Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog: part II

Gisteren ging ik naar een optreden van Guido Belcanto, ik hoor jullie tot hier denken “wééral?” Ja, hoor wééral… kwartier van de deur: enigszins half gehandicapt en met veel pijn tot ginder gereden, maar he, I get used to it! Ik kon ineens bij mijn orthopedist binnen springen, want die woont en werkt daar.  Bij wijze van spreke, maar t was dus niet ver.

Voor die wééral, het was langer dan een maand geleden (nu mag je gerust lachen! 😉 ), ik ben ondertussen in Rome geweest (jaja, daar schreef ik zelfs niet over), naar een voorstelling van Jan Jaap Van der Wal (aanrader, dikke vette aanrader), naar een debat over “de grote levensvragen”, waarbij ik me had voorgenomen hier over te schrijven, maar wat er nog niet van kwam…. Grootse plannen altijd, maar ja…. Tijd….

Nu ja, zie je de titel, vooral dat laatste stukje: part II
Part I kan je dus hier lezen.
Dat is misschien wel aan te raden om te kunnen volgen.

Goed, met mijn psychologe over gehad, “rauw” abortus, bweuh… als ongewild kinderloze persoon, het niet willen horen, bewust gaan dissocieren: NEE, NEE, NEE, IK WIL HET NIET HOREN!!!!

Nu ja, gisteren, t is dezelfde tournee, was toch weer helemaal anders….. Maar goed, ja daar is het lied. Gewoon doorgaan, dacht, ik ga luisteren, heel aandachtig luisteren, niet wegdissocieren, dat gaat me helpen. Ik luisterde, ik luisterde echt… en dan hoorde ik het opnieuw

 één pakje sigaretten later zijn we samen weer buitengegaan

de lucht was niet blauw, ze zei niet ‘ik hou van jou’ en ik vroeg niet ‘heeft het pijn gedaan’

op de achterbank van de taxi zat ze stil met een traan in haar oog

Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog

Continue reading “Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog: part II”

Eiceldonatie: ik ben er klaar voor!

Nu was ik wel heel lang weg. Het grote probleem was vooral dat ik mijn office niet terug geïnstalleerd kon krijgen en ja, nu ben ik dit via de mail aan het intypen, kan ik tussendoor regelmatig opslaan als concept vandaar. De oplossing zoek ik nog steeds… We zien wel, komt ook ooit goed. Ondertussen trekken we zo onze plan, hè! 😉

Hoe gaat het met je?
Een vraag die ik geregeld krijg tegenwoordig.

eiceldoantieAwel, ik voel me terug oké, ik voel me terug goed…. Alle hormonen zijn uitgewerkt en ik ben niet meer oververmoeid en niet meer ziek. Ik lach terug, ik geniet van het leven…. En bovenal: ik voel me klaar om aan de eiceldonatie te beginnen. De procedure mocht gestart worden in maart van mij, dat schreef ik op het papier van het fertiliteitscentrum, heb ik wel goed ingeschat, vind ik zo van mezelf.

Dus ja, eerst gesprek bij de psycholoog, maar ik wil eerst eens deftig praten over dat donorschap met mijn (gekende) donor en haar partner. Op zich moeten er wel wat dingen afgesproken worden. De medische kosten zelf van haar gaan allemaal via mijn ziekenfonds, maar ja, onkosten dat is ook parking en weet ik veel wat. Al zal ik wel mijn best doen om haar overal naartoe te rijden, naar de dokter, t ziekenhuis, weet ik veel…. Maar dat is ook het blikje Fanta in de cafetaria, ik zeg maar iets. Onkosten gaat wel wat verder dan enkel die puur medische kosten…. En een cadeau krijgt ze sowieso, geen geld, wel een cadeau, maar daar kan ik moeilijk iets van zeggen, ze leest mijn blog ook! 😉  Ik ben haar nu eenmaal heel dankbaar, maar dan ook heel dankbaar. Iemand die gewoon zegt van “ik wil wel eiceldonor zijn” omdat ze beseft hoe graag ik het wil en dat dan echt wil doen voor mij, verdient in mijn ogen wel wat meer dan enkel de onkosten. Heel simpel gezegd.

Nu ja, er moeten ook andere dingen besproken worden. Goede afspraken maakt goede vrienden, denk ik dan. Zoals: wanneer wordt het dat kind verteld. Toch een zeer belangrijke en we moeten ons daar met drie (ook haar partner) goed bij voelen. Ik heb wel zoiets van “ik wil eerlijk zijn, mijn kind mag ooit te horen krijgen dat ik niet de biologische moeder ben en mag van mij ook weten wie het is”. Maar ja, die dingen moeten wel overeenkomen met de donor. Logisch ook, denk ik. Ik krijg verder voor mezelf geen antwoord op de vraag: “wanneer vertel ik het?” Ik vind het moeilijk, de vraag naar de papa/zaadcel gaat sneller komen. Daar was ik al heel snel uit. Als kleuter vertel ik gewoon dat een papa normaal een zaadje in de buik van de mama legt en zo zorgt dat er een kindje kan komen, maar ik wilde hem of haar zo graag en had geen papa, dus ben ik maar een zaadje in het ziekenhuis gaan halen.  Maar dan egwoon wanneer de vraag komt, ik denk dat dei vraag best snel komt namelijk. Heel simpel, de psycholoog van het fertiliteitscentrum vond dat eerlijk en op niveau van zo een kind. Ik verwacht pas een paar jaar later de vraag wie dat zaadje dan wel gegeven heeft of zo…. Maar bij een eiceldonor is dat al wat anders, want ik ben er wel, er is wel een moeder, een kind gaat niet spontaan aan mij vragen: waar is mijn mama? Nu ja, t schijnt dat de psycholoog daarin ook goede tips heeft, maar ik wil het daarover toch eens op voorhand met mijn donor gehad hebben.

Ze is er zelf ook mee bezig hoor, lid van een eiceldonorgroep op fb enzo…. Ik vind dat goed, heel goed…. Ik moedig het ook aan… Het is niet zomaar even van: ik geef je wat bloed omdat je wat bloed tekort komt of zo….

En natuurlijk is de vraag ook: wat gaat dat geven op termijn? Ik krijg een kind van haar eicellen. Zij bekijkt dat heel nuchter, dat is geen kind dat ik geef, hè, dat is gewoon een eicel zodat gij een kind krijgt. Maar ik denk soms weleens: en als dat kind nu heel hard op haar lijkt? Dat kan toch best confronterend zijn, voor haar dan? Of ja, als gewoon onze kinderen nog maar op elkaar lijken… dat zou nog niet zo gek zijn, hè.

Enfin, die dingen wil ik dus eerst wat besproken hebben…

Om een idee te hebben van hoe zij daar tegenover staat en haar partner ook natuurlijk en zodat wij al een zekere consensus hebben en dan wil ik die afspraak maken met de psycholoog. Dan moeten zij beiden ook nog naar de psycholoog gaan en als dat oké is, moeten we nog eens met zijn drieën gaan ook. Haar partner heeft vooral iets van: ik heb toch niks met die eicellen te maken. Tsja, ik denk dat ook en zij ook, maar de fertiliteitsarts zei dat dat moest omdat zij samen wel kinderen hebben.

Verder sta ik sowieso ook al op de wachtlijst voor ongekende donatie, al geniet dat echt niet mijn voorkeur.

Ik heb toch een periode in de knoop gelegen, ik besef nu dat dat eigenlijk niet zo heel hard was omdat die eiceldonatie moest gebeuren. Niet om de eiceldonatie op zich, maar wel omdat ik heel hard besef dat dit de laatste kans is dat ik heb om moeder te worden, die eiceldonatie. Wankel tussen hoop en wanhoop, zo noem ik het. Maar nu dat allemaal duidelijk is, voel ik me wel klaar, psychisch en fysisch. Ooit heb ik me voorgenomen dat ik mezelf niet wilde verwijten dat ik niet alles gedaan had. Als ik dit op zijn minst niet probeer, ga ik mezelf dat wel verwijten.

Nu ja, ik voel me er klaar voor deze, met de wankele onzekerheid en nog grote vraagtekens, maar wel zeker en klaar dat dit de juiste manier is om verder te gaan.

Door die hernieuwde energie, schreef ik ook op mijn facebookpagina van mijn blog een treffend verhaaltje, het is niet mijn verhaal, het zou wel mijn verhaal kunnen worden. Het is al zoveel gedeeld dat het mijn hart warm maakt, hier een daar komen vreemde reacties…. Maar goed, zoals mijn psychologe zegt: “iemand die zegt dat je doodgewoon een hond moet nemen als kind, beseft niet wat hij of zij zegt en begrijpt er niets van, denk ik” Punt gedaan, andere lijn, dat gaat wel op voor meer reacties… De meesten zijn trouwens van een heel begrijpende orde of vanuit herkenning, door mensen van alle leeftijden.  Mag dus zeker gedeeld worden. Bewustmaking heet dat!
https://www.facebook.com/Hippiemeisjeblog/posts/188644955060535

Daarom maakte ik ook mijn eerste vlog voor meer duiding, die kan je hier zien (die mag zeker ook een vind ik leuk of deling hebben):

Krijg nu borsten!!!

Get-now-titsNou ja…
Fertiliteit, ik schreef er al vaak over, maar laat ons het nu eens hebben over de kleine, onnozele anekdotes.
Tsja, de titel, wat kan ik zeggen, sinds ik met fertiliteit bezig ben, zijn mijn borsten drie cupmaten gegroeid. Tegen mijn huisarts zat ik eens bezig van dat gaan zo en dan terug zo en dan weer zo. Ondertussen was ik maar mijn handen dichter en verder af mijn borsten aan het brengen. De man in kwestie keek me even vreemd aan, maar goed: als dokter zal hij al wel meer gehoord hebben, denk ik. Mijn fertiliteitsarts zei echter dat zelfs mannelijke dokters zich moeilijk kunnen indenken dat elke poging uw borsten 2 cupmaten kunnen groeien (zoals in mijn geval) en daarna terug krimpen. Ze krimpen wel degelijk, maar de algemene tendens is toch dat ze blijven groeien, bij mij toch en dat terwijl ik in kg afval.

Oh ja, net voor een pick up werd ik geweigerd in een attractie in Bobbejaanland. Je moet weten: als je die follikels aan het stimuleren bent, hou je vocht vast en ziet je buik er heel bol en gespannen uit. De jobstudent in kwestie wilde me er echt niet inlaten. Toen hij zei dat hij zwangeren niet mocht toelaten, legde ik hem nog uit dat ik met fertiliteit bezig was en dat het daarvan kwam en eigenlijk niets liever wilde dan geweigerd te moeten worden. Het mocht niet baten, ik mocht niet mee… Ook hier, ik blaas echt wel enorm op van het vocht en lijk soms wel een paar maanden zwanger ja. Nu ben ik ook niet mager, maar het verschil is enorm ook qua gespannen buik dan.

