Hoe zelfinvestering mij weer op mijn plooi laat komen

Goh, ik schrik eigenlijk van wat ik allemaal onderneem de laatste weken, ondernemen voor persoonlijk welbevinden dan. Ik schreef trouwens voor mamaplaneet nog eens mijn volledige fertiliteitsverhaal, van het prille begin tot nu toe op. Dat kan je hier lezen. mamaplaneetDat ik, de dag dat het gepubliceerd werd, zelf nogal schrok van wat erin stond, verbaasde me wel en in de namiddag zat ik bij mijn psychologe “hoe hou ik dat vol?”, dat waren exact de woorden die ik haar vroeg. Ik leek zelf vol ongeloof. Nu ja, de reden is waarschijnlijk heel eenvoudig: een fertiliteitstraject zal naar mijn gevoel nog steeds minder zwaar zijn dan geen kindje in mijn armen. Ik las er ook net een artikel over: je verlegt steeds opnieuw je grenzen, dat is ook zo, bij mij is dat alvast zo en bij de meeste lotgenoten rond mij zie ik dat ook.  Nu goed, ik wacht nu op eiceldonatie dus. De procedure start in maart. Ik moet zeker zien dat ik een afspraak maar bij de psycholoog van het centrum en mijn donor moet dat met haar partner ook doen. Niet vergeten, maar over dat investeren dus…

Even een opsomming.

1/ Ik had al gezinshulp van OTV sinds mijn auto-ongeluk, die heb ik nog steeds. Nog steeds in hoofdzaak omdat ik heel veel pijn heb, maar toch ook wel omdat fertiliteit wel wat van je vraagt en als je hier weer met pure migraine een paar dagen in bed ligt, erActive young woman with six hands representing multitasking machine. toch iemand is die je wat helpt al was het maar door naar de winkel te gaan. Over mijn buren kan ik daarover ook niet klagen hoor, die doen dat ook wel als ze kunnen. Nu ja, de gezinshulp doet dan wel wat meer, het is handig als je alleen bent: ze kookt dan ook. Soms ben ik zo uitgeteld of ziek van die hormoonbehandelingen dat ik niet veel meer kan. Als mijn stiefdochter hier dan ook nog eens is, wil ik dat mijn aandacht vooral naar haar gaat en ik niet moet gaan bedenken hoe ik de volgende maaltijd moet gaan klaarmaken en dat ik nog naar de winkel moet of zo. Ik ben en blijf verder maar alleen natuurlijk. Maar goed, dit zou wel moeten beteren aangezien ik vanaf nu eiceldonatie heb, dan zijn de hormoonkuren het schijnt peanuts, voor mij dan toch, voor de donor daarom niet. Ik moet immers enkel mijn baarmoederslijmvlies opbouwen tegen het moment zij een pick up krijgt. Nu ja, aan mijn gezinshulp heb ik veel, niet alleen voor de praktische dingen, maar ook voor het spreekwoordelijke luisterende oor en ontspannende dingen tussendoor. Misschien hou ik ze wel tot de kraamzorg voorbij is! 😉

 

 

2/ Tsja, mijn psychologe, ze kan niet ontbreken natuurlijk. Ik heb er een goede. Mensen psychologedie mij kennen, weten dat ook, want ik zeg dat ook vaak. Sofie, dat is een goede. Ik heb laatst nog een hele epistel geschreven waarom ik haar zo goed vind, maar dat staat nog niet op mijn blog, dat ga ik later eens doen. Ja, ik was eigenlijk in pure rouw, bezig met fertiliteit en had een psychologe nodig, zo klaar als een klontje. Dat er ondertussen nog veel meer naar boven kwam, staat buiten kijf. Het is een heel goede, dat mag gezegd worden.

3/ Ik heb sinds kort ook huishoudhulp van otv. Ik was dus in diepe rouw toen ik hier kwam wonen. Poetsen doe je dan niet, ik had ook zo een erge psoriasis dat ik niet eens kon poetsen, ik had de pustulaire variant op mijn handen en die waren bovendien nog volhuishoudhulp kloven ook. Ik kocht wel een afwasmachine over, maar ja: kuisen: ik mocht geen handschoenen aandoen wegens het zweten en ik mocht niet in poetsmiddelen zitten. Tsja. Dan begon ik met fertiliteit, mijn energie had ik dan echt voor andere dingen nodig en dan een auto-ongeluk waardoor ik echt niets meer kon en sinds de revalidatie nog steeds niet veel kan. Enfin, sinds ik hier woon, is het moeilijk om te poetsen, door een opeenvolging van feiten eigenlijk. Ik vond het verschrikkelijk… de zin verdwijnt dan ook. Het overzicht raakt zoek. Ik heb nu, sinds kort poetshulp en dat doet mij ook terug meer proper houden. Zij poetst, maar ik wil de vuiligheid niet meer, dus poets ik tussendoor ook. De poetsvrouw vindt het hier zelfs belachelijk proper. Ze komt om de twee weken: 4 uurtjes. Dienstencheques via OTV. Ongelooflijk wat een hulp dat is, ik ben die vrouw echt dankbaar. Dat is waarschijnlijk dus wel maar heel tijdelijk, denk ik.

4/ we zitten nu aan de professional organiser. Silke. Je moet weten, ik ben naar hier gekomen met veel te veel rommel, ik woonde veel groter had meer bergruimte (ik had al een berging om te beginnen en nu niet, dat doet heel veel!) en ik kwam hier met te veel spullen en bovendien: te grote spullen. Eveneens door grote rouw wanneer ik hier kwam wonen en dan weer al de rest, waren sommige dozen zelfs nog niet uitgepakt. De tafel was al wel vervangen door een kleiner model, de schoenkast ook, een ladenkast buiten, silkeeen tv-kast en een ander kastje was al buiten, de salontafel en zo een stoel van de Ikea die iedereen kent maar waarvan ik de naam niet weet. Dus, ik had al veel ruimte zitten scheppen.  Het was wel grappig dat, toen ik zelf nog niet boven raakte, iedereen alles maar boven ergens wegduwde als het beneden niet nodig was. De ravage die daardoor boven ontstond was eigenlijk niet te overzien. Ondertussen stond daar nog gerief dat van de zolder van moeder kwam en een beetje dat uit het appartement kwam van mijn grootouders nadat mijn grootvader was gestorven en mijn grootmoeder in het rusthuis kwam, dat vanop moeders zolder waren babyspullen en daar kwamen babyspullen van Elke en van vrienden bij. Tsja, ik was met fertiliteit bezig, ik kon dat allemaal wel gebruiken dachten ze. Dat dus, dat kwam erbij. Maar allemaal in die periode dat ik beneden te bed lag. Overzicht was echt compleet zoek: boven helemaal, maar beneden eigenlijk ook. Beneden was ik al begonnen met opruimen, al hele veel weggedaan eigenlijk, heel veel, maar ik merkte dat ik geen richting had, ik bleek chaotisch bezig, vond ik van mezelf toch.  Mijn psychologe vond dat dan weer heel normaal. Ik maakte me lid van een groep op facebook: “vraag het een professioneel organiser” en ik kwam bij Silke uit. Zij helpt me nu wel en ongelooflijk wat hier allemaal al buitengevlogen is. De babyspullen waar ik niet naar kon kijken, vlogen naar de zolder en ik verkocht al mijn te kleine Indische en andere Bohemian-kledij aan een zeer klein prijsje en twee kansarmenverenigingen werden gesponsord, zowel Sint-Vincentius als de Witte Muizen. Kwestie van wat te verdelen

5/ Nu ja, met al dat opruimen, je zou het hier moeten zien. De vorige eigenaars hadden de slaapkamer niet afgemaakt. Een vriendin kwam tot het idee, en als je nu eens een ingemaakte kast laat plaatsen in die nis die ze niet afgemaakt hebben. Oh ja, een vriendin noemt dat hier een huis in elkaar geflanst door iemand dat er niets van kent, maar wel alles zelf heeft willen doen. Schrijnwerker Herman is ingeschakeld en daar schrijnwerkerkomt een mooie ingebouwde kast. Ik vond het wel zalig, ik zei hem “ik wil dit zo en dan dat zo en dat dan nog zo.” Hij stelde 1 of 2 vragen, schreef als in zijn kleine boekje en nam de afmetingen en zei simpelweg: daar kan ik allemaal voor zorgen. Welke vrouw hoort nu niet graag van een man dat hij voor alles kan zorgen wat je vraagt, geeft toe…. Nu goed, die kast gaat hier snel staan. Mijn Leen bakker-kleerkast is ondertussen in elkaar gezakt en dankzij mijn buren afgevoerd naar het containerpark! Maar ik kijk uit naar die kast: die gaat groot zijn en alles gaat erin kunnen, van mijn ondergoed tot mijn jassen en zelfs mijn lakens. Komt er ooit een man bij, gaan zijn kleren er ook nog gemakkelijk bijkunnen, als ik die grote kast daartegen natuurlijk niet té gewoon ben, ik ben en blijf een vrouw…

6/ Woensdag komt de elektricien, dat heeft al wat voeten inde aarde gehad. Heel eenvoudig gezegd: de meesten wilden er niet aan beginnen wegens “te weinig werk”. Deze zei: “t is inderdaad niet veel werk, dus gemakkelijk ergens tussen te plannen, het is elektriciteitmaar hoe je het bekijkt. Zijn offerte lag ook 300 euro lager dan de vorige die het zogezegd al meer dan een jaar geleden ging doen. Die was dan ook enkel ondertekend omdat hij het wel wilde doen, maar als puntje bij paaltje komt, wilde hij dat dus helemaal niet. Bovendien zorgt hij ook voor de keuring, dus dan ben ik eindelijk in orde, hij gaat wat stopcontacten bijsteken, de hallogeenlampen in de kelder en op de zolder vervangen, op de zolder ook veiligere elektriciteit leggen en de al die kabels in mijn slaapkamer t plafond in duwen. Ik heb aan één luster genoeg daar. Ik zei zo al tegen anderen: die vorige eigenaars hadden nogal veel lichten in hun kamer hangen, ik vraag mij af waarom. Kreeg ik een droog antwoord van iemand: “tsja, wie weet wat deden die daar allemaal”. Tsja, wie weet…

7/ Kinderwens VZW

kinderwens
Eerder was ik er al bij in begeleiding, nu kortdurend traject, in februari ga ik nog iets symbolisch doen om mijn biologische kinderwens vaarwel te zeggen. Meer wens ik daar verder nog niets over te zeggen, maar ook zij horen in het lijstje natuurlijk, aan dat afscheidsritueel wil ik immers ooit een aparte blog weiden.

