lichaamsbeeld: van anorexia naar body positivity

Een onderwerp dat me redelijk nauw aan het hart ligt, is lichaamsbeeld. Ik heb anorexia en boulimie gehad, het was eigenlijk een combinatie van de 2. Ik at niet, als ik moest eten met gezelschap, at ik wel en dacht ik: wat erin kan, kan er ook weer uit en daarnaast had ik van al…

Lees Meer

Rouwen en zwarte schapen

Ik heb twee weken geleden een vriendin teruggezien die ik al even niet had gezien en als het praten is zoals je elkaar gisteren nog gezien hebt: dat zijn echte vriendinnen. Het was daardoor dat ook Guido bij ons kwam zitten, hetzelfde zowat eigenlijk. Al heb ik een hele poos moeilijk tegen hem kunnen praten,…

Lees Meer

Het is oké om alleen te zijn, soms maar niet constant…

Mensen willen eigenlijk geen vind-ik-leukje, mensen willen contact en gesprek. Mekaar ne keer goed vastpakken en zich geborgen voelen in iemands armen. Nee, mensen houden niet van het vluchtige vind-ik-leukje, ze houden van duurzaamheid in relaties, nog altijd.. Bij sommige mensen is dat vervangen door vind-ik-leukjes verzamelen en dat we dan daardoor alleen maar leuke…

Lees Meer

Oberservatie en interpretatie: een belangrijk verschil

Ik heb psychiatrisch verpleegkunde gestudeerd. Nu werd bij ons de nadruk erg gelegd op het verschil tussen observatie en interpretatie. Heel vaak denk ik dat dat vak gewoon op de middelbare school zou gegeven moeten worden als een soort van basisvak. Veel mensen interpreteren namelijk als ze denken dat ze observeren. Ik vind dit nu…

Lees Meer

12 oktober, een avond in Brussel: daklozen, Dirk De Wachter en Brenda Froyen

Op 12 oktober ging naar Brussel, op 16 oktober had ik een ongeluk. Schrijven werd moeilijk wegens een hersenschudding, maar dit schreef ik dus op 12 oktober in het station van Brussel-Noord toen ik op mijn trein naar huis aan het wachten was. Ik ging naar een debat en zag vele daklozen die mijn hart…

Lees Meer

Ann

  Dit vond ik vandaag terug tussen mijn oude schrijfsels en gedichten, het moet geschreven zijn in de eerste week van juli 2002, ik was toen 17, in mijn tweede week op de PAAZ. een opname die bijna drie maanden zou duren, maar die heel veel voor me betekend heeft, nu nog…. toen redde ze…

Lees Meer