Nu ja, verder heb ik sinds ik met fertiliteit bezig ben, veel meer zin in zoet. Ik at nooit chocolade of zo… Ik heb nu een serieuze afwisseling tussen chocolademelk en vanille-ijs, twee dingen die ik nooit at voor ik met fertiliteit begon. Dat meen ik dus, nooit…. Ik lustte het amper.

Nu ja, dat eten is sowieso een gekte. Je moet braken van misselijkheid en hebt tegelijkertijd honger. Vraag me niet hoe je het doet, maar hormonsters kunnen dat veroorzaken. Zo eet ik na het braken rustig wat chips of zelfs frieten met mayonaise. Bovendien eet je ook alles door elkaar, deze is dus eigenlijk heel vergelijkbaar met zwangere vrouwen. Nu ja, ook niet zo gek, je spuit jezelf bij momenten ook zwangerschapshormonen in.

Op die hormonen is alles te steken en ze komen heel hard overeen met zwangeren. Dat merkte ik heel hard bij een goede vriendin, zij zwanger, ik bezig met fertiliteit, wij hadden krak dezelfde problemen en klachten, het schiep wel een band

Tsja, die hormonen; ze doen u lachen en daarna huilen en soms nog beiden tezamen ook. Uw gevoelswereld is een chaos wat je ondanks alles toch een rollercoaster geeft, de jobstudent in Bobbejaanland ten spijt. Dat komt natuurlijk niet alleen door de hormonen, ook door het goede en dan weer slechte nieuws, door de wachtweken, de hoop en teleurstellingen…. Soms zit je echt letterlijk te huilen en te lachen op dezelfde moment. Hoe voel je je? Dat vraagt mijn psychologe dan: geen flauw idee! Dat meen ik dan ook, als ik dan wat nadenk, kom ik bij minstens 10 verschillende gevoelens uit.

Na een paar maanden kan je overigens op alle plaatsen spuiten klaarmaken en zetten. Hoewel die ene chauffeur me toch maar raar bekeek toen ik een spuit klaarmaakte voor het rode licht. Tsja, geen tijd om aan de kant te gaan, moest ergens zijn, het volgende licht is ze gezet. Tsja, ik ben natuurlijk al verpleegkundige, moeilijk vond ik het dus nooit. Spuiten zetten, van welke soort dan ook, is ook de meest eenvoudige verpleegkundige handeling, denk ik, maar dat is gewoon ook zo een routine geworden… ik moet nu wel eens lachen met de tafel enzo die ik eerst wilde hebben. Er is maar één ding dat ik nooit doe en dat is op de wc. Spuiten zetten en een wc gaat voor mij niet samen, dat komt misschien ook wel omdat ik verpleegkundige ben, maar ik beschouw een wc niet als een nette, steriele ruimte. Dan doe ik het liever waar iedereen me kan zien. Dat trek ik me al lang niet meer aan overigens. Bijna niemand durft vragen waarom ze dienen, ook grappig of ze gaan er automatisch vanuit dat je diabetes hebt.

Nog zo eentje, iemand had het op het sfinksfestival wel ooit opgemerkt en vond het toch wat vreemd zodanig dat het rode kruis er iets later stond om te vragen of alles oké was, want ze hadden te horen gekregen dat ik mezelf een spuit gezet had. Ik zei enkel “ja, ik probeer een kind te krijgen via fertiliteit”, genoeg voor hen.

Op de fandag van Guido Belcanto heb ik daardoor wel in den ruimte van de muzikanten gezeten. Tsja, een deel muzikanten die moet wachten tot jij je spuit gezet hebt voor ze hun backstage plaatske weer in mogen, ik voelde me even lekker belangrijk, lol! :p

 

Ik voelde ook steeds of er een pick up of nog eerder in het traject een inseminatie ging komen… Ik had eindelijk, na zo velen jaren een heus libido, rond die periode dus. Anderen kunnen zich dat moeilijk voorstellen, aseksueel was ik nu ook niet, maar mijn libido is wel serieus gestegen sinds ik fertiliteit ken… Ik heb natuurlijk PCOS en van nature uit geen eisprong.  En dan ben je als alleenstaande bezig… weer pech. Enfin, de natuur dat is wonder: zin in seks krijgen rond de vruchtbare periode. De utrogestan had er daarna ook serieuze invloed op trouwens. 😉

Na de terugplaatsing voel je je trouwens harstikke zwanger door de hormonen, ik ruik dan vuilbakken van meters afstand en dat ze drie terrassen verder scampi’s met look aan het eten zijn, ik zei mijn moeder zo eens: nooit geweten dat de wereld zo kon stinken.

sinds ik met fertiliteit bezig ben, heb ik ook hoogtevrees, na de eerste tp zei men mij dat dat was omdat ik HCG had ingespoten en mijn lichaam dus dacht dat ik zwanger was en mijn lichaam dacht dat het dat kind moest beschermen, vandaar… het gekke is: dat blijft dus wel… Daarvoor nooit gehad

Och ja, die dingen gaan nu allemaal een stuk minder zijn, want ik ga over op eiceldonatie, maar deze heb ik toch allemaal al met een lach en een zwans aan mijn vrienden verteld die er op hun beurt meestal ook plat van t lachen mee liggen…

Waarom ook niet?
Dat helpt relativeren en verder gaan!
 

Hoe zelfinvestering mij weer op mijn plooi laat komen

Goh, ik schrik eigenlijk van wat ik allemaal onderneem de laatste weken, ondernemen voor persoonlijk welbevinden dan. Ik schreef trouwens voor mamaplaneet nog eens mijn volledige fertiliteitsverhaal, van het prille begin tot nu toe op. Dat kan je hier lezen. mamaplaneetDat ik, de dag dat het gepubliceerd werd, zelf nogal schrok van wat erin stond, verbaasde me wel en in de namiddag zat ik bij mijn psychologe “hoe hou ik dat vol?”, dat waren exact de woorden die ik haar vroeg. Ik leek zelf vol ongeloof. Nu ja, de reden is waarschijnlijk heel eenvoudig: een fertiliteitstraject zal naar mijn gevoel nog steeds minder zwaar zijn dan geen kindje in mijn armen. Ik las er ook net een artikel over: je verlegt steeds opnieuw je grenzen, dat is ook zo, bij mij is dat alvast zo en bij de meeste lotgenoten rond mij zie ik dat ook.  Nu goed, ik wacht nu op eiceldonatie dus. De procedure start in maart. Ik moet zeker zien dat ik een afspraak maar bij de psycholoog van het centrum en mijn donor moet dat met haar partner ook doen. Niet vergeten, maar over dat investeren dus…

Even een opsomming.

1/ Ik had al gezinshulp van OTV sinds mijn auto-ongeluk, die heb ik nog steeds. Nog steeds in hoofdzaak omdat ik heel veel pijn heb, maar toch ook wel omdat fertiliteit wel wat van je vraagt en als je hier weer met pure migraine een paar dagen in bed ligt, erActive young woman with six hands representing multitasking machine. toch iemand is die je wat helpt al was het maar door naar de winkel te gaan. Over mijn buren kan ik daarover ook niet klagen hoor, die doen dat ook wel als ze kunnen. Nu ja, de gezinshulp doet dan wel wat meer, het is handig als je alleen bent: ze kookt dan ook. Soms ben ik zo uitgeteld of ziek van die hormoonbehandelingen dat ik niet veel meer kan. Als mijn stiefdochter hier dan ook nog eens is, wil ik dat mijn aandacht vooral naar haar gaat en ik niet moet gaan bedenken hoe ik de volgende maaltijd moet gaan klaarmaken en dat ik nog naar de winkel moet of zo. Ik ben en blijf verder maar alleen natuurlijk. Maar goed, dit zou wel moeten beteren aangezien ik vanaf nu eiceldonatie heb, dan zijn de hormoonkuren het schijnt peanuts, voor mij dan toch, voor de donor daarom niet. Ik moet immers enkel mijn baarmoederslijmvlies opbouwen tegen het moment zij een pick up krijgt. Nu ja, aan mijn gezinshulp heb ik veel, niet alleen voor de praktische dingen, maar ook voor het spreekwoordelijke luisterende oor en ontspannende dingen tussendoor. Misschien hou ik ze wel tot de kraamzorg voorbij is! 😉

 

 

2/ Tsja, mijn psychologe, ze kan niet ontbreken natuurlijk. Ik heb er een goede. Mensen psychologedie mij kennen, weten dat ook, want ik zeg dat ook vaak. Sofie, dat is een goede. Ik heb laatst nog een hele epistel geschreven waarom ik haar zo goed vind, maar dat staat nog niet op mijn blog, dat ga ik later eens doen. Ja, ik was eigenlijk in pure rouw, bezig met fertiliteit en had een psychologe nodig, zo klaar als een klontje. Dat er ondertussen nog veel meer naar boven kwam, staat buiten kijf. Het is een heel goede, dat mag gezegd worden.

3/ Ik heb sinds kort ook huishoudhulp van otv. Ik was dus in diepe rouw toen ik hier kwam wonen. Poetsen doe je dan niet, ik had ook zo een erge psoriasis dat ik niet eens kon poetsen, ik had de pustulaire variant op mijn handen en die waren bovendien nog volhuishoudhulp kloven ook. Ik kocht wel een afwasmachine over, maar ja: kuisen: ik mocht geen handschoenen aandoen wegens het zweten en ik mocht niet in poetsmiddelen zitten. Tsja. Dan begon ik met fertiliteit, mijn energie had ik dan echt voor andere dingen nodig en dan een auto-ongeluk waardoor ik echt niets meer kon en sinds de revalidatie nog steeds niet veel kan. Enfin, sinds ik hier woon, is het moeilijk om te poetsen, door een opeenvolging van feiten eigenlijk. Ik vond het verschrikkelijk… de zin verdwijnt dan ook. Het overzicht raakt zoek. Ik heb nu, sinds kort poetshulp en dat doet mij ook terug meer proper houden. Zij poetst, maar ik wil de vuiligheid niet meer, dus poets ik tussendoor ook. De poetsvrouw vindt het hier zelfs belachelijk proper. Ze komt om de twee weken: 4 uurtjes. Dienstencheques via OTV. Ongelooflijk wat een hulp dat is, ik ben die vrouw echt dankbaar. Dat is waarschijnlijk dus wel maar heel tijdelijk, denk ik.