8/ Bianca, massages, heerlijke ontspannende massages, in het kader van mijn kinderwens of niet, ze zijn heel deugdzaam. Drie dagen later zit in ik nog in volledige massage-01zenmodus. Ik heb er zelfs een gratis gekregen, nog eens zien wanneer ik die juist ga inplannen! 😉 In het kader van fertiliteit mag je jezelf nu trouwens opgeven voor een massage, kan je daarna een vragenlijst invullen en krijg je korting bij de volgende beurt Ik kan het maar meegeven!  😉

9/ Kunstencentrum De Loods
schilderJa hoor, ik maak weer tijd voor mijn grootste hobby na schrijven: tekenen en schilderen. Pure investering in mezelf. Hier ga ik naar ginder en maak ik er ginder tijd voor. Thuis wordt er tijd voor maken namelijk behoorlijk moeilijk merkte ik al.

10/ Trajectbegeleiding GTB
Tsja, dat is van de VDAB uit, omdat ik met mijn voet en al de rest niet echt meer als verpleegkundige kan werken. Jobheroriëntering, er wordt gedacht aan research, redactiewerk, journalistiek en media en sociocultureel werk. Dat zijn zij mij wel doen en ik eigenlijk ook

 

11/vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel
uilenspiegelRedactiewerk, tsja, aangezien ik zoiets wil doen, ik doe het nu al een poosje en het ligt me echt wel, ik doe het graag, dus hiervan mijn werk maken, zie ik zeker zitten. De einderedactrice zei bovendien ook al dat ik een goede aanwinst ben Verder ben ik dus wat verminderd met vrijwilligerswerk. Ik heb er echt veel laten vallen, het moet nog leefbaar zijn. Deel van het probleem was volgens mijn psychologe ten slotte dat ik met te veel projecten tegelijk bezig was, waardoor het gevoel an veel werl eens zo groot wordt, dan wanneer je een (betalende) job hebt.

12/ Die heerlijke lange douches die ik zo graag neem. Deugddoend. Van mijn vader mocht ik nooit lang onder de douche staan, ik heb hier pas leren genieten van een douche, hoe erg is dat niet? Ook wel omdat ik een zalige heb laten plaatsen vorig jaar.

14/ Terug contact gezocht met vrienden. Als je met fertiliteit bezig bent, wordt je wereld heel eng. Daar had ik het nog met mijn psychologe over. Ze zeggen ook wel eens dat fertiliteit je heel eenzaam maakt, dat is omdat, zoals ik het zelf zeg, een obsessie wordt: alles draait rond dat kind krijgen. Dat is natuurlijk ook doodnormaal, om dat uur een spray in de neus, om dat uur een spuit in de buik, ’s avonds nog wat foliumzuur, tussendoor supplementen (die ik mijn geval al een maaltijd op zich noemde, bijnavrienden allemaal voor betere eicelkwaliteit en ook wel voor betere innesteling: moest van de dokter, hè) en daarnaast nog een PCOS-dieet volgen, wat metformax slikken waarvan ik doodziek werd, zeker nu ook al geen preparé eten en uw groenten al 20 keer wassen, je bent iet immuun tegen toxoplasmose (ben ik dan daarvoor op de boerenbuiten opgegroeid en heeft mijn moeder daarom dan katten in huis gehaald, hm!)…. Om de twee dagen op echo, pick up, telefoon afwachten: bevrucht ja of nee en als je het geluk hebt om een tp te krijgen: de ellendige wachtweken… Dat was mijn leven. Ik zag niet veel anders meer rond mij…. Nu ja, ik begon in oktober-november met terug contact te zoeken met vrienden, vertelde ze ook eerlijk hoe moeilijk ik het had met fertiliteit en waarom ze me zo weinig hoorden enzo. Ze ontvingen me allemaal terug met open armen, behalve eentje. Ze weet niet wat ze mist, zei een andere vriendin daarop. Ik kreeg niet eens de kans haar het een en ander uit te leggen, met een simpele mail liet ze me weten dat ze geen vriendinnen meer wilde zijn na nog eerst een tirade per sms van haar vriend te krijgen. Ik vond het een uiterst vreemde manier. Gedumpt per mail. Niets gesprek daarvoor of zo, waaruit nog steeds dat besluit kan ontstaan, nee, gewoon per mail. Ik was niet de enige die dat vreemd vond, mijn vrienden vonden het allemaal nogal raar. Met hen had ik wel afgesproken of op zijn minst gebeld, meestal ook wel na een mail van mij om het eerste ijs te breken. Nu ja, echte vrienden blijven, zeggen ze wel eens en de anderen zijn wel allemaal gebleven, sommigen zelfs omdat zij mij iets stuurde of zo van “ik mis u”. Nu ja, ik nam van iedereen afstand, maar nu heb ik hier zelfs een kaartje voor mijn zus klaarliggen om op te post te doen. Dat kaartje is voor haar en ergens ook wel voor haar man en voor niemand anders.  Ik voel mij nog steeds die ene van de familie die wel deel van de familie is, maar er niet bijhoort, maar hé: zwarte schapen zijn ook nodig in een familie, anders is het geen familie. Ik wil hier trouwens niets slechts mee zeggen over mijn familie, ik word daar gerust wel aanvaard enzo, min of meer toch, feit is gewoon dat ik “anders” ben. Tegenwoordig koester ik het, vroeger vervloekte ik het.

15/ en ik heb nu bovendien al heel veel rust genomen. Ik was van begin december tot echt eind januari constant ziek. Daartussen ging ik dan nog eens op citytrip naar Rome, slechte beslissing geweest, ik was daarna nog eens zo ziek. Pure vermoeidheid noemde de huisarts het, van jaren hormonen spuiten, daardoor weerstand te laag en hup: constant ziek. Elk virus en elke bacterie die ik tegen kwam, vond het blijkbaar aangenaam vertoeven bij mij. Ik ben wel een bezig blijver, kan niet stil zitten, maar in januari heb ik toch echt vooral veel foert gezegd, behalve bij die citytrip dan. We zijn nu februari, ik ben nog steeds ziek geschreven voor die oververmoeidheid… Ik ben ook nog steeds moe, maar ik begin er bovenop te komen, ook omdat ik nu die vorderingen in huis zie, denk ik en daarvan opfleur. Het gaat hier eindelijk wat worden zoals ik het wil: de kasten in de living gaan ook buiten en ik heb ook iemand om mijn schouw uit te breken.

16/ een heel deel administratie waartoe ik, volgens de psychologe eveneens van pure vermoeidheid en van op het topje van de berg nog te leven, gewoon niet meer toekwam. Nu ja, de dringende zaken werden altijd gedaan, maar de dingen van: “moet ik eens in orde brengen”, bleven liggen, die zijn nu zo goed als gedaan. Uren werk was dat, zonder overdrijven, maar he, mijn tv is terug opgezegd, mijn cambio ook, ik heb een andere energieleverancier. Ik moet nu alleen weer nog drie hospitalisaties in orde brengen voor de hospitalisatieverzekering.

And last but not least: mijn schrijven natuurlijk, voor hier, voor elders, mijn grootste hobby, schrijven, daar waar ik nog steeds mijn beroep op de een of andere manier van wil maken: schrijven dus! 

 

Voilà, ik neem rust, maar blijf tegelijk ook bezig…. Een rustige bezigheid
Daarvoor was ik echt een van hiernaar ginder loper tot mijn lichaam met constant ziek te worden in december al echt “stop” riep en ik nog niet luisterde, maar in januari echt doodziek in bed lag en echt niet verder kon. Er werd, door de huisarts, gesproken van een opname in het algemene ziekenhuis zelfs. Dat zag ik niet zitten. De rust doet goed, ik doe alles alleen dat is waar, maar daar ga ik niet over klagen, het is wel die combinatie: alleenstaande zijn, fertiliteit, een kind regelmatig in huis hebben die zorg vraagt, mij tussendoor laten opereren (jaja, in combinatie met fertiliteit, zo ben ik wel), zwaar rouwen, tientallen vrijwilligersjobkes (wat zwaarder zou zijn dan één betaalde job, volgens mijn psychologe), traject bij het GTB, … Het fijne is wel dat ik iedereen hoor zeggen die ooit fertiliteit deed dat dat het zwaarste was dat ze ooit meemaakte, de zwangerschap en het kind later lijken peanuts daarmee in vergelijking. Er zei me een buurvrouw van wat verder dat en ik zei het nog tegen anderen die vroeger ooit fertiliteit deden en ze bevestigden allemaal. Dat geeft ook hoop natuurlijk! Veel hoop. Ik denk ook echt wel dat fertiliteit een van het zwaarste is dat er kan gebeuren. Maar weinigen snappen het, enkel iemand die ook fertiliteit onderging… dat is echt zo, het is jezelf tot ver voorbij het uiterste drijven… En ja, momenteel kost dat allemaal geld, vrienden nu niet echt of zo, maar ik zie dit alles als een waarlijke inveserting, een investering waar ik aan spaarcenten voor mag zitten, want dat is het echt allemaal waard.

het komt hier allemaal wel in orde… dat kindje, dat durf ik niet zeggen…. Ik durf er nog amper op hopen…. Maar ik wil alles gedaan hebben, zeg ik altijd,

dus ook eiceldonatie!

PS: de links naar de personen, hulpverleners en organisaties staan hier allemaal bij. Je ziet dit aan het stukje tekst in een andere kleur, klik je daarop, kom je op hun pagina of website.

Putje in, putje uit, hormonen, dromen, schrijven en bedankt! <3

Het is weer lang geleden dat ik schreef voor mijn blog, hè! Ik krijg nochtans veel positieve reacties en hoe langer hoe meer. Ik zou liegen als ik zei dat me dat niets zou doen. Mijn ijdelheid wordt er wel mee gestreeld.

