Mijn brief aan Sinterklaas (2017)

sinterklaas-op-het-dak

 

Beste Sint,

 

Hier ben ik weer met mijn jaarlijkse brief. Ik blijf hem schrijven, misschien ben ik al 33: diep in mezelf blijf ik een klein meisje die elk jaar reikhalzend uitkijkt naar uw komst. Volgende week is het zover, dan bent u weer in België. Ik kijk er naar uit, het mooiste feest van het hele jaar.

Er is het afgelopen jaar weer veel gebeurd, beste Sinterklaas. Ik begon met vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel. Psychiatrische patiënten/cliënten/GGZ-gebruikers of welke naam ze dan ook wensen, verdienen best een beetje aandacht, niet dan? Er is nog steeds stigma, ik vraag me trouwens af of dat ooit voorbij zal gaan. Ik ben er zeker van dat u dat ook niet goed keurt en het gebeurt eigenlijk constant, zelfs goedbedoeld is er constant stigma. Succesvolle artiesten noemen ze dan exentriek, de modale burger die wat anders is: dat is een andere zaak. Nu ja, ik wil me daarvoor inzetten, het is een missie, een doel geworden. Eigen verhalen delen, maar ook dat van anderen en dat doe ik al schrijvend, want dat doe ik graag. Het is mijn manier… zo heeft ieder toch zijn eigen manier, niet waar? Ik doe mijn best, ook het taboe rond onvervulde kinderwens en fertiliteitstrajecten wil ik zo verminderen. Ik maak van mij kwetsbaarheden mijn kracht, zegt men mij de laatste tijd en zo zou ik een stem geven aan een hele groep mensen. Doe ik dat echt, beste Sint? Soms is het best beangstigend, maar het is wel mijn manier om voor anderen op te komen, als ik dan toch geen verpleegkundige meer mag zijn, moet ik wel een andere manier nemen om dit te doen. Doe ik dit goed, beste Sint? Ik hoop het…

Ik ga je dit jaar weer hetzelfde vragen als vorig jaar en het jaar daarvoor en… Ik zou toch zo graag een kindje willen, beste Sint. Ik zeg wel dat ik elk jaar naar uw komst uitkijk, maar ik zou er nog veel meer naar uitkijken als je bij mijn kind kon komen. Ik ga ze weer zien, op facebook, de bezoeken van u aan al die kinderen en hoe leuk ik uw hele feest ook vind, dat kan ook best pijn doen. Och ja, ik ben er zeker van dat u uw best doet om die wens in vervulling te laten gaan. Maar ja, het is toch wel heel moeilijk waarschijnlijk. Het is ook best zwaar aan het worden, beste Sint, al die hormoonbehandelingen enzo. Elke keer zetten ze me in de menopauze om dan weer volop hormonen te krijgen, het is een uitputtingsslag, maar ik ga door. Ik heb nooit geweten dat een kinderwens zo diep kon zijn. Beste Sint, ik heb dit jaar normaal gezien een pick up en een terugplaatsing tijdens uw verblijf in ons land, kan u echt niets doen?

Bedankt trouwens, om vorig jaar ook mijn beste vriendin tijdens uw verblijf hier te helpen aan de overkant. Ik ben er zeker van dat u dat goed gedaan heeft en dan ze nu rustig aan de andere kant is. Men zei mij weleens dat u nog steeds in de hemel komt. Kan u haar veel liefs overbrengen en zeggen dat ik haar mis, maar dat het hier ook wel gaat? Kan u ook aan Guido vertellen dat ik me nog steeds zijn vriendin voel en zo goed mogelijk voor zijn dochter probeer te zorgen? Ook dat is best moeilijk, beste Sint. Ze heeft het moeilijk, u weet wel op welke vlakken. Het is een braaf kind, maar soms maak ik me er best veel zorgen over en huil ik mezelf erom in slaap. Ik doe mijn best, maar is dat wel genoeg? Voor haar mag u natuurlijk wel komen, ik heb nog geen flauw idee wat ze u wil vragen dit jaar, maar ik ben er zeker van dat u uw best wel doet om haar een mooi cadeau te brengen.

