Hoe zelfinvestering mij weer op mijn plooi laat komen

Goh, ik schrik eigenlijk van wat ik allemaal onderneem de laatste weken, ondernemen voor persoonlijk welbevinden dan. Ik schreef trouwens voor mamaplaneet nog eens mijn volledige fertiliteitsverhaal, van het prille begin tot nu toe op. Dat kan je hier lezen. mamaplaneetDat ik, de dag dat het gepubliceerd werd, zelf nogal schrok van wat erin stond, verbaasde me wel en in de namiddag zat ik bij mijn psychologe “hoe hou ik dat vol?”, dat waren exact de woorden die ik haar vroeg. Ik leek zelf vol ongeloof. Nu ja, de reden is waarschijnlijk heel eenvoudig: een fertiliteitstraject zal naar mijn gevoel nog steeds minder zwaar zijn dan geen kindje in mijn armen. Ik las er ook net een artikel over: je verlegt steeds opnieuw je grenzen, dat is ook zo, bij mij is dat alvast zo en bij de meeste lotgenoten rond mij zie ik dat ook.  Nu goed, ik wacht nu op eiceldonatie dus. De procedure start in maart. Ik moet zeker zien dat ik een afspraak maar bij de psycholoog van het centrum en mijn donor moet dat met haar partner ook doen. Niet vergeten, maar over dat investeren dus…

Even een opsomming.

1/ Ik had al gezinshulp van OTV sinds mijn auto-ongeluk, die heb ik nog steeds. Nog steeds in hoofdzaak omdat ik heel veel pijn heb, maar toch ook wel omdat fertiliteit wel wat van je vraagt en als je hier weer met pure migraine een paar dagen in bed ligt, erActive young woman with six hands representing multitasking machine. toch iemand is die je wat helpt al was het maar door naar de winkel te gaan. Over mijn buren kan ik daarover ook niet klagen hoor, die doen dat ook wel als ze kunnen. Nu ja, de gezinshulp doet dan wel wat meer, het is handig als je alleen bent: ze kookt dan ook. Soms ben ik zo uitgeteld of ziek van die hormoonbehandelingen dat ik niet veel meer kan. Als mijn stiefdochter hier dan ook nog eens is, wil ik dat mijn aandacht vooral naar haar gaat en ik niet moet gaan bedenken hoe ik de volgende maaltijd moet gaan klaarmaken en dat ik nog naar de winkel moet of zo. Ik ben en blijf verder maar alleen natuurlijk. Maar goed, dit zou wel moeten beteren aangezien ik vanaf nu eiceldonatie heb, dan zijn de hormoonkuren het schijnt peanuts, voor mij dan toch, voor de donor daarom niet. Ik moet immers enkel mijn baarmoederslijmvlies opbouwen tegen het moment zij een pick up krijgt. Nu ja, aan mijn gezinshulp heb ik veel, niet alleen voor de praktische dingen, maar ook voor het spreekwoordelijke luisterende oor en ontspannende dingen tussendoor. Misschien hou ik ze wel tot de kraamzorg voorbij is! 😉

 

 

2/ Tsja, mijn psychologe, ze kan niet ontbreken natuurlijk. Ik heb er een goede. Mensen psychologedie mij kennen, weten dat ook, want ik zeg dat ook vaak. Sofie, dat is een goede. Ik heb laatst nog een hele epistel geschreven waarom ik haar zo goed vind, maar dat staat nog niet op mijn blog, dat ga ik later eens doen. Ja, ik was eigenlijk in pure rouw, bezig met fertiliteit en had een psychologe nodig, zo klaar als een klontje. Dat er ondertussen nog veel meer naar boven kwam, staat buiten kijf. Het is een heel goede, dat mag gezegd worden.

3/ Ik heb sinds kort ook huishoudhulp van otv. Ik was dus in diepe rouw toen ik hier kwam wonen. Poetsen doe je dan niet, ik had ook zo een erge psoriasis dat ik niet eens kon poetsen, ik had de pustulaire variant op mijn handen en die waren bovendien nog volhuishoudhulp kloven ook. Ik kocht wel een afwasmachine over, maar ja: kuisen: ik mocht geen handschoenen aandoen wegens het zweten en ik mocht niet in poetsmiddelen zitten. Tsja. Dan begon ik met fertiliteit, mijn energie had ik dan echt voor andere dingen nodig en dan een auto-ongeluk waardoor ik echt niets meer kon en sinds de revalidatie nog steeds niet veel kan. Enfin, sinds ik hier woon, is het moeilijk om te poetsen, door een opeenvolging van feiten eigenlijk. Ik vond het verschrikkelijk… de zin verdwijnt dan ook. Het overzicht raakt zoek. Ik heb nu, sinds kort poetshulp en dat doet mij ook terug meer proper houden. Zij poetst, maar ik wil de vuiligheid niet meer, dus poets ik tussendoor ook. De poetsvrouw vindt het hier zelfs belachelijk proper. Ze komt om de twee weken: 4 uurtjes. Dienstencheques via OTV. Ongelooflijk wat een hulp dat is, ik ben die vrouw echt dankbaar. Dat is waarschijnlijk dus wel maar heel tijdelijk, denk ik.

4/ we zitten nu aan de professional organiser. Silke. Je moet weten, ik ben naar hier gekomen met veel te veel rommel, ik woonde veel groter had meer bergruimte (ik had al een berging om te beginnen en nu niet, dat doet heel veel!) en ik kwam hier met te veel spullen en bovendien: te grote spullen. Eveneens door grote rouw wanneer ik hier kwam wonen en dan weer al de rest, waren sommige dozen zelfs nog niet uitgepakt. De tafel was al wel vervangen door een kleiner model, de schoenkast ook, een ladenkast buiten, silkeeen tv-kast en een ander kastje was al buiten, de salontafel en zo een stoel van de Ikea die iedereen kent maar waarvan ik de naam niet weet. Dus, ik had al veel ruimte zitten scheppen.  Het was wel grappig dat, toen ik zelf nog niet boven raakte, iedereen alles maar boven ergens wegduwde als het beneden niet nodig was. De ravage die daardoor boven ontstond was eigenlijk niet te overzien. Ondertussen stond daar nog gerief dat van de zolder van moeder kwam en een beetje dat uit het appartement kwam van mijn grootouders nadat mijn grootvader was gestorven en mijn grootmoeder in het rusthuis kwam, dat vanop moeders zolder waren babyspullen en daar kwamen babyspullen van Elke en van vrienden bij. Tsja, ik was met fertiliteit bezig, ik kon dat allemaal wel gebruiken dachten ze. Dat dus, dat kwam erbij. Maar allemaal in die periode dat ik beneden te bed lag. Overzicht was echt compleet zoek: boven helemaal, maar beneden eigenlijk ook. Beneden was ik al begonnen met opruimen, al hele veel weggedaan eigenlijk, heel veel, maar ik merkte dat ik geen richting had, ik bleek chaotisch bezig, vond ik van mezelf toch.  Mijn psychologe vond dat dan weer heel normaal. Ik maakte me lid van een groep op facebook: “vraag het een professioneel organiser” en ik kwam bij Silke uit. Zij helpt me nu wel en ongelooflijk wat hier allemaal al buitengevlogen is. De babyspullen waar ik niet naar kon kijken, vlogen naar de zolder en ik verkocht al mijn te kleine Indische en andere Bohemian-kledij aan een zeer klein prijsje en twee kansarmenverenigingen werden gesponsord, zowel Sint-Vincentius als de Witte Muizen. Kwestie van wat te verdelen

5/ Nu ja, met al dat opruimen, je zou het hier moeten zien. De vorige eigenaars hadden de slaapkamer niet afgemaakt. Een vriendin kwam tot het idee, en als je nu eens een ingemaakte kast laat plaatsen in die nis die ze niet afgemaakt hebben. Oh ja, een vriendin noemt dat hier een huis in elkaar geflanst door iemand dat er niets van kent, maar wel alles zelf heeft willen doen. Schrijnwerker Herman is ingeschakeld en daar schrijnwerkerkomt een mooie ingebouwde kast. Ik vond het wel zalig, ik zei hem “ik wil dit zo en dan dat zo en dat dan nog zo.” Hij stelde 1 of 2 vragen, schreef als in zijn kleine boekje en nam de afmetingen en zei simpelweg: daar kan ik allemaal voor zorgen. Welke vrouw hoort nu niet graag van een man dat hij voor alles kan zorgen wat je vraagt, geeft toe…. Nu goed, die kast gaat hier snel staan. Mijn Leen bakker-kleerkast is ondertussen in elkaar gezakt en dankzij mijn buren afgevoerd naar het containerpark! Maar ik kijk uit naar die kast: die gaat groot zijn en alles gaat erin kunnen, van mijn ondergoed tot mijn jassen en zelfs mijn lakens. Komt er ooit een man bij, gaan zijn kleren er ook nog gemakkelijk bijkunnen, als ik die grote kast daartegen natuurlijk niet té gewoon ben, ik ben en blijf een vrouw…