 

Ondertussen schrijf ik ook officieel in bijberoep, dat wil nu zeggen dat ik er geld mee dreamsmag en kan verdienen. Ik was het een beetje beu, al dat gratis schrijven voor jan en alleman. Freelance schrijver, staat mooi, niet dan? Ghost writer? Tsja, het kan nu allemaal en er zijn wel wat projectjes…. De éne al wat groter dan de andere, dat is ook logisch. Het begon allemaal met een droom, of die ooit echt iets wordt, weet ik natuurlijk niet, maar goed, na al die gratis geschreven dingen, ga ik nu ook gewoon verder. Maar nu in opdracht van. En ook dat eigen boek, dat echt even on hold lig, wegens persoonlijke redenen, maar eender wat de uitkomst zal zijn van dat verhaal, ik ga het schrijven. Er zei me iemand dat een boek een happy end moest hebben. Ik vind van niet, zei ik. Dus eender welke richting het zal uitgaan, ik schrijf het gewoon. Ik twijfel nog tussen eigen beheer en een uitgever, beiden hebben zo hun voor en nadelen. Uitgever is zelf redelijk veel investeren, eigen beheer ook natuurlijk, maar minder. Uitgever is gratis reclame (enfin, dat zit ook mee in die investering natuurlijk), eigen beheer is echt wel alles zelf doen. Nu ja, ik vind dat schrijven fijn en zie verder later wel. Ik heb er al veel over opgezocht!

 

Ik heb weer even in de put gezeten, ik ben eerlijk. Ik had een eicelpick-up gehad, er was er maar één van normaal bevrucht. Dat was niet goed, dat is nogal logisch. Mijn ultieme droom blijft nog wel steeds mama worden, uiteraard. Ik kreeg wel een TP. Ik heb er amper over gesproken, maar twee weken geleden had ik heel veel pijn in mijn onderrug, ik was naar een optreden geweest. Kreeg daar enorm veel pijn in mijn onderrug, niet te houden zelfs. Misselijk geworden van de pijn, buiten op de grond gaan zitten omdat dat goed deed tegen de pijn, heel goed zelfs. Uiteindelijk naar de auto gekropen, letterlijk. Jong gastje zag me, was een jaar of 16, hij was bijna thuis. Is dan zijn ouders gaan halen, die me dan toch echt maar naar de spoed brachten. Ik had al 20 keer nee gezegd tegen iedereen, ze konden daar immers niets doen. Maar nu zei ik echt “ja”, ze vroegen me nog of ze iemand moesten bellen. Nee, zei ik, ik had al wel berichtjes naar mensen gestuurd die avond…  Dus ja…. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als die nacht op de spoed van Lier. Ik wist tijdens dat optreden al hoe laat het was, nu ja…. Ik zit dan zo elke keer wat in ontkenning, vertel er niet veel van. Een vroeg-miskraam, dat is toch hetzelfde als gewoon negatief testen, niet dan? Mijn psychologe vroeg me nadien wel wat ik wilde bewijzen met “nee” te antwoorden toen ze me vroegen iemand te bellen. Dat ik het alleen kan, zei ik. Waarom, vroeg ze? Omdat ik alleen voor dat kind ga, zei ik weer. Ik denk dat ze haar bedenkingen had, ik nu ook wel, haar vraag deed me nadenken, mijn antwoord ook, nog steeds.

 

Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar ik zeg het mezelf graag… Dan moet ik er niet aan denken dat ik weer een embryo kwijt ben. Dan is het gewoon weer niets geworden, denk ik dan. Is voor mij beter te dragen. Tsja, ik heb een grote kinderwens en ze lijkt enkel groter te worden. Ondertussen moest ik weer naar de “grote” dokter, die me een heel nieuw schema gaf. Het is weer een hele boterham. Hij zei me ook dat hij niet zeker is dat ik ooit kinderen zal hebben. Maar zoals iemand me afgelopen weekend zei, zolang hij nog mogelijkheden ziet, zijn die er toch nog? Ja, dat is het zeker, maar ik heb een week echt de put in gezeten, ik was ook ziek, heel ziek zelfs. Dus ja, ik kon en mocht in bed blijven liggen. Ik was daar best blij mee ergens, in zekere zin.

 

Mijn psychologe is dan weer blij dat ik zo dicht bij mijn gevoelens zit, dat ik kan wenen en in de put durf te gaan zitten, om er dan weer uit te komen. Want ik ben heel veerkrachtig, zegt ze, alleen zie ik dat zelf niet in. Toen ik haar gewoon een paar weken geleden zei “weet je, het leven is gewoon niet leuk, ook al wil iedereen dat wel heel graag.” zei ze terug “Het leven is inderdaad niet leuk.” Nu ben ik aan het schrijven over de vind-ik-leuk-maatschappij, want die twee heel eenvoudige zinnetjes die we elkaar zeiden, gaven me inspiratie. Het is best boeiend in hoeverre ik zie dat ik niet hou van deze vind-ik-leuk-maatschappij en aanhanger blijf van: blijf a.u.b. ook zeggen wat er tegenvalt, zodat niemand ongelukkig wordt. Want dat creëren we nu wel, facebook draagt daaraan bij. Ik ken mensen die zelfs zeggen dat je daar niets anders dan leuke dingen op mag zetten en geen problemen. Waarom vraag ik me dan af? Dat is het leven toch. Mensen zijn depressief en zetten een lachende foto op facebook. Facebook = fakebook, zeggen er ook velen, net om die reden. Ze hebben vaak gelijk.

 

Ik schrijf daar dus wel over, ook over miserie. Met deze blog, maar ook op mijn profiel en ik heb er ook geen problemen mee om eens iets te vernoemen in een groep of zo. Ik krijg vaak privé-berichten dat het anderen helpt, die vinden dat het niet kan, zetten het dan wel onder het bewuste bericht of zo. Toch krijg ik gelukkig meer positieve berichten dan negatieve. Maar dat ik reactie uitlok, is sowieso goed, denk ik dan: positief of negatief. Met negatieve feedback kan een mens trouwens ook veel, heel veel zelfs. De mooiste commentaar openbaar vond ik deze toch wel:

Geheel begrijpelijke boodschap. De kans is groot dat de groep die je niet begrijpt.

  1. Geen gevoel voor sympathie of empathie heeft.
  2. Zelf erg afhankelijk is geworden van likes.
  3. Het gewoon niet heeft gelezen.

 Het is jammer genoeg de trend. Een trend die moeilijk te doorbreken is. De social media kunnen velen niet loslaten omdat het streeft naar hun ideale wereldje.

Gezien worden en veel waarde hechten aan een ‘like’. The meaning of their life.

Mensen die hier minder gevoelig zijn zoals u, ik ook, zijn veel meer geneigd om echte real life contacten te behouden of onderhouden.

Immers (zo vind ik) heb je meer aan een handjevol echte geliefden (vrienden en/of familie) dan een grote groep vrienden (waar het de vraag is of ze echt zijn).

Allereerst mijn compliment. Je kwetsbaar opstellen wordt tegenwoordig vaak verward met ‘zwakheid’ terwijl ik het asocieer met ‘moedigheid’ en ‘sterke karakter’. Wie durft immers tegenwoordig openlijk te spreken over zijn of haar gebreken. Die groep is in de minderheid.

Hopelijk vindt u wat u zoek.

 

Dat was als antwoord op het bericht: “het is oké om alleen te zijn, soms, maar niet constant”

Het beschreef heel goed wat ik wilde meedelen. Maar dan in zijn persoonlijk woorden.

 

Maar ik krijg veel privé-berichtjes ook, heel veel zelfs, zeker nu ik een facebookpagina heb, dat mijn blog hen zo helpt. Omdat ik er zo open over schrijf, over de pijnlijke rouwprocessen, over het enigszins “anders” zijn. Over het in de put zitten en er weer uitkruipen, dat dat ook nodig is, soms in de put gaan zitten. Zolang je daardoor terug energie kan krijgen en je er niet in wentelt, is dat goed. Ik weet dat dat voor mij werkt, even dat doen, dan kan ik daarna weer verder. Daar niet aan toegeven werkt bij mij juist omgekeerd. Zoals ik zei zat ik in de put, dat was sinds zaterdag voorbij, denk ik, of vrijdag al. Ik weet het niet juist. Ik had gezegd tegen mijn thuisverpleegster: “ik word zot van al die rommel hier” Op uw gemakske opruimen, zei ze, maar u niet forceren. Ik deed het, ging natuurlijk wel over mijn grenzen, uiteraard. Maar het blonk hier. Energie, dus….

 

Ik wil hier ook niet te veel over zeggen, maar de laatste weken blijft mijn plusdochter hier ook heel vaak. Dat meisje heeft het psychisch heel moeilijk, dus dat weegt door. Daar schrijf ik dus niet over, heel bewust. Ik weet namelijk niet of ze dat zo leuk zou vinden als ze dat leest over 2 jaar of 5 jaar of….  Ik merk wel dat ik desnoods kruip voor haar. Dat dan wel weer. Nu ja, dat ze het zo moeilijk heeft, is heel normaal. Maar zoals ze zeggen: hoe vroeger psychische problemen beginnen, hoe beter ze er uit kunnen geraken. We leven op hoop en ze komt hier graag. Ik begrijp haar, zei ze laatst zelfs. Van mij mag ze ook ongelukkig zijn, wenen, kwaad zijn en volledig zichzelf zijn. Haar vader vond dat ook belangrijk, ik dus ook.

 

Ondertussen ben ik dus ook weer bezig met hormonen spuitinfertilityen: een bangelijke combinatie die niet te onderschatten is, maar ik voel me inderdaad weer goed. Omdat ik voel dat het me deugd doet er terug mee bezig te zijn. Mensen waren me aan het aanraden om een pauze te nemen, maar net omdat ik nu verder aan het gaan ben, voel ik me ook weer beter. Ik ben weer bezig aan mijn grootste droom. Mijn moeder zei dat ik mijn eigen lichaam kapot maak. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar waarschijnlijk begrijp je dat ook enkel als je echt geen kinderen kan krijgen anders en dat het volgens mij een natuurlijk instinct is om kinderen te willen krijgen. Nu ja, mensen rondom mij zijn gestopt met te zeggen “uw tijd komt nog wel” en anderen consoorten, terwijl ik al heel jong wist dat ik er geen kon krijgen, zelfs met traject en dat meestal ongepast vond en het zelfs pijn deed, hoe goed bedoeld ook. Ze zijn gestopt, nu zeggen ze niets meer, dat doet ook wel pijn, maar ja… Ik ben misschien nooit content, ik weet dat ze doorgaans niet meer weten wat zeggen. Dat dan juist wel zeggen, is nochtans ook heel helend. Gewoon zeggen dat je niet weet wat zeggen. Gek eigenlijk, dat men niet beseft dat dat juist goed doet om dat te zeggen in zo een geval. Maar het is zwaar, iedereen waarschuwde me vooral voor de psychische belasting van die hormoonbehandeling, maar ik vind dat ik vooral last heb van de lichamelijke belasting.