Beste Sint, ook dit jaar wil ik weer voor u klaar staan en mijn interim-job opnemen en door die schoorstenen kruipen moest er weer te veel werk zijn. Ik blijf deze job nog steeds de leukste van allemaal vinden. Ik heb nieuwe werkkleding gekocht, beste Sint en ik mag zeggen dat mijn nieuwe kostuum van betere kwaliteit is dan het vorige. Dat heb ik laten herstellen trouwens, reservekledij is steeds belangrijk.

Veel liefs,

Uw kapoen,

Els

Alias de Piet die vorig jaar van het dak viel

24 mei 1976: a day to remember

 

gui herdenking_LI (2)
Hoe Gui bij elke dag herddacht wordt (zijn foto heb ik inderdaad weggekrabbeld, daarnaast de tekst van Into my arms en een kaarsje.

24 mei 1976, de dag dat mijn (overleden) vriend geboren werd

24 mei 2017, de dag dat we zijn verjaardag gevierd hebben.

 

Het was een woensdag dit jaar, Gui’s verjaardag. Zijn dochter is door omstandigheden nu bij mij. We wilden geen triestige dag, wel een blije dag, want 41 jaar geleden werd er een prachtige jongen geboren, officieel geboren als Guido, maar steeds Gui genoemd (met een I en niet met een Y, want het was de afkorting van Guido, zei hij altijd). Zijn zus en zijn vader waren er ook mee akkoord. We zouden taart eten, een aardbeientaart met slagroom, zijn favoriet. De taart werd besteld en zijn dochter zei me die morgen voor de schoolbus kwam nog of ik die zeker ging ophalen. Tuurlijk.

 

De hele voormiddag lag ik maar naar een liedje te luisteren: into my arms van Nick Cave & The bad seeds, ik vind het een echt liefdesliedje. Het was ons liedje, voor de eerste keer samen op gedanst. Maar de tekst is ook veelzeggend: Leave you as you are. Komt er veel in, ik mocht en kon mezelf bij hem zijn en omgekeerd ook. Met al onze rare en vreemde kantjes, met al onze gebreken, maar ook met al onze goede punten. Over mij zei hij eens dat koppig zijn wel een goede eigenschap is, maar dat ik het mezelf daarom ook zo moeilijk kon maken. Ik kan daar alleen maar akkoord mee zijn. Maar hij vond niet dat ik echte mankementen had, ik vond dat van hem ook niet. Doordat onze relatie verder kwam uit een diepgaande vriendschap, is er geen stadium van verliefdheid geweest, zei een psychologe me ooit eens. Maar hoe meer ik erover denk…. Echte verliefdheid heb ik nooit gekend, denk ik… Ik moet eerste iemand door en door kennen, voor ik er liefde voor voel, ik denk dat ik het stadium van verliefdheid altijd oversla.

 

“Rouwen is eren wat waardevol is.” Het was een uitspraak die gezegd werd tijdens een van onze lessen. Gui was en is me nog steeds waardevol. Niet in het minst omdat ik door hem leerde dat mannen geen smeerlappen zijn. Daarvoor dacht ik dat dat niet kon of jawel, maar dat ik ze niet tegen kwam. Echt heel zwart-wit denken, noem ik dat niet! Ik dacht wel dat er waren, maar ik bleek ze niet tegen te komen. Je moet weten dat ik ooit voor de veiligheid van een vrouw koos omdat ik schrik had van mannen en zeker voor een relatie met hen. Zelfs in twee relaties met jonge gasten ben ik verkracht geweest. Bij de eerste heb ik ondertussen gehoord dat hij het keer op keer deed en er bewust jonge meisjes voor koos. Hij was 27 toen ik 17 was en we een relatie hadden. De andere kwam na die relatie met een vrouw. Ik had toen zeker heel duidelijk gezegd dat het niet wilde. Na een half uur kroop hij op mij en deed wat die wilde, ik lag te wenen toen…. En er zijn nog wel zulke dingen gebeurd, vroeger…. Elke keer opnieuw….

