Het is oké om alleen te zijn, soms maar niet constant…

Mensen willen eigenlijk geen vind-ik-leukje, mensen willen contact en gesprek. Mekaar ne keer goed vastpakken en zich geborgen voelen in iemands armen. Nee, mensen houden niet van het vluchtige vind-ik-leukje, ze houden van duurzaamheid in relaties, nog altijd.. Bij sommige mensen is dat vervangen door vind-ik-leukjes verzamelen en dat we dan daardoor alleen maar leuke dingen gaan zeggen en vertellen, zodat toch iedereen maar op dat vind-ik-leuk-knopje kan drukken. Toch willen ze niet echt dat vind-ik-leukje. We willen allemaal vooral liefde en graag gezien worden. Maar dan in het echt, niet virtueel…
Dit schreef ik in opdracht voor iets of iemand, meer daarover later. Het is nu wel de perfecte inleiding op wat ik vannacht schreef.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
it's ok
*
*
*
*
*
*
*

De fertiliteitsarts daarstraks “ik hoop ook echt dat je een brace krijgt, van zelf amper ergens te kunnen komen en zoveel alleen te zitten, krijgt een mens stress en dat is niet goed voor uw eicellen”

Mja, ik bevestigde, ik woon supergraag alleen, echt waar. Ik hou van weinig prikkels, ik kan die moeilijk filteren, hoogsensitief noemen ze dat naar t schijnt. Ik kan uren in de stilte zitten en daar heel tevreden mee zijn. Maar sinds oktober is het een kwelling, ik zit hier dagen alleen met alleen facebook en GSM als communicatiemiddel met anderen. Ik moet naar de spoed van de dokter en de verpleging omdat ik alleen woon, was er iemand bij, moest dat niet. Nu komt de verpleging om die reden ook ’s avonds.

Ik betaal mensen om mij ergens te brengen, sommige vragen enkel een onkostenvergoeding, sommigen echt wat meer en ik ben in ieder geval veel meer geld kwijt dan wanneer ik mezelf kan verplaatsen. Ook bij onkostenvergoeding als ze terug naar huis rijden om je dan terug te komen halen (dat is dan dubbel, hè!)

Ik geraak soms dan ook niet op plaatsen, waardoor ik kaarten moet weggooien voor concerten. Maar ik raak ook niet bij vrienden, die dan wel samen weggaan, maar pas nadien denken dat ze me misschien even hadden kunnen komen oppikken. Leuk dat je daar aan denkt, ja, maar jammer dat het te laat is en dat je me nu zit te vertellen hoe leuk het was.

Ik ben euforisch als iemand me gewoon mee naar de winkel neemt, waardoor ik blijkbaar ook veel meer koop dan anders. Gelukkig dat dat nog maar twee keer was sinds ik geopereerd ben.

Vorige week liet ik een noodkreet, dat ik hier bijna enkel mensen zie die betaald worden om hier te zijn, met name hulpverleners. (Drie bezoeken gehad op een maand, mensen die onbetaald komen, voor mij dus en niet om geld te verdienen) Velen schrokken blijkbaar, vonden dat dan toch erg en ik had plots een volle week. Voor deze week zal ik nog eens een kreet moeten laten, vermoed ik.

Oh ja, ik ga ziek naar optredens, dan zit ik onder de mensen, weet je, dan zie ik andere mensen, dat maakt me zo blij, ook al zit ik met een virus dat me overal in slaap doet vallen, ook op een optreden, ik zat dan toch onder het volk en daar waren zelfs mensen die ik kende (bij een Guido Belcanto is dat sowieso normaal, maar bij Stijn Meuris kwam ik Ines tegen, heb ik samen verpleegkunde mee gestudeerd: waren we nog aan het lachen, dat zij toen stage deed op de PAAZ waar ik de week ervoor nog lag, aparte humor waarschijnlijk. Maar dat dat samen studeren toch ook al lang geleden is.  Dat zij niet meer in de verpleging werkt en ik nog half en half maar ook geen echte verpleging meer. Dat we tegen elkaar zeiden dat verpleegkundige een schoon beroep is maar vooral ook zwaar en dat die daguren zo zalig zijn en dat we nooit meer shiften willen: we kwamen toen al zo goed overeen, deugd dat dat deed, het voelde net als vroeger eigenlijk…. Ik hoop toch dat ik er eens mee terug kan afspreken.