 

Nu binnenkort kan ik ook echt weer aan het werk kan enzo, ga ik ook weer terug echt dingen om handen hebben, buiten komen. Een mens heeft dat nodig, dagen alleen zitten, daar wordt een mens zot van. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben nog steeds beperkt in mijn doen en laten, maar het gaat beter en beter, komt goed.

 

Ik heb mijn projectjes, mijn eigen projectjes en ik ga in overleg over wat ik voor kinderwens Vlaanderen kan doen. Ik wil verdorie echt terug dingen doen…. Echt doen…. Hoe langer je thuis zit en hoe minder je kan, hoe minder je ook zin hebt om iets te doen. Als je gaat werken, kuis je veel meer dan thuis te zitten. Dat is dus doodnormaal…. Dat heeft met energie te maken en ze noemen dat ook een bore-out. Dezelfde kenmerken als een burn-out, maar dan van verveling. Activiteit geeft gek genoeg energie. Mensen vinden dat vreemd als ik dat zeg, behalve -weer- diegenen die het zelf kennen of mijn gezinshelpster bijvoorbeeld. Die zegt dat ze dat overal ziet.

 

Ik heb ervoor gekozen met nu goed te laten opvolgen: psychologe (is nu ook min of meer verplicht bij ferti-traject, net omdat het emotioneel zwaar is), ik ga terug naar mijn psychiater enzo voort enzo verder. De thuisverpleging smijt ik buiten nadat de hechtingen uit mijn lijf zijn, ze zijn akkoord. En als het niet gaat, weet ik ze wel te vinden. Lukt wel, denk ik dan. Waarom zou het niet zijn? Ge zijt wel een plantrekker, hè, zei ze….. Na vijf jaren alleen wonen, zou het vreemd zijn dat niet te zijn. Ik zou dan ook niet meer alleen wonen, denk ik.

 

Nee, ik zat weer even in de put, ik kroop eruit! Ik krijg af en toe negatieve feedback over mijn schrijven, maar veel meer positieve. Echte bedankingen, die ik koester, echt koester, zeker als die hele privé-berichten ook uit het hart geschreven zijn….

 

Ik koester die, ik koester die echt… Dus doe maar gerust verder…. Echt waar. Heb geen schrik, ik ontvang ze graag.  Ik heb lang verlangd naar feedback, maar kreeg het amper, nu krijg ik het meer en meer, bedankt allemaal, echt waar. Ik leek zo voor niemand iets te betekenen, ik ben blij dat mijn facebookpagina daarin geholpen heeft. Het gaf me ook veel meer lezers. Onderschat nooit de impact van sociale media, positief en negatief, maar ze zijn ze.

feedback

 

Ik leerde ook een echte les: echte vrienden blijven, ze blijven echt. Ik heb een periode echt mensen weggeduwd, nadat Gui stierf, pas na de dood van Amber zocht ik ze allemaal weer op. En eigenlijk hebben ze me allemaal weer met open armen ontvangen. Ik heb veel vrienden, echt heel veel. Wij lopen elkaars deur niet plat, maar als we elkaar nodig hebben, zijn we er wel voor elkaar. Love it.

 

Op facebook heeft mijn pagina ondertussen meer dan 700 vind ik leuks en nog meer volgers en dat doet deugd, dat doet echt deugd. Dus ik ga naarstig verder, met mijn schrijven: met mijn schrijvende missies, zeg ik soms….

 

Dat doet me goed voelen, bedankt, echt waar!

Dikke merci Pascale (Naessens)

Oké, ik doe dit niet vaak, maar in dit geval mag het eens. Ik vind dat het hoog tijd wordt zelfs. Ik eet volgens Pascale Naessens en het maakt mij gelukkig. Heel kort gezegd.
 
Ik ben daar eigenlijk mee begonnen in het kader van een fertiliteitstraject, ik heb PCOS en mijn eicellen rijpen dus niet. Mijn hormonen staan ook helemaal paraplu daardoor en dat heeft dan nog eens een serieuze inpact op mijn gewicht! Nee, ik ben helemaal niet mager, maar daar waardoor ik daar vroeger eetstoornissen door kweekte, heb ik ondertussen vrede met dat lichaam en als anderen vette koe naar mij roepen, denk ik alleen maar “zielige mensen”. Want ja, er zijn mensen die dat roepen, je zal mij daardoor ook weinig zien eten buitenshuis, want dan krijg je het helemaal te horen. Hoewel, ik doe het nu toch ook al wel. Tsja, en mensen denken echt wel dat het van fastfood en chips is. Ik eet dat best wel een keer graag, maar meestal is het hier één keer per maand frieten nu, daarvoor zelfs één keer per twee maanden en verder was het bij mij elke dag wok. ‘s Middags meestal een slaatjes trouwens, met wat olijfolie en kruiden en dat was het dan ook. ‘ s Morgens was het doorgaans enkel een tas koffie. Nee, dat laatste kan men moelijk gezond noemen, maar de rest was nog best ça va, denk ik dan.
 
Nu goed, Pascale Naessens dus, het was bij Kinderwens Vlaanderen dat ze daarmee afkwamen, zou gunstig effect hebben op PCOS en misschien viel ik nog af ook. Ik las me in de op de site, maakte me lid van de officïele groep op facebook. Waar trouwens ook al iemand meteen begon te oordelen over elke dag een boterham met choco. Ik eet zelfs niet echt graag choco, maar kom. Dat was omdat ik zei dat ik niet zo graag in de keuken sta, voor mij alleen toch niet. Vandaar ook vaak een wok trouwens, dat is snel klaar. Ze vond dat ook geen houding als je aan kinderen begint. Trouwens, hoeveel mensen dat me al gezegd hebben dat je graag begint te koken als je voor je kinderen moet koken. Hoeveel moeders zouden er trouwens verder geen hekel aan hebben om uitgebreid te koken met of zonder een kind in huis. Nu ja, ik vond het tamelijk kort door de bocht gaan. Een wok is ook snel klaar, maar wel gezond, dat maak ik trouwens nog vaak klaar hoor. PN-proof zoals dat dan genoemd wordt.
 
Enfin, door dat bericht, kwam hier ook nog een diëtiste aan huis bij mij, die wel wat kent van fertiliteit en dus ook van PCOS. Net als de fertiliteitstarts zei die me trouwens dat afvallen moelijk zou gaan, misschien zelfs onmogelijk. De fertiliteitsarts noemde me zelfs nog mager met mijn hormoonwaarden. Ook een bril nodig, dacht ik. Ik weet nog dat hij tegen me zei: “ik kan aan u vragen om af te vallen, maar dan kan ik even goed vragen aan kat om in een hond te veranderen”. Humor heeft hij wel. Oh ja, er zijn dus verschillende oorzaken voor PCOS, ik heb de aangeboren, familiale varriant. Die blijkt ook de ergste te zijn, want weinig aan te doen en weinig kans op slagen bij fertiliteitstrajecten. Komt het door slechte eetgewoonten en een slechte levensstijl, tsja, dan is het al wat gemakkelijker niet waar? Mensen die echt weten wat ik eet, zeiden ook dat ze echt niet begrepen waarom ik zo veel meer woog als hen als zij elke dag afhaalmenu’s en broodjes aten. Nu ja, ergens was het een opluchting dat die arts dat zei. Ik wist het eigenlijk al wel, maar ik kreeg eindelijk bevestigd waarvan ik al lang overtuigd was: dat ik dik was, was niet mijn eigen schuld. Dat ik vroeger daardoor eetstoornissen kreeg, is eerder jammerlijk te noemen. Maar het is nu eenmaal gebeurd…
 
Nu had ik eerder al wel een proteïnendieet gedaan, twee keer zelfs en koolhydraatarm zitten eten. Dat tweede wordt door sommigen als gezonder gezien, maar in feite is het qua voedingsstoffen juist hetzelfde. Het is dus beiden niet echt gezond, maar wordt bij PCOS gezien als het enige dat echt werkt om af te vallen. Nu, ik viel daar ook nog amper mee af, de eerste keer wel ja, daarna stagnering…. Half jaar koolhydraatarm en ik viel geen gram af. Ik was gefrustreerd, want ja, je mag nog amper iets eten dan ook. Ik was dan ook heel sceptisch tegenover de methode van Pascale Naessens, weer iets dat niet ging werken, dacht ik. Maar die diëtiste zei ook al snel dat ik me niet moest focussen op afvallen, ten eerste wist zij ook niet of dat bij mij zou werken om af te vallen, ten tweede zei ze dat gezond eten veel belangrijker is dan gewicht. Daar zit iets in natuurlijk.
 
skip the dietIk ging op reis, had het boek “mijn pure keuken 1 & 2” gekocht en las me op vakantie in. Ook hier weer commentaar in die groep. Als ik echt wou, begon ik vandaag en niet na mijn vakantie. Laat ze maar praten, dacht ik. Toen ik stopte met roken had ik ook een dag voorop gesteld en dat werkte perfect en ik ben nog steeds gestopt trouwens. Zo ook hier. Ik ben trouwens ook niet meteen all the way gegaan. Ik zei die diëtiste dat ik nu eenmaal graag brood en pasta eet. Ze raadde me dan probodybrood aan en speltpasta, want in eerste instantie moet men zich goed voelen en als je dat graag eet, moet dat kunnen, zei ze. Een iet wat betere versie is dan misschien wel beter uiteraard. Ik ga hier niet de principes van Pascale Naessens uitleggen, die kan je zelf wel opzoeken op haar site als je zin hebt. Uiteindelijk komt het er kort gezegd op neer om veel minder bewerkt voedsel te gaan eten. Ja, dat impliceert ook minder koolhydraten, hetgeen ook logisch is. Maar (natuurlijke) koolhydraten mogen nog wel en dat vind ik wel een belangrijke nuance. Velen denken immers dat het niet mag. Een dieet noem ik het ook niet, want ik mag alles eten. Want je mag ook alles eten, zij geeft de stelregel aan van 20-30% comfortfood: dat is kort gezegd eten wat je wil, zeg ik dan. Dus als ik eens zin heb in friet, eet ik dat gewoon en als ik zin heb in een glas cava drink ik dat gewoon, maar als je er mee bezig bent, ga je het automatisch hoe langer hoe minder willen. Ik toch. Ik drink zelfs geen frisdrank meer, als ik iets drink met smaak is het bijna altijd vers fruitsap of thee (zonder suiker uiteraard), of water met een smaakje, zoals we dat hier noemen. Het enige dat ik van frisdrank nog lust, is Tonisteiner Citroen, maar daar zit dan ook geen suiker of aspartaam in en smaakt echt niet zo zoet in anderen hun ogen. In mijn ogen smaakt dat nog behoorlijk zoet.
 
