Wachtweken….

wainting

 

Die ellendige wachtweken ook. Op 17 juli kreeg ik twee embryo’s teruggeplaatst, vijfdaagse deze keer, de enige twee die overgebleven waren van een toch mooi aantal bij de Pick Up. Ik was er eigenlijk niet mee bezig, tot gisteren, de dag ervoor ging ik al met migraine slapen. Iets innemen daartegen is natuurlijk uit den boze, ik ben verder heel emotioneel, gevoelige borsten en super moe: ik val ook gewoon in slaap als ik me durf neerleggen en sinds vandaag cross ik constant naar de wc, al de hele voormiddag en ik heb natuurlijk afscheiding.

 

Oh ja, het probleem is daarbij dat ik natuurlijk utrogestan neem, dat is porgesteron, ik neem het dan nog in verhoogde dosis omdat men innestelingsproblemen bij mij vermoedt. In het begin had ik dit dus allemaal niet ook al zat ik toen nog vol Pregnyl (zit dan weer vol HCG), die moet nu uitgewerkt zijn trouwens. 5000 is een week en ik had 12 juli een Pick Up….

 

Het gekke was dat ik ervan overtuigd was dat hij er deze keer bij zou zitten, bij de Pick Up had ik dat gevoel echt, geen idee waarom natuurlijk. Rationeel kan men dat niet eens weten en toch was ik er van overtuigd dat mijn superbaby er nu zou bij zitten, een uitleg heb ik er evenwel niet voor.

 

Dat  ze er twee terugplaatsten was eerder een verrassing. Stel u voor dat hij er effectief wel tussen zit, maar dat hij niet alleen zal zijn, dat ze met twee zullen komen? Wat dan? Een tweeling? Blijkbaar kan je er dan zelfs een van de twee laten weghalen, ik denk niet dat ik dat over mijn hart zou krijgen. IK durf er niet aan denken, maar als ze met twee zijn, dan zijn ze maar met twee, denk ik. Als er deze keer al iets is, hè, ik weet het nog steeds niet. Maar welkom is dat kleintje of die kleintjes zeker wel, heel welkom.

 

Sinds gisteren zit ik er dus mee in mijn hoofd, heel hard zelfs, daarvoor niet…. Nu zit ik echter aan het andere te denken, dat het niets is:  ik denk gewoon dat alles terug te brengen is naar de utrogestan, ook al heb ik andere afscheiding dan ik gewoon ben bij utrogestan. Ik weet overigens ook niet of dat op iets wijst of niet.

 

Ik zal niet opzoeken, ik herhaal: ik zal niet opzoeken.

En verder wacht ik heel bang 28 juli af.

Op voorhand testen doe ik normaal ook niet echt, maar ik merk dat dit nu ook moeilijk wordt.

Oke, geef me iets om handen, denk ik dan, dat helpt, dat helpt enorm….

Iets doen, niet alleen zitten (kan vrij moeilijk zijn als alleenstaande, geloof me. Je spreekt wel af, maar daarvoor en daarna zit je toch alleen)

Dit zenuwachtige gevoel is ook niet goed namelijk, best zo weinig mogelijk stress, zo weinig mogelijk…

Ik hoop dat er op zijn minst eentje ingenesteld is, eentje….

Alstublieft??????

Music maestro

Ik las net iets op facebook, bij een vriendin, het was een spreuk.

Je bent het boek dat je leest, het liedje dat je beluistert en nog zo iets.

Nu zou ik niet zeggen dat ik dat liedje ben of dat boek of wat dan ook. Maar als ik naar mezelf kijk en voor mezelf spreek: De muziek waar ik naar luister is zeer zelden zo maar een liedje. Het wil iets zeggen, het geeft me herkenning. Soms het hele liedje, soms maar één zin, soms een strofe en soms het refrein. Nee, ik kies niet zo maar welke muziek ik opzet. Ik zeg wel eens dat, als je me wil kennen, de liedjes eens moet beluisteren die ik vaak opzet.

score

 

Een paar voorbeelden:

  • Geef me liefde/het feestje – Guido Belcanto

Leerde ik kennen toen ik 14 was, werd toen mijn favoriete liedje en ik weet heel goed waarom. Het is trouwens ook niet zo vreemd dat mijn nicht het ook herkent en hetzelfde gevoel erbij heeft.

 

  • Into my arms – Nick Cave

Nee, ik geloof ook niet in an interventionist God en ik ben nog geen partner tegen gekomen die het wel doet. Maar ik ben wel al een partner tegengekomen die me neemt zoals ik ben en ik deed het bij hem. Het belangrijkste in liefde naar mijn mening: dat en het elkaar willen begrijpen.

 

  • Show me the meaning of being lonely – The backstreet boys

Een groepje uit mijn tienertijd, nooit gedacht dat het zo veel voor me zou gaan betekenen tot mijn vriend stierf

 

  • Requiem – Get Ready!

Eigenlijk dezelfde uitleg als hierboven

 

  • Let it go – film Frozen

Tsja, gewoon luisteren en je weet het

 

  • Hurt – Johnny Cash

I’ve hurt myself today to see if I still feel: die tekst sloeg in als een bom en niet enkel die eerste zin, ik was 18 toen.

 

  • ik wou dat ik dom was – Guido Belcanto

Ik zat ooit in de psychiatrie: mijn vader begreep het niet, ik had een goed stel hersenen, wat zat ik daar dan te doen? Zei en vroeg hij letterlijk. Ondertussen zou ik hoogdbegaafd zijn (mijn IQ blijkt altijd naar boven te gaan, wat ook niet zou kunnen, dus ja, wat moet men van zoiets geloven, hè?!). In ieder geval: ik dacht net dat, als ik dat goed stel hersenen niet had, er juist niet zou gezeten hebben toen. Zeker weet ik dat natuurlijk niet.

 

  • een tip van de sluier – Boudewijn de Groot

Goh, wordt vooral gezegd over mij, maar ik begrijp wel waarom. Al kom ik nu meer uit voor wie ik ben, gelukkig maar…

 

  • Don’t let me get me – Pink!

Ook eentje uit mijn tienertijd, de al iets latere. Zegt ook genoeg. I’m my own worst enemy, ja, ooit klopte dat wel, geeft nog steeds veel herkenning

 

  • Zowat het hele laatste album van Nick Cave

Wie mijn verhaal kent, weet ook waarom

 

  • I would die for that – Kellie Coffey

Ik was nog heel jong toen men mij zei dat de kans op een kind, zelfs met fertiliteit, heel klein was. Toch begonnen met fertiliteit, ik wil me later niet verwijten dat ik niet gedaan heb wat ik kon. En elke stimulatieronde wordt zwaarder en zwaarder, niet dat velen het begrijpen, maar ik zou letterlijk alles willen opgeven voor een kind. Ik voel me echt onvolledig, mislukt en echt gefaald. Het meest fundamentele waarvoor een dier op de wereld gezet wordt en dus ook de mens, kan ik niet eens, ik kan mezelf niet voortplanten. Het is een verdriet dat ik met niets kan vergelijken…

 

  • Ik heb je nooit gekend – Els de Schepper

Ik deed het niet, ik kwam bij Shanti van Kinderwens Vlaanderen. Imaginaire kind, ik moest me even mijn kind gaan voorstellen, nooit willen doen. Ik wilde sowieso geen verwachtingen scheppen, maar denken aan het feit dat ik een kind zou hebben? Tsja, ik wist wel dat ik een kind wilde…. Voor mij bestaat mijn kind, bestaan mijn kinderen ondertussen ook echt. Ik heb ze nooit gekend, maar voor mij bestaan ze echt. Iets dat er blijkbaar bijhoort en al helemaal niet te begrijpen is voor anderen. Dat is ook heel duidelijk… Het liedje omschrijft het perfect…. Mijn kind: nooit gekend, maar voor mij bestaat het echt.

 

  • Zingen in het donker – Do

Geen verdere uitleg

 

 

Ik nam er nu gewoon een paar uit, want er zijn er veel meer, veel meer….

Fertiliteit: wat, hoe, wanneer… update.

Ben je nu nog bezig met fertiliteit?

Hoe ben je nu toch bezig, jij had toch pauze?

Mensen in mijn omgeving kunnen niet meer volgen. Ik soms ook niet, denk ik. Maar goed, tijd voor een update.

 

kindje bloemJa, ik ben aan een nieuwe stimulatie bezig, een trage cyclus. Weer iets totaal anders dan de vorige twee stimulatie-rondes, maar ik heb dus ook wel twee maanden echte pauze gehad, alleen iets minder lang dan oorspronkelijk gedacht. En goed berekend, want met deze stimulatie zou net voor mijn verlof afgerond zijn, ongeveer dan. De fertiliteitsarts heeft het even berekend. Mijn verlof is vanaf 14 augustus, voor een weekje ervan tussen. Als alles goed loopt, zou ik dan ook een terugplaatsing hebben gehad en kan ik in mijn wachttijd op verlof gaan.

 

Die pauze heeft me goed gedaan, heel goed, ik was vooral lichamelijk een wrak: oververmoeid, ik heb de eerste twee weken vooral geslapen en ik ben me daarna op andere dingen gaan richten. Op mijn herstel in eerste instantie. Ergens moest ik mijn huisarts gelijk geven: jezelf volpompen met hormonen in een herstellend lichaam is niet aan te raden. Ik had zelf mijn energie nodig, maar als ik zwanger wil geraken heb ik ook energie nodig en is het de bedoeling dat er zelfs een embryo met mijn energie gaat lopen. Ik zou niets liever willen natuurlijk, maar eerst zelf beter worden leek me cruciaal. De orthopedist schreef me eindelijk een kinesist voor en ik ging plots vooruit.

 

Ik richtte me ook op mijn huisje herinrichten wat nodig was met een kind er plots bij. Trouwens dat meisje erbij was ook plots een aanpassing. Oh ja, dat weten jullie misschien niet, ik doe nu aan een soort noodopvang, blij dat mijn energie daar ook naartoe kon gaan. Ondertussen hebben wij hier onderling onze draai wel gevonden en zelfs een routine. Soms denk ik dat ik dat niet goed doe, zegt mijn psychologe van wel: ze is gewassen, ze krijgt eten, gaat naar school, komt overal op tijd aan en bovenal: ze vindt dat ik best goed omga met haar psychische problemen en haar veel liefde geef. Nu ja, dat was voor mij een aanpassing, voor haar en zelfs voor de kat.

