk combineren met een rok, vind ik toch, waarom ook niet? ;)  (Sommigen kleven daar graag een of ander genderdysfore term op, zelfs toen een vriendin een heel verhaal over een genderfluid: vrouwelijk geboren, die soms ook als een 8-jarige jongen wilde gaan voetballen op facebook zette, dacht mijn moeder dat het over mij ging. Oh ja, de term genderfluid was niet aan bod gekomen in dat bericht, gewoon iets dat die vriendin zette over iemand dat ze kende. Ik denk gewoon dat mijn moeder dat van mij al van kleins af aan gewoon is dat ik me van al die termen niets aan trek en gewoon draag wat ik leuk vind zitten (of dat nu mannelijk of vrouwelijk is, wat kan mij het schelen, hokjes zijn voor niks goed, ook op dat vlak niet! ) en me ook daarnaast inderdaad  ook als een kind kan amuseren trouwens. Niets zo leuk als een speeltuin.  😉  ) Verder heb ik niet tussen zijn spullen gekeken. We hadden zelf redelijk snel nieuwe huurders, zodat we niet onnodig drie maanden opzeg moesten betalen, dus dat huis moest snel leeg. Heel veel spijt van nu, dat we daar onze tijd niet voor genomen hebben, zo eigenlijk, feitelijk….Iemand die ik kende is het huis komen leeghalen, gratis, maar hij haalt daar dan gerief uit dat hij nog kan verkopen en/of oplappen, zo verdient hij zijn boterham.  Hij vraagt normaal ook wel geld voor het leeghalen, maar omdat die gast een vriend van me is, moesten wij dat niet betalen. Dat was wel handig zo, op twee dagen was het leeg, hij heeft het ook nog gekuist. Hem ergens nog steeds dankbaar, ik vond het moeilijk daar toen te komen. Maar nu heb ik er spijt van dat ik niet meer van hem heb bijgehouden, bv zijn cd-en vinyl-collectie. Die had ik best graag gehad. En één van zijn gitaren, ééntje maar. Oh ja, hij had 8 gitaren als ik het me goed herinner. Zijn dochtertje heeft er wel één van genomen, ook die piano is meegenomen voor de dochter. Ze speelde daar toen zelf ook al op, dus ja. Ze is haar vierde instrument beginnen te spelen dit jaar, Gui zou zo trots zijn en meer dan genoeg zeggen: “dat heeft ze van mij!”  Ik twijfel daar ook niet aan overigens en Gui zelf had het van zijn moeder naar het schijnt. Zijn moeder zette hem als baby al achter de piano en hij deed hetzelfde met zijn dochter, daar zijn prachtige foto’s van trouwens. Gui met de dochter op de schoot toen ze nog geen jaar was en die maar op dat ding bezig. Ik vind die foto nog steeds heel prachtig, heb hem hier ergens op de computer staan zelfs. Ik had graag gehad dat hij dat ook kon doen met een kind dat wij echt samen zouden gekregen hebben, zo graag…

 

