Mijn weg naar alleenstaande moeder

Bij het Kinderwensmagazine, een initiatief van Kinderwens Vlaanderen, heb ik ook mijn eigen blog. Deze gaat over mijn weg naar het alleenstaande moederschap met een vruchtbaarheidsprobleem, beter bekend als PCOS. In mijn geval is dit de “erfelijke” variant. Erfelijk tussen aanhalingstekens omdat nog niet bekend is hoe dit zich juist verder zet. Volgens de professor in Jette kwam dit syndroom al voor in de prehistorie en zet ze zich duidelijk verder in families, waar het vaak (maar zeker niet altijd) via de vader wordt doorgegeven (hetgeen ook niet zo vreemd is, aangezien de vrouwen moeilijk kinderen kunnen krijgen). In eerste instantie wilde ik kinderen met een partner en ik en Gui hadden het er ook al over gehad. Wij wilden hier eigenlijk niet te lang mee wachten omdat ik mijn biologische klok in de verte al hoorde rinkelen en omdat hij ook nog wat ouder was dan ik. Hij zei altijd dat hij nog wilde kunnen voetballen met zijn kinderen. Bovendien wist ik ook dat een fertiliteitstraject wel een zeer geruime tijd kan innemen.

Toen Gui stierf stond ik voor de de keuze: geen kinderen of er alleen voor gaan. In een nieuwe relatie heb ik echt geen zin meer (maar als het komt, komt het natuurlijk), mijn vriend is en blijft voor mij Gui. Ik heb heel hard en heel diep gerouwd, maar dat was goed, heel goed zelfs. Toen het rouwen voorbij was, hakte ik met Shanti van Kinderwens Vlaanderen de knoop door: ik zou als alleenstaande gaan voor dat kind. Ik wil mezelf later niet verwijten dat ik het niet geprobeerd had. Mijn verstand gaf me genoeg redenen om het niet te doen, maar met de jaren heb ik geleerd mijn hart te volgen. Ik zocht eerst naar een gekende donor, maar door wat obstakels is het een ongekende donor geworden. Zelf ben ik daar zo geen voorstander van omdat ik altijd zei dat mijn kind de mogelijkheid moet hebben om kennis te kunnen maken met zijn verwekker, want meer is die dan ook niet. Ik wilde mijn kind geen deel van zijn of haar identiteit afnemen. Ik heb daar ook gesprekken over gevoerd met de psychologe van het fertiliteitscentrum. Nu ja, het werd dan toch een anonieme. De toekomst zal uitwijzen wat mijn kind hiervan zal denken…. Mijn hele traject kan je dus volgen

Je kan deze berichten vinden op de site van Het Kinderwensmagazine en meer bepaald bij getuigenissen. De wens van Els is mijn blog. Ja zal zien dat er ook andere blogs zijn onder de noemer van getuigenissen, ze staan wat onder elkaar. De overigen zijn zeker ook interessant om te lezen.

Enkel de mijne kan je alvast lezen onder volgende link: http://www.hetkinderwensmagazine.be/article/search/advanced?author=Els

 

baby-in-doek