 

En toen kwam Gui, ik had schrik van mannen, vond ze smeerlappen, had vaginisme en seks lukte dus ook niet echt. Ik had er een hemelse schrik van. Toen ik Gui dat vertelde, zei hij gewoon dat je je ook op andere manieren kan amuseren en dat ik hem vooral moest leren vertrouwen. Ik moest hem één ding beloven: ik moest als ik iets niet wilde, zelfs een bij simpele knuffel, hem dat eerlijk zeggen. Ik deed dat ook en hij had enorm veel respect, hij stopte er gewoon mee. Hij heeft bereikt dat ik leerde dat er ook mannen zijn die te vertrouwen zijn. Ik heb er sindsdien ook kameraden bij gekregen en die zeggen zelfs dat het toch doornormaal is dat ge dat doet als ge een vrouw graag ziet. Ik zal nu de juiste mannen ontmoeten zeker? Weet ik veel….

 

En daar blijf ik hem sowieso dankbaar voor, hij leerde me dat mannen ook te I love Guido (2)vertrouwen zijn. Hij leerde me zin krijgen in seks, maar dat ik ook stop mocht zeggen als het niet ging en vooral dat hij dan luisterde. Nooit eerder echt ervaren…

Ik ben hem ook dankbaar dat ik er een prachtige schoonfamilie bij kreeg, die het nu nog steeds is. En het gekke is vooral dat dat vooral na zijn dood gebeurde en ik ben ergens ook heel blij dat ik nu voor zijn dochter mag zorgen, al is ze veel weg met haar beste vriendinnetje en gaat ze daar ook slapen. Het kind heeft het extreem moeilijk, maar zelfs mijn psychologe en psychiater zeggen dat ik waarschijnlijk een van de enigen ben die haar zal begrijpen. Tsja, haar gedrag en gevoelens zijn mij inderdaad niet geheel onbekend. Al zijn ze het gevolg van andere zaken, de normale reactie op ongewone gebeurtenissen blijft hetzelfde.

 

Dus ja, ik ben heel dankbaar dat ik Gui heb mogen leren kennen en ik geef toe dat ik hem nog steeds mis, maar ik besef ook dat elke keer ik erom huil een teken is van mooie herinneringen en van echte, oprechte liefde, ik zit nu ook te huilen en dat is oké, zegt mijn psychologe dan.

 

Het gemis werd terug veel groter toen een heel goede vriendin stierf in november. Ik was toen echt de twee mensen waartegen ik alles vertelde kwijt, ze waren weg en zouden nooit meer terugkomen. Het is vanaf dan dat ik terug naar mijn vroegere psychologe ging en terug echt naar de psychiater ging, ik raakte het immers nergens kwijt. Ik heb tijd nodig gehad, ik moest rustig worden en ze moest me laten voelen dat er niets mis was met wat ik allemaal dacht, voelde en deed. Ook een fertiliteitstraject geeft veel rouwen. Iets wat door iemand regelrecht liegen werd genoemd, vond zij helemaal niet liegen, eerder ook een manier van rouwen. Toen ik op oudjaar een miskraam kreeg, een vroegmiskraam, maar toch, en dat vertelde zei ze me dat ik mocht zeggen dat het een kindje was en geen hoopje cellen. Ik bleef maar zeggen met tranen in mijn ogen: dat was nog geen kind, dat was echt nog geen kind. Jawel, zei ze, elke mens is zo begonnen. Uiteindelijk werd mijn wiebeltje gewoon wel mijn kind en het verdriet werd minder. De poging erop had ik er twee, kans op een tweeling en ik huilde tranen met tuiten, mijn wiebeltje moest daar zitten, niet die twee. Ook dat vond zij doodnormaal….