 

Ondertussen ga ik dus zelf ook naar een psychologe, elke woensdag, ook volgens vaste routine dus. Ik hou wel van routine, geef ik eerlijk toe. Rouwverwerking vooral en ook i.v.m. fertiliteit dus. Nee, ze heeft er zelf geen ervaring of zo, maar toch begrijpt ze het wel, al leg ik het misschien ook goed uit, dat kan ook! 😉 Nee, ik weet dat ze er zelf ook wel over leest, het feit dat ze me zei bij een vroege miskraam dat ik het echt een kind, mijn kind, mocht noemen, deed veel, dat moest overigens van haar ook niet, ik mocht het van haar even goed dat klompje cellen blijven noemen. Nu ja, het werd toen mijn wiebeltje… geen kind, geen hoopje cellen, wel iets dat me even deed stralen van geluk: mijn wiebeltje, mijn eigenste wiebeltje. Iets waarvoor ik daarna ook veel verdriet gevoeld heb trouwens, ik moest het immers weer laten gaan. Ze zegt nu ook dat het mooi is dat ik mijn verdriet en de daarbij horende pijn kan toelaten. Niet alleen rond dat fertiliteitstraject, maar ook alle andere rouwprocessen, dat zijn er bij mij behoorlijk veel. Een combinatie van die twee, daarvoor ga ik naar haar. Dat het wel mooi is dat ik ondanks die tegenslagen, best veel mensen verloren heb en het feit dat ik misschien nooit een kind zal hebben veel levenskracht kan behouden. Dat zei ze me ook de laatste keer en ik dacht: ze heeft nog gelijk ook. Ik blijf er voor gaan, niet alleen voor de kinderwens en fertiliteit, maar ook voor mezelf. Ik schrijf nu eindelijk voor een magazine bijvoorbeeld, een van mijn dromen. Ik moet trouwens dat ene nog gaan schrijven: dealine in het verschiet.

 

En ik heb een idee voor mijn “ding” als kinderwensconsulente: Schrijftherapie, wel eens deftig uitzoeken hoe ik dat het best ga doen.

 

Maar goed, allemaal bedacht, bereikt en mee begonnen in de mijn pauze en nu ben ik terug bezig. Ik spuit nu drie keer per dag suprefact in mijn neus. Ik heb af en toe wat hoofdpijn, waarvan ik nooit zeker ben dat het daardoor komt, maar het is naar t schijnt een van de voornaamste bijwerkingen. Maar ik voel me verder heel goed, dat waar zo velen voor me waarschuwden blijft uit bij mij: wenen om te wenen, zei een lotgenote zelfs. Nee, niet echt. Menopauze in al zijn glorie: laat die menopauze maar komen, denk ik dan. Nu ja, met PCOS zit ik naar mijn gevoel al sinds mijn tienertijd in een menopauze in al zijn glorie. Dus het kan ook zijn dat ik dat al gewoon ben.

 

Donderdag moet ik voor echo en bloedname gaan. Het was mijn psychologe die ik trouwens ook zei dat ik mij vroeger altijd lastig voelde als ik op jaarlijkse controle bij mijn gewone gynaecologe ging en ze die vaginale echo deed. (Ook last van vaginisme trouwens, ik ben daarvoor nog bekkenbodemrelaxatie gaan volgen, maar echt voorbij ging het niet.) Ik zei haar dus dat ik het nu heel normaal lijk te vinden dat ik voor al die dokters met mijn benen ga open liggen en vaginisme, wat was dat ook alweer? Die dokter bij een terugplaatsing zat vol verbazing: amai, mevrouw, u doet dat goed om vaginisme te hebben. Euh ja, na al die tijd fertiliteit blijkt dat zichzelf ook op te lossen, kennelijk… Best vreemd eigenlijk, vroeger had ik schrik voor de pijn en nu heb ik geen pijn meer en ik praat ondertussen met mijn fertiliteitsdokter over het avondeten als ze een speculum inbrengt. Wie had dat ooit gedacht, het is dus gewoon bij mijn leven gaan horen. Vriendinnen van me hebben zelfs nog nooit een vaginale echo gehad en huiveren echt bij het idee, ik had dat voor een fertiiteitstraject ook hoor, maar ja, ondertussen is het dus een deel van mij leven. Ik zei mijn psychologe zelfs dat het in zekere zin best beangstigend was hoe gewoon je dat wordt.

 

Donderdag voor echo en bloedname dus, als alles oké is, dan een spuit elonova en na een week beginnen met menopur

 

Dat het dus hopelijk iets oplevert. Ondertussen ook als kinderwensconsulent in spe les gehad bij Rika Lucak, pas ik dan zelf ook maar toe. De spiriluna en de DHA-supplementen gieten naar binnen. Net als de zink, het ijzer, de vit D en nog een deel… Dat maca-poeder is trouwens echt niet te vreten, maar ja…  Verder ook de myo-inositol nog natuurlijk en de fertiliy woman, die moesten echt van de ferti-arts. Alles op alles.  Ontspanning: check, ik doe terug yoga, twee keer per week in groepsverband, de rest thuis op mezelf. Oh, ik had dat gemist bij mijn niet uit de voeten kunnen, ik kan wel niet alles meer of nog niet alles misschien.

 

En weet ge, ik ben heel ontspannen aan deze stimulatie begonnen, heel ontspannen en ik ben het nog steeds… Die pauze heeft me deugd gedaan, het was maar twee maanden, maar twee deugdzame maanden. Ik zou veel wensouders hetzelfde willen aanraden, ik ben ook het type van altijd maar verder doen, zo een doorzetter die niet wil opgeven en daarbij over haar grenzen gaat. Ik heb dat gedaan, dat was niet slim, die pauze wel. Dat het niet goed was, was trouwens merkbara op verschillende gebieden. Dus lieve lotgenotes: af en toe wat rust nemen kan deugd doen. Echt waar, neem het van me aan…. Af en toe in de put gaan zitten ook trouwens, zodat je even naar de bodem van de zee kan zakken omdat je dan terug goed af te duwen om weer het wateroppvervlak te bereiken.

A love story

“The greatest thing you’l ever learn, is just to love and be loved in return. The woman I loved is dead.”

moulin-rouge-top-romantic-movie-quote1

 

De film Moulin Rouge, gezien in het middelbaar, zelfs met school in het kader van de lessen. Daarna nog op videocassette gekocht en de cd. Ik had de cd voor de film. Mijn zus had immers de film, het eerst waar ik naar op zoek ging toen ik alleen ging wonen: check. Mooie film…

 

Maar ik had nooit gedacht dat hij zo veel voor me zou gaan beteken. Pas na de dood van Gui kocht ik ook de DVD, ik keek er naar en bleef eerder emotieloos. Een paar keer opnieuw.

 

Ik moest weer gaan voelen, ik sloot me er voor af. Te veel pijn, zelfbescherming, pijn erbij van andere overlijdens, te veel, gewoon te veel pijn. Niets meer dan dat.

 

Op vast lopen, helemaal op vast lopen. ’s Avonds, als niemand het ziet soms wel huilen, gewoon in bed. Denken dat je mischien toch naar een psychologe moet gaan, dat uiteindelijk doen.

 

Wil die je terug doen laten voelen, uiteraard. Wil je uiteindelijk ook. Niemand wil vast zitten. Doet doet pijn, hè. Dat zei ze eens, nadat ik ik voor de eerste keer echt voelde. Het deed pijn, ja, heel veel pijn….

 

Vandaag, na een hele poos de film terug opgezet. Oh man, nu voelde ik echt, op elk moment. Ik wilde geen relatie meer, Gui wel. Een ander verhaal, door andere redenen, maar toch hetzelfde. Dat merkte ik pas toen  ik een jaar na zijn dood eens de elephant love medley opzetten…

 

En dan op het einde, helemaal overgeven aan de liefde en dan moeten sterven…..

Ik voelde nu echt de pijn. Ik huilde nu niet uit empathie, maar omdat mijn hart letterlijk pijn deed. Omdat ik nu weet wat het is en het ook toelaat, als tiener niet. Wat wist ik daar toen uiteindelijk van. Ik was gewoon een snotneus die enkel kon dromen van zo een liefde en me misschien ergens wel kon indenken dat het pijn deed om zo iemand te verliezen

 

The greatest thing you’ll ever learn, is just te love and be loved in return. The man I loved is dead.

 

Misschien moet ik ons verhaal ook maar neerschijven, net zoals in de film. A love story…

 

Psychologen….

Psychologen… vreemde schepsels?

 

Nee hoor, maar ik sta wel versteld.

 

Ik ga sinds december 2016 naar een psychologe, terug naar een psychologe beter gezegd. Er is niets psychiatrisch aan de hand, zei ze elke keer opnieuw, maar ik was wel heel hard aan het rouwen. In november stierf nog een goede vriendin, in oktober mijn grootvader (al noem ik zoiets nog steeds anders, niet dat ik dat niet erg vind, maar het is normaal) en tsja, Gui, maar ook nog vele anderen.

 

Nooit echt tijd genomen om te rouwen, zei mijn psychologe, ook omdat het zo moeilijk is, zei ze. Meer mensen verloren dat de gemiddelde 32-jarige. Het leek haar echt normaal dat ik me beschermde tegen die pijn, maar ik liep er wel op vast natuurlijk.

 

En toch voelde ik al heel veel pijn, ik weet nog eens dat ik me in februari 2015 (Gui was toen 8 maanden overleden) met in mijn keuken letterlijk op de grond gesmeten had en onbedaarlijk huilde omdat hij er niet meer was en ik vond dat ik zonder hem niet verder kon. Niet dat ik toen actieve doodswensen had, maar ik heb toen wel eens gedacht “Gui, kom me alstublieft ook halen.” Ik ging gewoon verder met mijn leven, thuis ging ik kapot en naar de buitenwereld toe, was alles oké. Enkel Amber wist ervan, hoe het echt met me ging. Zij mocht het weten, niemand anders…. Ik moest sterk zijn. Amber kon ik eender wanneer “lastig vallen.” Desnoods stuurde ze gewoon een virtuele knuffel door en zei dan “lieve snoes, ik bel of mail je vanavond”. Van iedereen die ik kende, was zij de enige die me echt het gevoel gaf dat ik niet alleen stond met dat verdriet. Ze was de enige die wel iets zei, als de anderen niet wisten wat zeggen.