4/ we zitten nu aan de professional organiser. Silke. Je moet weten, ik ben naar hier gekomen met veel te veel rommel, ik woonde veel groter had meer bergruimte (ik had al een berging om te beginnen en nu niet, dat doet heel veel!) en ik kwam hier met te veel spullen en bovendien: te grote spullen. Eveneens door grote rouw wanneer ik hier kwam wonen en dan weer al de rest, waren sommige dozen zelfs nog niet uitgepakt. De tafel was al wel vervangen door een kleiner model, de schoenkast ook, een ladenkast buiten, silkeeen tv-kast en een ander kastje was al buiten, de salontafel en zo een stoel van de Ikea die iedereen kent maar waarvan ik de naam niet weet. Dus, ik had al veel ruimte zitten scheppen.  Het was wel grappig dat, toen ik zelf nog niet boven raakte, iedereen alles maar boven ergens wegduwde als het beneden niet nodig was. De ravage die daardoor boven ontstond was eigenlijk niet te overzien. Ondertussen stond daar nog gerief dat van de zolder van moeder kwam en een beetje dat uit het appartement kwam van mijn grootouders nadat mijn grootvader was gestorven en mijn grootmoeder in het rusthuis kwam, dat vanop moeders zolder waren babyspullen en daar kwamen babyspullen van Elke en van vrienden bij. Tsja, ik was met fertiliteit bezig, ik kon dat allemaal wel gebruiken dachten ze. Dat dus, dat kwam erbij. Maar allemaal in die periode dat ik beneden te bed lag. Overzicht was echt compleet zoek: boven helemaal, maar beneden eigenlijk ook. Beneden was ik al begonnen met opruimen, al hele veel weggedaan eigenlijk, heel veel, maar ik merkte dat ik geen richting had, ik bleek chaotisch bezig, vond ik van mezelf toch.  Mijn psychologe vond dat dan weer heel normaal. Ik maakte me lid van een groep op facebook: “vraag het een professioneel organiser” en ik kwam bij Silke uit. Zij helpt me nu wel en ongelooflijk wat hier allemaal al buitengevlogen is. De babyspullen waar ik niet naar kon kijken, vlogen naar de zolder en ik verkocht al mijn te kleine Indische en andere Bohemian-kledij aan een zeer klein prijsje en twee kansarmenverenigingen werden gesponsord, zowel Sint-Vincentius als de Witte Muizen. Kwestie van wat te verdelen

5/ Nu ja, met al dat opruimen, je zou het hier moeten zien. De vorige eigenaars hadden de slaapkamer niet afgemaakt. Een vriendin kwam tot het idee, en als je nu eens een ingemaakte kast laat plaatsen in die nis die ze niet afgemaakt hebben. Oh ja, een vriendin noemt dat hier een huis in elkaar geflanst door iemand dat er niets van kent, maar wel alles zelf heeft willen doen. Schrijnwerker Herman is ingeschakeld en daar schrijnwerkerkomt een mooie ingebouwde kast. Ik vond het wel zalig, ik zei hem “ik wil dit zo en dan dat zo en dat dan nog zo.” Hij stelde 1 of 2 vragen, schreef als in zijn kleine boekje en nam de afmetingen en zei simpelweg: daar kan ik allemaal voor zorgen. Welke vrouw hoort nu niet graag van een man dat hij voor alles kan zorgen wat je vraagt, geeft toe…. Nu goed, die kast gaat hier snel staan. Mijn Leen bakker-kleerkast is ondertussen in elkaar gezakt en dankzij mijn buren afgevoerd naar het containerpark! Maar ik kijk uit naar die kast: die gaat groot zijn en alles gaat erin kunnen, van mijn ondergoed tot mijn jassen en zelfs mijn lakens. Komt er ooit een man bij, gaan zijn kleren er ook nog gemakkelijk bijkunnen, als ik die grote kast daartegen natuurlijk niet té gewoon ben, ik ben en blijf een vrouw…

6/ Woensdag komt de elektricien, dat heeft al wat voeten inde aarde gehad. Heel eenvoudig gezegd: de meesten wilden er niet aan beginnen wegens “te weinig werk”. Deze zei: “t is inderdaad niet veel werk, dus gemakkelijk ergens tussen te plannen, het is elektriciteitmaar hoe je het bekijkt. Zijn offerte lag ook 300 euro lager dan de vorige die het zogezegd al meer dan een jaar geleden ging doen. Die was dan ook enkel ondertekend omdat hij het wel wilde doen, maar als puntje bij paaltje komt, wilde hij dat dus helemaal niet. Bovendien zorgt hij ook voor de keuring, dus dan ben ik eindelijk in orde, hij gaat wat stopcontacten bijsteken, de hallogeenlampen in de kelder en op de zolder vervangen, op de zolder ook veiligere elektriciteit leggen en de al die kabels in mijn slaapkamer t plafond in duwen. Ik heb aan één luster genoeg daar. Ik zei zo al tegen anderen: die vorige eigenaars hadden nogal veel lichten in hun kamer hangen, ik vraag mij af waarom. Kreeg ik een droog antwoord van iemand: “tsja, wie weet wat deden die daar allemaal”. Tsja, wie weet…

7/ Kinderwens VZW

kinderwens
Eerder was ik er al bij in begeleiding, nu kortdurend traject, in februari ga ik nog iets symbolisch doen om mijn biologische kinderwens vaarwel te zeggen. Meer wens ik daar verder nog niets over te zeggen, maar ook zij horen in het lijstje natuurlijk, aan dat afscheidsritueel wil ik immers ooit een aparte blog weiden.

8/ Bianca, massages, heerlijke ontspannende massages, in het kader van mijn kinderwens of niet, ze zijn heel deugdzaam. Drie dagen later zit in ik nog in volledige massage-01zenmodus. Ik heb er zelfs een gratis gekregen, nog eens zien wanneer ik die juist ga inplannen! 😉 In het kader van fertiliteit mag je jezelf nu trouwens opgeven voor een massage, kan je daarna een vragenlijst invullen en krijg je korting bij de volgende beurt Ik kan het maar meegeven!  😉

9/ Kunstencentrum De Loods
schilderJa hoor, ik maak weer tijd voor mijn grootste hobby na schrijven: tekenen en schilderen. Pure investering in mezelf. Hier ga ik naar ginder en maak ik er ginder tijd voor. Thuis wordt er tijd voor maken namelijk behoorlijk moeilijk merkte ik al.

10/ Trajectbegeleiding GTB
Tsja, dat is van de VDAB uit, omdat ik met mijn voet en al de rest niet echt meer als verpleegkundige kan werken. Jobheroriëntering, er wordt gedacht aan research, redactiewerk, journalistiek en media en sociocultureel werk. Dat zijn zij mij wel doen en ik eigenlijk ook

 

11/vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel
uilenspiegelRedactiewerk, tsja, aangezien ik zoiets wil doen, ik doe het nu al een poosje en het ligt me echt wel, ik doe het graag, dus hiervan mijn werk maken, zie ik zeker zitten. De einderedactrice zei bovendien ook al dat ik een goede aanwinst ben Verder ben ik dus wat verminderd met vrijwilligerswerk. Ik heb er echt veel laten vallen, het moet nog leefbaar zijn. Deel van het probleem was volgens mijn psychologe ten slotte dat ik met te veel projecten tegelijk bezig was, waardoor het gevoel an veel werl eens zo groot wordt, dan wanneer je een (betalende) job hebt.

12/ Die heerlijke lange douches die ik zo graag neem. Deugddoend. Van mijn vader mocht ik nooit lang onder de douche staan, ik heb hier pas leren genieten van een douche, hoe erg is dat niet? Ook wel omdat ik een zalige heb laten plaatsen vorig jaar.

14/ Terug contact gezocht met vrienden. Als je met fertiliteit bezig bent, wordt je wereld heel eng. Daar had ik het nog met mijn psychologe over. Ze zeggen ook wel eens dat fertiliteit je heel eenzaam maakt, dat is omdat, zoals ik het zelf zeg, een obsessie wordt: alles draait rond dat kind krijgen. Dat is natuurlijk ook doodnormaal, om dat uur een spray in de neus, om dat uur een spuit in de buik, ’s avonds nog wat foliumzuur, tussendoor supplementen (die ik mijn geval al een maaltijd op zich noemde, bijnavrienden allemaal voor betere eicelkwaliteit en ook wel voor betere innesteling: moest van de dokter, hè) en daarnaast nog een PCOS-dieet volgen, wat metformax slikken waarvan ik doodziek werd, zeker nu ook al geen preparé eten en uw groenten al 20 keer wassen, je bent iet immuun tegen toxoplasmose (ben ik dan daarvoor op de boerenbuiten opgegroeid en heeft mijn moeder daarom dan katten in huis gehaald, hm!)…. Om de twee dagen op echo, pick up, telefoon afwachten: bevrucht ja of nee en als je het geluk hebt om een tp te krijgen: de ellendige wachtweken… Dat was mijn leven. Ik zag niet veel anders meer rond mij…. Nu ja, ik begon in oktober-november met terug contact te zoeken met vrienden, vertelde ze ook eerlijk hoe moeilijk ik het had met fertiliteit en waarom ze me zo weinig hoorden enzo. Ze ontvingen me allemaal terug met open armen, behalve eentje. Ze weet niet wat ze mist, zei een andere vriendin daarop. Ik kreeg niet eens de kans haar het een en ander uit te leggen, met een simpele mail liet ze me weten dat ze geen vriendinnen meer wilde zijn na nog eerst een tirade per sms van haar vriend te krijgen. Ik vond het een uiterst vreemde manier. Gedumpt per mail. Niets gesprek daarvoor of zo, waaruit nog steeds dat besluit kan ontstaan, nee, gewoon per mail. Ik was niet de enige die dat vreemd vond, mijn vrienden vonden het allemaal nogal raar. Met hen had ik wel afgesproken of op zijn minst gebeld, meestal ook wel na een mail van mij om het eerste ijs te breken. Nu ja, echte vrienden blijven, zeggen ze wel eens en de anderen zijn wel allemaal gebleven, sommigen zelfs omdat zij mij iets stuurde of zo van “ik mis u”. Nu ja, ik nam van iedereen afstand, maar nu heb ik hier zelfs een kaartje voor mijn zus klaarliggen om op te post te doen. Dat kaartje is voor haar en ergens ook wel voor haar man en voor niemand anders.  Ik voel mij nog steeds die ene van de familie die wel deel van de familie is, maar er niet bijhoort, maar hé: zwarte schapen zijn ook nodig in een familie, anders is het geen familie. Ik wil hier trouwens niets slechts mee zeggen over mijn familie, ik word daar gerust wel aanvaard enzo, min of meer toch, feit is gewoon dat ik “anders” ben. Tegenwoordig koester ik het, vroeger vervloekte ik het.

15/ en ik heb nu bovendien al heel veel rust genomen. Ik was van begin december tot echt eind januari constant ziek. Daartussen ging ik dan nog eens op citytrip naar Rome, slechte beslissing geweest, ik was daarna nog eens zo ziek. Pure vermoeidheid noemde de huisarts het, van jaren hormonen spuiten, daardoor weerstand te laag en hup: constant ziek. Elk virus en elke bacterie die ik tegen kwam, vond het blijkbaar aangenaam vertoeven bij mij. Ik ben wel een bezig blijver, kan niet stil zitten, maar in januari heb ik toch echt vooral veel foert gezegd, behalve bij die citytrip dan. We zijn nu februari, ik ben nog steeds ziek geschreven voor die oververmoeidheid… Ik ben ook nog steeds moe, maar ik begin er bovenop te komen, ook omdat ik nu die vorderingen in huis zie, denk ik en daarvan opfleur. Het gaat hier eindelijk wat worden zoals ik het wil: de kasten in de living gaan ook buiten en ik heb ook iemand om mijn schouw uit te breken.