En dat is bij mij het grootste effect, ik ben geleidelijk over gegaan, ik at in het begin nog heel graag mijn brood ‘s morgens, nu eet ik bijna elke morgen een fruitontbijt, zo lekker. Brood heb ik amper in huis. Zoals eerder gezegd: frisdrank smaakt veel te zoet en te chemisch. Snoep en koeken evenzeer, alleen chocolade eet ik nu wel graag (en dan liefst minsten 80% cacao), terwijl ik vroeger amper chocolade at. Ik blijf evenwel een zwak hebben voor chips, maar goed: comfort mag, niet waar? Ik ben ook geen fanatiekeling, als ik ga eten of bij vrienden of familie eet, eet ik gewoon wat de pot schat. Toen ik laatst bij mijn grootmoeder zat en nog niet gegeten had, was ik heel blij dat ik gewoon een boterham met kaas mocht eten en als ik onderweg ergens honger heb, ben ik in de eerste plaats ook gewoon blij als ik iets te eten vind.. Honger hebben vind ik echt niet aangenaam meer. Vroeger heb ik mezelf dat te veel opgelegd, denk ik…. Ik dronk ook liters cola-light vroeger, je wil niet weten hoe slecht ik dat nu vind smaken…. Ik krijg ook geen koffie meer binnen, al is dat dan ook weer niet erg, denk ik. Nu ja, kwaad kan het ook niet, dat ik dat niet drink: water, puur fruitsap, thee, water met fruit en tonisteiner citroen: dat is alles wat ik nog drink.
 
En ja, ik voel mij beter, mijn smaakpapillen lijken terug beter ontwikkeld. Een dieet vind ik het niet, ik mag eindelijk alles eten wat ik wil, zeg ik altijd, maar dan ook alles. Ook die friet en die chips. Ik ben er al wel mee afgevallen trouwens, wat zelfs de fertiliteitsarts ogen deed trekken, maar wat ze ook als supermotivatie ziet om dat kind te krijgen. Het is natuurlijk niet spectaculair, maar om het niet te verwachten, is dat gewoon super. En niet onbelangrijk: mijn eicellen reageren sindsdien op de hormonen. Daarvoor niet. Nu ja, ik ga echt niet zeggen dat het uitsluitend daardoor komt, want ik moest in dat nieuwe centrum voor ik begon te simuleren ook eerst een andere behandeling volgen. Eén die mijn hormonen meer in evenwicht zou brengen en de kwaliteit van mijn eicellen zou verbeteren. Dat lijkt zo logisch, denk ik dan, maar in dat vorige centrum kon men zo iets simpel niet bedenken. Och ja, die behandeling is ook redelijk ongekend. Ondertussen was ik zelfs kort zwanger, een vroeg-miskraam. Dat is vooral positief, vind ik. Vier maanden daarvoor werd het nog voor onmogelijk gehouden dat ik zwanger zou raken. Maar na 3 IUI in dit centrum, ga ik nu over op IVF met ICSI. Ik regaeerde op de hormonen wel ineens zoals in de boekskes zei de ferti-arts. Ik kan dat nog steeds niet geloven.
 
En bovenal, ik voel me ook veel beter met deze levenswijze, ik vind het heel lekker en zoals ik eerder zei: voor mij voelt het althans niet aan als een diëet, maar ik eet ook gewoon wat ik wil en ik kom zonder er al te veel mee bezig te zijn zo automatisch op min of meer 20 tot 30% comfortfood. Nu had ik een auto-ongeluk en daarna een operatie. Ik was nogal afhankelijk van anderen, ook qua koken en ik at zelfs terug opwarmmaaltijden. Dat maakte me echt niet gelukkig en vaak moest ik er zelfs van overgeven (of kwam dat nu door de hormonen?).  Nee, ik geloof echt dat het een gunstig effect heeft op mijn lichaam, ongeacht of ik nu zwanger word of niet: ik hou van deze levensstijl….
 
En oh ja, er zijn er velen die beweren dat haar recepten zo duur zijn om klaar te maken, dat is echt niet zo. De bloemkoolschotel is in mijn ogen zelfs supergoedkoop. Je kan echt wel volgens je eigen budget er eten van klaarmaken en wat ook leuk is: je hoeft er doorgaans echt niet lang voor in de keuken te staan! Koken doe ik imers nog steeds niet echt graag. En het is bovenal zo heel lekker. Ik eet verder ook weinig vlees, maar ook dan is dat perfect te doen. En ik pas zelf aan naar eigen smaak, ik vervang aubergines door courgetten bv, want ik eet niet graag aubergines. Gaat perfect en ook de olijven laat er ik overal vantussen, want die lust ik niet. Vervang ik wel eens door zongedroogde tomaatjes… Want dat vind ik heel lekker…. En ja, ik maak pasta pesto met spaghetti van courgette, dat heb ik altijd graag gegeten en ik pas zo veel dingen aan. Die pesto maakte ik daarvoor ook al zelf trouwens.
 
Ja, ik begon heel sceptisch in september en had in het begin een moeilijke overgang, maar die mocht er zijn van mij… Ik zag wel waar het me bracht, maar geleidelijk aan raakte ik helemaal gewonnen voor het gedachtengoed en eigenlijk wil ik nooit meer terug. Niet alleen mijn hormoonwaarden trouwens, maar ook andere bloedwaarden staan veel beter dan ooit daarvoren. En of het daarmee te maken heeft, geen idee, maar ik ben nu 32 en ik slaap zonder slaapmedicatie, ik nam dat al sinds ik 18 was en ik slaap behoorlijk goed, enfin, toch niet slechter dan met die medicatie. Terwijl ik het voordien zo moeilijk afgebouwd kreeg en wat ik echt wel wilde als ik zwanger zou worden (al nam ik al medicatie die mag bij stimulatie, zwangerschap en borstvoeding, dat had ik al wel aangepast natuurlijk) .
 
Ik voel me goed, ik voel me goed…. en ja hoor: dankzij Pascale Naessens: Dikke merci!!!!!
*
*
*
*
PS: Hier staan trouwens de boeken van Jeroen Meus en Pascale Naessens wel vredevol naast elkaar in mijn keuken. Dat is oké zo, vind ik, en kan in mijn ogen ook, want af en toe wil ik toch die zijn moelleux maken ook, dis is immers zo lekker… 😉  Koken met gezond verstand noem ik dat ook!  Ik hou stiekem nog wel van Jeroen Meus! 😉 

Hoe het met me gaat? Ik voel enorm veel pijn, zo gaat het met mij, maar dat is oké!

Hoe gaat het met je?

Die vraag krijg ik de laatste tijd veel…

Laat me even nagaan…

Mijn grootvader stierf in oktober, 10 dagen erna had ik een auto-ongeluk. Dat mijn auto een totaal verlies was, was spijtig, maar niet zo erg. Ik kwam er levend uit, dat kon Gui niet zeggen. Ik kwam er evenwel niet zonder kleerscheuren af. Onverantwoord om alleen thuis te zitten, dat vond iedereen die me hier zag liggen! Ik mocht mijn bed niet alleen uit, na een tijdje dan maar een rolstoel: als ik dan flauwviel, was het ten minste in de stoel en niet op de grond. Een klein onnozel breukje in mijn voet, hersenschudding, whiplash van de rug en van de nek, kneuzingen van kop tot teen waardoor ik ook niet met krukken kon gaan… Eens ik min of meer genezen verklaard was, deed mijn voet meer en meer pijn: meer bepaald mijn enkel. Nu deed die daarvoor ook al pijn, maar dit was echt niet normaal. Naar een orthopedist geweest, echo en RX linkervoet. Ondertussen ben ik geopereerd, mijn voeten hing langs de buitenkant nog met één ligament vast en ook daar zat al een scheur in en was helemaal ontstoken. Bleek dat ook mijn enkelgewricht niet meer juist stond, dus heeft hij dat ook nog terug in de juiste positie gezet, ik heb een interne brace gekregen, geen flauw idee wat dat is eigenlijk. Ik ga dat eens moeten opzoeken. Nu heb ik waarschijnlijk ook nog steeds een whiplash die nog niet weg is: elke dag barstende hoofdpijn, nog steeds geen fel licht kunnen verdragen en blijvende pijn natuurlijk. Ik kwam er levend uit, ja, en iedereen zegt me dat het zo sterk is dat ik dat zo kan bekijken. Wel ja, ik verloor al wat volk in het verkeer, dus ja: dat leert je wel relativeren. Facebook is mijn vriend geworden intussen, zo zalig in tijden van eenzaamheid, want niet zelfstandig buiten kunnen komen en dan alleen wonen geeft wel eenzaamheid, neem het van me aan. Nu goed, de dokter zal mijn rug ook controleren als ik terug wat meer op de been ben, letterlijk dan.