 

En toen kreeg Amber kanker, ik vond het er van in het begin niet goed uitzien. Het begon met een longembolie, wijst vaak op kanker trouwens. Ook al vond ik het er niet goed uitzien, ik hoopte wel natuurlijk en toch, toen het woord terminaal viel, zakte de bodem onder mijn voeten weg. Ze begon met te zeggen dat ik me moest zetten en.ik wist hoe laat het was. Ik begon meteen te huilen, heel haard te huilen. Maar ik vroeg wel meteen hoe zij zich voelde, leek me ook meer correct. Ik ging immers niet dood… Niet ik, ik zou wel achterblijven, maar ik ging niet dood…

 

Ze toonde zich vaak heel sterk, ze huilde heel veel, ik was zo iemand die het mocht weten, want dat mocht ook niet iedereen. Voor mij maakte dat haar net sterk, niet het positief houden naar de buitenwereld toe. Ik heb zoiets van gevoelens toelaten en laten zien, dat is pas sterk. Nu ja, ze was ook wel ergens positief ingesteld. Vroeger veel minder eigenlijk, maar ja: iedere mens evolueert in zijn leven. Gelukkig maar. We worden allemaal meer “gelaten” met het ouder worden, al vraag ik me af of dat de juiste bewoording is. Ze zei me wel heel vaak dat ze me nodig had, ik probeerde er wel te zijn voor haar. Ze woonde 150km van mijn deur, dus even binnen springen was wat moeilijker, maar via fb en GSM stond ik wel steeds klaar voor een luisterend oor. En ik ging een week naar haar, wat een intense week was dat, seg. Stilzwijgend bij elkaar, zo zaten we daar vaak. Ik troostte haar en zij mij, zo was het echt. Ik zag haar huilen en begon ook te huilen, we namen elkaar dan vast zonder iets te zeggen. Het was de mooiste week die we samen hadden en ik heb contact zelden zo intens ervaren. Zij bedankte me er later meermaals om. Ik haar ook, we zouden nog zo een week inlassen, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Die week kwam er niet meer van. Ze wilde me wel zo graag nog zien voor ze zou gaan. Datum geregeld, vervoer geregeld, en die dag is niet meer gehaald. Twee dagen ervoor kreeg ik bericht dat ze overleden was. Ik ging die avond nog naar een optreden van Guido Belcanto, dat hele concert rolden de tranen over mijn wangen, ik hoorde amper wat hij zong, maar toch deed het deugd. Ik ben nooit meteen zo bewust geweest van iemand dierbaar die gestorven was…. Gewoon omdat wij elke dag elkaar zo veel berichten konden sturen. We woonden misschien 150km van elkaar, maar ons contact was bijna dagelijks. Dat contact deed me me niet alleen voelen als ik weer eens thuis alleen zat, zoals ik dagdagelijks kon ervaren na dat ongeval en daarna na mijn operatie.

 

Ik ging na haar dood naar mijn psychologe, ze leerde me verdriet en pijn voelen. Klinkt gek misschien, maar zo is het wel. Ik wilde het allemaal niet voelen, ben ik me heel bewust van. De dood van Gui kwam ook weer enorm naar boven. Ze schrok toen ik vertelde dat ik me die avond in mijn keuken eens op de grond had gesmeten terwijl ik hem vroeg om me te komen halen. Ik ging die periode ook bij haar, weet je wel… het feit dat het terug naar boven komt, is dan wel weer heel normaal, dat weet ik gelukkig ook wel

 

Ze zei me heel vaak dat ik zo anekdotisch vertelde, maar dat ze me niet voelde. Tot ik haar een mail stuurde: Ik voel je nu heel hard, zei ze en of we erop terug kon komen in onze sessies.  Tsja, ik kan schrijvend veel meer zeggen dan al sprekend, dus echt goed ging dat niet. Maar toch, ze zegt bij mij: probeer eens bij je gevoel te blijven en de eerste keer dat ik bij haar echt begon te wenen bij haar, vroeg ze gewoon. “Dat doet pijn, hè!” Het ging dan over mijn grootvader die gestorven was, niet over Amber of Gui, dat deed nog meer pijn, denk ik. In het achterhoofd gehouden dat ik bezig was met fertiliteit, wat ook heel veel pijn doet en elke maand opnieuw rouwen is. Oh, dat zijn de hormonen, zegt iedereen dan, ik denk dat het veel meer is dan enkel hormonen. Dat zegt iedereen die al lang bezig is met fertiliteit trouwens. Nu ja, ik voelde immens veel pijn…

 

Ik voel in het algemeen sinds ik bij haar terugga zo veel pijn, maar ook echte ontroering. Ik begin te huilen als iemand van mijn vrienden op fb zet dat kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is als ze zelf per ongeluk zwanger zijn. Ik begin te huilen als mijn buurmeisje van 3 me knuffelt en al helemaal als mijn plusdochter zegt dat er niets mis is met huilen als je verdriet hebt en zeker als ze zegt dat ze me graag ziet en me dan vastneemt of ze me vraagt of we die avond naar papa gaan kijken. Dat we nu samen over haar papa en mijn partner kunnen praten, doet ook veel deugd, echt waar.

 

Ik voel weer, denk ik, ik voel de pijn, maar het ook de blijheid of het intens genieten van de natuur, zoals toen ik gisteren het bos inging….

 

En daar heeft mijn psychologe voor gezorgd, ikzelf vooral natuurlijk, maar wel met haar hulp. Omdat alles wat ik deed en voelde voor haar normaal was terwijl het dat voor de buitenwereld niet was. Ze vond het niet raar dat ik een reborn kocht omdat ik een echt kind mis, ze vond het niet gek dat ik soms iets niet wilde vertelde, ik mag kwaad zijn, ik mag verdriet hebben, ik mag ook heel blij zijn, ik mag zeggen dat ik de nachtverpleegkundige van de PAAZ net daarvoor tegen kwam in de Carrefour en dat ik dat eigenlijk echt niet leuk vond. Waarom, vroeg ze dan natuurlijk, ik had er niet meteen een antwoord op, mompelde iets van dat ik al opgedraaid was en juist vorige nacht een nachtmerrie gehad van een opname en dat ik die dan tegen moest komen, een andere moment was wel oké geweest. Dat kan, zei ze toen. Nu ja, al wat ik zeg of voel is altijd oké. Als ik haar vertelde dat ik helemaal niet meer tegen prikkels kon na maanden opgesloten te hebben gezeten in mijn huis, zei ze: dat is oké en ik dacht: “gij hebt er geen last van, hé” Nu ja, ik heb dat niet uitgesproken, ik weet nooit of ze daar ook om de een of andere reden last van heeft en ik hou zelf als hulpverlener ook niet van zulke uitstpraken. Ooit zei een meiske die zichzelf aan het snijden was: “ge snapt er toch niks van” Ik kon enkel denken “ge moest eens weten” Dat was nog in de periode dat over het algemeen gedacht werd dat je zo’n dingen absoluut niet kan of mag vertellen. Blij dat het geëvolueerd is ondertussen, hulpverleners hebben heel vaak ook psychische problemen. ¼ van de bevolking, weet je wel…

 

Och ja, ik heb haar wel eens gezegd “van u mag alles precies” Mja, zei ze toen…

 

Maar goed, ze hielp me vooruit in een periode waarin ik amper volk zag en enkel en alleen mezelf kon beluisteren, ik niet zelfstandig buiten kon en ik geen blijf wist met mezelf….

 

Psychologen, vreemde wezens zoals ze soms zeggen… Helemaal niet, ze leren u aanvaarden dat je eigenlijk doodnormaal bent…  Dat doet een goede psychologe in mijn ogen…

Mechelen trakteert alleenstaanden

En toen stond ik op een andere pagina…. is eens iets anders! 😉

Status Single

De stad Mechelen is met een initiatief voor alleenstaanden naar buiten gekomen. Vele Mechelaars schrokken zich dan ook te pletter toen ze afgelopen week hun brievenbus openden. “Een klein gebaar waarmee toch ook eens aan ons gedacht wordt”, zegt single Els Lambert.

Els Lambert (32) woont al alleen sinds 2011 en is inmiddels drie jaar single. Ze noemt zichzelf een happy single… “Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik thuis geen klankbord mis”, vertelt ze. Wat ze positief vindt aan single zijn, is het lang weg blijven van huis en haar favoriete muziek opzetten. “Eigenlijk ben ik graag alleen, ik hou niet van te veel prikkels rond mij… Maar langs de andere kant  is het wel eens leuk als er iemand op me zit te wachten”, vertelt Els.

Els was verwonderd over het initiatief van de stad Mechelen. De Mechelse alleenstaanden kregen namelijk een bon van 25 euro…

View original post 131 woorden meer

striemen maken niet het moeder zijn, het ontbreken ervan ook in vele opzichten

Als ik kort en bondig ben, word ik vaak verkeerd begrepen, toch op facebook. Waarschijnlijk omdat je in korte berichten minder genuanceerd kan zijn…

loess-wall-27720613Ik kwam in het begin van de week zo veel berichtjes tegen over striemen. Dat striemen een gevolg zijn van een zwangerschap en dat je er trots op moet zijn i.p.v. ze te verstoppen. Ik ben daar overigens helemaal mee akkoord, maar het wordt door veel mensen gezien als het bewijs dat je moeder bent. Tsja, ik geef toe, dat ligt hier gevoelig, ik heb ten eerste striemen aan mijn borsten, in mijn knieholtes, aan mijn armen, op mijn heupen en aan mijn buik ook ja. Echter niet van een kind voldragen op de wereld te zetten, maar van mijn pubertijd en van bij te komen ook. Mijn lichaam reageert meteen met striemen als ik ergens uitdij. Dat is niet zo vreemd, er zijn meerdere vrouwen en jonge meisjes die het hebben.