16/ een heel deel administratie waartoe ik, volgens de psychologe eveneens van pure vermoeidheid en van op het topje van de berg nog te leven, gewoon niet meer toekwam. Nu ja, de dringende zaken werden altijd gedaan, maar de dingen van: “moet ik eens in orde brengen”, bleven liggen, die zijn nu zo goed als gedaan. Uren werk was dat, zonder overdrijven, maar he, mijn tv is terug opgezegd, mijn cambio ook, ik heb een andere energieleverancier. Ik moet nu alleen weer nog drie hospitalisaties in orde brengen voor de hospitalisatieverzekering.

And last but not least: mijn schrijven natuurlijk, voor hier, voor elders, mijn grootste hobby, schrijven, daar waar ik nog steeds mijn beroep op de een of andere manier van wil maken: schrijven dus! 

 

Voilà, ik neem rust, maar blijf tegelijk ook bezig…. Een rustige bezigheid
Daarvoor was ik echt een van hiernaar ginder loper tot mijn lichaam met constant ziek te worden in december al echt “stop” riep en ik nog niet luisterde, maar in januari echt doodziek in bed lag en echt niet verder kon. Er werd, door de huisarts, gesproken van een opname in het algemene ziekenhuis zelfs. Dat zag ik niet zitten. De rust doet goed, ik doe alles alleen dat is waar, maar daar ga ik niet over klagen, het is wel die combinatie: alleenstaande zijn, fertiliteit, een kind regelmatig in huis hebben die zorg vraagt, mij tussendoor laten opereren (jaja, in combinatie met fertiliteit, zo ben ik wel), zwaar rouwen, tientallen vrijwilligersjobkes (wat zwaarder zou zijn dan één betaalde job, volgens mijn psychologe), traject bij het GTB, … Het fijne is wel dat ik iedereen hoor zeggen die ooit fertiliteit deed dat dat het zwaarste was dat ze ooit meemaakte, de zwangerschap en het kind later lijken peanuts daarmee in vergelijking. Er zei me een buurvrouw van wat verder dat en ik zei het nog tegen anderen die vroeger ooit fertiliteit deden en ze bevestigden allemaal. Dat geeft ook hoop natuurlijk! Veel hoop. Ik denk ook echt wel dat fertiliteit een van het zwaarste is dat er kan gebeuren. Maar weinigen snappen het, enkel iemand die ook fertiliteit onderging… dat is echt zo, het is jezelf tot ver voorbij het uiterste drijven… En ja, momenteel kost dat allemaal geld, vrienden nu niet echt of zo, maar ik zie dit alles als een waarlijke inveserting, een investering waar ik aan spaarcenten voor mag zitten, want dat is het echt allemaal waard.

het komt hier allemaal wel in orde… dat kindje, dat durf ik niet zeggen…. Ik durf er nog amper op hopen…. Maar ik wil alles gedaan hebben, zeg ik altijd,

dus ook eiceldonatie!

PS: de links naar de personen, hulpverleners en organisaties staan hier allemaal bij. Je ziet dit aan het stukje tekst in een andere kleur, klik je daarop, kom je op hun pagina of website.

De soundtrack van mijn fertiliteitstraject

papieren ondertekend en opgestuurd: eiceldonatie: oke

zitten wenen bij mijn moeder omdat ik geen biologisch kindje kan krijgen maandag

vorige week beginnen te luisteren naar Adem van Yevgueni omdat ik het toevallig op een website tegenkwam, die had zelfs niets met fertiliteit te maken

kwam ik gisteren bij mijn psychologe: “we zullen doorgaan” van Ramses Shaffy op de radio in de wachtkamer, het liedje dat ik al de hele fertiliteit opzette, omdat ik altijd doorging en nu weer… maar was het even vergeten…

zie ik tekens? Ja hoor, ik grijp die kans: eiceldonatie!

Mijn psychologe: “je wordt zekerder en zekerder van je beslissing”, ja hoor…

start procedure: maart 2018, de maand die staat voor begin van nieuw leven: de lente, goede keuze om dan te beginnen… zeker weten.

 

Dit zette ik net in de eiceldonatiegroep op facebook en een fertiliteitsgroep.

En plots dacht ik: als ik nu eens een soundtrack van mijn fertiliteitstraject maakte.

Op nummer 1 bij mij:  Misschien moet ik je vergeten van Kathleen Snoeckx, opgedragen aan Kinderwens Vlaanderen. Zo kwam ik ook bij Shanti Van Genechten terecht, ik kon voor het eerst over mijn grootste verdriet praten: het feit dat ik geen kinderen kon krijgen. Ik hoorde het in het journaal op één, ik wilde een traject beginnen als alleenstaande, mijn vriend was overleden. Ik moest afscheid nemen van de droom van onze kindjes, ik was “onvruchtbaar” verklaard”, ik was de 30 gepasseerd, het was nu of nooit… met een ex was ik eerder al begonnen, maar jonger werd ik er zeker niet op en ik wist dat het moeilijk zou gaan. Nu of nooit… en toch… misschien moet ik het vergeten, misschien is het niet voor  mij…. maar ook: ik wil mezelf niet verwijten dat ik er niet alles voor gedaan heb. Al maakte ik die beslissing op de begrafenis van mijn groottante al, 2 maanden eerder, toen de pastoor zei dat ze haar hele leven pijn had gehad van het ongewenst kinderloos zijn. Vermoedelijk, bijna zeker, had zij ook PCOS. Dit liedje, luidde het begin in van mijn traject, dit en geen ander….

Een ander waar ik niet omheen kan: “I would die for that” van Kellie Coffey
Ik liet het nog niet lang geleden mijn psychologe horen. “Meen je dat?” vroeg ze, “dat je wil sterven om een kind te kunnen krijgen?” Mijn antwoord was simpelweg “ja”, heel overtuigend, er zat geen greintje twijfel in mijn antwoord, ik twijfel daar ook echt niet aan:
Ik wil alles opgeven voor een kindje, echt alles…. What I want most before my time is gone, is to hear the words “I love you mom” “I wanna know what it’s like to bring a dream to life” … letterlijk dan….

“We zullen doorgaan” van Ramses Shaffy…. Bij elke tegenslag en dat worden er veel in zo een traject, maar er is gewoon geen andere keuze…. we zullen doorgaan, ik zal doorgaan tot we samen zijn… met de wankelijke zekerheid… in een mateloze tijd….
Enfin ja, omdat er gewoon geen andere keuze is dan door te gaan, staat eigenlijk in verlenging van “I would die for that” en ook omdat mijn motto altijd “doorgaan” geweest is, ik ben koppig voor iets….

Zonder twijfel ook “ik heb je nooit gekend” van Els de Schepper… Dat is de grote angst: fertiliteit garandeert je geen kind… Els de Schepper bleef ongewild kinderloos, wel verloor ze een tweeling in een zwangerschapsverlies. Het liedje kan ik jammer genoeg niet online vinden, maar het is van haar voorstelling “niet geschikt als moeder”, zelfs de titel van de voorstelling spookt wel eens door mijn hoofd. Ze zingt haar kind toe, want wenskindjes zijn zeker ook kindjes. “ik heb je nooit gekend, maar voor mij besta je echt”… zo voelt het ook. Geen kind is zo aanwezig als het kind dat wordt gemist…. En ja, ik ben blijkbaar niet geschikt als moeder… om de een of andere reden….



Ik schrik ervan hoeveel Nederlandstalige ik heb, zo ook het volgende. : “een ster” van Stan van Samang….
“Al jaar en dag leef ik voor jou, jij bent de enige die ik hebben wou…” jaren droomde ik van dit liedje in een zwangerschapsaankondiging te verwerken… Misschien doe ik dat nog wel, wie weet… Ze spreken vaak van sterrenkindjes als kindjes gestorven zijn… Ook in dat opzicht zou ik het kunnen zeggen, maar voor mij is het toch meer een liedje voor een ster van een kind: a star is born zegt men wel eens, ja, zo in dat opzicht… Mijn kindje zal een echte ster zijn als die er ooit komt…. suikerbonen met sterretjes, kaartje me sterretjes, zowat alles met sterretjes…. Ik heb zelfs in de zeeman in het begin van mijn traject een T-shirt in maat 50 gekocht: “my star”…  met bijhorend mutsje met drie sterretjes op… Dus ja….

En dit klinkt stom “It’s my life” van Bon Jovi…. Gek niet? Nu ja, iedereen heeft wel een mening over het feit dat ik met fertiliteit bezig ben. Ik heb er bewust voor gekozen om dat niet te verstoppen en er zelfs heel open over te zijn: doorbreek taboe, begin bij jezelf.  Daarnaast leefde ik al jaren met de ongelooflijke pijn van het puur natuur onvruchtbaar zijn en dat moest er ook eens uit, want het is taboe, geloof me vrij: veel harder dan bv psychiatrie en dat noemt iedereen het grote taboe…. Nou ja, bovendien wilde ik ook niet dat iemand dacht dat mijn kind er zou gekomen zijn door een wilde nacht in een zatte bui met een man die ik niet kende…. In ieder geval, die meningen gaan van “niet stoppen, het is zwaarder zonder kinderen dat dat hele traject” tot “niet doen, het is veel te zwaar, zeker als alleenstaande”. Oh, maar ik heb al veel nagedacht over dat alleenstaande zijn en ondertussen zowat alles meegemaakt wat er qua fertiliteit mis kan gaan….  Mijn motto ondertussen: niemand weet wat morgen brengt, niemand kan voorspellen wat een kind met mijn leven gaat doen: ik niet en een ander al helemaal niet. Niemand weetr of ik morgen de man van mijn leven tegen komen en niemand weet of ikzelf morgen zal sterven. Niemand weet of het kind gezond gaat zijn en niemand weet of het een handicap zal hebbn…. that’s life, deal with it!  Mijn fertiliteitsarts vindt het een voordeel dat ik al slecht slaap, want zulke mensen kunnen beter tegen slapeloze nachten, ze zijn het immers gewoon. Een ander zegt dat het gestoord is om aan kinderen te beginnen als je slecht slaapt… om nu maar één voorbeeld te geven. In ieder geval: ik kreeg de zegen van de fertiliteitspsychologe. Hoe verder mijn traject ging, hoe meer ik dacht en denk: t is verdomme mijn leven en ik hoop heel hard dat er binnenkort ook een leven van mijn kind is. Er is maar een ding echt belangrijk voor een kind zei een psychiater me: liefde en daar heb jij van in overvloed. It’s my life, it’s now or never, I ain’t gonna live forever.... he, ik ben al 33 ondertussen… dat ook, het is nu of nooit!