Met zijn sterfdatum was ik er dit jaar niet hard mee bezig, ik was me die dag wel heel bewust dat hij die dag twee jaar daarvoor gestorven was, maar verder wat dat een gewone dag. 30 juni…. Niks speciaal…. in juli begon ik terug meer en meer met hem in mijn hoofd te zitten, vanaf ik geïnsemineerd was eigenlijk en dan kwam augustus er aan en ik dacht constant aan hem, ik dacht constant aan Gui, ik was tegen mijn vrienden constant bezig over hem, over vanalles van hem, over wat ik toch niet echt leuk vond aan hem, maar vooral over waarom ik hem zo graag zag. Ik sliep toen ook heel slecht, ik sliep toen een week of vier maar max twee uren per nacht, echt slapen kon je die twee uur dan ook niet echt noemen en ik zat er echt onderdoor: lichamelijk vooral, ik was stikkapot, stikkapot en kreeg ergens die periode ook te horen dat ik geen kind zou kunnen krijgen, tot dan toe hield ik, ondanks dat enorm slaaptekort, psychisch best goed stand, maar met dat nieuws zakte ik psychisch in elkaar als een pudding…. Ik belde de psychiater (ja, diegene die al bijna een jaar zegt dat ik ze niet meer nodig heb, toen had ik ze nodig vond ik), ik ging naar haar, heb daar zitten wenen en zitten wenen en plots zei ik “En ik dacht dat alles met Gui ondertussen gepasseerd was, maar ik denk al weken aan niks anders dan aan hem”  En ik hoor ze nog steeds zeggen: “Els, dat gaat nooit over gaan. Gij zag hem wel heel graag, het was de eerste man in uw leven dat ge echt genoeg vertrouwde om een relatie mee te beginnen, en dan hebt ge eindelijk iemand genoeg vertrouwd om er een relatie mee te beginnen en dan sterft hij… dat is verschrikkelijk en dat doet pijn en daar mag jij nog je hele verder leven aan denken en om wenen! Dat gaat nooit gepasseerd zijn. Trouwens , je bent bezig om een kind te krijgen en in eerste instantie wilde je vooral een kind van Gui” Ik moest half lachen: Gui zijn zaad was zelf al gecontroleerd, ja, zelfs dat al. Dat hoort zo in een traject, oh ja, zijn zaad had picco bello gescoord! Ik zie hem nog steeds zeggen: “pff, dat wist ik zo ook!” Zijn mannelijkheid kreeg toen een streling, vermoed ik.  Ik ging buiten bij de psychiater,  ze had me iets voorgeschreven om te slapen, ik was immers niet depressief, maar moest wel hoognodig eens deftig slapen. Ik had daar trouwens 2u binnen gezeten, als laatste patiënt van de dag (er op het einde nog bijgenomen, ge kent dat, zij weet ook dat als zo iets vraag dat dat niet zo maar is!)  en dacht dan: “Ze heeft gelijk, maar moet ik nu echt een psychiater betalen om te horen wat ik eigenlijk al weet?” Ja, waarschijnlijk wel, omdat ik toen gewoon wilde horen dat alles nog normaal was en vooral om te weten dat helemaal niet in een depressie aan t wegzakken was, want dat dacht ik op dat moment echt wel heel hard. “Ge moet uw gevoelens normaliseren”, zei ze. “Al wat gij nu voelt is normaal en helemaal geen beginnende depressie.” dat was het inderdaad heel duidelijk niet, ik nam die avond iets om te slapen en na die eerste nacht van slaap, was ik een ander mens, helemaal een ander mens en verre van depressief, verre van, helemaal niet zelfs…

Maar ja Gui, ja, die mis ik nog steeds en dat is goed zo. Ik ween nog vaak om hem, maar dat is ook goed zo, zeggen ook mijn vrienden. Je moet dat toelaten, zeggen ze dan…. Mja, Gui, waar ge ook zit of staat of misschien wel ligt: ik mis u, weet ge dat! En ik zie u nog altijd graag, gij zijt echt het beste wat me overkwam, nog niet in het minste omdat ik door u leerde dat mannen ook te vertrouwen kunnen zijn! En dat ze eigenlijk best heel lief kunnen zijn. Je dood heeft me ergens gebroken, maar me daarna eens zo sterk laten opstaan. Ook dat zeggen vrienden, dat ik, eens het rouwproces gepasseerd was, eens zo sterk ben dan ik ooit daarvoor was en vooral iemand ben die graag leeft… waarschijnlijk omdat ik besef dat het leven soms best kort kan zijn en dat het voor ieder van ons morgen kan gedaan zijn, al wist ik dat vroeger ook al wel. Gui was echter de grootste slag van allemaal, hoewel die vriendin op mijn 17de, dat durf ik soms ook een trauma te noemen. Stom verkeer…Maar goed: ik weet zelf niet waarom, maar sinds uw dood leef ik pas echt graag, dat is best gek voor iemand met een verleden van een depressie en zelfmoordpogingen.  Ik ben ook veel gemoedelijker geworden en rustiger, een vriendin zei zelfs dat jij van mij en nog mooier mens gemaakt hebt dan ik al was. En ook krijg ik te horen dat ze zelden iemand zo veerkrachtig ontmoet hebben als ik die bovendien zo positief in het leven staat ondanks alle tegenslagen.

 

Ik heb spijt nu ook dat wij destijds kozen om voorlopig in t geheim een relatie te hebben: ik had daar mijn redenen voor, jij ook. Maar een paar mensen wisten het echt, al hadden het er best veel door, weet ik nu… In december zette je op facebook dat je een relatie met me had, ik heb dat pas na je dood bevestigd, stom, ik weet het, maar het staat er nu wel, heel mooi vind ik dat! Toen wilde ik nog niet dat iemand het wist, jij toen al wel, dat was duidelijk. Maar ik wilde het niet, waarom weet ik zelfs niet, misschien toch nog dat vertrouwensding, ik weet het niet. Of misschien bindingsangst, toen ik nog naar de therapeute ging, zei die wel eens dat ik dat had. Ik heb daar nooit echt over nagedacht, die therapeuten zeggen zo veel en zitten er ook vaak gewoon ook totaal naast. Ik heb wel verlatingsangst en ik denk wel dat dat ergens samen hangt…. Zo ergens…. Ik weet wel: eens ik kies om van iemand te houden, houd ik niet maar een beetje van iemand, maar echt wel met mijn hele hart en dat was bij jou toch echt wel het geval, echt wel!