Ik koos misschien ook met reden een bezoek aan Speelstad voor de kleine zijn verjaardag, dan kwam ik zelf ook buiten, ah ja… (al zijn die dingen sowieso leuker dan het zoveelste cadeau dat in een hoek belandt)

Ik doe veel te veel met die voet, een halve dag bezig in mijn huishouden en mijn voet doet dan enorm pijn, maar ik kan niet anders: ik heb 4u gezinszorg per week en dat is het.

Ik kan nu bij niemand uitwenen dat mijn borst zo veel pijn doet en als ik het hier zet, zal ik wel weer zagen volgens sommige mensen die dan lekker negeren, gelukkig niet volgens iedereen, die me dan dan wel vaak bemoedigende woordjes sturen, hetzij onder het bericht, hetzij privé… Zij noemen het je hart eens luchten en dat dat iets helemaal anders is dan zagen…. Meestal mensen die het ook kennen, het ook begrijpen en ervaringsdeskundigen zijn. Oh ja, voor diegenen die dat zo graag denken: nu vraag ik aandacht, ja, iedereen zou dat nu vragen!

Al wat ik eigenlijk wil, is terug dagelijks contact met mensen, in het echt, iemand die me eens vastneemt, iemand waar ik eens echt tegen kan praten en niet enkel over koetjes en kalfjes zoals ik doe met de man van de mindermobielencentrale of zo, want die ken ik uiteindelijk niet… en zodat ik op een dag niet enkel 10 min verpleging zie die ik bijna zou smeken om te blijven. Ik begrijp nu bejaarde mensen en al die patiënten die ik vroeger had bij het Wit-Gele Kruis die ook niet wilden dat ik wegging. Voordien dacht ik dat ik ze begreep, nu weet ik wat het is en het is verschrikkelijk. Van mij mag elke bejaarde mens nu zo veel zeggen dat hij eenzaam is en niemand ziet als hij of zij wil, want het is ook zo, het voelt ook zo!!!!

Alleen zijn maakt mensen zot, zot maakt depressief… Muren lijken letterlijk op u af te komen. Ik ben mee in wat ze zegt, echt waar, ik voel dat al lang zo. Dat was mijn grootste verdriet toen die orthopedist zei dat ik geopereerd moest worden, wetende dat ik hier weer zo zou liggen. Die operatie kon me niet schelen, de revalidatie ook niet, maar wel het terug alleen zitten dat ik daarvoor van oktober tot december had moeten doen. Iedereen maar zeggen: maar nu heb je geen hersenschudding en kan je veel doen: lezen, films kijken (doe ik niet eens graag), op de computer zitten, schrijven, tekenen, schilderen, gitaar spelen…. Ik wil gewoon iemand zien…. zeker nu ik geen hersenschudding heb, toen kon ik ze geen half uur verdragen, nu wel…. Al die bezigheden vervelen ook op de duur…

Ondertussen zeggen ze dat ik een bore-out heb, dat heeft dezelfde kenmerkens als een burn-out, maar komt door verveling en/of te weinig prikkels. Dat valt gelukkig op te lossen… niet met pillen, niet met een psychiater, maar wel met terug mijn leven op te kunnen pakken….

Dus dokter, geef me aub morgen die brace en zorg dat ik terug mijn plan kan trekken, aub!!!!!! Dan is het opgelost, na een tijdje, als ik weer naar de bib kan bv, naar vrienden, naar het stad, naar het parkt, kan gaan foto’s trekken in het bos, gewoon de natuur intrekken,…. maar vooral mensen kan gaan ontmoeten, echt ontmoeten…..

