Het is oké om alleen te zijn, soms maar niet constant…

Mensen willen eigenlijk geen vind-ik-leukje, mensen willen contact en gesprek. Mekaar ne keer goed vastpakken en zich geborgen voelen in iemands armen. Nee, mensen houden niet van het vluchtige vind-ik-leukje, ze houden van duurzaamheid in relaties, nog altijd.. Bij sommige mensen is dat vervangen door vind-ik-leukjes verzamelen en dat we dan daardoor alleen maar leuke dingen gaan zeggen en vertellen, zodat toch iedereen maar op dat vind-ik-leuk-knopje kan drukken. Toch willen ze niet echt dat vind-ik-leukje. We willen allemaal vooral liefde en graag gezien worden. Maar dan in het echt, niet virtueel…
Dit schreef ik in opdracht voor iets of iemand, meer daarover later. Het is nu wel de perfecte inleiding op wat ik vannacht schreef.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
it's ok
*
*
*
*
*
*
*

De fertiliteitsarts daarstraks “ik hoop ook echt dat je een brace krijgt, van zelf amper ergens te kunnen komen en zoveel alleen te zitten, krijgt een mens stress en dat is niet goed voor uw eicellen”

Mja, ik bevestigde, ik woon supergraag alleen, echt waar. Ik hou van weinig prikkels, ik kan die moeilijk filteren, hoogsensitief noemen ze dat naar t schijnt. Ik kan uren in de stilte zitten en daar heel tevreden mee zijn. Maar sinds oktober is het een kwelling, ik zit hier dagen alleen met alleen facebook en GSM als communicatiemiddel met anderen. Ik moet naar de spoed van de dokter en de verpleging omdat ik alleen woon, was er iemand bij, moest dat niet. Nu komt de verpleging om die reden ook ’s avonds.

Ik betaal mensen om mij ergens te brengen, sommige vragen enkel een onkostenvergoeding, sommigen echt wat meer en ik ben in ieder geval veel meer geld kwijt dan wanneer ik mezelf kan verplaatsen. Ook bij onkostenvergoeding als ze terug naar huis rijden om je dan terug te komen halen (dat is dan dubbel, hè!)

Ik geraak soms dan ook niet op plaatsen, waardoor ik kaarten moet weggooien voor concerten. Maar ik raak ook niet bij vrienden, die dan wel samen weggaan, maar pas nadien denken dat ze me misschien even hadden kunnen komen oppikken. Leuk dat je daar aan denkt, ja, maar jammer dat het te laat is en dat je me nu zit te vertellen hoe leuk het was.

Ik ben euforisch als iemand me gewoon mee naar de winkel neemt, waardoor ik blijkbaar ook veel meer koop dan anders. Gelukkig dat dat nog maar twee keer was sinds ik geopereerd ben.

Vorige week liet ik een noodkreet, dat ik hier bijna enkel mensen zie die betaald worden om hier te zijn, met name hulpverleners. (Drie bezoeken gehad op een maand, mensen die onbetaald komen, voor mij dus en niet om geld te verdienen) Velen schrokken blijkbaar, vonden dat dan toch erg en ik had plots een volle week. Voor deze week zal ik nog eens een kreet moeten laten, vermoed ik.

Oh ja, ik ga ziek naar optredens, dan zit ik onder de mensen, weet je, dan zie ik andere mensen, dat maakt me zo blij, ook al zit ik met een virus dat me overal in slaap doet vallen, ook op een optreden, ik zat dan toch onder het volk en daar waren zelfs mensen die ik kende (bij een Guido Belcanto is dat sowieso normaal, maar bij Stijn Meuris kwam ik Ines tegen, heb ik samen verpleegkunde mee gestudeerd: waren we nog aan het lachen, dat zij toen stage deed op de PAAZ waar ik de week ervoor nog lag, aparte humor waarschijnlijk. Maar dat dat samen studeren toch ook al lang geleden is.  Dat zij niet meer in de verpleging werkt en ik nog half en half maar ook geen echte verpleging meer. Dat we tegen elkaar zeiden dat verpleegkundige een schoon beroep is maar vooral ook zwaar en dat die daguren zo zalig zijn en dat we nooit meer shiften willen: we kwamen toen al zo goed overeen, deugd dat dat deed, het voelde net als vroeger eigenlijk…. Ik hoop toch dat ik er eens mee terug kan afspreken.

Ik koos misschien ook met reden een bezoek aan Speelstad voor de kleine zijn verjaardag, dan kwam ik zelf ook buiten, ah ja… (al zijn die dingen sowieso leuker dan het zoveelste cadeau dat in een hoek belandt)

Ik doe veel te veel met die voet, een halve dag bezig in mijn huishouden en mijn voet doet dan enorm pijn, maar ik kan niet anders: ik heb 4u gezinszorg per week en dat is het.

Ik kan nu bij niemand uitwenen dat mijn borst zo veel pijn doet en als ik het hier zet, zal ik wel weer zagen volgens sommige mensen die dan lekker negeren, gelukkig niet volgens iedereen, die me dan dan wel vaak bemoedigende woordjes sturen, hetzij onder het bericht, hetzij privé… Zij noemen het je hart eens luchten en dat dat iets helemaal anders is dan zagen…. Meestal mensen die het ook kennen, het ook begrijpen en ervaringsdeskundigen zijn. Oh ja, voor diegenen die dat zo graag denken: nu vraag ik aandacht, ja, iedereen zou dat nu vragen!