Toch, mijn grootouders bv, voor hen ben jij er nooit geweest, ik kreeg de reactie: ge bent nog jong, ge zult nog wel iemand tegen komen., toen ik er iets van zei. Ik was zo kwaad toen… het was waarschijnlijk anders geweest als ze je al eens gezien hadden. Och ja…. Gui, ik denk altijd aan je als ik ga slapen,: nog steeds en val dan met een grote glimlach in slaap, ik droom soms dat ik van je zwanger ben en een kind van je krijg: laatst zelfs een tweeling, het waren twee jongens, ze hadden allebei jouw haar en je ogen… dat komt ook door dat hele fertiliteitstraject dat weet ik ook, maar maakt me ook duidelijk dat ik geen bewust alleen staande moeder wil worden, maar in de eerste plaats wilde ik moeder worden van jouw kinderen, van ONZE kinderen, zo graag eigenlijk. Zelfs als ze dat “erfelijke” ambetante kwaaltje van je overkregen, ik wilde die kinderen zo hard. Ik ging er gewoon alleen voor omdat jij stierf, ik rouwde eerst en pas daarna hakte ik de knoop door: iets met een biologische klok en sowieso al onvruchtbaar waardoor ik echt niet meer kon wachten, maar bewust alleenstaande moeder, nee, dat zal ik nooit zijn, dat niet… Niet bewust alleenstaand, maar alleenstaande omdat jij stierf en alleen daarom… niet omdat ik er bewust voor koos…

Het zou kunnen dat ik hierover ook ga schrijven voor het kinderwensmagazine, het zou kunnen.

Een baby in 2016???

baby-in-doekIk heb het gevoel dat ik afgelopen week een belangrijk papier heb ondertekend. Ik heb op papier de fertiliteitsdokter toestemming gegeven om me te insemineren met donorsperma. Dit moest zelfs aangetekend verstuurd worden, ik heb een foto van het papier getrokken. Misschien plaats ik deze wel in het babyalbum. Insemineren zou in januari kunnen, eventueel zou het ook in februari of maart kunnen zijn. Ik mag kiezen, ik heb drie rietjes besteld. Rietjes, zo heet één dosis sperma, maar één ml van hoeveelheid, maar daar zitten natuurlijk genoeg zaadcellen in.

 

Woensdag kreeg ik van de ivf-consulente de hele uitleg, over de hormonen die ik moet nemen. Het is een voordeel dat ik verpleegkundige ben, want voor de eisprong moet ik een spuit in mijn buik zetten. Het was een heel technische uitleg, een uitleg die oh zo simpel leek. Als alles goed gaat toch. Door de hormonen kunnen er twee eicellen uitgroeien of drie. Bij drie eicellen gaan ze niet over tot inseminatie, bij twee wel… als ik dat dan wil. Ik heb een hele resem papieren moeten ondertekenen, wat ze doen met het donorsperma als ik sterf bijvoorbeeld. Ik heb gezegd dat het dan voor wetenschappelijk onderzoek mag dienen.

 

De volgende dag had ik terug een afspraak ik het ziekenhuis, deze keer ging het over lifestyle, over wat slecht is voor de fertiliteit en wat juist gunstig. Suiker mag ik niet eten bijvoorbeeld. Dat ik ondertussen bijna een jaar geleden stopte met roken is een pluspunt natuurlijk. Ik kreeg een hele lijst mee met te mijden eten en een hele lijst dat ik wel mag eten. Cafeïne mag, ook als je zwanger bent, max 400mg per dag. Een tas koffie is 50 mg, dan mag je mijn inziens nog behoorlijk veel drinken.