 

En eigenlijk wilde ik vooral kinderen van Gui, niemand dat erbij stil staat hoeveel pijn dat dat doet, dat ik nooit een kind meer samen met hem zal hebben.

 

Nu goed, de taart werd afgehaald en opgegeten met ondertussen zijn favoriete muziek op. Veel Nick Cave uiteraard. Het was geen triestige dag, wel een heel mooie dag.

 

 

 

Putje in, putje uit, hormonen, dromen, schrijven en bedankt! <3

Het is weer lang geleden dat ik schreef voor mijn blog, hè! Ik krijg nochtans veel positieve reacties en hoe langer hoe meer. Ik zou liegen als ik zei dat me dat niets zou doen. Mijn ijdelheid wordt er wel mee gestreeld.

 

Ondertussen schrijf ik ook officieel in bijberoep, dat wil nu zeggen dat ik er geld mee dreamsmag en kan verdienen. Ik was het een beetje beu, al dat gratis schrijven voor jan en alleman. Freelance schrijver, staat mooi, niet dan? Ghost writer? Tsja, het kan nu allemaal en er zijn wel wat projectjes…. De éne al wat groter dan de andere, dat is ook logisch. Het begon allemaal met een droom, of die ooit echt iets wordt, weet ik natuurlijk niet, maar goed, na al die gratis geschreven dingen, ga ik nu ook gewoon verder. Maar nu in opdracht van. En ook dat eigen boek, dat echt even on hold lig, wegens persoonlijke redenen, maar eender wat de uitkomst zal zijn van dat verhaal, ik ga het schrijven. Er zei me iemand dat een boek een happy end moest hebben. Ik vind van niet, zei ik. Dus eender welke richting het zal uitgaan, ik schrijf het gewoon. Ik twijfel nog tussen eigen beheer en een uitgever, beiden hebben zo hun voor en nadelen. Uitgever is zelf redelijk veel investeren, eigen beheer ook natuurlijk, maar minder. Uitgever is gratis reclame (enfin, dat zit ook mee in die investering natuurlijk), eigen beheer is echt wel alles zelf doen. Nu ja, ik vind dat schrijven fijn en zie verder later wel. Ik heb er al veel over opgezocht!

 

Ik heb weer even in de put gezeten, ik ben eerlijk. Ik had een eicelpick-up gehad, er was er maar één van normaal bevrucht. Dat was niet goed, dat is nogal logisch. Mijn ultieme droom blijft nog wel steeds mama worden, uiteraard. Ik kreeg wel een TP. Ik heb er amper over gesproken, maar twee weken geleden had ik heel veel pijn in mijn onderrug, ik was naar een optreden geweest. Kreeg daar enorm veel pijn in mijn onderrug, niet te houden zelfs. Misselijk geworden van de pijn, buiten op de grond gaan zitten omdat dat goed deed tegen de pijn, heel goed zelfs. Uiteindelijk naar de auto gekropen, letterlijk. Jong gastje zag me, was een jaar of 16, hij was bijna thuis. Is dan zijn ouders gaan halen, die me dan toch echt maar naar de spoed brachten. Ik had al 20 keer nee gezegd tegen iedereen, ze konden daar immers niets doen. Maar nu zei ik echt “ja”, ze vroegen me nog of ze iemand moesten bellen. Nee, zei ik, ik had al wel berichtjes naar mensen gestuurd die avond…  Dus ja…. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als die nacht op de spoed van Lier. Ik wist tijdens dat optreden al hoe laat het was, nu ja…. Ik zit dan zo elke keer wat in ontkenning, vertel er niet veel van. Een vroeg-miskraam, dat is toch hetzelfde als gewoon negatief testen, niet dan? Mijn psychologe vroeg me nadien wel wat ik wilde bewijzen met “nee” te antwoorden toen ze me vroegen iemand te bellen. Dat ik het alleen kan, zei ik. Waarom, vroeg ze? Omdat ik alleen voor dat kind ga, zei ik weer. Ik denk dat ze haar bedenkingen had, ik nu ook wel, haar vraag deed me nadenken, mijn antwoord ook, nog steeds.