6/ Woensdag komt de elektricien, dat heeft al wat voeten inde aarde gehad. Heel eenvoudig gezegd: de meesten wilden er niet aan beginnen wegens “te weinig werk”. Deze zei: “t is inderdaad niet veel werk, dus gemakkelijk ergens tussen te plannen, het is elektriciteitmaar hoe je het bekijkt. Zijn offerte lag ook 300 euro lager dan de vorige die het zogezegd al meer dan een jaar geleden ging doen. Die was dan ook enkel ondertekend omdat hij het wel wilde doen, maar als puntje bij paaltje komt, wilde hij dat dus helemaal niet. Bovendien zorgt hij ook voor de keuring, dus dan ben ik eindelijk in orde, hij gaat wat stopcontacten bijsteken, de hallogeenlampen in de kelder en op de zolder vervangen, op de zolder ook veiligere elektriciteit leggen en de al die kabels in mijn slaapkamer t plafond in duwen. Ik heb aan één luster genoeg daar. Ik zei zo al tegen anderen: die vorige eigenaars hadden nogal veel lichten in hun kamer hangen, ik vraag mij af waarom. Kreeg ik een droog antwoord van iemand: “tsja, wie weet wat deden die daar allemaal”. Tsja, wie weet…

7/ Kinderwens VZW

kinderwens
Eerder was ik er al bij in begeleiding, nu kortdurend traject, in februari ga ik nog iets symbolisch doen om mijn biologische kinderwens vaarwel te zeggen. Meer wens ik daar verder nog niets over te zeggen, maar ook zij horen in het lijstje natuurlijk, aan dat afscheidsritueel wil ik immers ooit een aparte blog weiden.

8/ Bianca, massages, heerlijke ontspannende massages, in het kader van mijn kinderwens of niet, ze zijn heel deugdzaam. Drie dagen later zit in ik nog in volledige massage-01zenmodus. Ik heb er zelfs een gratis gekregen, nog eens zien wanneer ik die juist ga inplannen! 😉 In het kader van fertiliteit mag je jezelf nu trouwens opgeven voor een massage, kan je daarna een vragenlijst invullen en krijg je korting bij de volgende beurt Ik kan het maar meegeven!  😉

9/ Kunstencentrum De Loods
schilderJa hoor, ik maak weer tijd voor mijn grootste hobby na schrijven: tekenen en schilderen. Pure investering in mezelf. Hier ga ik naar ginder en maak ik er ginder tijd voor. Thuis wordt er tijd voor maken namelijk behoorlijk moeilijk merkte ik al.

10/ Trajectbegeleiding GTB
Tsja, dat is van de VDAB uit, omdat ik met mijn voet en al de rest niet echt meer als verpleegkundige kan werken. Jobheroriëntering, er wordt gedacht aan research, redactiewerk, journalistiek en media en sociocultureel werk. Dat zijn zij mij wel doen en ik eigenlijk ook

 

11/vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel
uilenspiegelRedactiewerk, tsja, aangezien ik zoiets wil doen, ik doe het nu al een poosje en het ligt me echt wel, ik doe het graag, dus hiervan mijn werk maken, zie ik zeker zitten. De einderedactrice zei bovendien ook al dat ik een goede aanwinst ben Verder ben ik dus wat verminderd met vrijwilligerswerk. Ik heb er echt veel laten vallen, het moet nog leefbaar zijn. Deel van het probleem was volgens mijn psychologe ten slotte dat ik met te veel projecten tegelijk bezig was, waardoor het gevoel an veel werl eens zo groot wordt, dan wanneer je een (betalende) job hebt.

12/ Die heerlijke lange douches die ik zo graag neem. Deugddoend. Van mijn vader mocht ik nooit lang onder de douche staan, ik heb hier pas leren genieten van een douche, hoe erg is dat niet? Ook wel omdat ik een zalige heb laten plaatsen vorig jaar.

14/ Terug contact gezocht met vrienden. Als je met fertiliteit bezig bent, wordt je wereld heel eng. Daar had ik het nog met mijn psychologe over. Ze zeggen ook wel eens dat fertiliteit je heel eenzaam maakt, dat is omdat, zoals ik het zelf zeg, een obsessie wordt: alles draait rond dat kind krijgen. Dat is natuurlijk ook doodnormaal, om dat uur een spray in de neus, om dat uur een spuit in de buik, ’s avonds nog wat foliumzuur, tussendoor supplementen (die ik mijn geval al een maaltijd op zich noemde, bijnavrienden allemaal voor betere eicelkwaliteit en ook wel voor betere innesteling: moest van de dokter, hè) en daarnaast nog een PCOS-dieet volgen, wat metformax slikken waarvan ik doodziek werd, zeker nu ook al geen preparé eten en uw groenten al 20 keer wassen, je bent iet immuun tegen toxoplasmose (ben ik dan daarvoor op de boerenbuiten opgegroeid en heeft mijn moeder daarom dan katten in huis gehaald, hm!)…. Om de twee dagen op echo, pick up, telefoon afwachten: bevrucht ja of nee en als je het geluk hebt om een tp te krijgen: de ellendige wachtweken… Dat was mijn leven. Ik zag niet veel anders meer rond mij…. Nu ja, ik begon in oktober-november met terug contact te zoeken met vrienden, vertelde ze ook eerlijk hoe moeilijk ik het had met fertiliteit en waarom ze me zo weinig hoorden enzo. Ze ontvingen me allemaal terug met open armen, behalve eentje. Ze weet niet wat ze mist, zei een andere vriendin daarop. Ik kreeg niet eens de kans haar het een en ander uit te leggen, met een simpele mail liet ze me weten dat ze geen vriendinnen meer wilde zijn na nog eerst een tirade per sms van haar vriend te krijgen. Ik vond het een uiterst vreemde manier. Gedumpt per mail. Niets gesprek daarvoor of zo, waaruit nog steeds dat besluit kan ontstaan, nee, gewoon per mail. Ik was niet de enige die dat vreemd vond, mijn vrienden vonden het allemaal nogal raar. Met hen had ik wel afgesproken of op zijn minst gebeld, meestal ook wel na een mail van mij om het eerste ijs te breken. Nu ja, echte vrienden blijven, zeggen ze wel eens en de anderen zijn wel allemaal gebleven, sommigen zelfs omdat zij mij iets stuurde of zo van “ik mis u”. Nu ja, ik nam van iedereen afstand, maar nu heb ik hier zelfs een kaartje voor mijn zus klaarliggen om op te post te doen. Dat kaartje is voor haar en ergens ook wel voor haar man en voor niemand anders.  Ik voel mij nog steeds die ene van de familie die wel deel van de familie is, maar er niet bijhoort, maar hé: zwarte schapen zijn ook nodig in een familie, anders is het geen familie. Ik wil hier trouwens niets slechts mee zeggen over mijn familie, ik word daar gerust wel aanvaard enzo, min of meer toch, feit is gewoon dat ik “anders” ben. Tegenwoordig koester ik het, vroeger vervloekte ik het.

15/ en ik heb nu bovendien al heel veel rust genomen. Ik was van begin december tot echt eind januari constant ziek. Daartussen ging ik dan nog eens op citytrip naar Rome, slechte beslissing geweest, ik was daarna nog eens zo ziek. Pure vermoeidheid noemde de huisarts het, van jaren hormonen spuiten, daardoor weerstand te laag en hup: constant ziek. Elk virus en elke bacterie die ik tegen kwam, vond het blijkbaar aangenaam vertoeven bij mij. Ik ben wel een bezig blijver, kan niet stil zitten, maar in januari heb ik toch echt vooral veel foert gezegd, behalve bij die citytrip dan. We zijn nu februari, ik ben nog steeds ziek geschreven voor die oververmoeidheid… Ik ben ook nog steeds moe, maar ik begin er bovenop te komen, ook omdat ik nu die vorderingen in huis zie, denk ik en daarvan opfleur. Het gaat hier eindelijk wat worden zoals ik het wil: de kasten in de living gaan ook buiten en ik heb ook iemand om mijn schouw uit te breken.

