Creepy man aan de voordeur….

Gisteren maakte ik best iets vreemd mee. Ik had iets geleend van mijn buren en ging dat terugbrengen. Aangezien ik en de buurvrouw alle twee wel tettertrienen zijn, stonden wij bij de voordeur te praten.  Een witte camionette was ons al een paar keer gepasseerd. In deze wijk valt dat nogal op. Dit is zo een wijk waar enkel volk komt die er moeten zijn en waar iedereen wel weet wie bij de wijk behoort en wie niet om het zo even te zeggen! Uiteindelijk stopte die camionette bij ons en vroeg ons of we oud ijzer hadden. Waarschijnlijk zo iemand die dat ophaalt om bij een ijzermarchand te verkopen. Ik had nog een oude borstelsteel staan in ijzer, ik was die de vorige keer vergeten mee te nemen naar het containerpark. Ik had enkel zoiets van: dan ben ik ervan af.

 

Hij zei dan ook dat hij ook grotere stukken naar het containerpark deed. Nu heb ik hier al een tijdje zo’n oude kasten staan die de vorige eigenaars op zolder laten staan hadden. Die zijn niet echt meer opnieuw te gebruiken, want in redelijk slechte staat. Ik zeg dat en denk: dan ben ik er in één keer van af. Hij vroeg 25 euro om dat te doen. Op zich was dat allemaal zo erg niet, maar hij stond dus bij mij boven en begon dan vragen te stellen. Ben jij getrouwd? Heb jij een vriend? Heb jij kinderen? Woon jij hier alleen? Gekocht of gehuurd? Op zich vond ik dat allemaal maar rare vragen voor iemand die gewoon wat kasten wil komen ophalen om een centje bij te verdienen. Diezelfde dag was er een man geweest om een frigo te leveren, die heeft die vragen niet gesteld, al hebben wij ook tegen elkaar gesproken. Nu goed, ik voelde me hoe langer hoe minder op mijn gemak bij die man en toen hij mij nog begon aan te raken, was het slechte gevoel helemaal compleet. Nee, hij deed niet echt iets dat niet mocht, maar ik vind het niet zo leuk dat wildvreemde mannen over mijn schouders gaan wrijven. Misschien ben ik daarvoor gevoeliger dan andere vrouwen door mijn verleden (misbruik, verkrachting en aanrandingen), dat zou zeker ook kunnen. Dan begon hij nog zonder schaamte mijn slaapkamer in te kijken en daar commentaar op te geven en ik heb hem bijna buiten moeten duwen. Hij gaf me zijn nummer, zou een kwartier later terugkomen voor die kasten. Ik vertrouwde hem echt niet meer en was blij dat hij terug weg ging.

 

Mijn buurvrouw stond nog steeds beneden buiten en ik vertel haar dat. Ten eerste zegt ze dat ze via familie of zo (ik weet het niet juist meer) die kasten ook naar het containerpark kan doen en dat ik dan enkel de kost moet betalen van die in de container zelf te gooien. Ik stuur die man dus een bericht dat hij niet moet komen, dat mijn buren mij zullen helpen. Ik vertel haar ook het verdere verhaal van boven, zij vond dat toch ook best vreemd. En ik was er helemaal niet gerust in, was zeker dat die alsnog ging terugkomen. Ik dus bij haar binnen, voelde ik me een beetje veiliger. Die man kwam inderdaad terug en belde aan, niet alleen bij mij, ook bij de buren waar wij toen zaten. Tegen haar dochtertje zeiden we dat ze stil moest zijn, zij leek het kennelijk een spelletje te vinden, blij dat één van ons zich toch nog gerust voelde en zich zelfs amuseerde. Die man bleef staan, best lang zelfs. Hij zat kennelijk ook aan mijn voordeur te trekken alsof die zich dan spontaan zou gaan openen.

 

Ik en de buurvrouw durfden niet echt meer buiten gaan en ze belde haar vriend, die op dat moment gedaan had met werken. Ze deed het hele verhaal en hij zou kijken of die man er nog stond. Blijkbaar zei hij dat hij die dan ook wel iets zou gaan zeggen, moest dat het geval zijn. Toen hij thuiskwam, was hij kennelijk weg. Ik bleef nog even bij de buren zitten, maar toen ze weg wilden gaan, ging ik terug naar huis. Net voor ze vertrokken, belden ze nog aan om koffiekoeken te brengen, die was ik daar dus vergeten.