Al wat ik eigenlijk wil, is terug dagelijks contact met mensen, in het echt, iemand die me eens vastneemt, iemand waar ik eens echt tegen kan praten en niet enkel over koetjes en kalfjes zoals ik doe met de man van de mindermobielencentrale of zo, want die ken ik uiteindelijk niet… en zodat ik op een dag niet enkel 10 min verpleging zie die ik bijna zou smeken om te blijven. Ik begrijp nu bejaarde mensen en al die patiënten die ik vroeger had bij het Wit-Gele Kruis die ook niet wilden dat ik wegging. Voordien dacht ik dat ik ze begreep, nu weet ik wat het is en het is verschrikkelijk. Van mij mag elke bejaarde mens nu zo veel zeggen dat hij eenzaam is en niemand ziet als hij of zij wil, want het is ook zo, het voelt ook zo!!!!

Alleen zijn maakt mensen zot, zot maakt depressief… Muren lijken letterlijk op u af te komen. Ik ben mee in wat ze zegt, echt waar, ik voel dat al lang zo. Dat was mijn grootste verdriet toen die orthopedist zei dat ik geopereerd moest worden, wetende dat ik hier weer zo zou liggen. Die operatie kon me niet schelen, de revalidatie ook niet, maar wel het terug alleen zitten dat ik daarvoor van oktober tot december had moeten doen. Iedereen maar zeggen: maar nu heb je geen hersenschudding en kan je veel doen: lezen, films kijken (doe ik niet eens graag), op de computer zitten, schrijven, tekenen, schilderen, gitaar spelen…. Ik wil gewoon iemand zien…. zeker nu ik geen hersenschudding heb, toen kon ik ze geen half uur verdragen, nu wel…. Al die bezigheden vervelen ook op de duur…

Ondertussen zeggen ze dat ik een bore-out heb, dat heeft dezelfde kenmerkens als een burn-out, maar komt door verveling en/of te weinig prikkels. Dat valt gelukkig op te lossen… niet met pillen, niet met een psychiater, maar wel met terug mijn leven op te kunnen pakken….

Dus dokter, geef me aub morgen die brace en zorg dat ik terug mijn plan kan trekken, aub!!!!!! Dan is het opgelost, na een tijdje, als ik weer naar de bib kan bv, naar vrienden, naar het stad, naar het parkt, kan gaan foto’s trekken in het bos, gewoon de natuur intrekken,…. maar vooral mensen kan gaan ontmoeten, echt ontmoeten…..

En bovenal zei ik ook tegen mijn psychologe vorige week dat ik me waarschijnlijk nog extra eenzaam voel omdat de twee mensen die ik echt alles vertelde en echt 300% vertrouwde er gewoon niet meer zijn…. Dat ik, wat ik bij hen had, nooit eerder had gehad en nu ook niet meer heb en of ik het ooit wel zal terughebben, ik weet het niet… Van Gui zei ik dat ik sindsdien nog geen enkele man heb ontmoet die tot aan zijn knoesels kwam. Mensen die echt weten hoe wij een koppel zijn geworden, het écht weten, begrijpen dat ook, anderen zeggen dat ik nog jong genoeg ben en iemand kan tegenkomen… Ze begrijpen het niet, diegenen die het echte verhaal kennen, begrijpen het wel. Het is trouwens ook niet, omdat ik nog iemand kan tegen komen, dat ik hem niet enorm kan missen. Ik ga hem, volgens mij, mijn hele verdere leven missen. En dan Amber die ik ook letterlijk alles kon vertellen, mijn diepste geheimen die ik niemand anders vertelde, die Gui zo vaak zei dat ze zeker was dat ik hem doodgraag zag, maar dat ik angst had, waardoor hij zeker ook bleef vechten voor mij en mijn angsten wilde wegnemen. Die twee, die zagen me graag, heel graag, die deden me oké voelen, dat ik er mocht zijn, dat ik zo veel capaciteiten had en dat ik echt wel de moeite waard ben. Niemand doet dat nu nog eigenlijk…. Na Gui had ik veel verdriet, maar had ik nog steeds Amber, nu heb ik zo niemand meer…. Dat dat me vooral eenzaam maakt misschien, bedacht ik me toen, in die sessie vorige week. Maar dat dat alleen zijn er geen goed aan doet en zo veel pijn doet. Ze knikte… Ik huilde…. Dan zegt ze dat dat oké is om dat te voelen, dat het oké is om te huilen, dat pijn oké is, dat gevoelens toelaten oké is…. ze vertellen ook. Ze zegt dat ik te veel gehoord heb dat dat niet oké is, voor haar is alles oké….daar kan ik best mee lachen als ik me dat bedenk. Alles is bij haar altijd oké. Ze moedigt me aan te praten, zegt dat ik te veel opkrop en te veel rationaliseer, maar dat gevoelens veel belangrijker zijn en dat die moeten gevoeld worden. Ze heeft gelijk, maar voelen doet nu heel veel pijn. Maar dat is ook normaal.

Sorry…echt waar, maar ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld, nooit….
Amber, Gui, ik mis jullie zo, zo hard, mijn twee beste maatjes…. jullie zijn er niet meer en dat doet pijn, ja….

En ondertussen wil ik gewoon iemand die me eens vast neem, enkel dat…. meer hoeft het niet te zijn….

Bij mij gaat dit gelukkig voorbij, gelukkig wel. Maar dat kan niet iedereen zeggen, er zijn mensen die dit dag in, dag uit meemaken, jaar in, jaar uit! Ik wil daar precies iets mee doen, geen flauw idee wat, want dit gevoel is verschikkelijk…..
Guido Belcanto zingt het ook: “droevig is deze werels, als je in eenzaamhied leeft”

Shop-geluk

Vreemde titel voor een blog van mij, ik ben helemaal geen shopper en er geluk uit putten is bij mij hoogst uitzonderlijk. Ik ben zo het type dat de winkel binnengaat, recht op mijn doel af: ik koop dan wat ik nodig heb en verder gun ik de winkel geen blik waardig.