 

En dan, deze voormiddag was ik thuis en plots bedacht ik me: volgend jaar deze tijd kan ik een kind hebben en de angst sloef me om het hart. Ik kreeg echt een halve paniekaanval. Oké, dat is waarschijnlijk overdreven, maar echt, ik kreeg zo veel schrik. Wat haalde ik me op de hals: een kind op mijn ééntje grootbrengen. Daarna moest ik naar mijn jobcoach, ze is psychologe van opleiding, ondertussen ga ik reeds een half jaar naar haar. Ze kreeg als eerste taak me gerust te stellen, dat ik er wel klaar voor ben, dat ik niet zo maar over één nacht ijs ben gegaan en dat ik het echt wil. Natuurlijk wil ik het echt, ik zou ook niet zo vaak naar Genk rijden als ik het niet echt wilde. Er is niets waarvan ik niet zo zeker ben dan dat ik een kind wil, maar het beangstigt me wel. Iedereen zegt me dat dat normaal is en moeders zeggen me ook dat dat blijft. Als je zwanger bent, wissel je blijkbaar ook van “Joepie, ik word moeder”, naar “Help, ik word moeder”.  Trouwens ja, wie zegt dat ik moeder ga worden? Ik zit met die PCOS, maar ze zeggen in het ziekenhuis wel dat het gelukkig de meest behandelbare vorm van onvruchtbaarheid is.

 

Nu goed, ik heb het ondertekend, in januari laat ik me insemineren, als het moet in februari opnieuw en opnieuw en opnieuw… Misschien heb ik volgend jaar, deze tijd een kind, misschien wel, hopelijk wel zelfs. Ik fantaseer er vaak over, de éne keer heb ik een zoon, de andere keer een dochter. Om de één of andere reden denk ik dat ik een zoon ga krijgen. Ik heb zelfs al een naam voor hem. Voor een dochter heb ik ook al een naam trouwens. Eigenlijk heb ik geen voorkeur, jongen of meisje, het maakt me echt niets uit. Als het maar gezond is, zegt het cliché, maar het is een cliché dat ik in het hart draag.

 

Ik hoop echt dat ik geen miskraam meer moet meemaken, dit is al gebeurd toen ik en mijn ex een kind onderweg hadden en het was zwaar om dragen. Ik heb dit pas onlangs verwerkt, om gerouwd, dat ik er nu ook over spreek, maakt het tastbaarder. Normaal had ik een kind van 5 jaar rondlopen, de drie maanden waren al voorbij. Ze is een sterretje geworden, voor haar wil ik graag een kleine tattoo laten zetten. Een klein sterretje, maar een kameraad zei dat ik misschien moest wachten tot ik zelf nog een kind had, zodat ze met elkaar verweven konden worden. Ik vind dat idee zo mooi, een vlinder voor het leven op een sterretje voor het dode kindje of zo. Ik weet niet, ik wil er iets mooi symbolisch van maken, of een elfje die staat voor het leven die een sterretje wegblaast. Ik weet het niet, ik wil iets. Misschien moet ik maar gewoon wachten tot mijn kindje geboren word en ik het karakter van mijn kindje weet en daar iets mee doen, maar dat sterretje zal er in verweven raken.

 

Ik voelde me toen, 5 jaar geleden al klaar voor het moederschap, het is niet minder geworden, dat is waar. Ik hoop zo dat 2016 op dat vlak een geluksjaar wordt!

 

 

Simsala…BAM

Ik heb er lang over nagedacht, over of ik dit wel zou schrijven en zou publiceren, maar ik doe het. Omdat ik het sowieso grotendeels alleen zal moeten dragen, en om dat toch iets lichter te maken. Omdat ik, volgends de feritiliteitspsychologe (en ook wel van mezelf) moet kunnen rekenen op de steun van anderen. Sommigen weten er al van, anders dan weer net niet, maar ik heb de procedure gestart om BAM te worden, bewust alleenstaande moeder. Ik ben reeds door de “selectie” van de psychologe, selectie is misschien niet het juist woord, maar zo voelde het wel: een sollicitatiegesprek in het kwadraat zeg maar. Ik ben helemaal niet goed in mezelf verkopen en volgens Shanti van Kinderwens Vlaanderen ben ik ook te eerlijk. Ik mocht ze zo niets vertellen van mijn verleden in de psychiatrie en ik heb dat wel gedaan. Nu ja, ik ben liever ook gewoon eerlijk, maar goed: ik ben er door, ik mag alleenstaande moeder worden. Bij sommigen twijfelt ze en bespreken ze het eerst in het team, maar bij mij ging ze gewoon een verslagje opmaken. Waar ze bij zo’n gesprek dan op letten: of je er goed over nagedacht hebt. Ik vind dat zo gek, dat is niet iets waar je op één nacht over beslist, denk ik dan. En of je een goed netwerk hebt en of je het kind niet kiest omdat je geen eigen tijdsinvulling hebt. Nu ja, dat zit bij mij wel snor, denk ik.Mijn menstruaties zijn in aantocht, dus dan beginnen de onderzoeken.