16/ een heel deel administratie waartoe ik, volgens de psychologe eveneens van pure vermoeidheid en van op het topje van de berg nog te leven, gewoon niet meer toekwam. Nu ja, de dringende zaken werden altijd gedaan, maar de dingen van: “moet ik eens in orde brengen”, bleven liggen, die zijn nu zo goed als gedaan. Uren werk was dat, zonder overdrijven, maar he, mijn tv is terug opgezegd, mijn cambio ook, ik heb een andere energieleverancier. Ik moet nu alleen weer nog drie hospitalisaties in orde brengen voor de hospitalisatieverzekering.

And last but not least: mijn schrijven natuurlijk, voor hier, voor elders, mijn grootste hobby, schrijven, daar waar ik nog steeds mijn beroep op de een of andere manier van wil maken: schrijven dus! 

 

Voilà, ik neem rust, maar blijf tegelijk ook bezig…. Een rustige bezigheid
Daarvoor was ik echt een van hiernaar ginder loper tot mijn lichaam met constant ziek te worden in december al echt “stop” riep en ik nog niet luisterde, maar in januari echt doodziek in bed lag en echt niet verder kon. Er werd, door de huisarts, gesproken van een opname in het algemene ziekenhuis zelfs. Dat zag ik niet zitten. De rust doet goed, ik doe alles alleen dat is waar, maar daar ga ik niet over klagen, het is wel die combinatie: alleenstaande zijn, fertiliteit, een kind regelmatig in huis hebben die zorg vraagt, mij tussendoor laten opereren (jaja, in combinatie met fertiliteit, zo ben ik wel), zwaar rouwen, tientallen vrijwilligersjobkes (wat zwaarder zou zijn dan één betaalde job, volgens mijn psychologe), traject bij het GTB, … Het fijne is wel dat ik iedereen hoor zeggen die ooit fertiliteit deed dat dat het zwaarste was dat ze ooit meemaakte, de zwangerschap en het kind later lijken peanuts daarmee in vergelijking. Er zei me een buurvrouw van wat verder dat en ik zei het nog tegen anderen die vroeger ooit fertiliteit deden en ze bevestigden allemaal. Dat geeft ook hoop natuurlijk! Veel hoop. Ik denk ook echt wel dat fertiliteit een van het zwaarste is dat er kan gebeuren. Maar weinigen snappen het, enkel iemand die ook fertiliteit onderging… dat is echt zo, het is jezelf tot ver voorbij het uiterste drijven… En ja, momenteel kost dat allemaal geld, vrienden nu niet echt of zo, maar ik zie dit alles als een waarlijke inveserting, een investering waar ik aan spaarcenten voor mag zitten, want dat is het echt allemaal waard.

het komt hier allemaal wel in orde… dat kindje, dat durf ik niet zeggen…. Ik durf er nog amper op hopen…. Maar ik wil alles gedaan hebben, zeg ik altijd,

dus ook eiceldonatie!

PS: de links naar de personen, hulpverleners en organisaties staan hier allemaal bij. Je ziet dit aan het stukje tekst in een andere kleur, klik je daarop, kom je op hun pagina of website.

Putje in, putje uit, hormonen, dromen, schrijven en bedankt! <3

Het is weer lang geleden dat ik schreef voor mijn blog, hè! Ik krijg nochtans veel positieve reacties en hoe langer hoe meer. Ik zou liegen als ik zei dat me dat niets zou doen. Mijn ijdelheid wordt er wel mee gestreeld.

 

Ondertussen schrijf ik ook officieel in bijberoep, dat wil nu zeggen dat ik er geld mee dreamsmag en kan verdienen. Ik was het een beetje beu, al dat gratis schrijven voor jan en alleman. Freelance schrijver, staat mooi, niet dan? Ghost writer? Tsja, het kan nu allemaal en er zijn wel wat projectjes…. De éne al wat groter dan de andere, dat is ook logisch. Het begon allemaal met een droom, of die ooit echt iets wordt, weet ik natuurlijk niet, maar goed, na al die gratis geschreven dingen, ga ik nu ook gewoon verder. Maar nu in opdracht van. En ook dat eigen boek, dat echt even on hold lig, wegens persoonlijke redenen, maar eender wat de uitkomst zal zijn van dat verhaal, ik ga het schrijven. Er zei me iemand dat een boek een happy end moest hebben. Ik vind van niet, zei ik. Dus eender welke richting het zal uitgaan, ik schrijf het gewoon. Ik twijfel nog tussen eigen beheer en een uitgever, beiden hebben zo hun voor en nadelen. Uitgever is zelf redelijk veel investeren, eigen beheer ook natuurlijk, maar minder. Uitgever is gratis reclame (enfin, dat zit ook mee in die investering natuurlijk), eigen beheer is echt wel alles zelf doen. Nu ja, ik vind dat schrijven fijn en zie verder later wel. Ik heb er al veel over opgezocht!

 

Ik heb weer even in de put gezeten, ik ben eerlijk. Ik had een eicelpick-up gehad, er was er maar één van normaal bevrucht. Dat was niet goed, dat is nogal logisch. Mijn ultieme droom blijft nog wel steeds mama worden, uiteraard. Ik kreeg wel een TP. Ik heb er amper over gesproken, maar twee weken geleden had ik heel veel pijn in mijn onderrug, ik was naar een optreden geweest. Kreeg daar enorm veel pijn in mijn onderrug, niet te houden zelfs. Misselijk geworden van de pijn, buiten op de grond gaan zitten omdat dat goed deed tegen de pijn, heel goed zelfs. Uiteindelijk naar de auto gekropen, letterlijk. Jong gastje zag me, was een jaar of 16, hij was bijna thuis. Is dan zijn ouders gaan halen, die me dan toch echt maar naar de spoed brachten. Ik had al 20 keer nee gezegd tegen iedereen, ze konden daar immers niets doen. Maar nu zei ik echt “ja”, ze vroegen me nog of ze iemand moesten bellen. Nee, zei ik, ik had al wel berichtjes naar mensen gestuurd die avond…  Dus ja…. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als die nacht op de spoed van Lier. Ik wist tijdens dat optreden al hoe laat het was, nu ja…. Ik zit dan zo elke keer wat in ontkenning, vertel er niet veel van. Een vroeg-miskraam, dat is toch hetzelfde als gewoon negatief testen, niet dan? Mijn psychologe vroeg me nadien wel wat ik wilde bewijzen met “nee” te antwoorden toen ze me vroegen iemand te bellen. Dat ik het alleen kan, zei ik. Waarom, vroeg ze? Omdat ik alleen voor dat kind ga, zei ik weer. Ik denk dat ze haar bedenkingen had, ik nu ook wel, haar vraag deed me nadenken, mijn antwoord ook, nog steeds.

 

Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar ik zeg het mezelf graag… Dan moet ik er niet aan denken dat ik weer een embryo kwijt ben. Dan is het gewoon weer niets geworden, denk ik dan. Is voor mij beter te dragen. Tsja, ik heb een grote kinderwens en ze lijkt enkel groter te worden. Ondertussen moest ik weer naar de “grote” dokter, die me een heel nieuw schema gaf. Het is weer een hele boterham. Hij zei me ook dat hij niet zeker is dat ik ooit kinderen zal hebben. Maar zoals iemand me afgelopen weekend zei, zolang hij nog mogelijkheden ziet, zijn die er toch nog? Ja, dat is het zeker, maar ik heb een week echt de put in gezeten, ik was ook ziek, heel ziek zelfs. Dus ja, ik kon en mocht in bed blijven liggen. Ik was daar best blij mee ergens, in zekere zin.

