Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog

Ik vind Guido Belcanto goed. Moest ge dat nog niet weten, volgt ge mijn blog niet of kent ge me niet. Vrij simpel. Natuurlijk vind ik niet elk liedje goed, dat zou gewoon creepy zijn. Dat tot daaraan toe…. Ik heb er verder geen problemen mee…. Er is er echter eentje waar ik wel problemen mee heb. Nou ja…. “problemen”…. Ik had gisteren regelrechte tranen in mijn ogen op een optreden van hem. Geen tranen van ontroering, maar tranen van pure hartenpijn…

Over dat specifieke liedje heb ik het sinds deze nieuwe tournee zelfs al met mijn psychologe gehad. Tsja, dat wilt ook al iets zeggen. Bewust dissociëren, dat lukt doorgaans wel, effe afsluiten bij het inzetten van dat liedje en dan ben ik helemaal weg en hoor ik het niet. Gisteren lukte dat niet, ik ga er tegenwoordig ook gewoon dwars doorheen, bij nogal alles, gisteren probeerde ik toch zo hard en het ging niet: huilen dus. Stil, ik weet niet of iemand het zag, verder doet dat er ook niet toe…. Ik kon me niet afsluiten…

 

“Achteraan in de taxi zat ze stil met een traan in haar oog,
Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog”

 

“Rauw”, zei mijn psychologe erop… toen ik haar dat zei, enkele weken geleden. en “dat moet bij u inderdaad heel hard binnenkomen”

Tsja, het is al een liedje van jaren oud en ik weet dat hij het zelf lang niet meer heeft willen zingen… maar ja, nu haalde hij het blijkbaar van onder het stof…

Why? Och ja, dat is ook een deel van t leven zeker? Bij sommigen dan toch…

Ik weet nog steeds dat ik te horen had gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en de volgende dag een meiske van mijn leeftijd heel eenvoudig zei “ik heb een abortus laten doen vorige week, ja al de tweede keer.” Ik had net te horen gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en zij vertelde het net alsof ze gisteren naar de bakker was geweest en het brood op was.

foetusLang was ik ‘lid’ van de “abortus = moord”-brigade, al besef ik wel heel hard dat dat kwam doordat ik wist dat ik misschien nooit zelf een kind zou hebben. Anderen poepen er maar op los en als er dan iets van komt, laten we het weghalen…. Ik begreep dat niet…. Wees blij… Oh ja, ik maakte wel plaats voor uitzonderingen, zieke kindjes, kindjes die het nooit gingen overleven, maar zelfs bij bepaalde handicaps moest dat kind toch geboren worden. Wees blij met het leven dat je zo maar even verwekt hebt, wees blij dat je het kan. Ik kan het niet en dat doet pijn…

Nu ja, ondertussen ben ik 33 en al wel wat wijzer en ik kan inzien dat abortus soms echt het beste is, zelfs al is er niets mis met het kind. Financieel, psychische moeilijkheden, gewoon niet het moment, … weet ik veel. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat niemand zomaar een abortus laat doen. Op een uitzondering hier en daar waarbij wordt gezegd “abortus is goedkoper dan de pil te pakken”. Die heb ik echt waar ooit horen zeggen. Maar laat ons zeggen dat ik abortus niet langer veroordeel, want ik deed het ooit echt wel. Het blijft evenwel wel heel gevoelig… dat sowieso

Nu ja, ik ben deze tournee nog niet zo vaak geweest, het valt kennelijk ook op, kreeg ik gisteren dan weer te horen. Dat liedje is inderdaad rauw…. Enfin, het begint met wat ge allemaal in de boekskes kunt lezen in de wachtzaal van de dokter…. Heel herkenbaar, best grappig zelfs, maar die laatste zin…

Eigenlijk zou ik bij de inzet van dat liedje buiten moeten gaan of zo en dan pas terugkomen. Maar ja, dat doet ge ook niet…. Of ja, misschien is het wel beter om er gewoon door te gaan en helemaal te voelen. Wie weet?

Het doet gewoon pijn, dat ik er dan gisteren echt mee begon te huilen, was waarschijnlijk omdat het voor het eerst terug hoorde nadat ik na lange fertiliteitsbehandelingen te horen kreeg dat ik nooit een biologisch kindje zou kunnen krijgen… Mijn psychologe zal weer blij zijn, gevoel toelaten… Maar ik? Ik heb een paar liedjes nodig gehad daarna om terug oké te zijn… Ik probeerde wel hoor, in het hier en nu en mijn gevoel mocht er ook zijn van mij…. De pijn, de regelrechte hartenpijn om het rouwen van wat nooit mag zijn.

Ik vind deze tournee (Liefde en Devotie) verder prachtig, echt prachtig…. Maar dat… dat doet al van in het begin pijn, heel veel pijn… echte hartenpijn, een dolksteek recht door mijn hart… Nog steeds, al kan ik abortus nu wel rationaliseren, het gevoel gaat niet weg, gaat nooit weg en zal altijd pijn blijven doen.

En dat, dat wilde ik nu toch ook eens gezegd hebben, al van in het begin van de tournee is het “even alles uitschakelen in die geest van mij”, gisteren ging het niet en verdorie, die rauwheid deed pijn

ter vervollediging: het liedje zelf