“Onderweg” van Boudewijn De Groot
Tsja, het licht komt van ver, van lichtjaren ver en ik ben onderweg….. en alles staat stil in de kou, ik draag een ster van ver in mijn hand, ik ben onderweg naar jou
Voor mij een liedje over geduld hebben, het komt wel… dat kindje, ik ben onderweg naar hem of haar.

“The sound of silence” van Simon and Garfunkel
.Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain….
ik zet het elke keer op ik te horen krijg “ik heb geen goed nieuws voor u mevrouw”….
Dan voelt het ook heel stil en donker….. zelfs als je het niet meer gelooft

en dan de laatste zinnen ervan: And the sign said, the words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls
And whispered in the sounds of silence

je grabbelt je immers elke keer weer bij elkaar, de hoop, en je doet verder…. Probeer het nog eens, fluisterde de hoop….

Monza met “stel nu dat jij niet bestond, had ik dan een reden om hier te zijn in dit aards paradijs, wachtend op de ochtenzon. Stel nu dat jij niet bestond, hoezeer zou ik je missen dan, welke kleur, welke geur geef ik dan aan t grandioos portret, dat ik voor jou had klaargezet…” “zeg mij dat jij wel bestaat en dat het slechts om dromen ging, die mij ’s nachts, overdag en op straat  vervolgen, maar dan plotseling, verdwijnen als een tinteling”
Waarschijnlijk geschreven voor een geliefde, voor mijn zijn het de woorden naar mijn kind…. het bestaat voorlopig nog niet in levende lijve, wel in mijn hoofd en hart… Nu ja, ik vind het wel heel toepasselijk…. zowat het hele lied….

En nog heel simpel “als de rook om je hoofd is verdwenen”. Dit komt eerder omdat ik op een stilteweekend ben geweest voor ongewenst kinderloze ouders, ik wist nog maar 4 dagen dat een biologisch kind er niet meer ging inzitten, ik zag het toen ook helemaal niet meer zitten: eiceldonatie, nee, zwijg erover, maar ik wist dat ik naar de dokter ging gaan en hij erover zou beginnen. We moesten in een creatieve therapie tekenen waar we ons nu bevonden, ik tekende een bos dat in brand stond. Plots zei iemand uit de groep me: “beslis pas over die eiceldonatie als de rook om je hoofd is verdwenen.” Ik luisterde naar die persoon, dus dit hoort er ook bij… Ik heb ook effectief ook gewacht tot de rook om mijn hoofd is verdwenen en nu zie ik het weer helder…, heel helder.

En ja, het kwam pas in het najaar van 2017 uit: “Adem” van Yevgueni…. het gaat over zanger Klaas Delrue en zijn vrouw die 7 jaar bezig geweest zijn in fertiliteit. Hij wilde niet meer, zijn vrouw nog wel: een keer dan nog maar en uit de laatste keer, ontstond een dochter…. Ik las er een interview met hem over, zo mooi en tegelijkertijd zo aangrijpend en herkenbaar. het deed me weer hoop krijgen en na een serieuze dip van de laatste PU er terug volop voor te gaan: eiceldonatie, here I come… Meer over dit liedje specifiek te lezen in mijn vorige blog. (Indien je die wil lezen, klik hier onder de blog op “adem”

Adem

Niet zomaar een meisje
Niet zomaar een dag
Toen je mij kwam halen uit het dal waarin ik lag
Ik zal je leren lopen
Nu ik terug kan staan
Sluit alle wegen af naar waar ik nooit meer terug wil gaan
En adem, adem, adem voor het eerst
En jaren, jaren, adem ik ook weer

Kan ik voor jou worden
Wat jij voor mij bent
Ga en toon me alle wegen die ik nog niet ken
En adem, adem, adem in en uit
Adem, adem ik zet een stap vooruit

Niet zomaar een meisje
Niet zomaar een dag
De dag dat jij de wereld en ik terug het zonlicht zag
En adem, adem, adem voor het eerst
En jaren, jaren adem ik ook weer
Adem, adem, adem in en uit
Adem, adem, ik zet een stap vooruit

Ik had het al in het najaar gehoord: “adem” van Yevgueni…

YEVGUENI GROEPSFOTO
Yevgueni

Toen was ik bezig met de laatste Pick Up. Verdict: lege follikels mevrouw, geen eicellen.
Vreemd, heel vreemd, de spreekwoordelijke deur werd in mijn gezicht gesmeten en de hemel viel op mijn neer…

Geen eigen kindje, geen biologisch kindje, dat sowieso niet. Mocht er dan nog wel iets anders komen? Voor pleegzorg had ik me sowieso al opgegeven. Maar… pleegzorg… dat zijn nog steeds andermans kinderen…

Nooit had ik gedacht dat ik zoveel waarde zou hechten aan biologisch van mij of niet. Het eerste kindje dat onderweg was, nog met mijn ex, had biologisch ook niets van mij. Eigenlijk zei mijn eigen gynaecologe nog toen ik studeerde al dat biologische kindjes er voor mij niet zouden inzitten of toch dat de kans heel klein was…

Maar ja, fertiliteitsartsen: toch maar proberen. Ik vind het jaren verloren tijd achteraf gezien. Beter van in het begin eiceldonatie gedaan, mijn eigen gynaecologe wist zelfs al dat het bijna onmogelijk was, op de een of andere manier. Die heeft me dat echt duidelijk gemaakt nadat ze mijn bloedwaarden bekeken had en toen dacht ik er zelfs nog niet aan om morgen aan kinderen te beginnen.

tsja, pas na mijn ex… pas daarna: toch een eigen kindje. Ik kwam bij een fertiliteitsarts: het zal moeilijk worden, maar wij krijgen u zwanger. Wat? De vorige zei overigens ook dat het niet zou lukken na 2 pogingen. Ik kreeg hoop, eindelijk een dokter die zei dat het echt wel kon: moeilijk, maar het kon. Op facebook plaatste ik “I don’t need easy, I just need possible”

Begonnen, aan het lijntje gehouden? Ikzelf zei na Pick Up 2 al: “en hoe zit dat met eiceldonatie?” Mijn frank was eerder gevallen dan de hunne of zo… Er werd niet echt op ingegaan, maar ik had al snel door dat mijn eicellen geen cent waard waren. Verder doen en zelfs in de fertiliteitsgroep zeiden ze dat ik goede eicellen had… Tsja, ik ben niet dom, ik had er geen goede. De fertiliteitsarts zei ook weleens slechte eicelkwaliteit en ik ben geen embryoloog, maar nu ook niet zo dom dat ik niets kon ontcijferen van die papieren

En ik? Ik lette op mijn voeding, aangeraden bij PCOS en voor een betere eicelkwaliteit. Ik nam alle supplementen die de arts zei en daarbovenop nog eens die van Rika Lucak. Ik begon met essentiële oliën, Bach bloesems, accupunctuur, hormoonyoga en zelfs speciale massages. Alles werd ingezet.

En dan die laatste Pick Up, nooit zoveel follikels gehad, ik had hoop tot de dokter zei: “er zitten deze keer zelfs geen eicellen in.” Ik had een bloeding van de Pick Up toen, ik hoopte dat hij ging zeggen dat ik moest geopereerd worden toen hij zei “ik heb slecht nieuws mevrouw”. Hij mocht alles gezegd hebben, maar niet dat ik geen eicellen in mijn follikels had.

Ik moest daarna terug naar mijn hoofd fertiliteitsarts…
Hij was er nu wel mee akkoord: eiceldonatie… het gaat niet anders meer. Waarschijnlijk te zware erfelijke belasting. PGD hebben ze zelfs nooit kunnen doen omdat mijn embryo’s zo slecht waren. Ik huilde, meestal is hij zowat van de droge humor en recht voor de raap, maar nu was hij eigenlijk heel begripvol.

Ik wist niet of ik het wilde eigenlijk…. Of jawel, volgens mijn psychologe en ook bij kinderwens vonden ze het duidelijk dat ik een kind van een eiceldonor wel oké vond. Maar ik had tijd nodig, ik moest afscheid nemen van mijn eigen kindje, van mijn eigen biologische kindje dat er nooit zou komen. Het kindje dat nooit mijn haren zou erven of mijn ogen, mijn koppigheid en mijn creativiteit.

Je hebt nature en nurture: ik zal veel aan nurture doen, denk ik! 😉

Ik bedacht al heel vaak dat ik geen eigen kind meer zou hebben, waarna ik mezelf wel corrigeerde: dat kind zal wel in mij groeien, ik zal dat kind op de wereld zetten en aan mijn borst leggen. Ik zal het opvoeden en er zijn bij grote en klein angsten en verdrietjes. Ik zal ermee lachen, het leren praten, lopen, ik zal het helpen bij huiswerk, maar ook leren hoe het de band van de fiets kan plakken. Ik zal ermee op uitstap gaan en hem of haar aanmoedigen in zijn of haar talenten, eender wat ze zijn… kortom, ik zal er voor dat kind zijn, eender hoe of wat…

Dat besef kwam nog eens zo hard toen ik besefte hoe graag ik mijn plusdochter wel niet zie. De dochter van mijn overleden partner. Tsja, ik weet niet hoe een “eigen kind” voelt en ik zal het ook nooit weten, maar wat ik voor dat kind voel, voel ik alleszins voor geen enkel ander kind.

Een week geleden had ik eindelijk de moed om de papieren te ondertekenen en te posten. Mijn kandidatuur was ingediend: eiceldonatie: check. Begin procedure? Ik schreef maart 2018.

Ik ga nog een afscheidsritueel doen voor mijn eigen biologische wenskindje dat er nooit zal zijn, met hulp van kinderwens Vlaanderen, maar tegelijkertijd kijk ik uit naar het volgende hoofdstuk… Nu wel, een week geleden nog niet…

En dan, zette ik deze week “adem” op van Yevgueni, het zou een van de eerste songs zijn die autobiografisch is van zanger Klaas Delrue. Het ging over het traject van hem en zijn vrouw: 7 jaar… Hij wilde stoppen, zijn vrouw nog niet, een allerlaatste keer dan maar en toen werd zijn dochter verwekt. Hij zei dat het ook zeer moeilijk is om te bepalen wanneer je het definitieve rouwproces inzet en wanneer je verder blijft doen. Ik begreep het volkomen, het was genoeg geweest bij mij, begin december was het genoeg geweest. Maar deze adem vond ik alvast terug, hier is het begonnen in 2009…. De adem was op, weg, foetsie, ik adem terug hoop in, dat alvast wel.

Deels door dit liedje, deels door mijn koppigheid of eigenzinnigheid… maar vooral door mijn grote wens.

En toch wil ik hen zo hard bedanken, ze geven me hoop en steun, met een liedje. ze kennen me niet, maar ik voel vooral hoop en steun door hen… en dat verdient een oprechte bedanking.