Maar soms kan ik me dan toch zo heel intens gelukkig voelen bij het kopen van dingetjes. Afgelopen weekend heb ik dingen gekocht die me echt blij maken.

 

hermanblogZo was ik vrijdag in Leuven en was de Fnac daar nog open (ik denk echt dat het na sluitingstijd was) toen ik aan het wachten was op vrienden. We zouden samen naar de Beleuvenissen gaan. De artiesten spraken ons die avond niet zo hard aan, maar samen gezellig weg zijn, is sowieso leuk. In afwachting ging ik dus de Fnac binnen. Ik liep recht naar de cd’s. In Mechelen hebben wij geen cd-winkel meer, dus ik moest de kans gewoon grijpen. Ik kom natuurlijk wel meer in Leuven, maar nu was ik alleen en kon ik er dus op mijn gemak rondkijken. Ik heb er verschillenden gekocht: Oasis, AC/DC,…  De Fnac heeft het voordeel dat ze vaak goedkoop zijn. Maar de (dubbel)-cd waar ik het meest blij mee was, was die van Herman Van Veen. Dat is voor mij pure nostalgie, als kind had ik cassettes van Herman Van Veen, ik hield als kind enorm van zijn stem, maar ook van zijn teksten. “Toveren” was altijd mijn absolute favoriet. Oh ja, en natuurlijk “ik ben vandaag zo vrolijk”. Het zal waarschijnlijk door Alfred Jodokus Kwak geweest zijn dat ik Herman Van Veen ooit leerde kennen. Ik zit nu bijvoorbeeld naar die cd te luisteren en ik word waarachtig teruggevoerd naar mijn kindertijd. Zijn stem vind ik eigenlijk nog steeds mooi. Ik zou eigenlijk niet weten of hij nog optreedt. Als dat wel zo is, moet ik toch hoognodig eens een concert van hem meepikken. De man in kwestie zal ondertussen ook al van een behoorlijke leeftijd zijn, vermoed ik. Ik ga dat zo meteen toch eens opzoeken: concertje Herman Van Veen.

 

Zaterdag ben ik dan verschillende winkels afgegaan. Ik ging eerst naar de Blender Vintage Shop. Deze is niet ver van mijn deur en is ook te betalen. Ik hou wel van oudere spullen, een vriendin zei eens dat ze vermoed dat ik de originele trendsetter ben van vintage. Het is inderdaad zo dat ik al jaren een voorliefde heb voor spulletjes, kleren en de stijl van de jaren 60 en 70. En dit was inderdaad al zo voor dit een trend werd. Ik heb gelukkig ook al vaak gratis kunnen “shoppen” bij mijn grootouders en bij mijn overgrootmoeder. Maar afgelopen weekend liep ik in de winkel op 2 kannen die me wel hard lonkten. Enkele jaren geleden kocht ik een schaaltje in de kringloopwinkel. Het was inderdaad al een ouder bloemenkanblogschaaltje met leuke bloemetjes op. Ik vond dat toen zo leuk, dat ik het mee nam. Ik denk dat ik er nog geen twee euro voor betaalde. In de vintagewinkel liep ik nu recht op twee kannen met net hetzelfde motiefje. Ze horen gewoon samen. Ik kon die kannen dan natuurlijk moeilijk laten staan. In die éne zou ik graag pauwenveren willen zetten. Dus als je iemand kent die een pauw heeft… ik wil graag zo’n veren. Ik ben zelfs bereid er een centje voor te geven.

 

Ik was met een vriendin naar die vintage winkel gereden en onderweg  zagen we een klein winkeltje. Het stond vol versieringen. Ik wilde in eerste instantie eens gaan zien of ik niets leuks vond voor op mijn terras, maar ik vond niet echt iets naar mijn zin. Ik vond wel een kudde olifanten. Mensen die me kennen, weten dat ik een voorliefde heb voor olifanten en deze kudde is echt mooi, maar dan ook heel mooi. De verkoopster zei dat je ze ook buiten kon zetten, maar ik zoek er binnen een plaatsje voor, zo heb ik er meer geniet van.

oliblog

 

En dan gingen we uiteindelijk ook naar de Paprika. Ik ben redelijk veel bijgekomen op een jaar tijd en daar waar ik 1,5 jaar geleden maat 38-40 had, moet ik nu gaan kijken bij de grote maten. Het is alleen bedroevend hoe weinig leuke dingen je daarin kan vinden, maar gelukkig raadde een vriendin mij een aantal maanden geleden de Paprika aan. Daar vind ik kleren in mijn stijl: bohemian, hippie en desigual-achtige dingen. Hij is niet goedkoop, vandaar dat ik er ook enkel ga winkelen in de solden. En het zijn solden, we zijn zelfs bijna op het einde, de prijzen waren dus laag te noemen en ik kocht er zulke leuke dingen. Oh ja, je moet me verder ook echt niet beginnen te vertellen over afvallen en diëten. Ik kwam bij door drie verschillende hormonale problemen en zal door diezelfde hormonen ook weinig gewicht kwijtraken, hoe hard ik mijn best ook doe. Vroeger at ik dan maar niet, dat was het enige wat werkte. Twee jaar geleden zei mijn dokter nog dat ik anorexia had, met al die hormonale problemen zag ik er echt niet zo uit, ik had een normaal gewicht, maar ik at per dag enkel een kom soep en vier droge boterhammen, daar heb ik echt heel lang op geleefd. Als er dan al eens een familiefeest was en ik dus iets anders moest eten, kwam ik meteen twee kg bij die er dan zook niet meer afging.  Mijn dokter zegt dat ik dan nu wel veel gezonder ben, voilà!  Daarnaast was ik vroeger slank en ongelukkig en nu ben ik dik en ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Ik weet het dan echt wel. Laatst noemde een 14-jarig knulletje me een vette zeekoe. Ik heb hem gezegd dat hij zo zielig is als hij dat moet zeggen om zich om zich goed te voelen. Nooit geweten dat ik ooit zo sterk in mijn schoenen zou staan. Nee, ik ben dik, ik trek het me niet aan en ik voel me beter dan ooit! Genieten van het leven, dat doe ik en ik aanvaard mezelf zoals ik ben!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Enfin, ik gaf afgelopen weekend behoorlijk wat geld uit, maar ik ben zo blij met deze aankopen, maar dan ook zo blij. Nu weer even op de rem staan want ik heb nog steeds geen ezeltje dat geld schijt! En zo ben ik dan af en toe toch blij met materiële zaken, ja zelfs ik!