 

Mijn psychologe is dan weer blij dat ik zo dicht bij mijn gevoelens zit, dat ik kan wenen en in de put durf te gaan zitten, om er dan weer uit te komen. Want ik ben heel veerkrachtig, zegt ze, alleen zie ik dat zelf niet in. Toen ik haar gewoon een paar weken geleden zei “weet je, het leven is gewoon niet leuk, ook al wil iedereen dat wel heel graag.” zei ze terug “Het leven is inderdaad niet leuk.” Nu ben ik aan het schrijven over de vind-ik-leuk-maatschappij, want die twee heel eenvoudige zinnetjes die we elkaar zeiden, gaven me inspiratie. Het is best boeiend in hoeverre ik zie dat ik niet hou van deze vind-ik-leuk-maatschappij en aanhanger blijf van: blijf a.u.b. ook zeggen wat er tegenvalt, zodat niemand ongelukkig wordt. Want dat creëren we nu wel, facebook draagt daaraan bij. Ik ken mensen die zelfs zeggen dat je daar niets anders dan leuke dingen op mag zetten en geen problemen. Waarom vraag ik me dan af? Dat is het leven toch. Mensen zijn depressief en zetten een lachende foto op facebook. Facebook = fakebook, zeggen er ook velen, net om die reden. Ze hebben vaak gelijk.

 

Ik schrijf daar dus wel over, ook over miserie. Met deze blog, maar ook op mijn profiel en ik heb er ook geen problemen mee om eens iets te vernoemen in een groep of zo. Ik krijg vaak privé-berichten dat het anderen helpt, die vinden dat het niet kan, zetten het dan wel onder het bewuste bericht of zo. Toch krijg ik gelukkig meer positieve berichten dan negatieve. Maar dat ik reactie uitlok, is sowieso goed, denk ik dan: positief of negatief. Met negatieve feedback kan een mens trouwens ook veel, heel veel zelfs. De mooiste commentaar openbaar vond ik deze toch wel:

Geheel begrijpelijke boodschap. De kans is groot dat de groep die je niet begrijpt.

  1. Geen gevoel voor sympathie of empathie heeft.
  2. Zelf erg afhankelijk is geworden van likes.
  3. Het gewoon niet heeft gelezen.

 Het is jammer genoeg de trend. Een trend die moeilijk te doorbreken is. De social media kunnen velen niet loslaten omdat het streeft naar hun ideale wereldje.

Gezien worden en veel waarde hechten aan een ‘like’. The meaning of their life.

Mensen die hier minder gevoelig zijn zoals u, ik ook, zijn veel meer geneigd om echte real life contacten te behouden of onderhouden.

Immers (zo vind ik) heb je meer aan een handjevol echte geliefden (vrienden en/of familie) dan een grote groep vrienden (waar het de vraag is of ze echt zijn).

Allereerst mijn compliment. Je kwetsbaar opstellen wordt tegenwoordig vaak verward met ‘zwakheid’ terwijl ik het asocieer met ‘moedigheid’ en ‘sterke karakter’. Wie durft immers tegenwoordig openlijk te spreken over zijn of haar gebreken. Die groep is in de minderheid.

Hopelijk vindt u wat u zoek.

 

Dat was als antwoord op het bericht: “het is oké om alleen te zijn, soms, maar niet constant”

Het beschreef heel goed wat ik wilde meedelen. Maar dan in zijn persoonlijk woorden.

 

Maar ik krijg veel privé-berichtjes ook, heel veel zelfs, zeker nu ik een facebookpagina heb, dat mijn blog hen zo helpt. Omdat ik er zo open over schrijf, over de pijnlijke rouwprocessen, over het enigszins “anders” zijn. Over het in de put zitten en er weer uitkruipen, dat dat ook nodig is, soms in de put gaan zitten. Zolang je daardoor terug energie kan krijgen en je er niet in wentelt, is dat goed. Ik weet dat dat voor mij werkt, even dat doen, dan kan ik daarna weer verder. Daar niet aan toegeven werkt bij mij juist omgekeerd. Zoals ik zei zat ik in de put, dat was sinds zaterdag voorbij, denk ik, of vrijdag al. Ik weet het niet juist. Ik had gezegd tegen mijn thuisverpleegster: “ik word zot van al die rommel hier” Op uw gemakske opruimen, zei ze, maar u niet forceren. Ik deed het, ging natuurlijk wel over mijn grenzen, uiteraard. Maar het blonk hier. Energie, dus….

 

Ik wil hier ook niet te veel over zeggen, maar de laatste weken blijft mijn plusdochter hier ook heel vaak. Dat meisje heeft het psychisch heel moeilijk, dus dat weegt door. Daar schrijf ik dus niet over, heel bewust. Ik weet namelijk niet of ze dat zo leuk zou vinden als ze dat leest over 2 jaar of 5 jaar of….  Ik merk wel dat ik desnoods kruip voor haar. Dat dan wel weer. Nu ja, dat ze het zo moeilijk heeft, is heel normaal. Maar zoals ze zeggen: hoe vroeger psychische problemen beginnen, hoe beter ze er uit kunnen geraken. We leven op hoop en ze komt hier graag. Ik begrijp haar, zei ze laatst zelfs. Van mij mag ze ook ongelukkig zijn, wenen, kwaad zijn en volledig zichzelf zijn. Haar vader vond dat ook belangrijk, ik dus ook.

 

Ondertussen ben ik dus ook weer bezig met hormonen spuitinfertilityen: een bangelijke combinatie die niet te onderschatten is, maar ik voel me inderdaad weer goed. Omdat ik voel dat het me deugd doet er terug mee bezig te zijn. Mensen waren me aan het aanraden om een pauze te nemen, maar net omdat ik nu verder aan het gaan ben, voel ik me ook weer beter. Ik ben weer bezig aan mijn grootste droom. Mijn moeder zei dat ik mijn eigen lichaam kapot maak. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar waarschijnlijk begrijp je dat ook enkel als je echt geen kinderen kan krijgen anders en dat het volgens mij een natuurlijk instinct is om kinderen te willen krijgen. Nu ja, mensen rondom mij zijn gestopt met te zeggen “uw tijd komt nog wel” en anderen consoorten, terwijl ik al heel jong wist dat ik er geen kon krijgen, zelfs met traject en dat meestal ongepast vond en het zelfs pijn deed, hoe goed bedoeld ook. Ze zijn gestopt, nu zeggen ze niets meer, dat doet ook wel pijn, maar ja… Ik ben misschien nooit content, ik weet dat ze doorgaans niet meer weten wat zeggen. Dat dan juist wel zeggen, is nochtans ook heel helend. Gewoon zeggen dat je niet weet wat zeggen. Gek eigenlijk, dat men niet beseft dat dat juist goed doet om dat te zeggen in zo een geval. Maar het is zwaar, iedereen waarschuwde me vooral voor de psychische belasting van die hormoonbehandeling, maar ik vind dat ik vooral last heb van de lichamelijke belasting.

 

Nu binnenkort kan ik ook echt weer aan het werk kan enzo, ga ik ook weer terug echt dingen om handen hebben, buiten komen. Een mens heeft dat nodig, dagen alleen zitten, daar wordt een mens zot van. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben nog steeds beperkt in mijn doen en laten, maar het gaat beter en beter, komt goed.

 

Ik heb mijn projectjes, mijn eigen projectjes en ik ga in overleg over wat ik voor kinderwens Vlaanderen kan doen. Ik wil verdorie echt terug dingen doen…. Echt doen…. Hoe langer je thuis zit en hoe minder je kan, hoe minder je ook zin hebt om iets te doen. Als je gaat werken, kuis je veel meer dan thuis te zitten. Dat is dus doodnormaal…. Dat heeft met energie te maken en ze noemen dat ook een bore-out. Dezelfde kenmerken als een burn-out, maar dan van verveling. Activiteit geeft gek genoeg energie. Mensen vinden dat vreemd als ik dat zeg, behalve -weer- diegenen die het zelf kennen of mijn gezinshelpster bijvoorbeeld. Die zegt dat ze dat overal ziet.

 

Ik heb ervoor gekozen met nu goed te laten opvolgen: psychologe (is nu ook min of meer verplicht bij ferti-traject, net omdat het emotioneel zwaar is), ik ga terug naar mijn psychiater enzo voort enzo verder. De thuisverpleging smijt ik buiten nadat de hechtingen uit mijn lijf zijn, ze zijn akkoord. En als het niet gaat, weet ik ze wel te vinden. Lukt wel, denk ik dan. Waarom zou het niet zijn? Ge zijt wel een plantrekker, hè, zei ze….. Na vijf jaren alleen wonen, zou het vreemd zijn dat niet te zijn. Ik zou dan ook niet meer alleen wonen, denk ik.