 

Dus ja, mijn grootvader stierf, een kameraad die wat verder stond, maar ook Amber: mijn beste maatje na Gui. De twee mensen die me echt door en door kenden, echt ook alles wisten en die me mezelf lieten zijn zonder (ver)oordelen, zijn er niet meer…. Ik begin weer te huilen, want dat doet pijn, dat doet echt pijn. Amber stierf op 25 november…. Ik heb al zo vaak gehuild om haar, dat is oké, dat mag. Ik dacht altijd dat ik twee onvoorwaardelijke vriendschappen had. De éne kende ik al sinds de eerste kleuterklas, dat bleek niet zo, al blijft mijn deur open staan, sowieso, want ik mis ze ook wel natuurlijk. Afstand kan misschien ook wel goed zijn om dan terug samen te komen? Ik weet het niet. De andere was Amber, ik kende ze 10 jaar of zo, ik weet het niet juist, doet er ook niet toe, maar ik kon ze alles vertellen en zij mij, ik heb zeer kostbare herinneringen aan haar, die neemt niemand me ooit af. De laatste week dat we samen waren, was zo intens, we waren gewoon bij elkaar, deden niet speciaals, maar konden gewoon samen zijn, zonder iets te zeggen, samen eens lachen en samen eens huilen, omdat we ook beiden wisten dat we dat over X aantal tijd niet meer konden. Stille tranen waren er toen ook, bij allebei, maar ze mochten er zijn. Ze was zo blij dat ik voor haar stoofvlees met friet maakte. In oktober zou ik terug een week naar haar gaan, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Half november stuurde ze me een berichtje dat ze me nog zo graag wilde zien voor ze ging en dat ze hoopte dat ik er snel kon raken.

ambervoorschirft

Op 20 november zat ik bij pijn psychiater, niet dat ik psychisch in de knoop zat, al voelde dat wel zo, maar ze liet me wenen, ze liet me zeggen dat ik naar Amber wilde. Ze schreef een soort voorschrift, ik moest er een foto van trekken: op doktersvoorschrift erbij zetten en op facebook plaatsen. Er stond gewoon op: “wie wil met mij (tegen vergoeding) naar Utrecht rijden?” Amber was meteen akkoord, vervoer kwam in orde, door haar vrienden eigenlijk, niemand wilde Amber dat afnemen, ze wilde het zo graag en ik ook, heel hard zelfs. Dat was gepland voor 27 november. Ik had de gezinszorg vol-au-vent laten meenemen omdat ze dat zo graag at, wat kon ik anders nog meenemen dan iets dat ze heel graag at en niet in Nederland kenden? Twee dagen daarvoor, het was de dag dat ik mijn nieuwe auto kocht, kreeg ik een bericht: Amber was dood. Ik ging die avond naar een optreden van Guido Belcanto.

 

Ik schreef nadien aan hem:

Beste Guido,

Ik was vanavond in Lier, weet je ook. Maar goed, wat ik eigenlijk nog wilde zeggen. Ik ben daar toegekomen, eigenlijk helemaal van slag, ik had ongeveer 2 à 3 uur daarvoor te horen gekregen dat een goede vriendin van me overleden was. Ik ben zo een beetje afgestapt van de benamingen “beste vrienden”, ik zeg meestal gewoon goede vrienden. Eigenlijk verdient ze de titel wel van één van de beste op zijn minst. Nu goed, ik wist dat het zat aan te komen, maar toch…. letterlijk hartpijn, zeg ik dan.

Mijn moeder zei nog: ge gaat nu toch niet naar diene Guido Belcanto gaan vanavond. Ik zei “tsja, anders zit ik hier ook maar tussen vier muren” en ja, ik ging toch. Mijn moeder had schrik omdat ik emotioneel was en ik eigenlijk pas echt met de auto ging rijden de eerste keer na mijn accident. Ik begrijp dat wel en zo zijn moeders….

Ik heb dan eerst rond gereden en rond gereden, geen parkeerplaats vinden, uiteindelijk een plaatstke tegengekomen, nog een kwartier stappen met een gebroken voetbeentje, dat deed eigenlijk heel veel pijn… Och ja, ik kwam daar met tranen in mijn ogen binnen van de lichamelijke en de emotionele pijn, vooral van dat laatste, denk ik.

Ik moet eerlijk zijn, de eerste helft…. Vraag me niet wat je gezongen hebt, ik zat in een waas en probeerde vooral niet te wenen. Ik dacht zelfs op een gegeven moment: ik ga de zaal uit, wat zit ik hier te doen…. ik zat ook constant op mijn GSM te kijken, doe ik anders niet eens… tot: Manu….

Ík weet eigenlijk niet hoe dat komt, ik weet ook echt niet waarom, maar al vanaf ik de eerste keer dat liedje hoorde, ik was 18, want ik kreeg die cd voor mijn 18de verjaardag. Ik zat toen op de PAAZ, ik hoorde dat toen en drukte al op repeat, repeat en nog eens repeat. Ik bleef het lang gebruiken als het liedje om tot rust te komen. Vroeger vooral door de woorden “doe niet dwaas”, denk ik, vermoed ik, ik weet het soms zelf ook niet goed….

Ik leerde dan ook de originele versie kennen. Ik was graag naar renaud geweest laatst in Vorst, had zelfs een kaart, maar ja, stom accident, ben er niet geraakt. Nu ga ik wel naar Renaud in Lille, dat komt eigenlijk door u dat ik die muziek heb leren kennen. Ik ben er wel blij mee, die man heeft inderdaad prachtige liedjes.

Goed, ik dwaal af…. ik hoorde Manu en weer had ik het: ik voelde een rust over me heen komen, een zekere troost enigzins, ik deed mijn ogen toe en liet het goed doordringen, tot in elk vezeltje van mijn lijf. Die helende werking die ik vroeger zo zocht en ook vond in uw liedjes was daar weer. Ik had het misschien niet meer zo nodig gehad de laatste jaren (hoewel…), maar nu voelde ik het…. net als vroeger… De tranen rolden over mijn wangen, geluidloos, maar ik was plots tevreden. Nee, tevreden is niet het juist woord, ik voelde me echt getroost en een beetje geheeld. Ja, heel hard zelfs…

Vanaf toen was ik wel mee, heb ik het hele optreden eigenlijk wel genoten. Ik voel nog steeds de moeheid achter mijn ogen van het vele huilen vandaag, maar ik voel me getroost, door jou, door dat éne liedje…

En eigenlijk wil ik zeggen: chapeau, dat je dat effect na al die jaren nog steeds blijkt te hebben bij mij en vooral: Dank u! Heel erg bedankt!

Heel veel liefs, enorm veel liefs en dank u!

Ik meen er elk woord van…. Nog steeds….  Het leven gaat verder….familiale problemen, deed me wankelen, deed me twijfelen, deed me heel veel pijn…. Maar ik zou verder gaan, ik begin terug met de volgende rond IUI (intra-uteriene Inseminatie) veel problemen: blaasinfectie, keelontsteking, oorontsteking, bronchitis en sinusitis. Maar ik had hem: de + op een zwangerschapstest. Ik test normaal niet voor bloedname, maar dit was raak, ik voelde het. Misschien nog het meest aan mijn borsten…. Twee dagen later ging ik pas voor bloedname, die draaide even negatief uit en was een enorme domper: op 1 januari begon de bloeding pas echt. Volgens ferti-arts wijst alles op een miskraam….

 

Och, het was nog geen kind zei ik tegen mezelf, het was nog geen kind, het was echt nog geen kind.

Ondertussen ging ik sinds december naar de psychologe, ik ging vroeger ook al bij haar. Ik zei dat ik alles wegrationaliseerde en maar bezig wilde blijven. Ze zei dat ze dat ook merkte…  Ík bleef zeggen dat het nog geen kind was, zij bleef zeggen dat het oké was om te zeggen dat ik een kindje kwijt was, mijn kindje… Ik bleef zeggen dat het geen kind was, ik bezag het ergens ook positief: ik kon zwanger raken, die fertiliteitsarts in het vorige centrum zei immers dat hij het geen kans op slagen zou geven. Ik kwam ondertussen zelfs met mijn verhaal in de Dag Allemaal, zo gek allemaal. Ik kwam trouwens ook met een schrijfsel in de Visie, maar dan over kwetsbaarheid en herstel in de psychiatrie. Op beiden kreeg ik veel positieve reacties…. Ik ging dus ook verder met mijn twee missies, al schrijvend, al is het minder dan daarvoor.

 

Mijn boek begint vorm te krijgen, maar miserie zorgt voor een writersblock, op de blog zullen jullie dat al wel gemerkt hebben.

 

Nu goed, ik deed maar verder en verder, ik was doodop. Echt doodop. Mijn psychologe was kwaad op me omdat ik naar het Rode Kruis ging om bloed te doneren en me in de databank te laten zetten voor stamceldonor. Ze vroegen naar mijn motivatie: mijn nicht leeft er nog door. Dat was alles wat ik zei. Beste motivatie dat er is, zei die arts. Wilde ik dat nu allemaal doen door al die sterfgevallen.

 

Nu goed, mijn psychologe zei dat ze blij was dat ik geopereerd werd, dan moest ik verplicht rust nemen, ik zou niet anders kunnen. Ik ben eigenlijk inderdaad heel blij dat ik geopereerd werd. Ik hou me terug bezig met wat ik graag doe, me verdiepen in spiritualiteit. Ik vond het boeddhisme terug en het laten zijn. Ik vind weer rust, kan terug slapen zonder medicatie, maar met slaapmeditatie.

 

Mijn psychologe is blij dat ik nu echt verdriet voel, voor mijn grootvader, voor Amber, voor die kameraad, voor mijn kindje, die ik plots wiebeltje noemde. Ik heb geen flauw idee vanwaar ik met wiebeltje kwam. De volgende IUI had ik twee eicellen, ik wilde die niet, ik wilde mijn wiebeltje, het was toen dat ik de eerste keer besefte dat ik echt mijn kindje kwijt was. Hetgeen wat van me verlangd werd, gebeurde: ik huilde omdat ik een miskraam had gehad, de eerste keer…. Mijn psychologe zei: dat doet pijn, hè. Ja, zei ik haar. Dat is goed, zei ze dan.

 

Ik weet dat. Ik ben de koningin van voelen en te laten zijn, maar dit zijn gewoon te veel pijnlijke dingen samen, dat weet ik, daarom dat ik naar haar ging. Na dat auto-ongeluk heb ik zo veel verdriet gehad om Gui, het drong precies niet door dat mijn grootvader gestorven was. Het was pas; net voor die operatie, dat ik naar mijn grootmoeder ging en ik samen met haar in fotoalbums aan het kijken was, ik daarna met tranen naar huis reed. Mijn grootvader, mijn grote held was er niet meer. De man die met me naar de carwash ging als kind, gewoon omdat ik dat zo graag deed. De man die op mijn eerste appartement veel repareerde, de man die altijd klaar voor me stond en me kwam halen als ik beland was in de middle of nowhere. De enige man van mijn hele familie waar ik echt op heb kunnen rekenen, die was ik kwijt. En ik was Amber kwijt en Gui ook nog steeds en mijn kleine wiebeltje… en al die vorigen, een continu rouwproces sinds mijn 17de noemde mijn psychologe het… allemaal sterretjes…

Ik heb het nooit echt zo gehad voor Stan Van Samang, maar een ster….