Ik zou willen schrijven vandaag

Ik zou willen schrijven vandaag, maar ik weet niet goed over wat.

Ik zou kunnen schrijven over de aanslagen in Parijs en wat het met me doet, want ik blijf er ook niet onbewogen bij. Niet zo zeer angst voel ik, wel veel kwaadheid. Dat die IS hun apocalyps willen, die mannen zijn gewoon goed zot. Nee, ik ga het niet over de IS hebben, daar praten de laatste dagen al genoeg mensen over. Wel wil ik er één ding over kwijt, die vluchtelingen maken dit al 5 jaar mee, viseer hen nu niet. Oké, dit is Rudy Vranckx wat nagepraat, maar ik meen er elke woord van.

ZomanZovrouwMaar over wat ga ik het dan wel hebben? Misschien over mijn gesprek bij Hotel Hungaria volgende week. Jaja, om daar redactiewerk te doen. Iets helemaal ander dan psychiatrisch verpleegkundige, maar iets waar ik wel zin in heb. Hotel Hungaria, daar zit Jeroen Meus en Jani Kazadingeskes. T Is voor op de redactie van Jani. Maar ja, buiten het feit dat ik kan zeggen dat ik daar stress voor heb, kan ik daar ook niet veel van zeggen. Voor de zekerheid ook een gesprek bij t psychiatrisch centrum van Kortenberg. Maar k hoop toch eerder op t eerste. Wat ik nu doe was sowieso maar tijdelijk en ik voel dat ik eigenlijk weg wil uit dat verpleegkundige… Ik wil me meer gaan ontplooien, meer uitdaging, meer mijn ding doen. Pas op, ik heb op mijn 18de heel bewust voor verpleegkunde gekozen. Hoewel, psychologie wilde ik toen ook heel graag gaan doen, dus ben ik maar psychiatrisch verpleegkundige geworden. De twee zo een beetje in één. Maar ik denk toch dat het niet zo fel iets voor mij is, zwaar werk ook, heel zwaar werk. Onderbemand werken en dan nog vroeges, lates en nachten door elkaar, nee dan wil ik liever een 9-to-5 job. Ik wil sowieso iets doen met mijn schrijven en met opzoekingswerk en analyseren. Dat sprak me trouwens ook aan in psychologie, dat onderzoeken en analyseren. Onderzoekspsychologe, maar dan moet ik weer gaan studeren. Neenee, redactiewerk ijkt me heel boeiend.

Waar zou ik nog over kunnen schrijven? Sinterklaas is terug in t land en ook al ben ik 31: ik kijk telkens weer uit naar zijn sinterklaasblogkomst. Er hangt dan een fijne sfeer vind ik, en al die kindjes die vol ontzag naar de goedheilige man opkijken. Een periode waarin kinderlijke onschuld centraal staat. Ik las op facebook dat een kindje aan zijn mama vroeg of Sinterklaas geen schrik heeft als hij met zijn boot langs Frankrijk heen terug naar huis moet in december. Dat is zo mooi eigenlijk en ook zo vol onschuld. Ik hou van die kinderlijke onschuld en met Sinterklaas wordt dat dubbel en dik in de verf gezet. Zo’n mooi feest. Daarna is het weer Kerstmis, daar heb ik het veel minder voor. Dan lijkt iedereen gek geworden en hupla, nog wat vrede hier en dan nog wat vrede daar. Ik vind het zo’n feest van hypocriet gedoe, al wil ik zeker mensen hun kerstgevoel niet afnemen. Als mensen van Kerstmis houden, moeten ze het vooral doen, maar waarom moet het iedereen door zijn strot geramd worden? Kerstliedjes in de straten, op de radio en de tv, zelfs op Studio Brussel doen ze dan niet normaal met hun Music for Life, het is, echt waar, de enige week dat ik niet naar Studio Brussel luister. Die week: enkel cd’s. Nee, ik heb het niet met Kerstmis, maar nogmaals: mensen die ervan genieten, moeten dat vooral verder doen

Hm, verder ben ik momenteel ook blij dat ik het boek “Vele hemels boven de zevende” van Griet op de Beeck heb kunnen velehemelslenen van de bib. Ik wilde dit of Woesten van Kris van Steenberge. Dat zijn alleen twee boeken die zo vaak zijn uitgeleend. Ze worden ook enorm geprezen in de groepen “Boekenfans” en “iedereen leest” op facebook. Twee groepen voor boekenliefhebbers waar ik lid van ben. Ik lees graag ja, als van kindsbeen af. Ik mocht vroeger 5 boeken meenemen van de bib (dat was het maximum), ik ging elke week naar de bib voor 5 nieuwe boeken. De bibliothecaris van ons dorpsbibliotheekske vond het maar wat fijn dat ik zo’n klein boekenwurmpje was. Hij nam ook elke keer boeken mee van “de grote bib” in Mechelen voor mij, zodat ik genoeg te lezen had. Ik was daarin ook telkens vooruit op mijn leeftijd. Ik las meestal boeken van een leeftijdscategorie hoger en toen ik 12 was ging ik naar die grote bib in Mechelen, een wereld ging voor me open. Zo veel boeken. Ondertussen ben ik ook al in andere bibliotheken geweest, die van Gent bijvoorbeeld, die is supergroot. Maar ik voel me er thuis, ik hou van de bib van de geur die er hangt, van de stilte die er heerst, van de rijen boeken die ik eigenlijk allemaal eens wil vastnemen. Mijn droom is in mijn living één muur vol boeken, een echte muur van boeken. Ja, dat wil ik… ooit komt het ervan.