 

Nee, ik zat weer even in de put, ik kroop eruit! Ik krijg af en toe negatieve feedback over mijn schrijven, maar veel meer positieve. Echte bedankingen, die ik koester, echt koester, zeker als die hele privé-berichten ook uit het hart geschreven zijn….

 

Ik koester die, ik koester die echt… Dus doe maar gerust verder…. Echt waar. Heb geen schrik, ik ontvang ze graag.  Ik heb lang verlangd naar feedback, maar kreeg het amper, nu krijg ik het meer en meer, bedankt allemaal, echt waar. Ik leek zo voor niemand iets te betekenen, ik ben blij dat mijn facebookpagina daarin geholpen heeft. Het gaf me ook veel meer lezers. Onderschat nooit de impact van sociale media, positief en negatief, maar ze zijn ze.

feedback

 

Ik leerde ook een echte les: echte vrienden blijven, ze blijven echt. Ik heb een periode echt mensen weggeduwd, nadat Gui stierf, pas na de dood van Amber zocht ik ze allemaal weer op. En eigenlijk hebben ze me allemaal weer met open armen ontvangen. Ik heb veel vrienden, echt heel veel. Wij lopen elkaars deur niet plat, maar als we elkaar nodig hebben, zijn we er wel voor elkaar. Love it.

 

Op facebook heeft mijn pagina ondertussen meer dan 700 vind ik leuks en nog meer volgers en dat doet deugd, dat doet echt deugd. Dus ik ga naarstig verder, met mijn schrijven: met mijn schrijvende missies, zeg ik soms….

 

Dat doet me goed voelen, bedankt, echt waar!

Rouwen en zwarte schapen

sheep

Ik heb twee weken geleden een vriendin teruggezien die ik al even niet had gezien en als het praten is zoals je elkaar gisteren nog gezien hebt: dat zijn echte vriendinnen. Het was daardoor dat ook Guido bij ons kwam zitten, hetzelfde zowat eigenlijk. Al heb ik een hele poos moeilijk tegen hem kunnen praten, al stuurde ik hem daarover eerder wel een mail. Hij heeft die gelezen, dat weet ik zeker, aan een paar dingen, maar dat moet niet gezegd worden, dat is goed zo. Lekker veilig, zei ik tegen mijn psychologe. Al zei die dan weer: ik denk juist dat je er zelf al onbewust terug meer mee wilde praten als je zegt dat je veel meer naar zijn optredens ging dan anders… Ze heeft een punt, denk ik, ze heeft dat nogal vaak. Ik vrees dat ik een goede psychologe heb. Ja, soms is dat best te vrezen, ze weekt zo veel los. Dingen die ik niemand ooit vertelde en zij krijgt dat allemaal los. Brrrrrrr, ik heb haar dat al gezegd “maar hoe doet gij dat? Ik vertel hier zo veel wat ik niemand eerder vertelde.” En dan kijkt ze me met een vragende blik aan en haalt ze haar schouders op. Misschien weet ze het zelf wel niet. Het wil wel zeggen dat ze goed is.

Mijn psychologe dus, ja, ik ga naar iemand. En dat doet goed, ik ben naar haar beginnen te gaan toen Amber stierf, dat ook veel van Gui naar boven haalt en ik ook echt rouw om mijn grootvader al kwam dat besef pas bij haar en ook wel omdat ik met dat fertiliteitstraject bezig ben en dat echt wel zwaar is en altijd zwaarder wordt. Het was ook zij dat ze me zei dat ik me niet schuldig moest voelen dat ik het moeilijk vond om naar mijn grootvader te gaan, want dat het pure zelfbescherming was. Manu Keirse zei me dat hij in zo een geval mensen aanraadt om toch te gaan, met iemand erbij omdat het dan minder “vies” is, want iemand die je altijd als je sterkte opa zag zien aftakelen, is gewoon vies, zei hij. En wij leren kinderen daar niet mee omgaan, zei hij ook en dan kan je dat als volwassene ook niet. Wij leren geen afscheid meer nemen, zei hij, we leren niet meer dat aftakelen en de dood bij het leven hoort en kinderen worden er bewust van weggehouden, maar het maakt ze op dat vlak gehandicapt als volwassene. Vroeger speelden de kinderen gewoon naast opa die eerst lag te sterven en later in de voorkamer lag opgebaard. Ze speelden tikkertje rond hem als hij daar zo lag. Hij heeft gelijk, maar hij zei me eigenlijk: je moet dan in zijn ogen kijken en dan zie je dat dat nog steeds je sterke opa is van vroeger: ogen veranderen niet. Ik begon spontaan te huilen, doe het nu ook. Helemaal op het einde zei hij dat mensen die echt oprecht kunnen huilen door een rouwproces en geraakt worden door er over te spreken heel veel liefde in zich hebben en veel liefde kunnen geven. En helemaal op het einde wreef hij even mijn zijn hand over mijn rug en zei hij: “Als je al veel mensen hebt moeten afgeven, is pijn heel normaal maar zit je boordevol liefde voor anderen” Ik had nochtans enkel van mijn grootvader verteld, denk ik. Het was tijdens een les voor mijn opleiding, dus ja. Maar die ene zin, enkel aan mij gericht, deed me toen echt deugd. De man kreeg een oprecht glimlach van me die wilde zeggen “dank u!”

Ik leerde ondertussen ook dat rouwen gewoon liefde is en ook wel eren wat belangrijk is of was. Dat ook rouwen tijdens een fertiliteitstraject wil zeggen dat je eert dat een kind en liefde willen geven aan een kind voor jou heel belangrijk is en dat dat net mooi is en echte, pure liefde. Rouwen is dus liefde en eren… En ja, een kind is voor mij belangrijk, sowieso. Is ook duidelijk, anders zou ik niet blijven gaan en gaan, want ik kreeg op dat vlak weer heel slecht nieuws en toch gaan we verder en verder… Mijn psychologe vroeg of ik voor mezelf daar een grens had opgelegd in hoever ik wilde gaan. Nee, zei ik haar, ik wil mezelf later niet verwijten dat ik er niet alles voor gedaan heb. Ik heb de keuze: ik kan er over blijven dromen of er vollop voor blijven gaan, dan kies ik voor dat laatste, hoe vermoeiend en hoe zwaar het ook is. Vele mensen noemen me daardoor ondertussen zo sterk, vooral omdat ik het alleen doen en al zo veel tegenslag erin te verwerken kreeg en ik gewoon blijf doorgaan en meedraaien. Maar ik kan voor mezelf wel erkennen dat ik er verdriet over heb en ik ben er heel bewust heel open over. Ongelooflijk hoe taboe onvruchtbaarheid is, ik schrik er elke dag van.

Rouwen hoort bij het leven, ik kocht een doe-boek: “als een geliefde sterft”, ik pas de oefeningen toe bij verschillende mensen en het helpt wel, ik schrijf hen brieven enzo en ik speel met rouwkaartjes, maar ik doe het ook met mijn wenskindjes. Dat is goed zo, het helpt me en ik voel dat ik daardoor gelukkiger ben. Mijn psychologe zegt dat ik grotendeels bij haar kom om te rouwen, een constant rouwproces dat begon op mijn 17de omdat niemand dat ooit allemaal nog alleen kan verwerken, terwijl de wereld maar doordraait en er geen tijd gemaakt wordt om te rouwen.  Rouwen doe je zelf, maar hoef je niet alleen te doen, dat zei iemand me toen Gui gestorven was. Die blijft mooi en dat is wat zij ook zegt. Bij haar mag ik er echt ruimte voor maken. Ik mankeer psychiatrisch niets, daar mag ik gerust in zijn zegt ze, zelfs “vreemd gedrag” wat iemand regelrecht liegen noemde, vindt zij niet vreemd of liegen, maar gewoon rouwen. Fantaseren over wat had geweest kunnen zijn, is heel normaal bij rouwen. In dit geval ging dit over een foto van een kind, ik weet inderdaad nog dat mensen dat doen en er over vertellen alsof dat kind er ook is of was, dat mensen foto’s van een baby op facebook of wat dan ook zetten, omdat dat kind een kind was, maar je niet de kans kreeg het te leren kennen en niet eens de kans kreeg om er iets tastbaar van te hebben, er een voorstelling van kan maken of er anders over mag praten en dat dat net zo belangrijk is, hoe vroeg dat kindje ook weggenomen werd. In het boeddhisme is dat trouwens doodnormaal, nog een reden waarom ik zo van het boeddhisme houd. Elk leven of begin van een leven is waardevol, zeggen die boeddhisten immers. Daar wordt elke wensouder gewoon als ouder gezien en worden beeldjes gemaakt van sterrenkindjes, die ouders dan aankleden en verzorgen. Hier verklaart men je dan zot, heel cru gezegd, maar elke wensouders of elke ouder die een sterrenkindje heeft, zal beamen dat zij het liever ook zo hadden. Ik hoorde twee jaar geleden iemand zeggen dat mensen die hun king nog echt geboren hebben weten worden, ook al was het niet lang in leven of al dood blij mogen zijn, want dat zij er ten minste een foto van hebben. Want, zei hij, ik heb een kind en ik heb er niet eens een foto van, enkel een nietszeggende echo. Dat vond ik ook cru gezegd, maar ik begrijp hem ergens wel. Het is daarom dat mensen dat doen, leerde ik eerder al, zei mijn psychologe ook, omdat dat net zo belangrijk is.