En ooit hoop ik dat ik de tekst van dat liedje, deels op het geboortekaartje kan zetten… als dat mag van hen…. Of dat ik het leer op mijn gitaar spelen en het voor mijn kleine wonder kan zingen en spelen.

Want met de eerste adem van mijn kleintje, zal ik werkelijk weer gaan ademen
Met de het eerste zonlicht dat mijn kleintje ziet, zal ik ook de zon weer zien…

Ik wil niet langer zeggen dat het leven met fertiliteit goed is, het is kommer en kwel, het is iets wat je overleeft en ja, zoals in het liedje: het is iets waar je niet terug naar wil gaan….

Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog

Ik vind Guido Belcanto goed. Moest ge dat nog niet weten, volgt ge mijn blog niet of kent ge me niet. Vrij simpel. Natuurlijk vind ik niet elk liedje goed, dat zou gewoon creepy zijn. Dat tot daaraan toe…. Ik heb er verder geen problemen mee…. Er is er echter eentje waar ik wel problemen mee heb. Nou ja…. “problemen”…. Ik had gisteren regelrechte tranen in mijn ogen op een optreden van hem. Geen tranen van ontroering, maar tranen van pure hartenpijn…

Over dat specifieke liedje heb ik het sinds deze nieuwe tournee zelfs al met mijn psychologe gehad. Tsja, dat wilt ook al iets zeggen. Bewust dissociëren, dat lukt doorgaans wel, effe afsluiten bij het inzetten van dat liedje en dan ben ik helemaal weg en hoor ik het niet. Gisteren lukte dat niet, ik ga er tegenwoordig ook gewoon dwars doorheen, bij nogal alles, gisteren probeerde ik toch zo hard en het ging niet: huilen dus. Stil, ik weet niet of iemand het zag, verder doet dat er ook niet toe…. Ik kon me niet afsluiten…

 

“Achteraan in de taxi zat ze stil met een traan in haar oog,
Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog”

 

“Rauw”, zei mijn psychologe erop… toen ik haar dat zei, enkele weken geleden. en “dat moet bij u inderdaad heel hard binnenkomen”

Tsja, het is al een liedje van jaren oud en ik weet dat hij het zelf lang niet meer heeft willen zingen… maar ja, nu haalde hij het blijkbaar van onder het stof…

Why? Och ja, dat is ook een deel van t leven zeker? Bij sommigen dan toch…

Ik weet nog steeds dat ik te horen had gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en de volgende dag een meiske van mijn leeftijd heel eenvoudig zei “ik heb een abortus laten doen vorige week, ja al de tweede keer.” Ik had net te horen gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en zij vertelde het net alsof ze gisteren naar de bakker was geweest en het brood op was.

foetusLang was ik ‘lid’ van de “abortus = moord”-brigade, al besef ik wel heel hard dat dat kwam doordat ik wist dat ik misschien nooit zelf een kind zou hebben. Anderen poepen er maar op los en als er dan iets van komt, laten we het weghalen…. Ik begreep dat niet…. Wees blij… Oh ja, ik maakte wel plaats voor uitzonderingen, zieke kindjes, kindjes die het nooit gingen overleven, maar zelfs bij bepaalde handicaps moest dat kind toch geboren worden. Wees blij met het leven dat je zo maar even verwekt hebt, wees blij dat je het kan. Ik kan het niet en dat doet pijn…

Nu ja, ondertussen ben ik 33 en al wel wat wijzer en ik kan inzien dat abortus soms echt het beste is, zelfs al is er niets mis met het kind. Financieel, psychische moeilijkheden, gewoon niet het moment, … weet ik veel. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat niemand zomaar een abortus laat doen. Op een uitzondering hier en daar waarbij wordt gezegd “abortus is goedkoper dan de pil te pakken”. Die heb ik echt waar ooit horen zeggen. Maar laat ons zeggen dat ik abortus niet langer veroordeel, want ik deed het ooit echt wel. Het blijft evenwel wel heel gevoelig… dat sowieso

Nu ja, ik ben deze tournee nog niet zo vaak geweest, het valt kennelijk ook op, kreeg ik gisteren dan weer te horen. Dat liedje is inderdaad rauw…. Enfin, het begint met wat ge allemaal in de boekskes kunt lezen in de wachtzaal van de dokter…. Heel herkenbaar, best grappig zelfs, maar die laatste zin…

Eigenlijk zou ik bij de inzet van dat liedje buiten moeten gaan of zo en dan pas terugkomen. Maar ja, dat doet ge ook niet…. Of ja, misschien is het wel beter om er gewoon door te gaan en helemaal te voelen. Wie weet?

Het doet gewoon pijn, dat ik er dan gisteren echt mee begon te huilen, was waarschijnlijk omdat het voor het eerst terug hoorde nadat ik na lange fertiliteitsbehandelingen te horen kreeg dat ik nooit een biologisch kindje zou kunnen krijgen… Mijn psychologe zal weer blij zijn, gevoel toelaten… Maar ik? Ik heb een paar liedjes nodig gehad daarna om terug oké te zijn… Ik probeerde wel hoor, in het hier en nu en mijn gevoel mocht er ook zijn van mij…. De pijn, de regelrechte hartenpijn om het rouwen van wat nooit mag zijn.

Ik vind deze tournee (Liefde en Devotie) verder prachtig, echt prachtig…. Maar dat… dat doet al van in het begin pijn, heel veel pijn… echte hartenpijn, een dolksteek recht door mijn hart… Nog steeds, al kan ik abortus nu wel rationaliseren, het gevoel gaat niet weg, gaat nooit weg en zal altijd pijn blijven doen.

En dat, dat wilde ik nu toch ook eens gezegd hebben, al van in het begin van de tournee is het “even alles uitschakelen in die geest van mij”, gisteren ging het niet en verdorie, die rauwheid deed pijn

ter vervollediging: het liedje zelf

een jaar na de comeback: bedankt aan de gasten van Get Ready!

get ready!Even een blogje tussendoor van mij: iets ontspannend en dus helemaal niet in teken van mijn onvervulde kinderwens, rouwprocessen enzo. Omdat het af en toe ook leuk mag zijn en het leven ook fijne dingen bevat. Gelukkig maar en ook hier denk ik dat ik best een stem aan velen geef! Dat dan weer wel.

In een blog van een paar jaar geleden las je al eens dat ik als tiener fan was van o.a. Get Ready!, 11 jaar en een bakvis, ik gaf hem ook de toepasselijke titel: mijn bakvisjaren.

Nu ja, ik mocht nooit veel naar optredens die tijd, mijn ouders vonden me daar simpelweg te jong voor. Een keer is mijn moeder dan maar eens meegegaan en ik ben nog eens naar een fandag geweest, bij de Feryn in Kapelle op den Bos, maar dat was vlakbij en t was nog licht, dus dat mocht en met een vriendin eens naar een optreden, dat mocht want haar moeder was erbij. Dat is echt alles. Ik was verder wel een echte fan en ja, ik was heel jaloers op vriendinnen die wel mochten gaan, met of zonder ouders, sowieso, ik wilde niets liever.

Nu ja, het maakte mij niet minder fan, ik was een bakvis en zij waren een Boyband: 1+1=2. Heel simpel. Ik had mijn favorietje, jaja, zoals iedereen.

Fan van het eerste uur: mijn liefde voor jou is diep zo diep….  Wij zaten in het 6de leerjaar en ik denk dat 3/4de van de meisjes in ons klas verkocht was. De jongens van onze klas zaten nog met action man te spelen en wij beleefden onze eerste platonische liefdes…. De vier gasten van Get Ready!

Dat ging verder, eens in het middelbaar. Ik was nog steeds geen unicum. Toen ik “want ik doe doodgewoon mijn eigen zin” meebrulde met de single cd, zei mijn moeder eens droogweg: “niks van, zolang gij in mijn huis woont, doet gij wat ik zeg”. Ze zei dat niet kwaad, ik was puber: ideale tekst voor een puber, denk ik, maar mijn moeder wilde toch even iets rechttrekken. Zomaar een anekdote die ik me nog herinner of hoe mijn vader mee begon te dansen naast de tv: ik zweer het u: geen zicht!

Och ja, ik hield er een hele knipselkaft van bij, hing posters in mijn kamer en kocht elke cd, single, maxi single en natuurlijk albums. De strips had ik ook en twee kaften. Drie T-shirts of zo en een kussentje. En de knuffel Oscar, de hond, die had ik ook. De poppen vond ik maar dom persoonlijk, maar die Oscar vond ik zalig. De dekbedovertrek wilde ik heel graag, maar die kwam niet binnen, zei ons moeder en zelf kon ik hem niet betalen. Tsja…

Alles opnemen, met cassettekes van de radio en videocassettes van de tv. Dat was nog die periode, kan je je dat indenken? Jaren 90…. Dat is geen 10 maar al 20 jaar geleden, he!?

Tot het voorbij was ik en naar Studio Brussel en Radio 1 begon te luisteren en bv Monza van Stijn Meuris een grote favoriet werd en zelfs toen al Guido Belcanto, the scene, The scabs, Boudewijn De Groot en ik voor de eerste keer echt geraakt werd door Leonard Cohen.  Teksten begonnen te primeren boven de fun en boven wie het zong. Muziek draait niet om jonge, knappe gasten, maar om…. je raadt het nooit: muziek.

Ik deed alles weg, behalve de albums, die wilde ik nog bijhouden en kreeg voor alles nog een aanzienlijk sommetje, aangezien ze hun hoogtepunt nog niet echt voorbij waren. Laat ons ook eerlijk zijn: dat hoogtepunt duurde jaren! 😉 Enkel de single Requiem hield ik bij! Dat was de enige single die ik echt wilde bijhouden, ik vond dat zo een mooi liedje. Toen mijn partner jaren later kwam te overlijden, kreeg het ook heel veel betekenis en zette ik diezelfde single tig keer op.

Op dat moment (de overgang van Get Ready! naar andere muziek) was er enige schaamte omdat ik ooit fan was geweest van Get Ready! Oh help, was ik dat echt geweest??? Niet dat ik ze ooit door het slijk ben gaan halen of zo. Al sinds een paar jaartjes begonnen nu toch enige nostalgische buien mij liedjes van hen opzoeken op YouTube. Toen vond je die weinig, nu vind je ze in overvloed

Oh, ik was uit nostalgie nog wel eens naar Get Ready! Geweest, naar Jimmy, Koen en die twee anderen waarvan ik nooit de naam geweten heb. Niets persoonlijk hoor, dat ik de namen van Jimmy en Koen wist, was eerder omdat ik er als 11-jarige zo een fan van was en nu niet meer. Ze kwamen in onze achtertuin bij wijze van spreken en het was gratis: parkpop 2016, Mechelen. Goed geamuseerd en zelfs nog kaarten gewonnen voor de 20 jaar Get Ready!. Dat werd afgelast, tsja…

Maar, niet veel later: comeback???? Serieus, dat menen ze niet? Dat was echt waar mijn eerste idee… Een vriendin stuurde het naar mij: “hier se, uw tienerjaren!” Wel ja, een comeback dus….