Ook als je wel zwanger was en al meerdere keren een voldragen kind op de wereld zette, hoeft dat niet te betekenen dat je striemen heb, dat hangt dus echt gewoon af van welk vel je hebt.

Er ontstaan dan ook gesprekken onder die berichten: vrouwen die ze willen hebben omdat ze vier kinderen op de wereld gezet hebben en ze niet hebben, vrouwen die een kind geadopteerd hebben en een eigen kind niet konden dragen, wel allemaal met heel veel respect voor elkaar.  respect is altijd belangrijk. Ik heb er ook al onder geschreven dat ik hoop dat ik ze ooit heb, want als ik ooit een baby, groot genoeg, krijg, dan heb ik gegarandeerd striemen, met mijn vel.

Ik zette er kort iets van in een groep en dat werd, denk ik, verkeerd begrepen. Tuurlijk mogen die mensen er trots op zijn, ik ben er zelfs jaloers op. Maar ik ben ook van mening dat een kind op de wereld zetten u geen moeder maakt, wel een kind liefde geven en opvoeden. Biologisch op de wereld zetten heeft daar niets mee te maken en ik vind moeders van sterretjes en wenskindjes ook moeders trouwens, maar dus ook de “meemoeder” in een lesbische relatie (wat voor een verschrikkelijk woord is dat overigens?), adoptiemoeders, een pleegmoeder, een transvrouw die toch op de een of andere manier kinderen gekregen heeft, al dan niet door die zogenaamde meemoeder te zijn (brrrr, dat woord!) Wat doet die bloedband ertoe? Liefde, dat is belangrijk. En ja, ik overweeg ook adoptie en ben nu zelf pleegmoeder, ik heb geen striemen van een zwangerschap, gelukkig sta ik wel vol, dus ben ik een echte moeder en heb ik mijn tijgerstrepen verdiend… Weet je wel…

Dus, voor alle duidelijkheid, vrouwen en eigenlijk ook mannen: van mij mag iedereen trots zijn op haar of zijn striemen, echt wel, ik verstop ze ook niet. Ik heb nog andere littekens ook, ik ben het beu om te verstoppen. Maar: er is een grote maar: striemen willen niet automatisch zeggen of je al dan niet moeder bent. Ik wil hier zo ergens een bewustmaking doen, blijkbaar denken vele mensen dat het automatisch wil zeggen dat je zwanger bent geweest. Ik heb die vraag zelfs al van een verpleegkundige gehad, die doet bij mij heel veel pijn. Ik ben onvruchtbaar en het betekent kennelijk niets dat ik noodopvang doe voor een kind en als ik een kind adopteer, maakt mij dat ook geen moeder, zo komt dat dan over…

Ligt dat aan mij, vroeg ik in verschillende facebookgroepen, ik kreeg overal hartjes, veel hartjes, waarvoor dank, en dat ik zeker ook een moeder was. Er was echter een iemand die wel zei dat aan mij lag. Ieder heeft recht op een eigen mening, maar op datzelfde bericht reageerde nog iemand dat ik het ook vanuit dat standpunt wilde zien. Uhm, ik kan dat echt wel, ik zeg het ook: iedereen mag striemen laten zien en als een kind haar hand legt op de striemen van haar mama, die ze kreeg door haar te dragen, vind ik dat echt wel heel mooi als die vader de schoonheid er ook van inziet en daar een foto van trekt! Ik vind dat zelfs prachtig! En dat mag de hele wereld zien, zo iets moois!

Ik wil alleen ergens mensen bewust maken dat striemen je geen moeder maken en dat geen striemen je ook een moeder kunnen maken. Dat is eigenlijk alles.

24 mei 1976: a day to remember

 

gui herdenking_LI (2)
Hoe Gui bij elke dag herddacht wordt (zijn foto heb ik inderdaad weggekrabbeld, daarnaast de tekst van Into my arms en een kaarsje.

24 mei 1976, de dag dat mijn (overleden) vriend geboren werd

24 mei 2017, de dag dat we zijn verjaardag gevierd hebben.

 

Het was een woensdag dit jaar, Gui’s verjaardag. Zijn dochter is door omstandigheden nu bij mij. We wilden geen triestige dag, wel een blije dag, want 41 jaar geleden werd er een prachtige jongen geboren, officieel geboren als Guido, maar steeds Gui genoemd (met een I en niet met een Y, want het was de afkorting van Guido, zei hij altijd). Zijn zus en zijn vader waren er ook mee akkoord. We zouden taart eten, een aardbeientaart met slagroom, zijn favoriet. De taart werd besteld en zijn dochter zei me die morgen voor de schoolbus kwam nog of ik die zeker ging ophalen. Tuurlijk.

 

De hele voormiddag lag ik maar naar een liedje te luisteren: into my arms van Nick Cave & The bad seeds, ik vind het een echt liefdesliedje. Het was ons liedje, voor de eerste keer samen op gedanst. Maar de tekst is ook veelzeggend: Leave you as you are. Komt er veel in, ik mocht en kon mezelf bij hem zijn en omgekeerd ook. Met al onze rare en vreemde kantjes, met al onze gebreken, maar ook met al onze goede punten. Over mij zei hij eens dat koppig zijn wel een goede eigenschap is, maar dat ik het mezelf daarom ook zo moeilijk kon maken. Ik kan daar alleen maar akkoord mee zijn. Maar hij vond niet dat ik echte mankementen had, ik vond dat van hem ook niet. Doordat onze relatie verder kwam uit een diepgaande vriendschap, is er geen stadium van verliefdheid geweest, zei een psychologe me ooit eens. Maar hoe meer ik erover denk…. Echte verliefdheid heb ik nooit gekend, denk ik… Ik moet eerste iemand door en door kennen, voor ik er liefde voor voel, ik denk dat ik het stadium van verliefdheid altijd oversla.

 

“Rouwen is eren wat waardevol is.” Het was een uitspraak die gezegd werd tijdens een van onze lessen. Gui was en is me nog steeds waardevol. Niet in het minst omdat ik door hem leerde dat mannen geen smeerlappen zijn. Daarvoor dacht ik dat dat niet kon of jawel, maar dat ik ze niet tegen kwam. Echt heel zwart-wit denken, noem ik dat niet! Ik dacht wel dat er waren, maar ik bleek ze niet tegen te komen. Je moet weten dat ik ooit voor de veiligheid van een vrouw koos omdat ik schrik had van mannen en zeker voor een relatie met hen. Zelfs in twee relaties met jonge gasten ben ik verkracht geweest. Bij de eerste heb ik ondertussen gehoord dat hij het keer op keer deed en er bewust jonge meisjes voor koos. Hij was 27 toen ik 17 was en we een relatie hadden. De andere kwam na die relatie met een vrouw. Ik had toen zeker heel duidelijk gezegd dat het niet wilde. Na een half uur kroop hij op mij en deed wat die wilde, ik lag te wenen toen…. En er zijn nog wel zulke dingen gebeurd, vroeger…. Elke keer opnieuw….

 

En toen kwam Gui, ik had schrik van mannen, vond ze smeerlappen, had vaginisme en seks lukte dus ook niet echt. Ik had er een hemelse schrik van. Toen ik Gui dat vertelde, zei hij gewoon dat je je ook op andere manieren kan amuseren en dat ik hem vooral moest leren vertrouwen. Ik moest hem één ding beloven: ik moest als ik iets niet wilde, zelfs een bij simpele knuffel, hem dat eerlijk zeggen. Ik deed dat ook en hij had enorm veel respect, hij stopte er gewoon mee. Hij heeft bereikt dat ik leerde dat er ook mannen zijn die te vertrouwen zijn. Ik heb er sindsdien ook kameraden bij gekregen en die zeggen zelfs dat het toch doornormaal is dat ge dat doet als ge een vrouw graag ziet. Ik zal nu de juiste mannen ontmoeten zeker? Weet ik veel….

 

En daar blijf ik hem sowieso dankbaar voor, hij leerde me dat mannen ook te I love Guido (2)vertrouwen zijn. Hij leerde me zin krijgen in seks, maar dat ik ook stop mocht zeggen als het niet ging en vooral dat hij dan luisterde. Nooit eerder echt ervaren…

Ik ben hem ook dankbaar dat ik er een prachtige schoonfamilie bij kreeg, die het nu nog steeds is. En het gekke is vooral dat dat vooral na zijn dood gebeurde en ik ben ergens ook heel blij dat ik nu voor zijn dochter mag zorgen, al is ze veel weg met haar beste vriendinnetje en gaat ze daar ook slapen. Het kind heeft het extreem moeilijk, maar zelfs mijn psychologe en psychiater zeggen dat ik waarschijnlijk een van de enigen ben die haar zal begrijpen. Tsja, haar gedrag en gevoelens zijn mij inderdaad niet geheel onbekend. Al zijn ze het gevolg van andere zaken, de normale reactie op ongewone gebeurtenissen blijft hetzelfde.

 

Dus ja, ik ben heel dankbaar dat ik Gui heb mogen leren kennen en ik geef toe dat ik hem nog steeds mis, maar ik besef ook dat elke keer ik erom huil een teken is van mooie herinneringen en van echte, oprechte liefde, ik zit nu ook te huilen en dat is oké, zegt mijn psychologe dan.

 

Het gemis werd terug veel groter toen een heel goede vriendin stierf in november. Ik was toen echt de twee mensen waartegen ik alles vertelde kwijt, ze waren weg en zouden nooit meer terugkomen. Het is vanaf dan dat ik terug naar mijn vroegere psychologe ging en terug echt naar de psychiater ging, ik raakte het immers nergens kwijt. Ik heb tijd nodig gehad, ik moest rustig worden en ze moest me laten voelen dat er niets mis was met wat ik allemaal dacht, voelde en deed. Ook een fertiliteitstraject geeft veel rouwen. Iets wat door iemand regelrecht liegen werd genoemd, vond zij helemaal niet liegen, eerder ook een manier van rouwen. Toen ik op oudjaar een miskraam kreeg, een vroegmiskraam, maar toch, en dat vertelde zei ze me dat ik mocht zeggen dat het een kindje was en geen hoopje cellen. Ik bleef maar zeggen met tranen in mijn ogen: dat was nog geen kind, dat was echt nog geen kind. Jawel, zei ze, elke mens is zo begonnen. Uiteindelijk werd mijn wiebeltje gewoon wel mijn kind en het verdriet werd minder. De poging erop had ik er twee, kans op een tweeling en ik huilde tranen met tuiten, mijn wiebeltje moest daar zitten, niet die twee. Ook dat vond zij doodnormaal….