 

Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar ik zeg het mezelf graag… Dan moet ik er niet aan denken dat ik weer een embryo kwijt ben. Dan is het gewoon weer niets geworden, denk ik dan. Is voor mij beter te dragen. Tsja, ik heb een grote kinderwens en ze lijkt enkel groter te worden. Ondertussen moest ik weer naar de “grote” dokter, die me een heel nieuw schema gaf. Het is weer een hele boterham. Hij zei me ook dat hij niet zeker is dat ik ooit kinderen zal hebben. Maar zoals iemand me afgelopen weekend zei, zolang hij nog mogelijkheden ziet, zijn die er toch nog? Ja, dat is het zeker, maar ik heb een week echt de put in gezeten, ik was ook ziek, heel ziek zelfs. Dus ja, ik kon en mocht in bed blijven liggen. Ik was daar best blij mee ergens, in zekere zin.

 

Mijn psychologe is dan weer blij dat ik zo dicht bij mijn gevoelens zit, dat ik kan wenen en in de put durf te gaan zitten, om er dan weer uit te komen. Want ik ben heel veerkrachtig, zegt ze, alleen zie ik dat zelf niet in. Toen ik haar gewoon een paar weken geleden zei “weet je, het leven is gewoon niet leuk, ook al wil iedereen dat wel heel graag.” zei ze terug “Het leven is inderdaad niet leuk.” Nu ben ik aan het schrijven over de vind-ik-leuk-maatschappij, want die twee heel eenvoudige zinnetjes die we elkaar zeiden, gaven me inspiratie. Het is best boeiend in hoeverre ik zie dat ik niet hou van deze vind-ik-leuk-maatschappij en aanhanger blijf van: blijf a.u.b. ook zeggen wat er tegenvalt, zodat niemand ongelukkig wordt. Want dat creëren we nu wel, facebook draagt daaraan bij. Ik ken mensen die zelfs zeggen dat je daar niets anders dan leuke dingen op mag zetten en geen problemen. Waarom vraag ik me dan af? Dat is het leven toch. Mensen zijn depressief en zetten een lachende foto op facebook. Facebook = fakebook, zeggen er ook velen, net om die reden. Ze hebben vaak gelijk.

 

Ik schrijf daar dus wel over, ook over miserie. Met deze blog, maar ook op mijn profiel en ik heb er ook geen problemen mee om eens iets te vernoemen in een groep of zo. Ik krijg vaak privé-berichten dat het anderen helpt, die vinden dat het niet kan, zetten het dan wel onder het bewuste bericht of zo. Toch krijg ik gelukkig meer positieve berichten dan negatieve. Maar dat ik reactie uitlok, is sowieso goed, denk ik dan: positief of negatief. Met negatieve feedback kan een mens trouwens ook veel, heel veel zelfs. De mooiste commentaar openbaar vond ik deze toch wel:

Geheel begrijpelijke boodschap. De kans is groot dat de groep die je niet begrijpt.

  1. Geen gevoel voor sympathie of empathie heeft.
  2. Zelf erg afhankelijk is geworden van likes.
  3. Het gewoon niet heeft gelezen.

 Het is jammer genoeg de trend. Een trend die moeilijk te doorbreken is. De social media kunnen velen niet loslaten omdat het streeft naar hun ideale wereldje.

Gezien worden en veel waarde hechten aan een ‘like’. The meaning of their life.

Mensen die hier minder gevoelig zijn zoals u, ik ook, zijn veel meer geneigd om echte real life contacten te behouden of onderhouden.

Immers (zo vind ik) heb je meer aan een handjevol echte geliefden (vrienden en/of familie) dan een grote groep vrienden (waar het de vraag is of ze echt zijn).