 

Ik huilde tranen met tuiten de volgende keer bij mijn psychologe, ze zei dat ze me voelde, de eerste keer sinds ik bij haar kwam, ik zei haar dat ik die twee eicellen niet kwijt wilde, niet nog eens. Ze blijft zeggen dat ik vol verdriet zit, dat ik ervoor op de vlucht was, maar dat ik begonnen was met erbij stil te staan.

 

Maar ik ben een cursus fotografie beginnen te volgen, mijn grootvader deed dat ook graag, heel graag. Ik heb zijn fototoestel en lenzen en statief. Dat was het enige wat ik eigenlijk echt wilde van hem: het staat als een schat in mij kast… ik durf er amper aan te komen….

 

Verdriet dus, ja, ik zit vol verdriet en dat doet pijn, maar dat mag, dat is goed zo. Zo kan ik het echt heel hard vastnemen, het intens voelen en weer helen. Ik denk niet, maar ik hoop wel dat ik ooit terug een partner als Gui tegen kom en een vriend(in) als Amber, maar die zijn zeldzaam. Ik ben mama van twee, zeggen ze me nu, ik wil mama zijn van drie nu: waarbij de jongste twee engelenbrusjes heeft die over hem of haar zullen waken. Ik twijfel nu tussen twee namen: Rune en Melle, twee namen die zowel bij een meisje als bij een jongen kunnen…. Maar om de één of andere reden blijf ik denken dat ik een jongen zal krijgen…. Ik wil blijven hopen: De laatste ronde IUI, daarna IVF… pfffff….

 

Verdriet dus, dat dus…. Het komt meer en meer los, door die verplichte rust, mijn psychologe had gelijk… Ik neem ook terug de tijd om de dingen te doen die IK graag doe, al heb ik er wel een week voor halfziek in bed moeten liggen: oververmoeid waarschijnlijk….

stef
Stef Jannsens, uit de tentoonstelling “een wensvader bekent”, nog tot 10 februariu te bewonderen in de kruierie te Balen.

 

Ik hoop dat ik nu snel weer kan schrijven, niet omdat het moet, maar omdat ik het graag doe!

(Oh ja, dit is geschreven, zoals mijn gedachten gingen…. Letterlijk opschrijven wat er in mijn gedachten kwam

Liefste Sint,

sinterklaasblog

Liefste Sinterklaas,

 

Mijn briefje aan jou is dit jaar wat later dan anders. Ik had een verkeersongeluk, ongeveer een maand voor jij in België aankwam. Ik had onder andere een hersenschudding.

 

Ik vond het wel heel fijn dat je al bij me langskwam omdat lieve en brave meisjes die ziek zijn extra in de watten mogen gelegd worden. Zeker als ze zich spontaan aanbieden om weer op die verrekte daken te lopen en door de schouwen te kruipen. Ik zal het met veel plezier doen en anders help ik u wel overdag bij de bezoeken aan de scholen en bij al die feestjes waarbij u het ook zo druk heeft nu. Die voet is nog niet helemaal oké, maar zo kan ik u ook helpen. Ik heb mijn pietenpak alvast terug eens gepast. Een piet met krukken is niet zo vreemd, wij vallen al eens van die daken niet waar. U gelukkig niet, u heeft meer elegantie dan ons, Pieten.

 

Oh ja, ook fijn dat u me vrij geeft na dat feestje voor kansarmen, zodat ik daarna even naar dat optreden van Guido Belcanto kan. Geeft u me dan ook wat lekkers mee, ik denk dat daar ook wel brave mensen zijn. Ik ben er zelfs zeker van! Zou Guido Belcanto zelf graag speculaas of marsepein eten? U weet dat waarschijnlijk wel….

 

Verder heb ik nog steeds dezelfde grote wens van vorig jaar! Ik ben er zeker van dat u er alles voor deed om het doen lukken, maar het zat er nog niet in voor 2016, denk ik. Maar ja, voor 2017 wil ik toch vooral een kindje. Ik zit alleen met een probleem. Voor een jongen kies ik voor Rune, met als tweede naam Guy of Guido naar de man waarvan ik vind dat die eigenlijk zijn vader had moeten zijn. Hoe gaat het trouwens met hem, zie je hem soms nog? Ik hoor wel eens dat u af en toe ook in de hemel komt, kijkt hij nog steeds naar zijn meisjes beneden?  Voor een eventueel meisje twijfel ik nog steeds tussen Fleur en Rune. Ik vind Rune meer bij een jongen passen, maar vele mensen zeggen dat het eerder een meisjesnaam is. En ja, als het dan toch zo moeilijk is om een kind te krijgen: ééntje zal dan wel goed zijn. Dan ook maar Rune, ik weet het niet goed. Maar wat doe ik dan met de tweede naam. Gui heette Guido en ik ken daar geen vrouwelijke vorm van, kan u even alvast een suggestie door mijn schouw gooien? Ik ben al maanden aan het zoeken, maar vind niets…. Daar zou u me alvast een gerust gevoel bij geven…

Ik hoop dat u verder daarboven ook bij mijn kleine Sterre een cadeautje gaat brengen. U bent er toch voor alle kinderen, ook de stil geborenen….

 

Ja, dat wil ik. Mijn tweede grote wens is dat mijn plusdochtertje, het kindje van Gui zich terug wat beter zou voelen en dat ze wat rust in haar hoofd vindt! Het meisje heeft het zo moeilijk en om eerlijk te zijn: het doet mij pijn ze zo te zien. Als ik dan toch bezig ben… ik zou gewoon ook graag hebben dat haar tante Hilde geneest, de kans is klein, maar ze is er. Dan wordt Elke vanzelf weer rustiger….

 

Oh ja, u weet waarschijnlijk wel dat ik afscheid moet nemen tijdens uw verblijf in België en Nederland van een goede vriendin. Kan u haar begeleiden naar die hemel en haar tot bij Gui brengen? Dat zou ik leuk vinden. Ze gaan dat zelf ook leuk vinden, daar ben ik zeker van.

 

Mijn wensen zijn groot, ik weet het. Maar beste Sinterklaas, u bent de goedheilige man. Ik geloof erin dat jij daarvoor kan zorgen!

 

Je kapoen,

Els alias de Piet die van het dak viel en daarbij zijn voet brak.

Slaapwel opa en…

opaIk hoorde ooit dat verdriet de creativiteit bevordert. Waar is die dan in Gods naam? Och ja, na de dood van Gui kwam dat ook pas later op gang! Eerst de shock of, ik zou het niet weten.

Gisteren is mijn grootvader overleden, na een strijd tegen kanker met heel veel pijn. Het was het beste wat kon gebeuren eigenlijk: eerst kreeg hij sedatie, nog geen 24 uur later was hij dood. Gisterenmorgen is hij definitief ingeslapen. De pijn is over. Het is gek hoe dat wat het juiste was om te gebeuren, zo veel pijn kan doen.

Ik zag hem graag ja, hij heeft veel voor me gedaan. Ik weet dat ik het als kind ooit zo leuk vond om naar de carwash te gaan dat hij ons gewoon in de auto zette om even door de carwash te gaan, of die auto nu gewassen moest worden of niet. En toen ik, vele jaren later,  in mijn eerste appartement trok, is hij daar zo veel in komen repareren. Dat appartement was een krot te noemen eigenlijk! Hij leerde me veel over fotografie en hoe ik meer uit mijn reflexcamera kon halen. Ik zou zelfs zijn lenzen krijgen, zei hij. En ik kon hem alles vragen over Mechelen, ik wilde de hele geschiedenis ervan kennen en op elke vraag die ik hem daarover stelde, kon hij antwoorden.

Ik foeterde wel eens dat hij te veel gedronken had of zo, maar hij had boven alles een goed hart.

Inspiratie om te schrijven heb ik nu niet, dat komt nog…. Ik lijk half verdoofd, heb nood aan contact. Wat afleiding, ik weet het niet! Morgen wel iets op de planning staan, zondag ook. Gaat goed doen, met andere dingen bezig zijn. Maandag zit ook al behoorlijk vol, dinsdag ook iets te doen… maar sinds gisteren zit ik alleen, beetje verdoofd precies en zonder afleiding. Zo veel mensen gebeld gisteren, niemand kon. Vandaag heb niet eens de fut om iemand te bellen.

Volgende week donderdag is de viering.

En goede vriendin neemt binnenkort ook afscheid van het leven en van ons. Misschien een beetje veel allemaal.

En daartussen ergens probeer ik nog zwanger te raken ook, via een fertiliteitstraject, dat is ook al een tijdje bezig en begon na een jaar pas echt door te wegen.

En nog daartussen ergens ligt de dochter van Gui, mijn eeuwige zonnestraaltje nog in het ziekenhuis ook. Hoe en wat daar is nog niet helemaal duidelijk en zeker.

Ik vroeg terug aan afspraak bij mijn vroegere psychologe, die me zo goed geholpen heeft nadat Gui gestorven is. Er is geen psychiatrisch probleem, zoals de psychiater zegt, maar gewoon af en toe uw hart kunnen luchten tegen iemand die geen vriend of vriendin is. Dat doet goed. En ik kijk er naar uit: 17 oktober staat de afspraak (ze is nu in verlof) , nog efkes!!!!!

Bij deze zijn jullie toch min of meer op de hoogte en weten jullie waarom schrijven niet zo goed lukt! Het komt wel terug, ben ik zeker van! Liefs en tot de volgende keer.

Parce que c’est toi: waarom ik geen bewust alleenstaande moeder zal worden

Ooit stuurde Gui me een liedje door, goed luisteren zei hij…. het was Parce que c’est toi van Axelle Red…. en ik begon toen te wenen, het was toen dat ik voor de eerste keer eens echt naar de tekst luisterde….. “Ik heb nu hard iets met de zin: ik wil van u een kind” … Parce que c’est toi, hè. K zet het nog dikwijls op, ondertussen heb ik ook cd’s van Axelle Red (hij was daar best fan van, echt wel! Ook hij deed mijn muzieksmaak verbreden…. niet goed voor mijn portemonnee, maar ja….) Ik heb ondertussen dus ook cd’s van Axelle Red , maar dit liedje nog niet op cd…. jammer, gelukkig bestaat er you tube maar toch.