 

En eigenlijk wilde ik vooral kinderen van Gui, niemand dat erbij stil staat hoeveel pijn dat dat doet, dat ik nooit een kind meer samen met hem zal hebben.

 

Nu goed, de taart werd afgehaald en opgegeten met ondertussen zijn favoriete muziek op. Veel Nick Cave uiteraard. Het was geen triestige dag, wel een heel mooie dag.

 

 

 

Moederdag als moeder zonder kind

Tsja, het kinderwensmagazine ligt door omstandigheden even stil, maar ik wilde vandaag toch echt wel een berichtje wijden aan Moederdag als moeder zonder kind.

 

motherbecome
Toegestuurd door een vriendin

Ik zeg namelijk al lang dat ik me moeder voel, maar dan een moeder zonder kind. Het eerste fertiliteitstraject begon ik met mijn ex in 2009, dat is 8 jaar geleden. Vanaf toen heb ik me erop ingesteld om moeder te worden. Ik wist eerder al dat ik het wou, maar vanaf toen was ik een moeder zonder kind. Het was ook raak op een moment, maar ging dan mis.

 

Dat was zelfs rond de dagen van Moederdag, we gingen die ochtend ontbijten voor mijn moeder haar Moederdag en ik hoor ze nog steeds zeggen dat dat moeilijk moest zijn voor mij, dat was het ook. Maar verder werd er nooit meer iets van gezegd, jaren niet meer. Ik en mijn ex gingen uit elkaar…

 

Ik wilde meteen doorgaan, als alleenstaande, besloot dan toch even te wachten. Misschien kwam ik mijn prins nog wel tegen, maar ik wil maar zeggen: vanaf toen wist ik zeker dat ik een kind wilde, mocht kosten wat het kost, het kon me niet schelen dat kind wilde ik.

 

En dan kwam ik Gui tegen, mijn prins, hij was echt mijn droomprins. Oké, hij had slechte kanten, maar als ik zeg dat Into my arms van Nick Cave ons liedje was, is dat vooral omdat erin komt “leave you as you are” Het was precies de eerste keer dat ik ervaarde dat ik gewoon mocht zijn wie ik was bij iemand, dat iemand mij dat gevoel gaf en ik had dat bij hem ook. Hij was perfect in mijn ogen, te perfect zei ik zelfs eens tegen mijn moeder, ik vond dat namelijk beangstigend dat iemand zo perfect kon zijn in mijn ogen. Soms zeg ik tegen mijn vrienden: als ik kwaad op hem was, bleef hij heel rustig en zei dan “ge zijt kwaad, dat is niks hoor, dat mag”. Ik vond dat behoorlijk frustrerend trouwens, ik had zoiets van: roep dan toch terug! Maar goed, ik mocht wel roepen van hem. Dat hij ook een goede vader was, wist ik wel zeker, hij had immers al een dochter. Die mocht ook kwaad op hem zijn trouwens. Een heel goede papa, dat was overduidelijk, dus ja, ik wilde een heel goede papa voor mijn kinderen. Logisch ook…. Ik wilde dus kinderen van hem en met hem. Zoals iedereen weet, stierf hij dan ook.

 

Daar zat ik dan weer, alleen, vriend gestorven. Ironisch genoeg gebeurde het verkeersongeluk op Vaderdag en met zijn dood stierf niet alleen hij, maar ook mijn hele toekomst en ook de toekomst waarin we samen kinderen zouden krijgen. Want hij wilde er nog wel hebben en zei me vaak dat ik ook de ideale moeder was voor zijn kinderen, dat hij daar zeker van was. Hij zag dat dan ergens in de manier hoe ik met zijn dochter omging en hij vond dat heel mooi, gezien ik zelfs niet haar moeder was. Nu ja, alles viel in duigen toen. Na zijn dood ben ik twee maanden mijn bed niet uitgekomen en toen begon ik te werken in Leuven, moest ik mijn bed wel uit. Heb dat daar dan ook maar gezegd en de coördinator zei me vrijwel meteen dat ik moest komen zeggen als het niet ging, want een partner verliezen is wel zwaar. Ja, dat is het ook wel en het is helemaal anders dan bij een scheiding. Soms worden die dingen vergeleken, als zijnde een rouwproces. Dat is het ook allebei, neem het van me aan, maar er is een groot verschil: bij het éne is de liefde over ook al doet dat ook veel pijn, bij het andere blijft die aanwezig en dat doet daarom veel meer pijn. Ik kan vergelijken, ik kan echt vergelijken.

 

Nu goed, vanaf toen had ik echt wel iets: alleenstaande dan, echt wel. Ik was immers onvruchtbaar zoals men zegt. Ik was nog heel jong toen mijn eigen “gewone” gynaecologe me zei dat ik zelfs met een traject weinig kans had om een kind te krijgen. Ik was 30 ondertussen, ik had in mijn ogen geen keuze meer tussen nog wachten op een andere man (ik wilde er zelfs geen andere, Gui was immers mijn partner) of als alleenstaande. Als ik ooit een kind wilde, moest ik er nu voor gaan, want als ik echt zo moeilijk kinderen kon krijgen, dan zou dat waarschijnlijk lang duren. Het was dat of geen kinderen, zo voelde dat.

 

Nog een paar maanden later zat ik nog steeds gewrongen tussen die twee en kwam ik bij Shanti van Kinderwens Vlaanderen. Gewrongen tussen die twee: rouwverwerking op kop, maar ik volgde niet één meer twee trajecten en hakte de knoop samen met haar door: ik zou er alleen voor gaan.  Dat ook op de begrafenis van mijn groottante werd gezegd dat ze er haar hele leven spijt van gehad had dat ze nooit kinderen had gekregen deed me die knoop ook mee doorhakken trouwens.  Ze had, zonder dat de diagnose ooit gesteld is, 100% zeker hetzelfde probleem als ik. Het is ook familiaal, dus ja… Samen met nog wat andere puzzelstukjes langs die kant van de familie…. Ik zocht niet veel verder toen de dokter zei dat ik de familiale variant had. Ik weet nog steeds dat hij dat zei en ik binnen de 5 sec wist vanwaar het kwam. Niet dat dat verder iets uitmaakt.

 

Nu goed, ik ging er alleen voor. Ik begon er alleen aan, nu bijna 2 jaar geleden. Ik weet nog dat mijn vrienden in het begin vaak zeiden: “dat kan rap gaan hoor” of “binnenkort ben jij ook zwanger”. Eigenlijk werd ik daar kwaad van, hoe goed bedoeld ook, ik voelde me vooral onbegrepen, want ik wist dat het niet snel zou gaan, integendeel zelfs: de kans zou groot zijn dat ik er nooit een zou krijgen.

 

In het vorige fertitliteitscentrum zei de arts dat ik nooit zwanger zou raken en ik ging voor een tweede opinie. Het zou zwaar worden zei de volgende, maar ik kon zwanger raken. Ik zou wel medrol moeten nemen, nog voor hij zei dat dat gevaren inhield, had ik al iets van: wat? Medrol? Dat dat niet alles is, weet ik ook wel. Ik ben ook verpleegkundige, ik heb wel moeten leren over corticoïden, best altijd te vermijden, enkel als het niet anders kan. Zo stak dat in mijn hoofd. Nu ja, het kon niet anders, dus nam ik dat dan maar…. We zijn ondertussen weer heel wat maanden verder en ik sta nu voor een pauze. Naast die PCOS, blijk ik nu ook een probleem te hebben met eicelkwaliteit en innesteling. Waarom ook niet natuurlijk…. Eén probleem was niet genoeg… Mijn vrienden nemen me nu wel serieus als ik zeg dat de kans klein is dat ik er ooit zal hebben, maar ze zwijgen er dan ook wel over. Omdat ze niet weten wat zeggen waarschijnlijk. Ik denk dan altijd “zeg dan gewoon dat ge niet weet wat zeggen”, dat doet de persoon veel meer goed dan niets zeggen, hoewel je hetzelfde meegeeft. Hoewel, hetzelfde is het toch niet.

 

Nu ja, Moederdag vandaag. Ik stond op met begonnen menstruaties, vorige week had ik nog een eicel pick up met geen bevruchtingen, vanmorgen stond ik op met de menstruaties als gevolg daarvan. Fijne Moederdag, dacht ik en wilde wenen. Toen ik later ook mijn facebook opendeed, waren de eerste twee berichten van Moederdag: eentje waarin de knutselwerkjes stonden van haar kinderen en de andere met een feestelijk gedekte ontbijttafel voor vier met de boodschap erbij “nu nog wachten op mama” of zoiets. Fijne Moederdag Els, dacht ik weer…. Ik postte zelf iets en legde mijn gsm aan de kant…

 

motherlost
Postte ikzelf op facebook vandaag en in verschillende groepen.

Tussen 11 en 12 ging de bel, er stond een koerier aan de deur, met een bos bloemen, fijne Moederdag stond er op het kaartje…. Ik nam hem aan, las het kaartje en heb een half uur zitten wenen, echt wenen. Wie daar ook voor heeft gezorgd, bedankt, echt waar. Ik deed mijn facebook weer open, begon alle knutselwerkjes enzo leuk te vinden, maar ik zag ook hoeveel fb-vrienden van me aandacht vroegen voor wensmama’s, pleegmama’s en engelenmama’s. Dat was drie jaar geleden nog niet. Ik zweeg er vroeger ook over, dat is immers taboe, maar ik werd er open over. Taboe doorbreken doe jezelf het beste door zelf uit te kast te komen, dus dat deed ik. Met mijn blog vooral, maar ook in een interview in een niet ander genoemd tijdschrift, maar ook op mijn eigen profiel, facebookpagina en afgelopen week kwam ik zelfs nog op de radio daarover, want het was ook wensouderdag voorbije week (10 mei). Ik heb daar bij velen mensen blijkbaar ook een gevoelige snaar mee geraakt. En verder hoop ik ook nog steeds knutselwerkjes op facebook te mogen gaan plaatsen over x aantal tijd…. Ik wil dat ook doen en dat er dan ook mensen zijn die mee blij zijn voor mij, want zo een trotse mama met een zelfgemaakte placemat van mijn kind of een bloempotje met een papieren bloem in, dat wil ik ook zijn, heel hard zelfs.