ZF5-1852254
Scared young woman

Nog geen 5 min later, ik wilde net aan mijn eten beginnen, ging de bel terug. Nu kan ik min of meer onopgemerkt loeren vanuit mijn living wie er voor de deur staat en ik zie dus dat dat terug die man is. De schrik sloeg me om het hart, ik deed niet open en ik zie dat hij zijn camionette gaat parkeren. Hij heeft daar weer ongeveer een half uur gestaan. Ondertussen had ik me verstopt in de badkamer, daar kan hij me zeker niet zien. Ik belde twee vriendinnen, zo van die vriendinnen die altijd opnemen als je belt, maar natuurlijk: deze keer juist niet. Ik stuurde naar mijn buurvrouw een bericht dat die hier terug stond. Politie bellen, zei haar vriend, net zoals een paar anderen op facebook dat ook zeiden. Ik had alleen zoiets van: “In feite heeft die nog steeds niets verkeerd gedaan, dus ja.” Ik vertrouw die man gewoon voor geen haar.

 

Uiteindelijk reed hij weg, die twee vriendinnen belden terug en vonden het al bij al ook best wel vreemd en begrepen gelukkig ook dat ik die man niet helemaal vertrouwde. Soms denk ik weleens dat ik op dat vlak “misvormd” ben door mijn verleden. Maar zij vonden het toch ook maar een “niet te vertrouwen” iets.

 

Sindsdien is hij niet meer teruggekomen, ik hoop echt dat hij vandaag niet meer terugkomt. De man van één van die twee vriendinnen zei dat ik hem dan moest bellen en dat hij direct zou afkomen. Maar die is nu wel op zijn werk, hè. De buurman is nu ook op zijn werk trouwens en de andere buurman is op reis. Hij kan hier niet binnen natuurlijk, maar echt op mijn gemak ben ik niet. Hij deed uiteindelijk niets grensoverschrijdend, maar zoals ik zeg: gerust ben ik er niet op. Hij geeft me gewoon een creepy gevoel en dat echt blijven staan, vind ik ook niet normaal, maar kom….  En je niet gerust voelen, is best erg als je in je eigen huis zit…. En ik zeg het zelf: misschien is er zelfs helemaal geen reden om me me zo te voelen… Ik kreeg de diagnose Posttraumatische Stressstoornis natuurlijk ook niet voor niets. 😦

Misschien moeten we Vlaamse mannen maar weg sturen…

Ik wil graag iets zeggen en het is niet gemakkelijk, maar ik voel het ergens mijn plicht om het te doen. Ik ben lid van een groep “ge zijt van Mechelen als…” en daar is een hele respectloze discussie ontstaan naar aanleiding van vluchtelingen die gaan ondergebracht worden in Mechelen. Dat mogen we niet toestaan, want alle vluchtelingen zijn verkrachters, zo luidt het. De reacties zijn uitermate respectloos. Als er een vrouw op reageert dat ze zich schaamt in hun plaats, zeggen ze dat ze elk gaatje vol wil enzo. Niveau ten top dus…

 

Dit en de getuigenis van Annemie Verbeiren op facebook gisteren, dat bericht is al meermaals gedeeld, deed mij bewegen om hetzelfde te doen. Want ik heb jarenlang schrik gehad van mannen, zo erg zelfs dat ik jarenlang een relatie had met een vrouw, terwijl ik toch vooral hetero ben en dat ik niet in dezelfde kamer met een man durfde te zitten. Gelukkig heb ik ondertussen mogen ondervinden dat er ook mannen zijn die ook te vertrouwen zijn, net zoals er bij de vluchtelingen goede en slechte mensen zitten, zijn deze volgens mij evenwel aanwezig tussen de Vlamingen.

 

Als we het chronologisch moeten opvolgen moet ik beginnen op mijn 6 jaar! Ik was 6 jaar toen ik voor de eerste keer te maken kreeg met seksueel geweld. Vrij jong nog, het was mijn cadeau omdat ik zo braaf was, zo zei hij het. Ik mocht het in geen geval tegen iemand vertellen, want dan zou iedereen jaloers zijn. Ik wist niet beter en hield mijn mond. De eerste keer dat ik het vertelde, was ik 18 en was een verpleegster toen ik opgenomen was in de psychiatrie, pas jaren later vertelde ik het ook iemand anders, namelijk mijn ex en pas daarna mijn moeder. Nu vertel ik er gemakkelijker over, maar ik wil nog steeds niet vertellen wie, wat, waar of wanneer. Ik wil hem ook niet aanklagen, toen ik hem een aantal jaar geleden terugzag, voelde ik me zo in elkaar zakken. Dat kan ik echt niet aan. En we spreken hier ook niet van één keer, maar van meermaals. Later zou blijken dat het diepe wonden zou nalaten. Maar wat ik dus wil zeggen: het was een oer Vlaamse boerenjongen uit een Katholiek gezin.