Ik ben een vouw van 31 en ik ben in begeleiding bij kinderwens Vlaanderen. Ik hoorde in maart van dit jaar het liedje van Kathleen Snoecks op tv. Ik was hierdoor zo geraakt, ik heb PCOS en ik weet al sinds mijn 20ste dat zwanger worden niet vanzelfsprekend zal zijn. Ik hoop maar dat ik nooit mijn kinderwens moet opbergen. Met mijn ex ben ik er destijds voor gegaan, we kregen een miskraam en uiteindelijk strandde onze relatie ook. Nadien had ik nog een relatie met een zeer lieve man, met hem zag ik me kinderen krijgen, maar hij kwam om in een verkeersongeval, een jaar geleden nog maar. In dat gehele rouwproces werd die kinderwens zo actueel. Zeker toen mijn groottante stierf die hoogstwaarschijnlijk ook PCOS had en ze op de begrafenis zeiden dat ze ongewild kinderloos bleef. Dat zou mij niet overkomen, hoop ik… Ik stuurde in maart naar Kinderwens Vlaanderen een mail, een mail die vooral “help” zei. Ik ben daar nu in “voortraject” geweest. In september begint dan het eigenlijk traject en ik heb met Shanti van Kinderwens de knoop doorgehakt: ik ga er voor, ik maak die kinderwens waar… ik sluit een nieuwe relatie niet uit, maar hij zal mijn kind erbij moeten nemen. Ik voel dat het tijd is.

Ik heb lang getwijfeld of ik een gekende donor zou nemen, er was ook iemand kandidaat, maar ik heb gekozen voor een ongekende. Beiden hebben zo zijn voor- en nadelen en ik heb nu wel het gevoel dat ik met een ongekende te kiezen mijn kind een deel van zijn/haar identiteit afneem… Maar zo kunnen er later ook geen discussies onstaan.

Ik heb er wel schrik voor, door de weg die ik al met mijn ex aflegde weet ik hoe zwaar die behandelingen zijn. En hoe je elke keer hoopt dat het raak is, eenmaal er een embryo teruggeplaatst is. Ik ga dit alleen moeten dragen, al hoop ik dat mijn moeder me zal willen bijstaan. Ik heb gelukkig ook vrienden en ik zal het wel iemand moeten vertellen, ik wil dit immers niet alleen doorstaan.

Maar ik heb ook schrik als er een zwangerschap uit voort vloeit, ik heb al met een miskraam te maken gehad en ook dat was best zwaar, niet in het minst door het onbegrip. Voor mij en mijn ex was dat kindje er al bij wijze van spreken, de 3 maanden waren ook voorbij, het is niet dat je het dan nog verwacht, maar mensen waren cru. Ik heb er nooit echt over kunnen praten, want mijn ex deed dat ook niet. Het lijkt me soms dat ik dat later pas, samen met de rouw voor mijn vriend, ben beginnen te verwerken, het is sinds kort dat ik er soms ook over praat, dat ik ook merk dat er veel vrouwen zijn dat het kennen en dat het voor iedereen moeilijk is en dat iedereen rouwt over zo’n misgelopen zwangerschap. Het geeft me steun.

En, dan, stel dat het lukt… als ik dat kindje gekregen heb, wat dan? Ga ik dat kunnen, zo alleen? Met twee lijkt de komst van zo’n kindje al zo zwaar. Mijn moeder zegt dat je je er in het geheel niet op kan voorbereiden, maar ergens wil ik toch voorbereid zijn. Ik ga alles alleen moeten doen, wat als het kindje ziek wordt, wat als ik ziek word? Ik ga alles alleen moeten beslissen, kleine dingen, maar ook grote dingen. Naar welke school ga ik hem of haar laten gaan?  Ik stel me ook vragen bij zo’n onnozele dingen als: hoe neem je een douche als je alleen een kind hebt? Mijn partner kan er dan niet op letten. Waarschijnlijk als mijn kindje slaapt dan of zo. Dat is maar één vraag die ik me stel, maar zo gaan er duizenden door mijn hoofd…

Maar de kogel is door de kerk, ik ga er voor en moest het met die PCOS niet lukken, dat stel ik mij kandidaat als pleegmoeder. Adoptie zou ik ook wel willen, maar ik denk dat ik als alleenstaande daar bijna geen kans toe heb.

Ik ben al naar de Kinderwenspraatcafé’s geweest, waar ik ervaar dat het normaal is dat ik die pijn voel als ik een zwangere vrouw zie, dat ik blij ben als iemand dierbaar zwanger is, maar dit ik tegelijk kapot ga aan verdriet… Moet ik dat verdriet blijven dragen of moet ik proberen mijn droom waar te maken? Ik heb voor dat laatste gekozen…