 

Ik heb al veel geweend vandaag, in het begin uit verdriet, nu vooral uit dankbaarheid, voor al die mensen die ik ken en er aandacht voor vragen…. Dat ik dat aan mezelf te danken heb, zei een vriendin, omdat ik er niet over zwijg.  Want als mensen het niet weten, kunnen ze ook niets liefs zeggen of doen. Dat is natuurlijk waar, heel waar zelf. Valt moeilijk te ontkennen. Dat andere wensouders nu ook wenen, maar enkel uit verdriet, omdat ze er wel over zwijgen, vind ik ergens jammer, al begrijp ik het wel, ik heb het ook heel lang gedaan, maar goed deed dat niet, allesbehalve zelfs.  Maar wij zijn allemaal mama’s, echt waar…. Dit open zijn voelt veel fijner…. Al die fijne moederdag-wensen, ook voor mama’s zonder zichtbaar kind. Niet specifiek aan mij gericht daarom, velen ook wel, maar dat doet goed, echt goed. Ik ween al de hele dag, van verdriet en van ontroering en dankbaarheid. Ik heb supervrienden… dat mag gezegd worden.

 

Laat mij maar wenen…

Ik ben ondertussen ook geregistreerd als kandidaat adoptieouder, nog maar net, sinds afgelopen week.

En ja, als pleegouder ook, maar dat weten er al wel meer. Misschien vind ik dat nog wel fijner: een kinds rugzak helpen kleiner maken.

Hierbij een liedje dat het perfect beschrijft…

 

Dat een kind biologisch niets met mij te maken heeft, dat ik het niet gedragen heb, dat kan me geen moer schelen, dat meen ik, maar ik wil wel ooit het woord “mama” horen van iemand die mij er mee aanspreekt, dat wel….

 

Moederdag is niet zo een fijne dag voor ons, wensouders en ouders van sterrenkindjes, maar het meer aandacht ervoor vragen in mijn omgeving….

Dat vind ik geweldig, echt geweldig. Dank u lieve vrienden.

Ja, ik heb PTSS en ja, ik kan daar mee leven…..

PTSDIk kreeg pas vrij laat de diagnose PTSS, dat staat voor Post-Traumatische-Stress-Stoornis. Toch in verhouding tot mijn carièrre als psychiatrsiche cliënt, ik ben er immers nog maar 32, de eerste psychiater in mijn leven zag ik op mijn 15de, denk ik, zonder dat mijn ouders het wisten.

Ik heb daarbij ook DIS, dat staat voor Dissociatieve Indentiteits-Stoornis, maar dat is eigenlijk ook een kenmerk van PTSS.

Ik kan hier nu gaan uitleggen wat die diagnoses zijn en wat ze inhouden, maar iedereen kan google gebruiken, vermoed ik. Dat jullie dit lezen, wil alvast zeggen dat je internet hebt. Wel wil deze diagnose zeggen dat er in de kindertijd vele trauma’s gebeurd zijn, die moeten niet noodzakelijk (allemaal) in het gezin gebeurd zijn, dat kan ook daarbuiten, maar ze zijn er wel. Die DIS komt hoofdzakelijk door kinderlijk trauma, zeker bij mij is dat duidelijk, omdat ik splits in kinddelen. Dat wil zeggen dat ik naar mezelf ga als kind, naar mezelf in een vroeger stadium uit mijn leven, ik ben dan ook echt terug Els die vier jaar is bv. Ik splits dan wel degelijk en dissocieer ook. Splitsen in kinddelen is een minder voorkomende vorm van DIS. Dit heeft blijkbaar weinig te maken met het al dan niet voorkomen van psychische problemen in de familie, maar enkel en alleen met trauma. Als kind was het een overlevingsstrategie en die pas je dan nog toe als volwassene. Je hebt het jezelf immers aangeleerd omdat je niet anders kon toen je klein was. Een kind doet dit om te ontsnappen aan de werkelijkheid. Een dagdagelijks voorbeeld is dat de ouders ruzie maken en dat ene kind dan gaat dissocieren omdat hij of zij niet wil dat dat gebeurt. Kinderen passen dat constant toe, maar als je het te veel hebt moeten doen, dan onstaan er later problemen.

Ik heb eigenlijk 8 verschillende diagnoses gekregen voor ze bij deze uitkwamen, waarschijnlijk omdat ik niet alles vertelde, omdat ik, toen ik 18 was er deels nog steeds in zat, in die trauma’s. Ik vertelde eigenlijk niets aan mijn hulpverleners, helemaal niets, ik durfde dat niet, dat is ook heel typsich aan PTSS. Maar de eerste psychiater waar ik naartoe ging, het was achter de rug van mijn ouders, ik was toen 15 of 16, sprak toen al van een overduidelijke angststoornis. Hij bleek toen dus al gelijk te hebben. Na één egsprek met mij wist hij het en hij schreef me lysanxia voor. Het ligt tot op de dag van vandaag nog steeds als indien nodig in mijn kast, maar doorgaans vervalt het voor het doosje op is. Het voelt wel veilig dat het daar ligt!

Toen ik 17 was, kwam ik op de PAAZ, maar mij openstellen durfde ik niet. Dat was pure angst. Bij de nachtverpleegkundige ging het een beetje, een heel klein beetje. Tegen haar durfde ik al iets zeggen, maar nog bitter weinig. Ze drong er ook op aan en tegelijkertijd ook niet, ze liet me mijn eigen gang gaan op dat vlak, maar liet wel duidelijk voelen dat ik mocht vertellen en soms drong ze ook echt wel aan, maar alleen als ze zag dat ik het wel wilde, maar niet durfde, dat zie ik nu in. Soms ook omdat ze dacht dat ik anders iets dom zou gaan doen, wat ik toen ook wel deed. Ik kon toen nog niet met dissocieren omgaan en elke ik voelde dat het zat aan te komen, begon ik mezelf te verwonden. Zelfs aan mijn littekens zie je nu nog altijd dat dat vanuit dissociaties was naar het schijnt, omdat er geen structuur inzit. Bij borderline zijn die bv doorgaans recht en volgens een vast stramien. Doorgaans!!! Dat is mij toch verteld. Maar haar vertrouwde ik dus wel, ze zette wat in gang, laat ons zeggen, zij was het begin van herstel, het hele prille begin. Toen ik later zelf psychiatrisch verpleegkundige werd, hoopte ik vaak dat ik ooit voor iemand kon betekenen wat zij voor mij betekende en dat heb ik al gedaan, toen ik zelf op de PAAZ werkte was dat zelfs heel duidelijk, bij een meisje van 17 jaar. Dat besef ik heel goed, ze heeft het me meermaals gezegd, kon me niet loslaten, ik kreeg er een cadeautje van en ze bleef lang zeggen dat ik de enige was met wie ze kon praten. Via facebook dan, ik wist soms niet wat ik daar mee moest doen: “professionaliteit” weet je wel…., maar ik kreeg het ook niet over mijn hart om ze niet te woord te staan en naar haar te luisteren en toch zei ik elke keer ook opnieuw dat ze met de verpleging van ginder meost praten (ze was toen doorverwezen naar naar een niet nader genoemd psychiatrisch ziekenhuis ). Net omdat ik de enige was met wie ze kon praten. Ik herkende het ook, dus ja….

Nu goed, ik vertelde nooit iets. Ik zeg nu soms wel eens: valt het eigenlijk niemand op dat ik enkel opgenomen werd toen ik nog thuis woonde? Akkoord, mijn laatste opname was erna, maar kwam verder uit klierkoorts, ik heb daardoor toen een depressie gekregen. Ik weet nog dat ik iedereen in het begin zei dat ik niet depressief was, ik was gewoon moe, maar iedereen zei dat het een depressie was. Ik voelde dat het niet zo was, dat het iets anders was, maar niemand geloofde mij, ik voelde me zo gefrustreerd, echt waar… Het gevolg van een verleden in de psychiatrie…. jammer genoeg…. Het was pas toen ze me opnamen in de psychiatrie en ze bloed genomen hadden dat ze zeiden dat ik klierkoorts had, dat verklaarde veel, heel veel. Maar doordat constant gevecht tegen die vermoeidheid en wel willen, maar niet kunnen was ik ondertussen wel depressief geworden.  Klierkoorts heeft trouwens heel vaak als gevolg depressie.  Een depressie met een lichamelijke oorzaak dus. Ik lag op de PAAZ en het ging van kwaad naar erger en niemand die begreep dat het was omdat ik me zo hard gefaald voelde, die verpleging en die psychiater daar al helemaal niet. Mijn faalangst is daardoor toen enkel vertienduizendvoudigd, vooral qua werk, want ik was nog niet zo lang afgestudeerd en een half jaar aan het werk. Al zeiden ze wel dat ik zo veranderd was tegenover vroeger toen ik er kwam, dat ik niet meer die crisis-persoon was, maar gewoon iemand met een ernstige depressie en uiteraard extreem moe.  Ik dacht dan alleen maar:  het zou pas erg zijn, moest ik op al die tijd geen sikkepit veranderd zijn en niets bijgeleerd hebben op dat vlak. Mijn huisarts neemt nu altijd bloed als ik zeg dat ik moe ben trouwens en vindt zelfs altijd iets waardoor ik moe ben. Die heeft zijn les toen ook geleerd, denk ik. Mijn psychiater ook trouwens.