De vorige keer vroeg mijn psychologe trouwens of ik iets wilde meenemen van Amber omdat ze ze wilde leren kennen. Ik nam een kaartje van haar mee, waar ze enkel “dikke knuffel, Amber” had ingeschreven… En ik vertelde met een glimlach op mijn gezicht over haar terwijl de tranen rolden over mijn wangen. Ik vertelde ze mooie dingen, dingen die enkel in een (h)echte vriendschap kunnen bestaan. Dat Amber me leerde dat knuffels niet bedreigend moeten zijn, maar dat mensen ze ook geven omdat ze je graag zien en dat ze me dan stevig vastnam en ik verstijfde zoals altijd en ze dan tegen me zei “rustig, je bent veilig, ik doe dit omdat ik je graag zie” en ik ondertussen tranen met tuiten huilde. Het was Amber die er niets van zei dat een hele dag niet at als ik bij haar was en dan ’s nachts vreetbuien kreeg en die uitkotste, ze zei er echt niets van, maar wist het wel. Het was Amber die me dan wel ’s morgens al lachend zei: ik heb wel 5 verschillende soorten choco, moet je eens proberen. Ze had haar eigen manier, zonder te bekritiseren, maar ik vond dat net zo fijn. Ik weet nog hoe ik in paniek was toen ik te horen kreeg toen ze die longembolie had en dat ik naar ze toe reed toen ze van de intensieve zorgen was. Even op bezoek in het ziekenhuis van Utrecht, even 150 km heen en dan weer terug om daar drie uurtjes te zijn.   Maar het was ook zij dat ooit naar me toe kwam gereden op een vrijdagavond toen ik een paniekaanval had en me onderweg al probeerde te kalmeren via de telefoon. De laatste keer dat ik samen met haar was, het was een week, bij haar thuis, was ze eigenlijk al redelijk slecht, snel buiten adem, veel pijn, …. maar dat het was de mooiste week die ik ooit had gehad. Gewoon samen zitten en letterlijk samen lachen en huilen. Ik troostte haar en zij mij, zeg ik weleens. Dat was ook zo… dat was echt zo. Ik weet dat op een moment tranen uit haar ogen zag rollen en ze bij mij ook kwamen en we elkaar toen vastnamen en echt heel hard huilden. En om dezelfde reden, omdat ze ging sterven. Ik zei haar vaak dat ik een groot meisje was en dat ik het wel zou aankunnen dat ze zou sterven, dat ze zich geen zorgen moest maken. Zij zei me dat ik de mensen niet weer moest gaan wegduwen zoals ik na de dood van Gui gedaan had, want dat ik ze nodig ging hebben.

Ik zit nu weer te huilen, zo intens die momenten…. Die hele week. Ik stuurde haar het liedje door van Emilia, I’m a big girl, it’s not a big thing if you leave me, but I will miss you much.

Ik kan nu wel zeggen: het is wel een big thing, dat wist ik toen ook al, maar ja, ik wilde het niet te veel over mij hebben, zij ging sterven en ik wilde haar ook gerust stellen, maar ik mocht van haar wel zeggen dat ik haar ging missen. Ik blijf bij je, zei ze, je zal het wel merken. Op een avond, twee weken nadat zij gestorven was, lag ik hier in bed te huilen, net omdat ze gestorven was en ik voelde precies een arm om me heen.  Ik denk dat ze me toen kwam zeggen dat ze er nog steeds was. Sommige vriendinnen zeggen ook dat het Gui kon geweest zijn, omdat ik hem nogal gevoeld had of hem soms hoor fluisteren en dat hij dan ook wel besefte dat ik veel verdriet had om Amber. Ik ben er zeker van dat ik Gui al meerder keren voelde, en toch blijf ik er zelf sceptisch tegenover: kan dat wel? Wil dat niet gewoon denken??? En bij Amber denk ik het nu ook…

Dat ik nu zo eenzaam ben, zeg ik vaak, ik ben mijn twee besties kwijt, maar ik heb veel vrienden eigenlijk en ook wel echte goede vrienden. Ik vraag me soms af waaraan ik ze ooit verdiend heb, maar ik mag mijn handjes kussen, ik noem nochtans niet snel iemand een vriend of vriendin. Mensen zeggen me dan dat je krijgt wat je zelf geeft en dat ik hen veel geef. Letterlijk en figuurlijk. Maar goed, Gui en Amber vertelde ik echt alles, voor hen stelde ik me echt open, echt volledig, al hebben ze er beiden lang over gedaan om dat gedaan te krijgen, maar ze namen die tijd ook, omdat ze geduld hadden zeg ik altijd. Omdat ze me graag zagen, zegt mijn psychologe dan. En vriendschap en liefde dat is geven zonder iets terug te vragen, dat leerde ik ook door hen.

In december heeft er iemand zijn beklag gedaan over mij tegen een vriendin: een van de dingen was dat ik niet eens de parking had betaald toen ze mij kwamen halen in het ziekenhuis. Dat is ook zo, ik had daar zelfs niet aan gedacht. Toen ik zei tegen die vriendin, zei ik dat ik er zelfs niet aan gedacht had toen. Die vriendin zei me gewoon “ah nee, dat is ook logisch, want gij vraagt dat zelf nooit en vindt het niet eens belangrijk dat ze dat betalen. Hetzelfde met naft of zo. Gij zijt al lang content dat ge iemand kunt helpen of dat ge samen ergens naartoe kunt gaan” Ze heeft gelijk, 100% zelfs…. Want het is net leuk om zoiets kosteloos te doen voor iemand, gewoon omdat je iemand graag hebt. En inderdaad: als ik dan toch al ergens naartoe rij, waarom zou iemand dan nog moeten bijleggen. Ik rijd dan toch sowieso naar ginder. Amber deed dat ook, zij vroeg nooit geld voor iets en ik nooit aan haar. Wij gaven elkaar gewoon dingen, ik kocht haar een cd van Guido Belcanto omdat ik wist dat ze die leuk zou vinden en zij kocht mij de film “walk the line” zo maar, er moet ook geen reden zijn om iemand iets te geven als je mensen graag hebt, dat is trouwens veel leuker dan met een verjaardag of kerst, want dan is het immers “verplicht” en dit zijn echte verrassingen en tekens van om elkaar geven…. Geld??? Is dat echt belangrijk, ik vind van niet. Het is vooral handig en daar is dan ook alles mee gezegd, in die zin is het wel eblangrijk: een mens moet immers kunnen eten en een dak boven zijn hoofd kunnen betalen. Het valt mij ook altijd op dat het just de mensen zijn die weten wat het is om met een klein inkomen toe te komen, het meest vrijgevig zijn, op zich is dat best opvallend, heel opvallend zelfs. Maar geld is ook vooral iets moois om iemand onverwacht te verrassen of gewoon een dienst aan iemand te verlenen en al eens twee euro voor de parking te betalen zeker als die persoon al torenhoge kosten heeft. Ik ben juist blij als ik iemand naar het ziekenhuis kan voeren en die dan geholpen heb, moet ik daar geld voor? Nee, want ik weet dat ik daar ook weleens mag blijven eten of zo, en dat het over 10 jaar pas misschien helemaal omgekeerd kan zijn… Wederkerigheid kost geen geld, vind ik, vinden al mijn vrienden, dat is iets onvoorwaardelijks bijna, dat vanzelf komt. Ik ben zo niet opgevoed hoor, tot op de cent moet je iemand juist betalen, anders komen er vodden van. Dat werd erin gedramd. Mijn ervaring leerde me ondertussen net het omgekeerde, niet gefocust zijn op die laatste cent of dat het wel helemaal juist betaald is of al eens een brood voor iemand meenemen als je naar de winkel gaat en zeggen: laat maar zitten, dat geeft veel minder vodden: het zegt namelijk: ik doe dat graag voor jou. Als ik vrienden dan toch al eens voorstelde om ze te vergoeden, kreeg ik meestal een blik van: wat zeg jij nu? Betaal de volgende keer op café gewoon een pint en het is in orde. Ik ervaarde dat al in het middelbaar, maar ik ervaar dat nu nog eens zo hard.