Voor mij blijft het vooral nostalgie, ik vind het zalig nu om naar optredens te gaan, al doe ik er niet veel. Dat hoeft ook niet, maar als ik daar zo op het reunieconcert zat voelde ik me vooral terug 12 jaar, alle zorgen aan de kant en gaan met die banaan! In de zomer nog twee keer elders geweest, maar dat viel wat tegen: trekken, duwen, nee, niks voor mij: zeker niet met krukken. Kerstspecial: oke, terug in een zaal, op een stoeltje op t balkon en rustig kunnen zitten zonder getrek en geduw, dat vind ik best oké. En, ja, nu waren er liedjes bij van die nieuwe cd die ik niet kocht: nostalgie weet je wel, dus de nieuwe hoefde ik niet te hebben, maar nu ga ik hem toch kopen….oeps

KLOPGEEST — speciale betekenis voor mij, heel speciale, diegene die mijn blog echt volgen weten wel waarom. Dus ik moet dat op cd hebben. Dat moet gewoon.

Verder is Get Ready! verre van mijn huidige muzieksmaak, maar kom, van mij mag hun poster hangen tussen Leonard Cohen, Nick Cave, Guido Belcanto, David Bowie, The Doors en Johnny Cash op mijn wc…. Het mag terug, de schaamte voorbij…. Muzikaal geen hoogvliegers die mannen van Get Ready!, maar ambiance verzekerd en gewoon pure nostalgie en die optredens daar in Ninove doen me in extremis genieten, echt waar en dat mogen ze weten.

En daarom, beste mannen, beste Jimmy, Koen, Glenn en Jean-Marie wil ik jullie bedanken. Persoonlijk kan ik het niet doen, want ik hou niet van geduw en getrek, dus ik ga niet aanschuiven na zo een optreden om het jullie heel oprecht te zeggen. Dat is volledig mijn keuze, anderen mogen dat wel doen en ik neem daarin niemand iets echt kwalijk, maar daarom doe ik het op deze manier. Bedankt omdat jullie af en toe mijn zorgen terug doen vergeten, me af en toe terug tiener deden voelen het afgelopen jaar en zelfs zo een liedje als klopgeest brengen, wat persoonlijk voor mijn van heel grote betekenis is. Ik nam het zelfs mee naar mijn psychologe: rouw- en verliesverwerking, het is me wat…

bedankt mannen, echt waar bedankt!

❤ you guys! 

 

 

 

 

 

een psychiater en een fb-groep: mijn twee reddende engels <3

Ik ben ziek, goed ziek: een witte angina, niet zo heel erg, ware het niet dat ik daar een zeer ernstige complicatie op kan doen en ik dus nu aan een heel hoge dosis antibioticum zit. Ik heb daar nu allemaal andere medicatie voor om de bijwerkingen daarvan te voorkomen. Tsja, het lukt nog, maar het is al bezig hoor: het ellendiger voelen van de medicatie dan van de ziekte zelf. Feit is wel dat ik het liever zo heb dan, om het even cru te zeggen, te sterven als gevolg van een complicatie. Het tast namelijk ook het hart aan:  acuut reuma, heet het.

Nu ja, lig ik hier vrij ziek te wezen, alle afspraken afgezegd voor deze week, behalve mijn psychologe en aangezien ik wat opener ging zijn… Met de nodige voorzorgsmaatregelen voor de bijwerkingen vertrokken en ik naar haar. Mochten er ongelukken gebeuren, dit was puur voor mezelf, ik moest van mezelf naar mijn psychologe. Al de rest is afgezegd of afgebeld, ik heb nood aan rust, dat benadrukte mijn huisarts zo hard en ik wil het eindelijk gaan toepassen, gaan zorgen voor mezelf… wow, het lukt nog ook, dat ik daarom nu babyvoeding moet eten enzo, neem ik er dan maar bij.

Ik wilde het even hebben over fb-contact versus echt contact. Dat kwam vandaag namelijk ook aan bod omdat ik na een misverstand, want meer dan dat is het ook niet, uit een online groep ben gesmeten met mensen die ook PTSS hebben. Ik zei tegen mijn psychologe: “dat doet deugd”

Haar antwoord “ik ben blij dat je het zegt. ” Oke, dat was dat. Het waarom dat dat deugd deed en zij dat goed vond, volgt in dit bericht.

images

Wel ja, ik merk nu op bijna een week tijd dat ik terug meer en meer in gevoel sta met mezelf.  Ik kan nu, dat las je ook mijn vorige bericht, perfect zeggen waarom alle PTSS-klachten zo hard terugkwamen, ik ben meer op mezelf aangewezen… en ook op mijn vrienden.

Ik dacht dat ik ze niet had namelijk, ik heb ze wel. Vrijdag zat ik daar, mij slecht te voelen, tot ik een berichtje stuurde naar mijn buurvrouw: mag ik mijn thee bij jou komen drinken? Ik voel me niet zo goed. Ze antwoordde: “jhaaa!!!!” Echt op die manier. Ze vroeg me wat er was, hadden we het ook over, maar daarna over andere dingen en dan zaten we samen t speelgoed van haar dochter op te ruimen. Dat voelt veel fijner dan even online te zeggen: ik voel mij niet goed, waar dan wel wat reactie op komt, maar geen echte verandering in gevoel. Enfin, het gevoel mag er zijn, maar door je dan op het speelgoed te richten, mag het er nog steeds zijn, maar krijg je ook een fijn en aangenaam gevoel. Dat heb je doorgaans niet echt op fb of zo. Soms wel hoor, maar nooit zo krachtig.

“ik ben blij dat je dat gevoeld hebt.” Zei mijn psychologe weer

Oh ja, ik belde ook naar een kameraad omdat ik iets wilde vragen, iets computergerelateerd en hij daar nogal wat van kent en we uiteindelijk ook persoonlijke dingen bespraken. Dat deed goed.

En maandag belde ik naar mijn moeder om te zeggen dat ik die angina had en ja, ik was wel wat geschrokken, omdat bij mij dan meteen die alarmbel afgaat van acuut gewrichtsreuma, help. Ik herinner me nog wat dat was.  Dat deed geen deugd en daarom wilde ik even mijn moeder horen. Mijn psychologe glimlachte.

Ondertussen ook een vriendin gevraagd of ze wilde komen, omdat ik zo ellendig ziek thuis alleen zat te wezen (klinkt even overdreven, kwestie het goed in de verf te zetten, lol) en zij kon nu niet, maar ze vroeg me maandag wel even hoe het nu ging. Zomaar, even een sms “hoe gaat het nu met je?”

Dat een vriendin, nadat ik alles vertelde van fertiliteit en de invloed van fertiliteit op PTSS en omgekeerd, zo schrok dat ze zei: ik wil iets doen, maar ik weet niet wat, wil je anders een paar dagen tot bij mij komen? En dat ik dat echt wel wil doen en zo lief vind van haar.

En dat dat allemaal kwam omdat mijn psychiater donderdag ook had gezegd dat als ik niet zeg hoe ik me voel, er niemand dat kan weten en er sowieso geen connectie kan ontstaan…. Dat het een misverstand is om te denken dat je hetzelfde moet meemaken om connectie te hebben, dat connectie pas ontstaat als je dingen deelt met elkaar. Die kwam echt binnen toen ze dat zei.
Dat dus in combinatie met uit de groep gesmeten te zijn.  Nu ja, ik ben de groep wel dankbaar, ze hebben een periode veel voor me betekend. Heel veel zelfs. Ik vertelde mijn psychologe ook wat er was gebeurd en zij was enkel “blij dat het zover was gekomen,  want ik stak er veel te veel tijd in”.  Zie eens wat je allemaal ervaren hebt daarbuiten de afgelopen dagen, zei ze, zelfs al lag je ziek te bed. Zulke mooie dingen. Oh ja, in eerste reactie zei een andere vriendin: we richten er gewoon terug een op. Deden we ook, moet van mij ook niet meer. Ja, ik zit nog veel op facebook, maar ik richt me terug op andere groepen, de “leuke” dingen: creatief met action bv, of de “ge zijt van mechelen als” en ja “de nieuwe GGZ”, want dat vind ik wel belangrijk. Dus, ik zit nog veel op facebook, ik woon ook alleen: dat speelt mee, maar ik merk ook dat ik me terug meer begin te richten op de dingen daarbuiten. Ik denk dat mijn psychologe me net geen applaus gaf. LOL

Ja, zei ik, ik was mijn vrienden kwijt. Nee, dat is niet waar, ik was ze niet kwijt, maar ik zag ze niet meer.
“Mooi, hè?!”, vroeg ze me?
Ik vertelde haar dat ik Dirk De Wachter ooit had horen vertellen dat je mensen hebt die goede en stevige wortels van thuis uit meekregen en dat er anderen zijn die dat niet meekregen en die zelf moeten gaan leggen en dat ik toen op die lezing van hem, meer dan een jaar geleden al dacht dat ik dat inderdaad gedaan had.
Zei mijn psychologe: “Ik denk inderdaad dat je dat al lang gedaan hebt, jij bent in staat tot zeer duurzame en langdurige relaties.”  Wauw, die vond ik mooi gezegd.

En tot slot zei mijn psychologe: je verloor jezelf helemaal in die groep, ja, dat is wat ik nu ervaar met terug dichter bij mezelf te staan waarschijnlijk….

closed door worthed

Conclusie, alle angsten die ik nu voel zijn PTSS-gerelateerd, maar zijn gewoon veroorzaakt/getriggerd door de fertiliteit deze keer. Waarom ik alles zo alleen heb willen doen? , vroeg ze nog…

Zei ik heel simpel “zo zit ik in elkaar, tegen beter weten in: elke keer opnieuw,  en nu werd er mij ook gezegd dat het veel te zwaar ging zijn voor mij, die hele fertiliteit, zeker als alleenstaande en ik wilde bewijzen dat ik het allemaal wel kon. Ik kon het ook allemaal, ik kon het zeker, dat heb ik ook gedaan, maar omdat ik dat zo hard wilde gaan bewijzen vertelde ik bijna niemand mijn angsten, verdriet en diepe pijn, want dat is ook fertiliteit”

Dat is een mooi analyse, zei mijn psychologe weer. Ik zeg ja, en zo kreeg ik uiteraard geen steun, ik zocht het dan in een PTSS-groep waar niemand begrijpt wat fertiliteit met een mens doet en ik zocht het andere in een fertiliteitsgroep waar niemand weet wat PTSS is en hoe het getriggerd wordt door al die echo’s  en die Pick Ups enzo. En ja, ik kan triggers bewust wegdissocieren en tegen mezelf zeggen “even tanden bijten, zo gedaan”, maar zo bijna 3 jaar aan een stuk…  zoekt dan toch ergens een uitweg en daarom heb ik nu herbelevingen.  Dat die nu meer naar boven komen, is omdat ik nu ook alles begin toe te laten.

