Wat ik voel, dat voelde al elke moeder voor mij.

Vorige week was het de week van de onvruchtbaarheid, dat is tamelijk ironisch. Normaal kreeg ik die week ook een embryotransfer. Het was de laatste keer, het waren twee embryo’s. Deze laatste ronde verliep moeilijk, hij was ronduit zwaar. Ik begreep het ook niet goed. Ik heb al veel zwaardere schema’s gehad, maar bij deze had ik elke bijwerking in het kwadraat. 28 oktober kreeg … Lees verder Wat ik voel, dat voelde al elke moeder voor mij.

Verdriet is liefde voelen

Gisteren schreef ik volgende tekst in het schrijfatelier. Elke maandag ga ik puur voor mezelf en buiten al mijn schrijfWERKzaamheden ontspannend schrijven in het schrijfatelier van Kunstencentrum De Loods in Duffel. Die dag volg ik ook ’s avonds literaire creaties aan het conservatorium binnen het domein “woord”. Momenteel heb ik daar een op het eerste gezicht, ogenschijnlijk oersaaie & eenzame man als hoofdpersonage met vele … Lees verder Verdriet is liefde voelen

Geen partner, wel een kinderwens

De laatste decennia krijgt een groeiende groep vrouwen in hun vruchtbare jaren te maken met het dilemma ‘geen partner, wel een kinderwens’. Ook mannen botsen hier meer en meer op. Op maandag 6 september 2021 zal hier om 19u30 een webinar over doorgaan waar ook ik opnieuw zal getuigen over alle praktische, maar ook ethische en psychische struggles in het kiezen voor alleenstaand ouderschap en … Lees verder Geen partner, wel een kinderwens

Wat is met je gebeurd dat je hier zo voor me zit?

Ik schreef een blog voor psychosenet België Els Lambrecht is hulpverlener met cliëntervaring en wil vanuit beide ervaringen een brug vormen. Els is schrijver en ze werkt ook als schijftherapeute in bijberoep. Ze is eveneens redactrice voor Spiegel, het tijdschrift van UilenSpiegel vzw. Voor Psychosenet schrijft ze onderstaande openhartige en bemoedigende blog. Ze durft zeggen dat ze beter af was zonder medicatie. Je kan hem … Lees verder Wat is met je gebeurd dat je hier zo voor me zit?

Zouden ze het weten?

Ik huil om mijn kindje, mijn laatste kindje Floris. Hij koos zijn naam, daar ben ik zeker van. Hij kwam me die zelf vertellen. Zo leek het toch. Ik deel dit bewust. Floris heeft bestaan, hoe kort ook. Dat mag geweten zijn, dat hoeft geen doofpot omdat het geen good news show is. Ergens wordt het gewoon, een kindje verliezen: een ieniemienie kindje. En ergens … Lees verder Zouden ze het weten?

Ik wacht…

Het ding is: ik wacht..Ik wacht echt gewoon tot ik terug kan beginnen met fertiliteit. Daar moet de vaccinatiegraad hoog genoeg voor zijn. Daar moeten de cijfers ook stabiel genoeg voor zijn. En dan zie ik dit weekend mensen allerlei onzin verkopen. Om over bepaald gedrag nog maar te zwijgen. Ik weet dat de meeste mensen de luxe hebben dat ze niet afhankelijk zijn van … Lees verder Ik wacht…

Meet Gustav

Gustav is mijn faalangst. Ik gaf hem ooit een naam. Dat helpt om de faalangst los te koppelen van je eigen overtuigingen en waarden en van wat je zelf wil verwezenlijken in het leven. Ik denk dat ik het idee uit ACT gehaald heb, maar ik ben niet zeker. Ik weet ook niet vanwaar de naam Gustav kwam, ik denk uit een strip, maar dat … Lees verder Meet Gustav

Wereldlichtjesdag

Het is vandaag wereldlichtjesdag… Gisteren zei ik iemand nog dat mijn zwangerschapsverlies van september best heftig was, hoe pril ook… Die streep op die test maakte me even heel erg blij, maar ook bang, Bloedafname en de boodschap: je bent zwanger. De bloedwaarden waren wel laag.Dat was even een verschrikkelijk periode vol angst. Uiteindelijk kon ik door corona ook weinig mensen zien: bubbels, knuffelcontacten, je … Lees verder Wereldlichtjesdag

Liefste Sinterklaas

Het is weer Sinterklaas… Ik vind Sinterklaas een van de mooiste feestjes van het jaar, maar het doet ook een beetje pijn. Ik was jarenlang ook Piet, altijd graag gedaan. Het werd echter een beetje wrang. De tijd is nu echt wel klaar om zelf naar een Sint en Piet te gaan, die op hun beurt mijn kindje blij maken. Als Piet word ik sowieso … Lees verder Liefste Sinterklaas