Allereerst mijn compliment. Je kwetsbaar opstellen wordt tegenwoordig vaak verward met ‘zwakheid’ terwijl ik het asocieer met ‘moedigheid’ en ‘sterke karakter’. Wie durft immers tegenwoordig openlijk te spreken over zijn of haar gebreken. Die groep is in de minderheid.

Hopelijk vindt u wat u zoek.

 

Dat was als antwoord op het bericht: “het is oké om alleen te zijn, soms, maar niet constant”

Het beschreef heel goed wat ik wilde meedelen. Maar dan in zijn persoonlijk woorden.

 

Maar ik krijg veel privé-berichtjes ook, heel veel zelfs, zeker nu ik een facebookpagina heb, dat mijn blog hen zo helpt. Omdat ik er zo open over schrijf, over de pijnlijke rouwprocessen, over het enigszins “anders” zijn. Over het in de put zitten en er weer uitkruipen, dat dat ook nodig is, soms in de put gaan zitten. Zolang je daardoor terug energie kan krijgen en je er niet in wentelt, is dat goed. Ik weet dat dat voor mij werkt, even dat doen, dan kan ik daarna weer verder. Daar niet aan toegeven werkt bij mij juist omgekeerd. Zoals ik zei zat ik in de put, dat was sinds zaterdag voorbij, denk ik, of vrijdag al. Ik weet het niet juist. Ik had gezegd tegen mijn thuisverpleegster: “ik word zot van al die rommel hier” Op uw gemakske opruimen, zei ze, maar u niet forceren. Ik deed het, ging natuurlijk wel over mijn grenzen, uiteraard. Maar het blonk hier. Energie, dus….

 

Ik wil hier ook niet te veel over zeggen, maar de laatste weken blijft mijn plusdochter hier ook heel vaak. Dat meisje heeft het psychisch heel moeilijk, dus dat weegt door. Daar schrijf ik dus niet over, heel bewust. Ik weet namelijk niet of ze dat zo leuk zou vinden als ze dat leest over 2 jaar of 5 jaar of….  Ik merk wel dat ik desnoods kruip voor haar. Dat dan wel weer. Nu ja, dat ze het zo moeilijk heeft, is heel normaal. Maar zoals ze zeggen: hoe vroeger psychische problemen beginnen, hoe beter ze er uit kunnen geraken. We leven op hoop en ze komt hier graag. Ik begrijp haar, zei ze laatst zelfs. Van mij mag ze ook ongelukkig zijn, wenen, kwaad zijn en volledig zichzelf zijn. Haar vader vond dat ook belangrijk, ik dus ook.

 

Ondertussen ben ik dus ook weer bezig met hormonen spuitinfertilityen: een bangelijke combinatie die niet te onderschatten is, maar ik voel me inderdaad weer goed. Omdat ik voel dat het me deugd doet er terug mee bezig te zijn. Mensen waren me aan het aanraden om een pauze te nemen, maar net omdat ik nu verder aan het gaan ben, voel ik me ook weer beter. Ik ben weer bezig aan mijn grootste droom. Mijn moeder zei dat ik mijn eigen lichaam kapot maak. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar waarschijnlijk begrijp je dat ook enkel als je echt geen kinderen kan krijgen anders en dat het volgens mij een natuurlijk instinct is om kinderen te willen krijgen. Nu ja, mensen rondom mij zijn gestopt met te zeggen “uw tijd komt nog wel” en anderen consoorten, terwijl ik al heel jong wist dat ik er geen kon krijgen, zelfs met traject en dat meestal ongepast vond en het zelfs pijn deed, hoe goed bedoeld ook. Ze zijn gestopt, nu zeggen ze niets meer, dat doet ook wel pijn, maar ja… Ik ben misschien nooit content, ik weet dat ze doorgaans niet meer weten wat zeggen. Dat dan juist wel zeggen, is nochtans ook heel helend. Gewoon zeggen dat je niet weet wat zeggen. Gek eigenlijk, dat men niet beseft dat dat juist goed doet om dat te zeggen in zo een geval. Maar het is zwaar, iedereen waarschuwde me vooral voor de psychische belasting van die hormoonbehandeling, maar ik vind dat ik vooral last heb van de lichamelijke belasting.