 

De tweede keer dat ik er mee te maken had, was wel een eenmalig feit. Ik moet een jaar of 13, 14 geweest zijn en kwam terug met de fiets van een vriendin die ik huiswerk was gaan brengen. Er kwam een gast die maar iets ouder was als ik, naast mij rijden. Hij zei: “hé psst” en trok zijn penis uit zijn broek en begon zich af te trekken. Ik kreeg schrik en begon heel snel te fietsen. Hij volgde, haalde me in en nam me mee achter een muurtje, daar trok hij zich verder af en spoot recht in mijn gezicht. Ik had misschien kunnen weglopen, maar ik was van angst verstijfd. Weer was het een Vlaamse jongen.

 

De volgende keer ging ik naar een optreden van Get Ready!, ik was 14 en een Vlaamse man van een jaar of 60 begon met de bepotelen achter het hamburgerkraam toen ik voor mij en een vriendin een hamburger wilde gaan halen. We stonden goed verdoken en ik durfde mijn mond niet open te trekken. Hij heeft me verkracht uiteindelijk, langs achter. Het deed pijn en ik bloedde achteraf.

 

Ik was ook 14 toen een oudere Vlaamse man op de kermis met zijn hand onder mijn rok ging. Verder ging dit niet, maar weer was het een gewone Vlaamse man.

 

Toen ik 17 was, had ik een relatie met een gast die 10 jaar ouder was dan ik. Een Vlaamse jongeman uit Gent. Toen we op een avond afgesproken hadden, wilde hij seks. Ik nog niet, maar hij deed zijn goesting. Van pure angst en opspanning raakte hij er bij mij niet in, maar ik heb wel dagen pijn gehad van het hevige stoten.

 

En dan was ik 18 en was ik opgenomen in het ziekenhuis. Een medepatiënt, een Vlaamse jongen die amper een jaar ouder was dan ik, kwam mijn kamer binnen en begon te zeggen dat ik hem moest kussen, ik weigerde. Hij betaste mijn borsten onder mijn slaapkleedje. Ik durfde niet veel meer dan op het belletje van de verpleging te drukken. Hij had dit gezien en ging terug naar buiten, de nachtverpleegster kwam en werd daarna door hem bedreigd. Ik heb me daar lang schuldig over gevoeld, maar ik besef dat dit in feite niet nodig is. Ik wil ook niet weten hoe ver hij was gegaan als ik niet op dat belletje had gedrukt.

 

Ik ben ondertussen 20 jaar en word aangerand in het park De Botanique. Dit was een man van Noord-Afrikaanse afkomst. Bij hem ben ik klacht gaan indienen en hij heeft ook gezeten, nadat hij bij een ander meisje juist hetzelfde had gedaan. Amper 6 maanden kreeg hij.

 

En ik was 26 toen ik bijna slachtoffer was van een groepsverkrachting. Gelukkig had ik nu haar op mijn tanden gekregen en stampte ik die éne gast recht in zijn kruis met mijn hak. Ik heb er wel maanden nachtmerries aan overgehouden, het was redelijk brutaal, ik werd naar achter getrokken enzo. Ook deze keer waren het mannen van Noord-Afrikaanse afkomst.

 

Ik weet zelfs niet of ik alles opgenoemd heb…en dan heb ik het nog niet over de vele seksistische opmerkingen gehad die je te horen krijgt, ook van Vlamingen ja.

 

Wat moet ik nu concluderen, dat we de Vlaamse mannen ook beter weg sturen, er zitten namelijk verkrachters tussen. Of misschien kunnen we concluderen dat er overal slechte mannen zitten, zowel bij de Vlamingen als bij de vluchtelingen. Maar het is niet doordat wat er in Keulen gebeurd is, dat we mensen die vreselijke dingen hebben meegemaakt, moeten weigeren is het niet? Ik blijf erbij, wij hebben geen flauw idee wat zij hebben moeten meemaken in hun thuisland en als het hier hetzelfde zou zijn en ik vertrek terwijl ik al mijn hebben en houden achterlaat om ergens waar ik het totaal niet ken een nieuw bestaan te moeten opbouwen… ik hoop dan van ganser harte dat ik welkom ben