Ah ja, ik ben eindelijk eens naar een lezing van Dirk De Wachter geraakt, die man blijf ik intelligent vinden, sowieso, heeldewachter-opt filosofisch ook. Zijn boek “Borderline Times” heb ik. Het boekje “Dat heet dan gelukkig zijn”, waaraan hij meewerkte heb ik ook. De laatste, “Liefde, een onmogelijk verlangen” wil ik nog kopen. Daar ging deze lezing over. Liefde zit niet in een grote reis naar Tenerife, liefde zit in samen voor de tv zitten en een tas thee te drinken.” Dat heb ik eruit onthouden, en zo is het maar net. Gewoon gewoon zijn en gewone dingen doen. Dingen die voor sommigen misschien saai lijken, maar daar zit echte liefde in. En dat heeft blijkbaar alleen impact als je een professor psychiater bent, want geef toe: om dat te weten, hoeft toch niemand te studeren?

Voilà ik wist niet wat schijven, heb toch wat geschreven en nu ga ik wat opzoeken, dingen voor t werk. Dat moet ook gebeuren, maar dat doe ik dus graag! J

Schoonheid zit in het gewone

hulde-aan-het-gewone-levenIk was aangenaam verrast toen ik het rapport zag van het 6-jarige zoontje van een vriendin, die in het eerste leerjaar zit. Er stonden gewoon geen punten op, eerder quoteringen in de orde van zeer goed, goed, voldoende en kan beter. Er werden gewoon kruisjes gezet in het desbetreffende vakje. Geen 9/10 of zo. Ook is er op dat rapport nergens plaats voor een klasgemiddelde, hetgeen goed is. Ik vind niet dat kinderen moeten vergeleken worden. Ieder kind heeft zijn talenten, bij de éne zal dat rekenen zijn, bij een andere lezen en bij nog een andere tekenen of zelfs turnen. Nee, ik vind dat vergelijken niet goed, verre van. Ik was echt blij toen ik dat rapport zag. Ik vind dit dus geweldig, waarschijnlijk omdat ik kapot ging onder de prestatiedruk van mijn ouders. 9/10 of anders niet naar de chiro… Ik heb in het lager de school eens op stelten gezet omdat ik maar 7/10 had in het 6de leerjaar. Ik durfde daar echt niet mee naar huis. Nee, nu zou daar goed staan, want 7/10 is goed. Ik was als kind van mening dat dat gewoon slecht was.  Ik vind het ook erg dat een kind niet naar huis durft omdat het maar een 7/10 heeft, een kind zou nooit schrik mogen hebben om met mindere punten naar huis te gaan. Nee, dan vind ik dit systeem veel beter. Ik heb al nagedacht naar wat voor school ik mijn kind later ga sturen. Methodescholen zoals Steiner en Freinet kwamen al in me op, gewoon omdat dat niet prestatiegericht is. Mijn psychologe vroeg een jaar geleden wel aan mij: “denk jij echt dat je hetzelfde gaat reageren als uw vader als uw kind met een 8/10 thuis komt?” “Nee, waarschijnlijk niet”, was het enige antwoord dat ik kon geven. Zij dacht dus niet dat het om die reden nodig was dat ik mijn kind naar een methodeschool zou sturen. Ik denk er nog altijd aan om ze naar een methodeschool te sturen, omdat daar ook aandacht aan andere talenten wordt gegeven. Ik vraag me alleen af of kinderen dan wel goed worden voorbereid om de maatschappij…

Maar wie of wat is de maatschappij eigenlijk? Onze samenleving ja, en die is ook heel prestatiegericht. We moeten succes hebben, niet alleen op het werk, ook in onze privé: we moeten de perfecte job hebben en daar succesvol in zijn, maar we moeten ook de perfecte partner hebben, de perfecte kinderen, we moeten grandioze hobby’s hebben en we blinken er best nog in uit ook. Het is Dirk de Wachter dat zegt dat we ons ook allemaal eens langs onze gewone kant moeten laten zien e ik geef hem gelijk. Ik moet niet op reis gaan bijvoorbeeld en als ik op reis ga, ben ik blij met een caravan aan zee. Ik moet niet in een driesterrenhotel op Bali liggen. Dat is misschien gewoon ja, die caravan aan zee, maar is het daarom minder goed? Ik vind van niet.

Ik ben ervan overtuigd dat de sleutel tot een gelukkig leven in het gewone dagdagelijkse leven ligt. Ja, ik geniet ervan als ik ’s avonds in mijn zetel zit met mijn katten naast mij, met een tasje thee. Daar zie je mensen echter weinig van posten op internet, nee, het moet allemaal spectaculair zijn: tentoonstelling hier, expo daar, ’s avond op restaurant en daarna nog naar één of andere 30+-fuif met vriendinnen. Gewoon thuis zitten, dat mag precies niet.