 

Nu binnenkort kan ik ook echt weer aan het werk kan enzo, ga ik ook weer terug echt dingen om handen hebben, buiten komen. Een mens heeft dat nodig, dagen alleen zitten, daar wordt een mens zot van. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben nog steeds beperkt in mijn doen en laten, maar het gaat beter en beter, komt goed.

 

Ik heb mijn projectjes, mijn eigen projectjes en ik ga in overleg over wat ik voor kinderwens Vlaanderen kan doen. Ik wil verdorie echt terug dingen doen…. Echt doen…. Hoe langer je thuis zit en hoe minder je kan, hoe minder je ook zin hebt om iets te doen. Als je gaat werken, kuis je veel meer dan thuis te zitten. Dat is dus doodnormaal…. Dat heeft met energie te maken en ze noemen dat ook een bore-out. Dezelfde kenmerken als een burn-out, maar dan van verveling. Activiteit geeft gek genoeg energie. Mensen vinden dat vreemd als ik dat zeg, behalve -weer- diegenen die het zelf kennen of mijn gezinshelpster bijvoorbeeld. Die zegt dat ze dat overal ziet.

 

Ik heb ervoor gekozen met nu goed te laten opvolgen: psychologe (is nu ook min of meer verplicht bij ferti-traject, net omdat het emotioneel zwaar is), ik ga terug naar mijn psychiater enzo voort enzo verder. De thuisverpleging smijt ik buiten nadat de hechtingen uit mijn lijf zijn, ze zijn akkoord. En als het niet gaat, weet ik ze wel te vinden. Lukt wel, denk ik dan. Waarom zou het niet zijn? Ge zijt wel een plantrekker, hè, zei ze….. Na vijf jaren alleen wonen, zou het vreemd zijn dat niet te zijn. Ik zou dan ook niet meer alleen wonen, denk ik.

 

Nee, ik zat weer even in de put, ik kroop eruit! Ik krijg af en toe negatieve feedback over mijn schrijven, maar veel meer positieve. Echte bedankingen, die ik koester, echt koester, zeker als die hele privé-berichten ook uit het hart geschreven zijn….

 

Ik koester die, ik koester die echt… Dus doe maar gerust verder…. Echt waar. Heb geen schrik, ik ontvang ze graag.  Ik heb lang verlangd naar feedback, maar kreeg het amper, nu krijg ik het meer en meer, bedankt allemaal, echt waar. Ik leek zo voor niemand iets te betekenen, ik ben blij dat mijn facebookpagina daarin geholpen heeft. Het gaf me ook veel meer lezers. Onderschat nooit de impact van sociale media, positief en negatief, maar ze zijn ze.

feedback

 

Ik leerde ook een echte les: echte vrienden blijven, ze blijven echt. Ik heb een periode echt mensen weggeduwd, nadat Gui stierf, pas na de dood van Amber zocht ik ze allemaal weer op. En eigenlijk hebben ze me allemaal weer met open armen ontvangen. Ik heb veel vrienden, echt heel veel. Wij lopen elkaars deur niet plat, maar als we elkaar nodig hebben, zijn we er wel voor elkaar. Love it.

 

Op facebook heeft mijn pagina ondertussen meer dan 700 vind ik leuks en nog meer volgers en dat doet deugd, dat doet echt deugd. Dus ik ga naarstig verder, met mijn schrijven: met mijn schrijvende missies, zeg ik soms….

 

Dat doet me goed voelen, bedankt, echt waar!