En bovenal zei ik ook tegen mijn psychologe vorige week dat ik me waarschijnlijk nog extra eenzaam voel omdat de twee mensen die ik echt alles vertelde en echt 300% vertrouwde er gewoon niet meer zijn…. Dat ik, wat ik bij hen had, nooit eerder had gehad en nu ook niet meer heb en of ik het ooit wel zal terughebben, ik weet het niet… Van Gui zei ik dat ik sindsdien nog geen enkele man heb ontmoet die tot aan zijn knoesels kwam. Mensen die echt weten hoe wij een koppel zijn geworden, het écht weten, begrijpen dat ook, anderen zeggen dat ik nog jong genoeg ben en iemand kan tegenkomen… Ze begrijpen het niet, diegenen die het echte verhaal kennen, begrijpen het wel. Het is trouwens ook niet, omdat ik nog iemand kan tegen komen, dat ik hem niet enorm kan missen. Ik ga hem, volgens mij, mijn hele verdere leven missen. En dan Amber die ik ook letterlijk alles kon vertellen, mijn diepste geheimen die ik niemand anders vertelde, die Gui zo vaak zei dat ze zeker was dat ik hem doodgraag zag, maar dat ik angst had, waardoor hij zeker ook bleef vechten voor mij en mijn angsten wilde wegnemen. Die twee, die zagen me graag, heel graag, die deden me oké voelen, dat ik er mocht zijn, dat ik zo veel capaciteiten had en dat ik echt wel de moeite waard ben. Niemand doet dat nu nog eigenlijk…. Na Gui had ik veel verdriet, maar had ik nog steeds Amber, nu heb ik zo niemand meer…. Dat dat me vooral eenzaam maakt misschien, bedacht ik me toen, in die sessie vorige week. Maar dat dat alleen zijn er geen goed aan doet en zo veel pijn doet. Ze knikte… Ik huilde…. Dan zegt ze dat dat oké is om dat te voelen, dat het oké is om te huilen, dat pijn oké is, dat gevoelens toelaten oké is…. ze vertellen ook. Ze zegt dat ik te veel gehoord heb dat dat niet oké is, voor haar is alles oké….daar kan ik best mee lachen als ik me dat bedenk. Alles is bij haar altijd oké. Ze moedigt me aan te praten, zegt dat ik te veel opkrop en te veel rationaliseer, maar dat gevoelens veel belangrijker zijn en dat die moeten gevoeld worden. Ze heeft gelijk, maar voelen doet nu heel veel pijn. Maar dat is ook normaal.

Sorry…echt waar, maar ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld, nooit….
Amber, Gui, ik mis jullie zo, zo hard, mijn twee beste maatjes…. jullie zijn er niet meer en dat doet pijn, ja….

En ondertussen wil ik gewoon iemand die me eens vast neem, enkel dat…. meer hoeft het niet te zijn….

Bij mij gaat dit gelukkig voorbij, gelukkig wel. Maar dat kan niet iedereen zeggen, er zijn mensen die dit dag in, dag uit meemaken, jaar in, jaar uit! Ik wil daar precies iets mee doen, geen flauw idee wat, want dit gevoel is verschikkelijk…..
Guido Belcanto zingt het ook: “droevig is deze werels, als je in eenzaamhied leeft”

In relatie met mezelf!

Ik ben niet op zoek, helemaal niet op zoek. Sommige mensen zijn echt zoekende, zoekende naar een partner. Ik heb dat niet, al voel ik me vaak nog de vriendin van Gui. Wij hadden maar kort een relatie toen hij stierf, een relatie waar maar een paar mensen iets van af wisten, ook al hadden er blijkbaar veel mensen wel een idee aan de manier hoe wij gewoon op facebook met elkaar om gingen. Ja, ik voel me nog zijn vriendin, ook al is hij ondertussen 14 maanden dood. Misschien blijf ik wel voor altijd zijn vriendin en hij mijn vriend. Soms denk ik dat, als ik een andere man tegen kom, hij me gaat moeten delen met Gui. Ik heb geen flauw idee hoe dat in zijn werk gaat, het is niet dat Gui er nog tastbaar is, verder dan een foto op mijn kast reikt het niet meer, althans voor de buitenwereld. Voor mij is hij nog steeds aanwezig, niet aanwezig in die zin dat ik er bij kan uithuilen of samen mee kan lachen, wel in die zin dat hij voor mij mijn vriend blijft. Dus wie ik ook tegen kom, hij gaat Gui er moeten bijnemen.