Dat ik krachtig was, zei ze nog…. Krachtig binnengekomen en krachtig weer buiten gegaan, ondanks alle angst die er nu zit, ik kan het te baas. Dat is ook laten zien dat je fertiliteit aankan, maar wel op een manier waar je in kan toegeven: het doet verdomd veel met u als persoon, ook zonder PTSS trouwens.

Goh, en ik ben ook blij dat ik mijn blog terug meer aandacht geef: no nonsens, puur en soms heel rauw. Ik ben ik, ik heb mezelf terug en dat dankzij een treffende uitspraak van mijn psychiater vorige week en het uit een groep worden gesmeten op fb. Ik zou hen beiden op mijn blote knieën moeten danken. Natuurlijk zijn er nog aspecten die er in meespelen, uiteraard, er was al een hele weg naartoe aan het gaan… maar die twee waren nu zo even heel harde eye-openers.

Fertiliteit, PTSS en definitief ongewenst kinderloosheid

warriorNog eens een echt berichtje van mij. Het is zeer lang geleden, niet waar. Het ging dan ook echt niet goed. Ik kreeg te horen dat een eigen kindje er alvast zeker niet inzit. Definitief ongewenst kinderloos… bam, daar ging de deur in mijn gezicht. Ook al zat het er vrij lang aan te komen, het was een regelrechte deur die in mijn gezicht werd dicht gesmeten den hemel viel op me neer.

Het maakte ook dat ik heel open werd bij mijn psychologe, ik ga daar nu een jaar, maar er kwam veel naar boven. Ik heb PTSS, daar vertelde ik eerder al over op deze blog. Ik stond bij haar stil bij mijn gevoelens, maar daarbuiten bleef ik rennen, verder doen: zolang ik maar bezig was, was het goed. Vrijwilligerswerk, social media hier en een beetje helpen daar. Wil je helpen Els? Ah natuurlijk! Als je je niet goed voelt, en je bezig wil blijven is dat omdat je niet wil voelen…

Mijn lichaam riep ik echter op alle punten “stop”, ik viel overdag in slaap van oververmoeidheid, mijn psoriasis nam toe, had constante hoofdpijn, werd ook ziek maar het ergste van allemaal: ik kreeg terug angsten, later zelfs terug echt herbelevingen. Emotioneel was en ben ik een regelrecht wrak.

Ik heb het nooit echt gehad over de combinatie fertiliteit en PTSS. Ook al is de PTSS redelijk onder controle. Fertiliteit triggert het op alle punten. Nog maar heel simpel een speculum en zoals ik eens tegen mijn psychologe zei: ik moet letterlijk met mijn benen voor jan en alleman gaan openliggen. Fysieke en psychische grenzen vervagen. Ooit meegemaakt dat een dokter zit te praten over het afgelopen weekend terwijl er heel pijnlijk een speculum bij u geplaatst zit en hij moet wachten op het embryo om terug te plaatsen. Of dat hij een cyste moet verwijderen dat zoveel pijn doet dat uw vaginisme terug serieus getriggerd wordt en het eigenlijk net door de hele fertiliteit beter was geworden, maar daarna extra hard teruggekomen is en zelfs de vaginale echo terug pijn deed…. Mijn fertiliteitsarts voelde dat ook en zei sindsdien zelfs elke keer: sorry. Nu ja, vergeleken met andere vrouwen met vaginisme deed ik dat heel goed, zei zelfs de fertiliteitsarts.  Al veel bijgeleerd zeker? Ik ben wel iemand die kan eggen: “oké, even tanden bijten en dan is het weer voorbij” en door de hele PTSS dissocieer ik ook heel bewust pijn of triggers weg. Dat wist mijn psychiater me een jaar geleden te vertellen toen geen enkele dokter nog begreep hoe ik nog kon stappen. Wat ook niet zo goed is natuurlijk, want anders was het misschien niet zo erg geworden

Ook moeten stoppen met medicatie voor de fertiliteit: geen medicatie meer voor een simpele chronische sinusitis, maar ook niet meer voor uw blaas waardoor je weer incontinentiemateriaal moet dragen, wat ook het een en ander triggert…. En ja, bye bye slaapmedicatie. Het is te zeggen: er is wel slaapmedicatie die je mag nemen, maar beperkt en diegene die niet zo goed werkt natuurlijk. Ook niets meer nemen bij migraine en bij pijn een simpele paracetamol, waarom maken ze de mens wijs dat dat werkt, vraag ik me af en het fijnste van alles: een operatie laten doen met enkel een ruggenprik en daarna enkel dafalgan.

Telkens werd ik zonder hormonen gezet om dan volle bak te spuiten: flauwvallen, misselijk en tegelijkertijd honger hebben, met als gevolg braken dus en 5 minuten later weer iets eten en ondanks het feit dat mijn fertiliteitsarts zei dat ik de nuchterste was van al haar patiënten heb ik me hoe verder ik kwam in dat heel traject labieler en labieler voelen worden. Niet depressief of zo, dat ik wist dat het puur van de hormonen kwam, hielp wel. Ook al is het op het einde niet meer puur van de hormonen. Je bent niet dom en weet dat de kans op zo een kindje ook kleiner en kleiner wordt, wat verdriet en angst doet toenemen. Je denkt ook niet meer helder. Ik heb 5 Pick-Ups gedaan op 8 maanden: zelfs andere fertiliteitservaren vrouwen verklaren me zot, maar ik ging door, zo ben ik: doorzettingsvermogen of pure koppigheid, noem het hoe je wil…

Al die tijd was er gelukkig mijn psychologe, die de combinatie fertiliteit en PTSS wel de PTSDkaderbaas kon. Verder voelde ik me vrij vaak eenzaam: in de fertiliteitsgroep omdat niemand daar veel begreep van wat de invloed van PTSS op fertiliteit is en omgekeerd, omdat in de PTSSgroep niemand besefte wat fertiliteit inhield. In het algemeen weten weinig mensen wat fertiliteit doet met een mens, of je nu PTSS hebt of niet. Dat ik nu met een definitief biologische ongewenst kinderloze wens zit, begrijpen er nog minder. Velen zouden de stap niet willen maken, er zijn er die het echt zeggen. Ik zou zo een kind niet moeten hebben. En de mensen bij wie fertiliteit wel gewoon lukte snappen het ook niet. Er zijn er die dat gelukkig durven toegeven.

Ik zit zo nog in strijd: ja, eiceldonatie en tegelijkertijd de grote pijn van geen eigen kind.
Al zal zo een kind natuurlijk mijn eigen kind zijn, sowieso. Het is het idee.

Ik kwam woensdag bij mijn psychologe, zo een open gesprek gehad, over wat ik allemaal voelde, het was een bord vol, en mens kan versteld staan van wat hij allemaal door elkaar voelt, maar weinigen zien het echt… Ik was de eerste keer echt open en werd dan ook gezien natuurlijk, dat kan pas als je open bent, dat zei mijn psychiater de volgende dag nog eens, maar dan met wat andere bewoordingen.
Gisteren ging ik naar mijn psychiater, ik had ze allemaal opgeschreven. Is het erg dat je dat allemaal voelt, vroeg ze. Nee, zei ik, maar soms wel. Waren we erover bezig dat ik ten minste een kind zonder erfelijke belasting, die in mijn familie wel groot is, op de wereld zo kon zetten, want dat die vroegmiskramen ook gewoon al wezen op “iets mis”. Tuurlijk dat ik dat allemaal weet en ik heb ook al gedacht “ik ga geen erfelijke belasting doorgeven, maar een gezond kind”  Els, zei ze me, stel je voor dat je een kind op de wereld zet met een open rug, dat wil je toch niet? Ik begon te wenen: nee, maar… Als er geen goede embryo’s kunnen komen, is er sowieso iets mis, denk ik ondertussen. Ik ben ook niet dom, ik zag op het blad: eicellen die begonnen als klasse A en bij terugplaatsing nog maar van klasse C. Nog geen blasto’s hebben op dag 5, maar toch maar proberen: een keer heb ik een blasto gehad, een keer maar. Ik zit dit nu al huilend te typen… en ik weet zelfs nu dat dat niet wil zeggen, ik heb ook maar drie terugplaatsingen gehad, wat eigenlijk niets is voor 5 pick ups

Dat hele traject heeft me geraakt in het diepste van mijn ziel en ik haal ze er allemaal uit: de zwangeren, blijkbaar als ze zelfs nog maar net zwanger zijn. Bij kleine kindjes heb ik dat minder, maar zwangeren doen pijn, echt pijn…

Nu ja, dat heeft mij in het diepste van mijn ziel geraakt en ook vooral gefaald, mislukt en compleet waardeloos als vrouw doen voelen, de gevoelens die zo overlappen met PTSS-gevoelens.

Ik kwam gisteren bij mijn psychiater, ze zei dat het normaal was, dat ze het abnormaal PTSDkaderzou vinden als ik zou zeggen “alles oké”, ze gaf me terug medicatie: Xanax, tegen de nachtelijke angsten en herbelevingen. Ze vindt het mooi dat ik er nu zo open over kan zijn. En zei ze nog: mensen moeten niet krak hetzelfde meemaken om je begrepen te voelen… maar als jij uw gevoelens deelt, kan een ander pas meeleven of begrip tonen. Laat je zien… Dat kwam ergens binnen.

Wel ja, die kwam ergens binnen, ik wil me dus laten zien, ook terug via mijn blog, zo van: in deze situatie zit ik nu, het gaat niet goed, mijn psychiater schreef me drie maanden ziek trouwens. Drie maanden, ik schrok… Maar ja, ik werd wel gezien, gehoord en kreeg ondertussen de begeleider aan de lijn die het heel erg begreep.  Tegen vrienden word ik er ook meer open over, want die heb ik wel, ik zag ze alleen niet meer. Wat wil je bewijzen vroeg mijn psychologe, met alles alleen te doen en geen hulp te vragen. Je bent veel sterker als je dat wel kan op de juiste moment… nou ja, dat dus….

Ondertussen komt er een opruimcoach omdat ik “te moe” ben om het zelf nog te doen. Ze weet als geen ander wat jaren fertiliteit met je doet, dat helpt wel en ik ben blij dat het even aangepakt wordt en als het in huis rustiger wordt, zal het in mijn hoofd ook wel rustiger worden, denk ik… hoop ik…

Evenwel blijf ik blij met mijn trouwe volgers en mijn vrienden en mijn familie.  Wat mijn zus deed, net voor het kerstfeest, is voor mij van onschatbare waarde….

Voorlopig wil ik mij richten op suikertante worden van mijn nichtje, ik wil er meer contact mee, misschien gaan de kindjes van mijn zus ooit de enige kinderen zijn in mijn familiale leven…. Misschien wel… en hoewel dat dat pijn doet, suikertantes zijn top, zei men mij laatst.