Na de dood van Gui, ging ik weer naar een psychologe, een goede: dat mag gezegd worden. Het was zij die me zei dat ze niet met diagnoses werkte, maar dat de diagnoses die ik gekregen had volgens haar ook niet klopte. En plots zei ik: “Ik weet al heel lang dat ik PTSS heb, maar dat mag je nooit van jezelf zeggen, want dan heb je ten eerste geen ziekte-inzicht en ten tweede bij uzelf mag je geen diagnoses leggen, dat zegt ook iedereen!” Maar ze bevestigde dat zij dat ook zo zag, ze vond het zelfs overduidelijk. De diagnose borderline begreep ze helemaal niet. Ik wel, ik heb die gekregen toen ik 18 was, dan is iedereen borderline. De gemiddelde jongere zit tot zijn 25ste in elkaar als een borderliner, maar is het daarom niet. Ik pleit er ook enorm voor om die diagnose nog niet zo vroeg te stellen, het maakt meer kapot dan dat het helpt als het niet waar is. Ook hier spreek ik uit ervaring. Ondertussen kwam ik ook terug in contact met mijn vroegere therapeute die me ook zei dat ik zelfs op mijn 18de of 19de bij haar al niet overkwam als een borderliner en dat ze me dat vaak gezegd heeft. Ik kan me dat niet meer herinneren, ze zei me dat ik er misschien nog niet klaar voor was om dat te horen of laten doordringen. Het zou kunnen…. De menselijke geest zit soms vreemd in elkaar.

Nu goed, ik heb PTSS dus en ik splits in kinddelen….

Dat is allemaal heel goed onder controle en ik kan er ook tamelijk goed mee omgaan….

Mijn geheim vragen velen zich dan af?

Bwah, ik geef er gewoon af en toe aan toe dat ik me klein wil voelen en eigenlijk terug kind wil zijn. Sinds ik dat doe, splits ik niet meer in kinddelen eigenlijk en heb ik zelf onder controle wat ik wanneer doe, zelfs als mijn kinddelen getriggerd worden. In opname stond er in mijn verslagen vaak regressie, maar toen was het nog wel splitsen, alleen hadden ze dat zo goed als niet door, pas bij mijn laatste opname wisten ze dat ik DIS had waarbij ik echt in kinddelen splitste….  Nu op zich toegeven aan dat kind willen voelen… Je moet je daar nu echt geen overdreven dingen bij voorstellen, maar ik kruip op de speeltuin, ja, ik geneer me daar niet voor.  Ik fantaseer heel vaak in mijn dagdromen dat ik een kind ben met een superlieve papa (altijd een papa, ook dat is bij mij heel logisch), ik kan me af en toe helemaal laten gaan op kindermuziek en ik zet vaak kinderfilms op en soms kleur ik ook gewoon (hoewel ik zelf best goed kan tekenen, soms wil ik gewoon iets inkleuren)…. Ik doe verder niet echt aan ageplay of iets dergelijks, ik heb daarin ook wat mijn weg gezocht. Mijn psychologe zegt trouwens dat ik niet moet zeggen dat ik me terug kind wil voelen, maar dat ik op die momenten gewoon nood heb aan geborgenheid, liefde en veiligheid en dat iedereen daar nood aan heeft. Dat is ooit wel een festish genoemd, moet je weten, terwijl mijn psychologe het dat overduidelijk niet vindt, ze vindt het wel zoeken naar veiligheid. Ze vond het mooiste voorbeeld dat het gewoon dat is, toen ik zei dat ik dat in mijn relatie met Gui helemaal niet meer had en dat dat pas teruggekomen was toen Amber stierf, die dat wel heel goed begreep overigens, ze was buiten Gui de enige die ervan wist. En nu zeg ik het hier even klaar en duidelijk voor iedereen, hehe, ik geeg me plots heel bloot.  Het is nu weer wat gaan liggen, maar zoals ik dus zeg: ik durf er aan toe te geven en mijn geest wil zich sindsdien niet meer splitsen blijkbaar. Dat is fijn zo, want dan gebeurt het niet meer als ik het niet wil en enkel als ik het wel wil.

Nu dissocieer ik ook gewoon, een gewone dissociatie, wat is dat? Er zijn er veel die me dat vragen. Een psychiater legde het mij op mijn 18de ooit als volgt uit: “Als uw lichaam het niet meer aankan, valt uw lichaam flauw. Als uw geest het niet meer aankan, valt die ook flauw en dat is een dissociatie.”  Het is iets ingewikkelder, maar daar komt het simpel gezegd wel op neer, als uw geest het niet meer aankan, zegt die gewoon foert. Er zijn bij mij maar een paar mensen die echt zien wanneer ik dissocieer: mijn psychiater (ik heb ze ook al 12 jaar) en mijn moeder… Blijkbaar kijk ik dan dwars door iemand heen, ben ik minder allert maar ik reageer nog wel en heel af toe plas ik er nog gewoon bij in mijn broek ook. Heb ik één keer ook voorgehad bij mijn psychiater, die dat niet erg vond en heel snel begreep wat er aan de hand was, maar ik wel….uiteraard.  Nu ja, ondertussen dissocieer ik wanneer ik het zelf wil, ik gebruik het heel functioneel, ik kruip wel eens in mijn GSM bij feesten of zo, dan ben ik bewust weg, maar ik kan het ook elders doen. Mijn geest afsluiten, die smartphones zijn een geweldig hulpmiddel tegenwoordig en pijn dissocieer ik ook zo goed als weg. Dat had ik overigens zelf niet eens door, het was mijn psychiater die dat zei. Omdat ik de laatste tijd dingen ondergaan heb die heel veel pijn moeten gedaan hebben (een onderzoek van de baarmoeder en eileiders met contrastvloestof, ik voelde hoegenaamd niets. Ik had echt zo iets van: is dat al? De meesten creperen daar blijkbaar van de pijn, het zou aanvoelen als weeën. Ik dacht: bwah, zo wil ik wel bevallen), daarnaast wandelde ik trouwens rustig verder op een voet waarvan geen enkel dokter begrijpt hoe ik dat deed, ik sloeg hem wel vier keer per dag om, maar verder was er geen probleem als was die heel dik…. Mijn psychiater zag geen enkel andere verklaring, ik vind ze wel mogelijk, heel hard mogelijk zelfs…. Langs de andere kant heb ik als klein kind blijkbaar ook al heel lang met een serieuze oorontsteking rondgelopen en kloeg ik ook niet van pijn, hoewel ik hoge koorts had. Ze vonden toen dus ook niet wat ik had. Dat vertelt mijn moeder me toch. Misschien heb ik ook doodgewoon een heel hoge pijngrens, wie weet….Of klopt het wat ze zeggen, dissocieer je als kind al veel weg, want ook pijn heb ik heel vaak moeten wegdissocieren om verder te kunnen als kind. Ik besef nu heel goed dat ik met hersenschuddingen naar school ben gegaan enzo.

Het hoofdkenmerk van PTSS zijn overigens herbelevingen, die kan ik nog steeds wel hebben. Soms word ik badend in het zweet wakker na nachtmerries die dan ook herbelevingen zijn. Dan moet ik mezelf steeds gerust stellen dat er niets is, dat er niets kan gebeuren en dat ik gewoon thuis in mijn eigen bed ben en dat ik heel veilig ben. Ik haat daardoor ook op reis gaan en verhuizen en ergens blijven slapen, omdat ik daar geen vertrouwde geluiden hoor en ik bij elk geluidje opschrik. Verhuizen is een ramp voor mensen met PTSS en weinigen begrijpen dat ook. Nu is dat ook omdat elk vreemd geluidje een trigger kan zijn voor een herbeleving, elke gebeurtenis ook. Ik heb een paar maanden geleden een hevige paniekaanval gehad. Ik was opgesloten in mijn eigen huis en ik heb ooit tijdens een opname in de isoleercel gelegen tijdens het brandalarm en ze waren me vergeten. Ik denk dat het overduidelijk is dat ik toen vol angst zat in die isoleercel….. Het was maar een kleine brand, maar dat wist ik niet natuurlijk…. Ik zat nu in mijn huis, opgesloten en kon zelf niet naar buiten, ik werd helemaal naar toen terug gekatapulteerd. Toen ik als psychiatrisch verpleegkundige op een PAAZ ging werken hebben ze me daar bij wijze van doop ook gefixeerd in de isoleercel: toen heb ik de hele tijd tegen mezelf zitten zeggen “els, je bent op uw werk, hier gaat niks gebeuren”, maar ook dan had ik schrik. Die paniek toen ik hier in mijn huis was opgesloten was ook behoorlijk heftig, maar volgens mijn buurvrouw die me “gered” heeft, viel het nog mee als ze hoorde vanwaar die angst kwam. Ik nam geen medicatie meer, maar heb die week toch elke avond een Temesta van 1 mg en een Lysanxia genomen, dat was even nodig, die heeft de dokter danmaar voorgeschreven omdat ik de volgende dag nog helemaal van mijn melk was. Herbelevingen dus, ik heb het soms nog. Mijn zus was ooit kwaad op mij, ze riep echt tegen mij door de telefoon en ik begon te wenen, zag mijn vader toen weer voor mij, want dat zette een herbeleving in gang. Net hetzelfde toen een kameraad die eens kwaad op me was ook riep en ik ook begon te wenen en dan zei “ja, ween maar, ja, dat gaat veel helpen”. Mijn vader zei dat immers ook altijd…..Hij begreep wel waarom ik toen zo hevig reageerde en heeft zich daarna nog meermaals geëxcuseerd en zei dat hij er ook over gegaan was. Hij is sindsdien ook nooit nog zo te keer gegaan, tegen mij toch niet en we zijn nog steeds vrienden. Herbelevingen dus, maar ik kan tegenwoordig heel vaak zeggen: “Els, er is niets aan de hand, je zit nu hier, niet meer daar waar je vroeger zat.” En dan begin ik mij heel hard te focussen op het hier en nu, op de uren wanneer de bus komt als ik aan de bushalte sta, of ik begin de dakpannen te tellen die op dat huis daar liggen of de voegen in de muur of ik probeer 10 dingen te zoeken die ik voel, hoor, zie of weet ik veel wat. Dat helpt…. Maar dat is vooral heel veel oefening.

