Kinderloze moederdag

Zondag is het weer moederdag
een dag als alle anderen zou je denken
ik heb niets met die commerciële feesten, dat meen ik
Valentijn bijvoorbeeld: laten passeren
Maar moederdag raakt een gevoelige snaar

In mijn vriendenkring weet iedereen van mijn verhaal
en daardoor krijg ik die dag heel vaak ook berichtjes
een keer zelfs een bos bloemen
en een cadeautje van een kindje “want ik heb geen mama en jij geen kindje” zei ze erbij
Ik begon te huilen,
werkelijk te huilen,
van pure ontroering
Ik vind het zo mooi dat een kind daaraan dacht
en daarbij ook aan zichzelf dacht


Facebook ontloop ik liever die dag
Ik gun ieder moeder de zelfgeknutselde dingetjes die ze krijgt van haar kroost
ze mogen terecht fier zijn op die dingen
Ik zou het immers ook zijn


Maar net daarom doet het zoveel pijn
Die dag zet werkelijk bijna iedere moeder wat ze gekregen hebben op facebook
Uit trots, uit liefde, uit het geluk dat ze mogen ervaren
En natuurlijk besef ook ik dat kinderen niet alleen rozengeur en maneschijn zijn
Maar op die dag is zowat elke moeder blij

Op een paar uitzonderingen na
Diegenen  die niets kregen
maakt niet om welke reden

Als kinderloze moeder krijg je nooit iets van je kind
Het kind dat voor jou bestaat,
Maar voor de buitenwereld niet
Je krijgt niets want dat kind kan niets geven
Je staat met lege handen, letterlijk
Geen kind, geen cadeau, geen kaartje, niets

Op moederdag word ik ondertussen elk jaar geraakt in diepste kern van mijn zijn
Die kern bevindt zich in mijn hart,
een hart gevuld met liefde voor een kind dat er niet mocht zijn

Ik ben een moeder
een kinderloze oermoeder
Dat verdriet voel ik elke dag,
Daar kan ik mee leven

Dat kan ik zelfs vrij goed verdragen…


Maar met moederdag
en de dagen ervoor (“leve mama” in de winkels enzo, weet je wel)
Voelt het als een dolk die diep in mijn hart boort en nog eens ronddraait


Els Lambrecht

http://hippiemeisje.com