Liefste Sint,

sinterklaasblog

Liefste Sinterklaas,

 

Mijn briefje aan jou is dit jaar wat later dan anders. Ik had een verkeersongeluk, ongeveer een maand voor jij in België aankwam. Ik had onder andere een hersenschudding.

 

Ik vond het wel heel fijn dat je al bij me langskwam omdat lieve en brave meisjes die ziek zijn extra in de watten mogen gelegd worden. Zeker als ze zich spontaan aanbieden om weer op die verrekte daken te lopen en door de schouwen te kruipen. Ik zal het met veel plezier doen en anders help ik u wel overdag bij de bezoeken aan de scholen en bij al die feestjes waarbij u het ook zo druk heeft nu. Die voet is nog niet helemaal oké, maar zo kan ik u ook helpen. Ik heb mijn pietenpak alvast terug eens gepast. Een piet met krukken is niet zo vreemd, wij vallen al eens van die daken niet waar. U gelukkig niet, u heeft meer elegantie dan ons, Pieten.

 

Oh ja, ook fijn dat u me vrij geeft na dat feestje voor kansarmen, zodat ik daarna even naar dat optreden van Guido Belcanto kan. Geeft u me dan ook wat lekkers mee, ik denk dat daar ook wel brave mensen zijn. Ik ben er zelfs zeker van! Zou Guido Belcanto zelf graag speculaas of marsepein eten? U weet dat waarschijnlijk wel….

 

Verder heb ik nog steeds dezelfde grote wens van vorig jaar! Ik ben er zeker van dat u er alles voor deed om het doen lukken, maar het zat er nog niet in voor 2016, denk ik. Maar ja, voor 2017 wil ik toch vooral een kindje. Ik zit alleen met een probleem. Voor een jongen kies ik voor Rune, met als tweede naam Guy of Guido naar de man waarvan ik vind dat die eigenlijk zijn vader had moeten zijn. Hoe gaat het trouwens met hem, zie je hem soms nog? Ik hoor wel eens dat u af en toe ook in de hemel komt, kijkt hij nog steeds naar zijn meisjes beneden?  Voor een eventueel meisje twijfel ik nog steeds tussen Fleur en Rune. Ik vind Rune meer bij een jongen passen, maar vele mensen zeggen dat het eerder een meisjesnaam is. En ja, als het dan toch zo moeilijk is om een kind te krijgen: ééntje zal dan wel goed zijn. Dan ook maar Rune, ik weet het niet goed. Maar wat doe ik dan met de tweede naam. Gui heette Guido en ik ken daar geen vrouwelijke vorm van, kan u even alvast een suggestie door mijn schouw gooien? Ik ben al maanden aan het zoeken, maar vind niets…. Daar zou u me alvast een gerust gevoel bij geven…

Ik hoop dat u verder daarboven ook bij mijn kleine Sterre een cadeautje gaat brengen. U bent er toch voor alle kinderen, ook de stil geborenen….

 

Ja, dat wil ik. Mijn tweede grote wens is dat mijn plusdochtertje, het kindje van Gui zich terug wat beter zou voelen en dat ze wat rust in haar hoofd vindt! Het meisje heeft het zo moeilijk en om eerlijk te zijn: het doet mij pijn ze zo te zien. Als ik dan toch bezig ben… ik zou gewoon ook graag hebben dat haar tante Hilde geneest, de kans is klein, maar ze is er. Dan wordt Elke vanzelf weer rustiger….

 

Oh ja, u weet waarschijnlijk wel dat ik afscheid moet nemen tijdens uw verblijf in België en Nederland van een goede vriendin. Kan u haar begeleiden naar die hemel en haar tot bij Gui brengen? Dat zou ik leuk vinden. Ze gaan dat zelf ook leuk vinden, daar ben ik zeker van.

 

Mijn wensen zijn groot, ik weet het. Maar beste Sinterklaas, u bent de goedheilige man. Ik geloof erin dat jij daarvoor kan zorgen!

 

Je kapoen,

Els alias de Piet die van het dak viel en daarbij zijn voet brak.