Gewonigheid gaat ook over niet perfect en onvolmaaktheid. Nee, ik zie er niet uit als de madammen in de boekskes, ik woon niet in een kast van huis en heb maar een simpel auto’ke. Ik blijf wel dromen. Ik heb mooie dromen, zo zou ik nog altijd schrijfster willen worden, iemand zoals J.K. Rowling, ze is mijn voorbeeld, omdat ze helemaal niets had, van de bijstand leefde en opklom met haar schijven tot één van de grootste schrijfsters die er is. Ik hou er ook van om te dromen dat ik een zoontje en een dochter heb: Rune en Fleur, over  hoe ze er zouden uitzien en vooral wat ze leuk zouden vinden. Mijn kinderen gaan echter hun eigen leven leiden, dat weet ik. Misschien hebben ze niets met mijn waarden en normen en worden ze helemaal iets anders dan wat ik wens.  Dat zal ik erg vinden, maar misschien ook niet, want ik besef dat ik het leven niet kan “maken”, ik kan mijn kinderen niet “maken” tot wie ze uitgroeien, ik kan ze wel waarden en normen meegeven, maar ik kan alleen hopen dat ze die ook zullen nastreven.

Het schijnt dat veel mensen ongelukkig worden als ze facebook bekijken, mensen posten er bijna alleen de leuke dingen: ik ben naar dat feestje geweest, ze posten perfecte foto’s van hun perfecte kinderen. Bijna niemand zal er opzetten dat zijn of haar kind net weer zijn of haar eten heeft uitgespuwd. Bijna niemand zal er opzetten dat hij of zij gewoon een rotdag heeft. En toch hebben we die allemaal. Facebook is in dat opzicht een weerspiegeling van onze maatschappij. Alles moet goed zijn, alles moet succesvol zijn, alles moet volmaakt zijn.

Ook ik ben ooit in die val getrapt, jaren geleden, toen ik nog studeerde en ik werd er doodongelukkig van. Maar er zijn nu eenmaal dingen die niet lukken en die we niet kunnen. Tuurlijk: ik werd ook zo opgevoed: presteren, presteren, presteren… het heeft me letterlijk kapot gemaakt toen. Nee, ik heb bijgeleerd.

Ik streef niet meer naar nog en meer en beter. Nee, ik heb aandacht voor de mooie dingen die gewoon om de hoek komen kijken. Ik hou ervan om op een zondag gewoon in de zetel een boek te lezen met een slordige training aan, ik hou van mijn speculaasje bij de koffie en ik geniet ervan als ik in het park wat ga wandelen. Het gewone leven kan best mooi zijn en bijgevolg is het ook genoeg.

Het toeval van het lot, het zoeken zonder te vinden, oog hebben voor het kleine en openstaan voor de dingen die er op je pad komen: juist daarin schuilt de schoonheid van het bestaan.

Schoonheid van de vergankelijke tijd

Tijd-vliegtVrijdag word ik 31, het klinkt cliché maar de tijd gaat echt wel snel voorbij. Vorig jaar ben ik met mijn zus, haar toen nog vriend (ondertussen is hij haar man), mijn moeder en haar vriend iets gaan eten om daarna naar een optreden van Guido Belcanto te gaan. Het goot die avond en het was buiten! Lekker handig! Ik miste toen natuurlijk mijn eigen Guido, heel hard zelfs. Langs de andere kant: ik had altijd gezegd dat ik een optreden van Guido Belcanto wilde voor mijn 30ste verjaardag. Dat is dus gelukt, op mijn verjaardag zelf dan nog wel. Maar wat ik wilde zeggen: de tijd gaat zo snel. Toen ik op neurologie werkte, waren ik en een patiënte van gezegende leeftijd het daar wel over eens. Toen ik haar vroeg of dat echt zo veel sneller ging als je zo oud was als haar, zei ze volmondig ja.

Toch is het bizar, ik heb het afgelopen jaar, toen ik echt midden in dat rouwproces zat, gedacht dat de dagen zo traag vooruit gingen. Dat ik me leek te vervelen en ik bijna blij was dat ik mocht gaan slapen. Nu is dat niet zo dat ik niet wist wat doen, maar eerder dat ik niet echt de fut had iets te doen. Ik voel een duidelijk verschil. Gisteren had ik een dag vrij, ik ben de hele dag bezig geweest, goed bezig geweest en ik verveelde me niet. Dat is een tendens die zich sinds een tijdje aan het ontwikkelen is. In juli dacht ik nog dat ik in een depressie aan het sukkelen was, nu weet ik dat ik gewoon op het einde van dat rouwproces zat, de laatste fase zeg maar. Het is echt een gelukzalig gevoel om te voelen dat ik terug energie heb, dat ik terug zin heb, zin om dingen te doen, zin in het leven.

Maar wat ik wil zeggen: tijd is relatief. Die dagen gingen zo traag vooruit, omdat ik Gui miste? Omdat ik verdriet had? Omdat ik niet de fut had iets te doen? Waarschijnlijk de combinatie… En toch verschoot ik ervan als er weer een week voorbij was. Weken werden maanden en die leken al bij al toch snel te gaan. Ik was er in juni immers van versteld dat Gui al een jaar dood was, het leek toch nog maar gisteren, ook zo cliché.