Maar ja, ik zei het laatst nog, die avond dat ik daar met die vriendin en de Guido aan dat tafeltje zat, zei ik dat ik naar Stijn Meuris was geweest en dat hij zei dat je in elke familie zo wel iemand hebt die er niet bij helemaal bij hoort en dat ik meteen dacht “in onze familie ben ik dat”. Guido zei spontaan: “Els, elke familie heeft een zwart schaap nodig, iemand moet die rol op zich nemen. Bij ons heb ik dat gedaan, bij uw familie heb jij dat gedaan. Dat is een nobele taak om op u te nemen.” Ik moest er wel mee lachen toen hij dat zei. Een heel goede vriendin zei me dat vorige zomer ook al eens: “jij bent gewoon anders”. Het was toen ik zei dat ik me minder en minder thuis voelde in mijn familie. (Het is nu te hopen dat ze me dat niet kwalijk nemen dat ik dat hier zet, het is mijn gevoel en ik zeg immers niets slecht over hen, ik neem hen dat ook niet kwalijk: ik ben immers anders, niet zij. Maar zelfs dan leert de ervaring dat dat verkeerd kan opgevat worden.)  Het was vorige zomer dat ik dat voor het eerst zei… Toen ik dat tegen mijn psychiater zei, bevestigde ze dat overigens, maar zei er wel bij dat die mensen meestal het meest trouw aan zichzelf zijn en dat je je kan afvragen wat dan het belangrijkste is.  Ik weet ook nog dat iemand me op mijn 15de ooit zei “ik ken niemand die zo haar best doet om normaal te zijn, maar het nooit zal zijn, jij denkt gewoon anders.” Ik heb er ondertussen gelukkig vrede mee dat ik anders in elkaar zit dan de doorsnee mens, ik ben er zelfs gelukkig mee ondertussen, dat is ook aanvaarden. Of zoals Amber me vaak zei “you’re wierd, I like you!” Ik heb trouwens bij mijn uitgelichte foto’s op fb een geweldige foto staan, ik hou namelijk echt van mensen die niet leven volgens de regeltjes, maar wiens vriendschap en trouw groter is dan eender welke regelgeving.

fit in box

Mijn goede vrienden zijn eigenlijk allemaal zo. Wij kunnen ook totaal verschillend zijn, maar dat is goed zo. We nemen ieder op toer onze plaats in, naargelang wie het nodig heeft, maar als het er eens af moet bij mij mag dat en als het er eens af mag bij een ander mag dat ook. Wij zeggen ook gewoon tegen elkaar “ik vond dat nu niet leuk dat je dat zei” en dan kunnen wij zeggen “ja, ik heb daar niet bij stil gestaan, sorry”. Verder wordt daar niets meer over gezegd, nooit meer, wij houden niet van oude koeien, maar het is gezegd, zonder ruzie, zonder onbegrip en we weten dat iedereen een fout kan maken. We kunnen zelfs zeggen: ik vind dat je de laatste tijd weinig in mij geïnteresseerd bent en als je dan zeg “Ja, maar met die kanker van Amber zit ik met niet veel anders meer in mijn hoofd.” en dan zeggen ze: “Dat begrijp ik”. Ik heb vrienden met heel veel empathie en dat mis ik veel bij andere mensen, heel veel, wij hebben dat naar elkaar toe. Ik moet er nooit half zitten te smeken van “he, ik ben hier ook! Luister eens!” Ik moet dat nooit bij mijn vrienden, ze doen het automatisch. Ze zeggen al lachend dat ik ook een luide stem heb, maar dat je daar niet aan kan doen, dat ik het goed kan uitleggen, maar ook plaats kan houden en maken voor de andere. En dat ik zelfs heel goed kan luisteren en dat ik dan nooit advies wil geven, maar gewoon echt kan luisteren en dat dat een bijna unieke gave is die mensen beter zouden hebben. En dan denk ik: ik heb goede vrienden, maar er is van allen een serieuze hoek af, dat is waar, maar net daarom zijn het mijn vrienden. Elkaars mankementen kennen en aanvaarden…. Mensen waarbij je jezelf mag zijn, dat zijn mensen die je graag mogen en die jij graag mag en ik ben blij dat ik zulke vrienden heb… En wij zijn allemaal keer op keer het zwarte schaap van de familie. Of zoals een vriend zei “mijn moeder zei toen ik kind was al “gij zijt ne rare!””

Dus vriendjes van me: dank jullie wel!!!! Bedankt om wie jullie zijn en omdat jullie mij laten zijn wie ik ben en bedankt dat jullie ook gewoon zijn wie jullie zijn! I like…

En ook bedankt dat ik mag “zagen” over dat hele fertiliteitstraject, wat jullie geen zagen noemen en dat ik mag praten over Sterre en mijn wiebeltje, over Gui en over Amber, opnieuw en opnieuw. Dat maakt me gelukkig, echt waar….

En onthoud:

wierd

Het is oké om alleen te zijn, soms maar niet constant…

Mensen willen eigenlijk geen vind-ik-leukje, mensen willen contact en gesprek. Mekaar ne keer goed vastpakken en zich geborgen voelen in iemands armen. Nee, mensen houden niet van het vluchtige vind-ik-leukje, ze houden van duurzaamheid in relaties, nog altijd.. Bij sommige mensen is dat vervangen door vind-ik-leukjes verzamelen en dat we dan daardoor alleen maar leuke dingen gaan zeggen en vertellen, zodat toch iedereen maar op dat vind-ik-leuk-knopje kan drukken. Toch willen ze niet echt dat vind-ik-leukje. We willen allemaal vooral liefde en graag gezien worden. Maar dan in het echt, niet virtueel…
Dit schreef ik in opdracht voor iets of iemand, meer daarover later. Het is nu wel de perfecte inleiding op wat ik vannacht schreef.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
it's ok
*
*
*
*
*
*
*

De fertiliteitsarts daarstraks “ik hoop ook echt dat je een brace krijgt, van zelf amper ergens te kunnen komen en zoveel alleen te zitten, krijgt een mens stress en dat is niet goed voor uw eicellen”

Mja, ik bevestigde, ik woon supergraag alleen, echt waar. Ik hou van weinig prikkels, ik kan die moeilijk filteren, hoogsensitief noemen ze dat naar t schijnt. Ik kan uren in de stilte zitten en daar heel tevreden mee zijn. Maar sinds oktober is het een kwelling, ik zit hier dagen alleen met alleen facebook en GSM als communicatiemiddel met anderen. Ik moet naar de spoed van de dokter en de verpleging omdat ik alleen woon, was er iemand bij, moest dat niet. Nu komt de verpleging om die reden ook ’s avonds.

Ik betaal mensen om mij ergens te brengen, sommige vragen enkel een onkostenvergoeding, sommigen echt wat meer en ik ben in ieder geval veel meer geld kwijt dan wanneer ik mezelf kan verplaatsen. Ook bij onkostenvergoeding als ze terug naar huis rijden om je dan terug te komen halen (dat is dan dubbel, hè!)

Ik geraak soms dan ook niet op plaatsen, waardoor ik kaarten moet weggooien voor concerten. Maar ik raak ook niet bij vrienden, die dan wel samen weggaan, maar pas nadien denken dat ze me misschien even hadden kunnen komen oppikken. Leuk dat je daar aan denkt, ja, maar jammer dat het te laat is en dat je me nu zit te vertellen hoe leuk het was.

Ik ben euforisch als iemand me gewoon mee naar de winkel neemt, waardoor ik blijkbaar ook veel meer koop dan anders. Gelukkig dat dat nog maar twee keer was sinds ik geopereerd ben.