Maar eigenlijk heb ik niet echt de behoefte aan een andere partner momenteel, het is niet dat ik het uitsluit. Wat komt, komt; wat niet komt, komt niet. Tuurlijk mis ik wel eens iemand, als ik zie dat koppels bijna nooit moeten zoeken naar gezelschap om ergens naartoe te gaan, ze hebben elkaar immers of als ik ’s avonds thuiskom en ik wil mijn verhaal kwijt. Dat mis ik, maar ik mis bv geen seks, dus ik zou even goed kunnen samen wonen met een vriendin. Mensen vragen dat soms, of ik ook geen behoeftes heb op dat vlak en dan vind ik toch steeds dat seks serieus overroepen is. Het is voor mij echt niet het belangrijkste en ik denk niet dat het dat ooit zal zijn. Ik vind dat een partnerrelaties meer moet steunen op wederzijds respect en op vertrouwen, veel meer dan op seks. Ik mis dat dus in het geheel niet. Al lijkt het mij dan weer wel veel leuker om niet te moeten koken voor mij alleen. Daar hebben mensen wel problemen mee als ze alleen zijn, dat hoor ik ook in mijn omgeving. De meeste singles koken niet voor zichzelf, een opwarmmaaltijd en het is klaar. Ik probeer wel te koken, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me ook af en toe laat verleiden tot een potje in de microgolfoven te schuiven.

Het is ook zo dat, als je gekookt hebt, je het alleen moet eten. Ik zet dan meestal de tv op, mijn avondeten eet ik vaak in het gezelschap van Ben Crabbé en zijn kandidaten en/of Martine Tanghe. Volgens een collega mis je dan niet echt een partner, maar wel vriendschap. En dat vind ik dan weer net niet, met mijn vrienden eet ik thuis niet, met een partner wel. Tuurlijk heb ik al wel eens bij vrienden gegeten, maar het is niet standaard, met een partner eet je doorgaans samen. En daarbij vertel je over je dag, over wat je op het werk hebt gedaan, over gezamenlijke plannen het komende weekend. Ja, dat mis ik het meest. Wat ik ook kan missen is eens een opmerking maken t.o.v. iemand, een opmerking over wat je op tv ziet bijvoorbeeld. Nu zeg ik dat ook, maar het niet dat iemand dan reageert. Mijn katten zullen me hoogstens even aankijken.

Dat maakt dat je dan graag op het werk blijft hangen na de uren, daar heb je immers gezelschap. Of dat je met de collega’s nog iets gaat drinken. Thuis wacht er immers niemand en zit je maar alleen. Al kan ik er best van genieten om thuis te zitten. Ik ben niet zo iemand die constant van huis moet zijn, ik zit wel eens graag thuis. Met een boek in de zetel of zo. Rustig op mezelf. Ik heb wel me-time nodig, altijd gehad, ook toen ik samenwoonde, in ons eerste appartement had ik mijn eigen atelier, ik schilderde en tekende daar. Mijn ex liet me gerust als ik daar zat, dat was mijn kot. Ik kroop er ook als ik niet schilderde, als ik alleen wilde zijn, of ik ging op ons terras zitten met een sigaret en kon daar dan een uur blijven. Mijn ex begreep dat, denk ik toch. Ik had die me-time nodig, een tijd waarin ik de dingen op een rij kon zetten, helemaal alleen kon zijn met mijn gedachten en dat is ook iets dat een partner moet respecteren. Ik liet bewust mijn ex vroeger altijd voor mij gaan salpen op ons volgende appartement waar ik geen atelier of een terras meer had (het was veel kleiner), zodat ik nog een uur of zo alleen kon zijn voor het slapen gaan. Ik geniet daar van, en ik merk dat ik het voor het slapen gaan ook nodig heb. Als ik ergens moet blijven slapen of iemand blijft hier slapen ben ik vaak opgefokt. Er is dan zo’n onbeschreven regel, die ik overigens niet begrijp, dat je dan samen moet gaan slapen of zo. Ik heb daar een hekel aan, ik heb voor het slapen gaan minstens een uur me-time nodig. Ik ben dus ook niet voor seks voor het slapen gaan… oeps, sorry toekomstige partner…

Ja, ik mis soms een partner, maar ik ben er niet naar op zoek. Ik mis een partner dan niet voor de seksuele noden, maar wel voor die van gezelschap en voor het delen in verdriet en vreugde. Als ik morgen iemand tegen komen, zal ik blij zijn. Als ik de komende 10 jaar niemand tegen komen, ga ik me daar ook niet druk in maken. Ik treed nu enorm in relatie met mezelf, veel meer dan dat koppels dat doen!