Nu dacht ik, toen ik 30 werd ook: als ik 90 word, heb ik er nu een derde van mijn leven opzitten en dan moet ik nog 90 worden ook! Best een akelige gedachte (maar bij iemand van 60 is het net de omgekeerde verhouding, dat lijkt voorlopig nog ver weg, oef…) Vroeger, toen ik nog in een depressie zat, heb ik wel eens een zelfmoordpoging gedaan, toen wilde ik dood. Maar nu? Nee, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt en toch, toch kan je het niet weten. Als ik morgen onder een auto loop is het ook gedaan, die gedachte heb ik al heel snel op gedaan in mijn leven. Toen ik tiener was, kwam een vriendin om in een verkeersongeval, ze was 17 en ik was er kapot van. Niet alleen omdat ze een vriendin was, maar ook omdat ze even oud was als ik. Daarvoor had ik immers enkel twee overgrootvaders verloren, mensen waarvan de tijd gekomen was zeg maar. Die vriendin leek zo oneerlijk, niet te kloppen, het was gewoon niet juist. Nog datzelfde jaar kwam een kameraad om die op uitwisseling was in Australië. Twee mensen die even oud waren als ik stierven. Vanaf dat moment besefte ik dat het zo gedaan kon zijn, met een vingerknip. Dat ik niet veel nadien zelf verlangde naar de dood, geeft me nu wel een vreemd gevoel… Ik zou nu niet meer dood willen, nee, integendeel: ik wil oud worden en liefst in goede gezondheid.

Maar goed, laat ons stellen, dat ik 90 word, dan heb ik er een derde van mijn leven opzitten. En dan denk ik: “Els, ga voor je dromen, je hebt maar één leven (tenzij reïncarnatie bestaat, maar dan besef ik het toch niet echt, al is me gezegd dat die steeds terugkerende droom in mijn kindertijd verwijst naar mijn vorige leven, al zal ik dat nooit zeker weten), maak er iets van.” En één beslissing heb ik vorige week al genomen, het is er tijd voor en daar moet ik niet te lang meer mee wachten. Maar ik heb zo veel dromen, ik zal misschien toch maar aan dat boek beginnen. Maar iets zegt me dat ik daar binnenkort tijd voor ga maken. Ik heb echt mooie dromen, vind ik, maar ze moeten niet bij dromen blijven. Soms denk ik dat ik zo veel tijd verloren ben, als ik nu kijk naar die periode van die depressie, is dat niet tijd verdoen? In zo’n cirkel zitten van “ik kan niets, ik ben niets waard, ik wil niet meer, ik kan niet meer,…”, eigenlijk vraagt dat zo veel energie en het brengt je nergens. Of misschien is het wel nodig geweest, waarschijnlijk wel. Nu goed, ik ga er voor… voor het leven, ik grijp het met beide handen vast en als ik op een beetje van mijn overgrootmoeder heb, word ik misschien wel die 90 jaar…

Working 9 to 5

Nu, ik ben psychiatrisch verpleegkundige van opleiding… Eigenlijk heb ik daarvoor gekozen omdat ik destijds te veel faalangst had om mijn grote droom te verwezenlijken, namelijk om psychologie te gaan studeren. Ik ben dan maar verpleegkunde gaan doen, daarvan was ik tamelijk zeker dat ik het wel zou behalen… De laatste tijd komt die originele droom vaak weer opzetten en vaak denk ik er aan om naar de universiteit te gaan en me in te schijven voor het komende academiejaar. Maar dan, als alles goed gaat, ben ik vertrokken voor 5 jaar. Neem nu dat ik ook nog een kind wil krijgen voor mijn 35ste, dat gaat dus niet. Die twee combineren, dat lijkt me gewoon heel zwaar, al zullen er mensen zijn die het doen.

Maar ik wil wel een heroriëntering. Op zich vind ik de job van psychiatrisch verpleegkundige nog steeds aantrekkelijk, maar eerlijk: ik wil een 9-to-5-job. Ik heb een hekel aan die shiften, enfin, een hekel is veel gezegd. Ik kan er gewoon niet tegen. Vroeges, lates en nachten, allemaal door elkaar: moordend. Eerst dacht ik aan een job in een dagtherapie, maar dat is vrij beperkt en welke verpleegkundige wil nu niet zonder shiften werken? Ik ben dus naar een jobcoach gegaan. Die vroeg me meteen waarom ik destijds voor psychiatrisch verpleegkundige had gekozen… ja, komt dat verhaal van faalangst er weer aan. Zei zij dat de opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige toch zeer zwaar was… Nu ja, ik had elk jaar grote onderscheiding en moest naar mijn gevoel veel minder doen dan dat ik in het middelbaar moest doen. Toen deed ik latijn-wiskunde, overigens een reactie die ik veel krijg: dat ik mààr verpleegkunde ben gaan doen na mijn middelbare studies… Nu ja, ik vind het zelf ook dat ik dat mààr ben gaan doen, maar faalangst is een raar beestje… Dan vroeg ze waarom ik dan eigenlijk psychologie wil doen. Ik begon een hele litanie af te steken van dat er toch niets interessanter is dan hoe de menselijke psyché in elkaar steekt. Waarom doet een mens wat hij doet? Ik heb niet meteen zo het cliché om mensen te gaan helpen, al is zorgzaam zijn wel één van mijn waarden, anders had ik ook nooit voor verpleegkunde gekozen. Nee, ik heb het eerder voor het analyseren, het onderzoeken. Op mijn 14de las ik al  boeken van Freud. Freud is de grondlegger van de psychoanalyse. Ik heb het ook het meest voor deze behandelvorm in de psychologie/psychiatrie. Psychoanalyse is ook gewoon meer analytisch gericht, het zit hem al in het woord zelf. En als ik daar dan zo over denk, denk ik dat ik toch gewoon aan die studies psychologie moet beginnen. Genoeg mensen zeggen dat ik het moet kunnen, dat ik er “slim” genoeg voor ben en ja, ik weet ergens wel dat ik het moet kunnen, maar die faalangst speelt me parten, nog steeds…