Vorige week liet ik een noodkreet, dat ik hier bijna enkel mensen zie die betaald worden om hier te zijn, met name hulpverleners. (Drie bezoeken gehad op een maand, mensen die onbetaald komen, voor mij dus en niet om geld te verdienen) Velen schrokken blijkbaar, vonden dat dan toch erg en ik had plots een volle week. Voor deze week zal ik nog eens een kreet moeten laten, vermoed ik.

Oh ja, ik ga ziek naar optredens, dan zit ik onder de mensen, weet je, dan zie ik andere mensen, dat maakt me zo blij, ook al zit ik met een virus dat me overal in slaap doet vallen, ook op een optreden, ik zat dan toch onder het volk en daar waren zelfs mensen die ik kende (bij een Guido Belcanto is dat sowieso normaal, maar bij Stijn Meuris kwam ik Ines tegen, heb ik samen verpleegkunde mee gestudeerd: waren we nog aan het lachen, dat zij toen stage deed op de PAAZ waar ik de week ervoor nog lag, aparte humor waarschijnlijk. Maar dat dat samen studeren toch ook al lang geleden is.  Dat zij niet meer in de verpleging werkt en ik nog half en half maar ook geen echte verpleging meer. Dat we tegen elkaar zeiden dat verpleegkundige een schoon beroep is maar vooral ook zwaar en dat die daguren zo zalig zijn en dat we nooit meer shiften willen: we kwamen toen al zo goed overeen, deugd dat dat deed, het voelde net als vroeger eigenlijk…. Ik hoop toch dat ik er eens mee terug kan afspreken.

Ik koos misschien ook met reden een bezoek aan Speelstad voor de kleine zijn verjaardag, dan kwam ik zelf ook buiten, ah ja… (al zijn die dingen sowieso leuker dan het zoveelste cadeau dat in een hoek belandt)

Ik doe veel te veel met die voet, een halve dag bezig in mijn huishouden en mijn voet doet dan enorm pijn, maar ik kan niet anders: ik heb 4u gezinszorg per week en dat is het.

Ik kan nu bij niemand uitwenen dat mijn borst zo veel pijn doet en als ik het hier zet, zal ik wel weer zagen volgens sommige mensen die dan lekker negeren, gelukkig niet volgens iedereen, die me dan dan wel vaak bemoedigende woordjes sturen, hetzij onder het bericht, hetzij privé… Zij noemen het je hart eens luchten en dat dat iets helemaal anders is dan zagen…. Meestal mensen die het ook kennen, het ook begrijpen en ervaringsdeskundigen zijn. Oh ja, voor diegenen die dat zo graag denken: nu vraag ik aandacht, ja, iedereen zou dat nu vragen!

Al wat ik eigenlijk wil, is terug dagelijks contact met mensen, in het echt, iemand die me eens vastneemt, iemand waar ik eens echt tegen kan praten en niet enkel over koetjes en kalfjes zoals ik doe met de man van de mindermobielencentrale of zo, want die ken ik uiteindelijk niet… en zodat ik op een dag niet enkel 10 min verpleging zie die ik bijna zou smeken om te blijven. Ik begrijp nu bejaarde mensen en al die patiënten die ik vroeger had bij het Wit-Gele Kruis die ook niet wilden dat ik wegging. Voordien dacht ik dat ik ze begreep, nu weet ik wat het is en het is verschrikkelijk. Van mij mag elke bejaarde mens nu zo veel zeggen dat hij eenzaam is en niemand ziet als hij of zij wil, want het is ook zo, het voelt ook zo!!!!

Alleen zijn maakt mensen zot, zot maakt depressief… Muren lijken letterlijk op u af te komen. Ik ben mee in wat ze zegt, echt waar, ik voel dat al lang zo. Dat was mijn grootste verdriet toen die orthopedist zei dat ik geopereerd moest worden, wetende dat ik hier weer zo zou liggen. Die operatie kon me niet schelen, de revalidatie ook niet, maar wel het terug alleen zitten dat ik daarvoor van oktober tot december had moeten doen. Iedereen maar zeggen: maar nu heb je geen hersenschudding en kan je veel doen: lezen, films kijken (doe ik niet eens graag), op de computer zitten, schrijven, tekenen, schilderen, gitaar spelen…. Ik wil gewoon iemand zien…. zeker nu ik geen hersenschudding heb, toen kon ik ze geen half uur verdragen, nu wel…. Al die bezigheden vervelen ook op de duur…

Ondertussen zeggen ze dat ik een bore-out heb, dat heeft dezelfde kenmerkens als een burn-out, maar komt door verveling en/of te weinig prikkels. Dat valt gelukkig op te lossen… niet met pillen, niet met een psychiater, maar wel met terug mijn leven op te kunnen pakken….

Dus dokter, geef me aub morgen die brace en zorg dat ik terug mijn plan kan trekken, aub!!!!!! Dan is het opgelost, na een tijdje, als ik weer naar de bib kan bv, naar vrienden, naar het stad, naar het parkt, kan gaan foto’s trekken in het bos, gewoon de natuur intrekken,…. maar vooral mensen kan gaan ontmoeten, echt ontmoeten…..

En bovenal zei ik ook tegen mijn psychologe vorige week dat ik me waarschijnlijk nog extra eenzaam voel omdat de twee mensen die ik echt alles vertelde en echt 300% vertrouwde er gewoon niet meer zijn…. Dat ik, wat ik bij hen had, nooit eerder had gehad en nu ook niet meer heb en of ik het ooit wel zal terughebben, ik weet het niet… Van Gui zei ik dat ik sindsdien nog geen enkele man heb ontmoet die tot aan zijn knoesels kwam. Mensen die echt weten hoe wij een koppel zijn geworden, het écht weten, begrijpen dat ook, anderen zeggen dat ik nog jong genoeg ben en iemand kan tegenkomen… Ze begrijpen het niet, diegenen die het echte verhaal kennen, begrijpen het wel. Het is trouwens ook niet, omdat ik nog iemand kan tegen komen, dat ik hem niet enorm kan missen. Ik ga hem, volgens mij, mijn hele verdere leven missen. En dan Amber die ik ook letterlijk alles kon vertellen, mijn diepste geheimen die ik niemand anders vertelde, die Gui zo vaak zei dat ze zeker was dat ik hem doodgraag zag, maar dat ik angst had, waardoor hij zeker ook bleef vechten voor mij en mijn angsten wilde wegnemen. Die twee, die zagen me graag, heel graag, die deden me oké voelen, dat ik er mocht zijn, dat ik zo veel capaciteiten had en dat ik echt wel de moeite waard ben. Niemand doet dat nu nog eigenlijk…. Na Gui had ik veel verdriet, maar had ik nog steeds Amber, nu heb ik zo niemand meer…. Dat dat me vooral eenzaam maakt misschien, bedacht ik me toen, in die sessie vorige week. Maar dat dat alleen zijn er geen goed aan doet en zo veel pijn doet. Ze knikte… Ik huilde…. Dan zegt ze dat dat oké is om dat te voelen, dat het oké is om te huilen, dat pijn oké is, dat gevoelens toelaten oké is…. ze vertellen ook. Ze zegt dat ik te veel gehoord heb dat dat niet oké is, voor haar is alles oké….daar kan ik best mee lachen als ik me dat bedenk. Alles is bij haar altijd oké. Ze moedigt me aan te praten, zegt dat ik te veel opkrop en te veel rationaliseer, maar dat gevoelens veel belangrijker zijn en dat die moeten gevoeld worden. Ze heeft gelijk, maar voelen doet nu heel veel pijn. Maar dat is ook normaal.

Sorry…echt waar, maar ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld, nooit….
Amber, Gui, ik mis jullie zo, zo hard, mijn twee beste maatjes…. jullie zijn er niet meer en dat doet pijn, ja….

En ondertussen wil ik gewoon iemand die me eens vast neem, enkel dat…. meer hoeft het niet te zijn….

Bij mij gaat dit gelukkig voorbij, gelukkig wel. Maar dat kan niet iedereen zeggen, er zijn mensen die dit dag in, dag uit meemaken, jaar in, jaar uit! Ik wil daar precies iets mee doen, geen flauw idee wat, want dit gevoel is verschikkelijk…..
Guido Belcanto zingt het ook: “droevig is deze werels, als je in eenzaamhied leeft”