Nog een kenmerk: vermijding. Feesten vinden we niet leuk, fuiven ook niet. Die zijn sowieso een grote trigger voor herbelevingen, ook al hebben ze er niets mee te maken maar dat komt vaak door de vele prikkels tegelijkertijd die van alle kanten komen en we moeilijk kunnen filteren Nee, we voelen ons niet goed in groep, helemaal niet. Ik ga dus ook niet graag naar familiefeesten of zo. Ze zullen het niet begrijpen, maar dat hoeft ook niet meer voor mij. Eén iemand van mijn familie bij mij is ook meer dan genoeg, of twee, drie is het maximum. Familiefeesten vind ik echt verschrikkelijk, ik geef dat eerlijk toe. Ik mijd ze liever, neem me elke keer voor om te gaan, doe het ook vaak, maar dat doet me dan geen deugd, integendeel. Ik ben vaak ziek op die momenten, ik ben dan ook echt ziek, dat is geen verzinsel of zo. Ik voel mij bij die mensen dan ook niet thuis…. Kunnen ze niets aan doen, maar het is wel zo… Ik voel mij heel klein in mijn familie, een nietsnut, dat heeft ook zo zijn redenen. Het begrijpen doen ze niet, ze weten ook niet wat PTSS is, dus ja…. Ze blijven zich liever blind staren op borderline, dat gevoel heb ik toch heel vaak, waarvan ik overigens ook heel kwaad word.

Ik heb ook faalangst, dat is één al vermijding. Angst om iets verkeerd te doen, dus doen we maar niks, dan kunnen we ook niets verkeerd doen. Dat is het heel simpel gezegd. Mijn schoonbroer noemt het “lui”, hij doet maar, ik weet dat ik alles behalve “lui” ben, integendeel zelfs. Ik heb al faalangst van in de kleuterklas, dat komt van ergens…

Ik heb ook nog andere angsten en angst werkt vermijding nu eenmaal in de hand, dat kan op allerlei gebieden zijn… Maar bij mij zeker als het aankomt op presteren, beoordeeld worden en goed moeten doen en niet mogen falen en de dingen juist moeten doen. Maar soms ook gewoon van mannen, ik heb zelfs jaren een relatie gehad met een vrouw uit angst voor mannen. Dat vind ik nog steeds heel erg, maar dan ook echt heel erg. Voor mijn ex nog het meest. Het is wel het toppunt van vermijding… dat zegt iedereen, maar blijkt ook heel veel voor te komen bij PTSS: lesbische relaties aangaan en eigenlijk hetero zijn….

En veel spanning voelen natuurlijk,  ik ben een stresskieke. Ik heb een eetstoornis, een eetstoornis is trouwens ook een groot symptoom van PTSS en ook een eetstoornis zou enkel verder komen uit vroeg kinderlijk trauma volgens de laatste nieuwe inzichten. Een kind op zich kan op heel jonge leeftijd al heel veel duidelijk maken met al dan niet te eten, dat weten ze in de kinderpsychaitrie al jaren, vandaar dat de laatste inzichten ook zeggen dat een eetstoornis ook een soort kinderlijk gedrag is bij trauma uit de jeugd. Maar ook die eetstoornis is onder controle, ik eet nu volgens Pascale Naessens, dat helpt, maar ik stop nog steeds met eten als ik gespannen ben. Vreetbuien heb ik echter al jaren niet meer gehad, de laatste keer was net na de dood van Gui, verder nooit meer…

En verdringing natuurlijk, wij willen niet meer aan vroeger denken, maar het gebeurt onvermijdelijk toch. Vandaar dat bij PTSS vaak EMDR wordt toegepast, dat is teruggaan naar uw trauma’s, naar vroeger. Daar had ik schrik van, echt waar, om de controle dan te verliezen, dus ik ben echt gebaat bij psycho-analyse…. Voorzichtig achteruit kijken om terug vooruit te leren kijken.  Dat heet verwerking. Maar ik moet ook weten vanwaar gedrag van mezelf komt of zo, voor ik er iets aan kan doen. En niemand moet me dan gaan zeggen wat ik moet doen, ik kies zelf wat ik doe. Sommigen vinden van niet, bij mij werkt het wel zo, als ik dat weet, ben ik gerust gesteld. Stom voorbeeld: ik vond het heel jammer dat ik met iemand niet meer kon praten zoals ik dat vroeger wel kon. Ineens viel mijn frank dat hij dezelfde naam had als mijn overleden partner en dat het daarvan kwam. Ik was gerust gesteld: het is dat maar, niks ergs dus en toen ik het wist en ik hem zag, praatte ik er gewoon mee. Voor mij werkt dat dus. Er had niemand mij voor hem moeten zetten en zeggen “en nu ga je er mee praten!” Dat werkt bij mij echt niet! En ja, dan is psycho-anaylse de therapie voor mij, heel overduidelijk…. Zelf tot inzicht komen…. Want die psychologe doet daarbij eigenlijk bitter weinig, dat is ook wat kort door de bocht, ze helpt je wel tot inzicht komen natuurlijk. De dood van mijn partner is voor mij ook een trauma, dus hier zie je weer die vermijding, maar ik heb er wel iets aan gedaan. En dat deed ik eerst al met die andere persoon een mail te sturen en zelfs onbewust eerder al…. waarvoor een psychologe dan heel handig is, want zij wees me er op.

Al bij al heb ik van weinig nog last, ik trek mijn plan, denk volop aan de toekomst, heb mijn triggers nog steeds, maar ik hanteer ze. Opnames zijn niet meer nodig, therapie ook niet meer zeggen zowat alle hulpverleners. Volgens mijn psychiater kan zij niets meer doen, volgens mijn psychologe kan zij ook niets meer doen… Ze loslaten durf ik echter niet…. dus ik ga er nog naartoe….

Nu ja, ik moet nu naar de psychologe gaan omdat ik met een fertiliteitstraject bezig ben en daardoor word ik vaak naar mijn eigen jeugd terug gekatapulteerd. Dat is doodnormaal en gebeurt bij mij gelukkig nu al en niet wanneer mijn kind geboren wordt (als er ooit al één komt), ook dat is een kenmerk van PTSS. Eigenlijk niet, want dat heeft iedereen die bezig is met kinderwens (terugdenken aan eigen jeugd), maar die trauma’s dat dan terug naar boven komen hebben natuurlijk enkel mensen met PTSS…. En daardoor zijn er wel wat puntjes van die terug naar boven gekomen zijn, al heb nog steeds niet gedissocieerd sinds ik ermee bezig ben of zo. En ja, ook de psychologe van het fertiliteitscentrum vindt dat ik zeker stabiel genoeg ben om een kind te krijgen, dat was een behoorlijke screening, geloof me vrij. Maar inzicht hebben in het hoe en waarom vond ook zij een enorm pluspunt en een teken van ermee om te kunnen.

En eigenliefde is ook probleem, onzeker over onszelf, dat hebben mensen met PTSS nu eenmaal. Als er je als kind rechtstreeks of onrechtstreeks heel vaak wordt duidelijk gemaakt dat je niets waard bent, dan geloof je dat ook, dat zit er ingebakken en gaat er amper uit. We zoeken wel heel vaak bevestiging, wat vaak ook verkeerd begrepen wordt. Ongelooflijk noem ik het dat sommige mensen denken dat ik vol over mezelf ben… die kennen me niet, heel duidelijk…. Bevestiging zoek ik wel, iets van erkenning omdat ik veel meer dan een ander nood heb aan de woorden “dat doe je goed” of “ik zie u graag”. En ik woon alleen, heb wel vrienden, maar ik woon alleen dus ik hoor het veel minder dan de doorsnee mens ook. Ik heb geen partner in huis die me zegt dat hij me graag ziet of dat ik lekker gekookt heb.

Dus ja, ik heb PTSS, maar ik kan er mee leven. Gelukkig maar. Volgens mijn psychiater komt dat ook door mijn intelligentie. Goh, ik ben trouwens hoogbegaafd blijkbaar, maar heb dat altijd verstopt en zou onbewust altijd ondermaats zijn gaan presteren, ook typisch blijkbaar. Maar goed, dankzij mijn intelligentie zou ik bitter weinig last hebben van die PTSS, zegt ze dan. Ik heb veel inzicht in mijn eigen denkprocessen en in het waarom ik iets doe. Ik ben daarnaast ook eerlijk en puur, ik ben haar ooit gaan zeggen dat ik tegen haar gelogen had bv, wel in een brief, maar ik had het gezegd (daar was ook een reden voor natuurlijk, maar ik voelde me toen zo schuldig) of dat ik niet was gaan werken omdat ik niet meer kon van de spanning en dan maar een joint had gesmoord en ja, dan natuurlijk moeilijk nog kon gaan werken; logisch…. Dat is al lang geleden, maar ik zei het wel, ik heb ze toen ook gebeld, wist niet wat te doen, wat moest ik nu zeggen tegen mijn hoofdverpleger (zei ze toen: “eerst en vooral rustig worden, bel hem op en zeg dat je ziek bent en ik neem u er vanavond nog wel bij na de laatste patiënt.” Ah ja, dacht ik, ik kan zeggen dat ik ziek ben, had ik zelfs nog niet aan gedacht…) Voor die ene keer wilde ze dan wel een ziektebriefje schrijven: wel maar één keer, maar ze had nog nooit meegemaakt dat iemand kwam zeggen dat ze niet was kunnen gaan werken door een joint hoewel ze goed genoeg wist dat zo iets bij haar patiënten wel meer gebeurt, maar die dat niet zo zullen komen vertellen. Dus voor één keer kreeg ik dat briefje, want ik was wel heel eerlijk geweest, ze was wel streng, ik mocht het geen tweede keer komen vragen, heb ik ook nooit meer gedaan, ik heb ook nooit meer een joint gesmoord omdat ik schrik had om te gaan werken (faalangst, hè, daardoor die joint, om te kalmeren!!!)  en ooit zei ze me zelfs: “ik wou dat al mijn patiënten waren zoals gij.”

En ik schrijf dit misschien nog het meest voor mensen die het ook hebben. Het kan leefbaar worden, heel leefbaar. Geloof er in! Al kan het een proces zijn van lange adem.

Hieronder nog een hersenwolk met echt alle symptomen (die je natuurlijk ook niet allemaal hoeft te hebben), ik pikte hierboven immers de belangrijkste uit….

PTSD wolk