Nu goed, die jobcoach heeft me gezegd dat ik mits een omscholing en mijn huidige diploma, misschien wel iets kan doen, want ik wil nog steeds iets in de psychiatrie doen. Zeker iets van 9 to 5. Shiften, nee, echt niet meer. Ik slaap daar veel te slecht voor.  Ze zei dat ik misschien in een CGG kan gaan werken, maar ze ging de mogelijkheden eens bekijken. Zelf moet ik 3 opdrachten maken tegen onze volgende afspraak. De eerste is de ideale vacature. Ik vraag me af of dat wel bestaat, het moet includeren: de ideale collega’s, een ideaal loon (en dat moet voor mij echt niet zo hoog zijn, maar wel graag dat ik een centje opzij kan zetten), de ideale werkomgeving, ideale uren, enfin, alles wat ik zou willen. Ik vind dat vrij moeilijk, ik heb nooit zo na gedacht over wat voor mij de ideale job zou zijn, ik nam in het verleden gewoon jobs aan die aansloten op mijn diploma. Ik heb bij thuisverpleging en op een PVT gewerkt, maar even goed op een zeer acute PAAZ (zelfs in PAAZ-en onderling is een groot verschil!). Maar ik vond inderdaad nergens echt mijn ding, misschien dat ik dan maar eens moet uitgaan van wat ik eigenlijk wil. Een andere opdracht die ik te vervullen krijg, is omschrijven hoe mijn ideale leven er zou uitzien: Stel: ik word morgen wakker en alles is zoals ik het wil, hoe zou het er dan uitzien? Nu ja, dan zou ik getrouwd zijn met een man (Gui uiteraard!) en zouden wij samen wel 2 kinderen hebben (en Elke zou er ook nog zijn!): een zoon en een dochter. Hij zou zijn job als muziekleraar behouden en ik zou halftijds werken als onderzoekspsychologe aan de KU Leuven en er “halftijds” dan zijn voor de kinderen. In mijn vrije tijd zou ik schrijven aan een bestseller.  Ja, zo iets. En als laatste moet ik vacatures zoeken, over heel Vlaanderen en zelfs in het buitenland, gewoon vacatures die me aanspreken. Zij gaat ondertussen eens bekijken welke jobs voor mij in aanmerking komen.

Als we dan een keuze gemaakt hebben voor een bepaalde richting, gaat ze er voor zorgen dat ik eerst stage kan doen in een bepaalde sector en als me dat bevalt, kan ik een opleiding volgen die er bij aansluit. Ze vroeg of ik daar voor open stond, uiteraard… het is er gewoon tijd voor.

Hoe gaat het?

images

“Hey, hoe gaat het ermee?” Die vraag werd me daarstraks privé via facebook gevraagd. Het is een vraag die vaak in een gesprek gesteld wordt. Vaak wordt die als gespreksopener gebruikt. Er zijn dan verschillende opties wat men met deze vraag wil bekomen.

  1. Ze is bedoeld om een gesprek effectief te beginnen, een ijsbreker zeg maar. Men verwacht het antwoord “goed” om dan een gesprek over van alles en nog wat te kunnen hebben.
  2. Het kan ook zijn dat diegene die de vraag stelt zo snel mogelijk over zijn/haar problemen wil beginnen. Daarbij is jouw antwoord geenzins van belang.
  3. De andere is oprecht geïnteresseerd hoe het met je gaat.

Die eerste komt men het meeste tegen, denk ik.  Ik heb hier zo geen problemen mee, al voel ik me vaak ook een leugenaar. Toen mijn vriend net gestorven was, hoorde ik mezelf wel eens “ça va” zeggen. “Goed” kreeg ik echt niet over mijn lippen, dus schakelde ik over naar het iets minder overtuigende “ça va”, maar eigenlijk ging het echt niet goed, was ik dan geen regelrechte leugenaar? Ik heb daar soms echt problemen mee, het lijkt mij ook dat je deze “hoe gaat het?” het meeste te horen krijgt.

Met de tweede soort heb ik eigenlijk wel problemen. Ik heb dan liever dat ze meteen over hun eigen problemen beginnen. Dat ze niet uit de overtuiging dat het beleefd is om het te vragen en eigenlijk gewoon een luisterd oor voor hun eigen problemen  willen, maar gewoon meteen vragen of ze hun verhaal even mogen doen. Dat komt mijn inziens een stuk beleefder over, in de voorgestelde situatie voel ik me doorgaans gewoon gepasseerd en eigenlijk vind ik het ronduit onbeschoft. Ik blijf erbij: vraag het dan niet!

De laatste soort… die kom je niet vaak tegen. Het is iets wat men gemakkelijker bij dichte vrienden en hechte familie zal aantreffen, mensen die echt geïnteresseerd zijn in hoe het met je gaat. Mensen waar je tegen kan zeggen “het gaat echt niet goed met me” en dan echt oprecht geïnteresseerd zijn in waarom het niet goed gaat. Soms ook uit onverwachte hoek, ik antwoorde zo eens bij iemand die ik niet vaak zie, snel “goed” en hij vroeg “ben je zeker?” Hij wilde het echt weten, dat zijn mensen die bewust te tijd nemen om naar je gevoelens en gedachten te luisteren. Het lijkt een uitstervend ras, al vraag ik me af of ze ooit zo talrijk geweest zijn. Ik denk dat eigenlijk niet, maar ik ben blij dat ze er zijn, dat er mensen zijn die het echt willen weten en oprecht belangstelling tonen. Het kan soms zalig zijn je verhaal eens te doen, om je hart uit te storten bij zo iemand.

En hoe het nu met mij gaat? Het gaat, het gaat vandaag echt, ik heb me al beter gevoeld, maar ook al slechter.

En hoe gaat het eigenlijk met jou?