 

Na zijn dood ben ik niet echt meer bij hem thuis geweest. Eén keer gedaan en snel een paar hemden uit zijn kast gaan halen, die ik dan aan deed thuis en vooral in mijn bed om hem te kunnen ruiken en dicht bij mij te voelen. Ik ging er ook mee naar buiten, misschien dachten mensen wel dat ik zo’n vrouw was dat graag mannenkleren aan deed (om eerlijk te zijn, ik doe echt wel graag mannenhemden aan, eigenlijk echt wel, Ik vind dat zalig zitten. En ook mannentrainingen en hoodies zijn geweldig! En ja, ik draag dat: binnen en buiten, ik kan zo’n mannenhoodie gemakkelijk combineren met een rok, vind ik toch, waarom ook niet? ;)  (Sommigen kleven daar graag een of ander genderdysfore term op, zelfs toen een vriendin een heel verhaal over een genderfluid: vrouwelijk geboren, die soms ook als een 8-jarige jongen wilde gaan voetballen op facebook zette, dacht mijn moeder dat het over mij ging. Oh ja, de term genderfluid was niet aan bod gekomen in dat bericht, gewoon iets dat die vriendin zette over iemand dat ze kende. Ik denk gewoon dat mijn moeder dat van mij al van kleins af aan gewoon is dat ik me van al die termen niets aan trek en gewoon draag wat ik leuk vind zitten (of dat nu mannelijk of vrouwelijk is, wat kan mij het schelen, hokjes zijn voor niks goed, ook op dat vlak niet! ) en me ook daarnaast inderdaad  ook als een kind kan amuseren trouwens. Niets zo leuk als een speeltuin.  😉  ) Verder heb ik niet tussen zijn spullen gekeken. We hadden zelf redelijk snel nieuwe huurders, zodat we niet onnodig drie maanden opzeg moesten betalen, dus dat huis moest snel leeg. Heel veel spijt van nu, dat we daar onze tijd niet voor genomen hebben, zo eigenlijk, feitelijk….Iemand die ik kende is het huis komen leeghalen, gratis, maar hij haalt daar dan gerief uit dat hij nog kan verkopen en/of oplappen, zo verdient hij zijn boterham.  Hij vraagt normaal ook wel geld voor het leeghalen, maar omdat die gast een vriend van me is, moesten wij dat niet betalen. Dat was wel handig zo, op twee dagen was het leeg, hij heeft het ook nog gekuist. Hem ergens nog steeds dankbaar, ik vond het moeilijk daar toen te komen. Maar nu heb ik er spijt van dat ik niet meer van hem heb bijgehouden, bv zijn cd-en vinyl-collectie. Die had ik best graag gehad. En één van zijn gitaren, ééntje maar. Oh ja, hij had 8 gitaren als ik het me goed herinner. Zijn dochtertje heeft er wel één van genomen, ook die piano is meegenomen voor de dochter. Ze speelde daar toen zelf ook al op, dus ja. Ze is haar vierde instrument beginnen te spelen dit jaar, Gui zou zo trots zijn en meer dan genoeg zeggen: “dat heeft ze van mij!”  Ik twijfel daar ook niet aan overigens en Gui zelf had het van zijn moeder naar het schijnt. Zijn moeder zette hem als baby al achter de piano en hij deed hetzelfde met zijn dochter, daar zijn prachtige foto’s van trouwens. Gui met de dochter op de schoot toen ze nog geen jaar was en die maar op dat ding bezig. Ik vind die foto nog steeds heel prachtig, heb hem hier ergens op de computer staan zelfs. Ik had graag gehad dat hij dat ook kon doen met een kind dat wij echt samen zouden gekregen hebben, zo graag…

 

Met zijn sterfdatum was ik er dit jaar niet hard mee bezig, ik was me die dag wel heel bewust dat hij die dag twee jaar daarvoor gestorven was, maar verder wat dat een gewone dag. 30 juni…. Niks speciaal…. in juli begon ik terug meer en meer met hem in mijn hoofd te zitten, vanaf ik geïnsemineerd was eigenlijk en dan kwam augustus er aan en ik dacht constant aan hem, ik dacht constant aan Gui, ik was tegen mijn vrienden constant bezig over hem, over vanalles van hem, over wat ik toch niet echt leuk vond aan hem, maar vooral over waarom ik hem zo graag zag. Ik sliep toen ook heel slecht, ik sliep toen een week of vier maar max twee uren per nacht, echt slapen kon je die twee uur dan ook niet echt noemen en ik zat er echt onderdoor: lichamelijk vooral, ik was stikkapot, stikkapot en kreeg ergens die periode ook te horen dat ik geen kind zou kunnen krijgen, tot dan toe hield ik, ondanks dat enorm slaaptekort, psychisch best goed stand, maar met dat nieuws zakte ik psychisch in elkaar als een pudding…. Ik belde de psychiater (ja, diegene die al bijna een jaar zegt dat ik ze niet meer nodig heb, toen had ik ze nodig vond ik), ik ging naar haar, heb daar zitten wenen en zitten wenen en plots zei ik “En ik dacht dat alles met Gui ondertussen gepasseerd was, maar ik denk al weken aan niks anders dan aan hem”  En ik hoor ze nog steeds zeggen: “Els, dat gaat nooit over gaan. Gij zag hem wel heel graag, het was de eerste man in uw leven dat ge echt genoeg vertrouwde om een relatie mee te beginnen, en dan hebt ge eindelijk iemand genoeg vertrouwd om er een relatie mee te beginnen en dan sterft hij… dat is verschrikkelijk en dat doet pijn en daar mag jij nog je hele verder leven aan denken en om wenen! Dat gaat nooit gepasseerd zijn. Trouwens , je bent bezig om een kind te krijgen en in eerste instantie wilde je vooral een kind van Gui” Ik moest half lachen: Gui zijn zaad was zelf al gecontroleerd, ja, zelfs dat al. Dat hoort zo in een traject, oh ja, zijn zaad had picco bello gescoord! Ik zie hem nog steeds zeggen: “pff, dat wist ik zo ook!” Zijn mannelijkheid kreeg toen een streling, vermoed ik.  Ik ging buiten bij de psychiater,  ze had me iets voorgeschreven om te slapen, ik was immers niet depressief, maar moest wel hoognodig eens deftig slapen. Ik had daar trouwens 2u binnen gezeten, als laatste patiënt van de dag (er op het einde nog bijgenomen, ge kent dat, zij weet ook dat als zo iets vraag dat dat niet zo maar is!)  en dacht dan: “Ze heeft gelijk, maar moet ik nu echt een psychiater betalen om te horen wat ik eigenlijk al weet?” Ja, waarschijnlijk wel, omdat ik toen gewoon wilde horen dat alles nog normaal was en vooral om te weten dat helemaal niet in een depressie aan t wegzakken was, want dat dacht ik op dat moment echt wel heel hard. “Ge moet uw gevoelens normaliseren”, zei ze. “Al wat gij nu voelt is normaal en helemaal geen beginnende depressie.” dat was het inderdaad heel duidelijk niet, ik nam die avond iets om te slapen en na die eerste nacht van slaap, was ik een ander mens, helemaal een ander mens en verre van depressief, verre van, helemaal niet zelfs…

Maar ja Gui, ja, die mis ik nog steeds en dat is goed zo. Ik ween nog vaak om hem, maar dat is ook goed zo, zeggen ook mijn vrienden. Je moet dat toelaten, zeggen ze dan…. Mja, Gui, waar ge ook zit of staat of misschien wel ligt: ik mis u, weet ge dat! En ik zie u nog altijd graag, gij zijt echt het beste wat me overkwam, nog niet in het minste omdat ik door u leerde dat mannen ook te vertrouwen kunnen zijn! En dat ze eigenlijk best heel lief kunnen zijn. Je dood heeft me ergens gebroken, maar me daarna eens zo sterk laten opstaan. Ook dat zeggen vrienden, dat ik, eens het rouwproces gepasseerd was, eens zo sterk ben dan ik ooit daarvoor was en vooral iemand ben die graag leeft… waarschijnlijk omdat ik besef dat het leven soms best kort kan zijn en dat het voor ieder van ons morgen kan gedaan zijn, al wist ik dat vroeger ook al wel. Gui was echter de grootste slag van allemaal, hoewel die vriendin op mijn 17de, dat durf ik soms ook een trauma te noemen. Stom verkeer…Maar goed: ik weet zelf niet waarom, maar sinds uw dood leef ik pas echt graag, dat is best gek voor iemand met een verleden van een depressie en zelfmoordpogingen.  Ik ben ook veel gemoedelijker geworden en rustiger, een vriendin zei zelfs dat jij van mij en nog mooier mens gemaakt hebt dan ik al was. En ook krijg ik te horen dat ze zelden iemand zo veerkrachtig ontmoet hebben als ik die bovendien zo positief in het leven staat ondanks alle tegenslagen.

 

Ik heb spijt nu ook dat wij destijds kozen om voorlopig in t geheim een relatie te hebben: ik had daar mijn redenen voor, jij ook. Maar een paar mensen wisten het echt, al hadden het er best veel door, weet ik nu… In december zette je op facebook dat je een relatie met me had, ik heb dat pas na je dood bevestigd, stom, ik weet het, maar het staat er nu wel, heel mooi vind ik dat! Toen wilde ik nog niet dat iemand het wist, jij toen al wel, dat was duidelijk. Maar ik wilde het niet, waarom weet ik zelfs niet, misschien toch nog dat vertrouwensding, ik weet het niet. Of misschien bindingsangst, toen ik nog naar de therapeute ging, zei die wel eens dat ik dat had. Ik heb daar nooit echt over nagedacht, die therapeuten zeggen zo veel en zitten er ook vaak gewoon ook totaal naast. Ik heb wel verlatingsangst en ik denk wel dat dat ergens samen hangt…. Zo ergens…. Ik weet wel: eens ik kies om van iemand te houden, houd ik niet maar een beetje van iemand, maar echt wel met mijn hele hart en dat was bij jou toch echt wel het geval, echt wel!

Toch, mijn grootouders bv, voor hen ben jij er nooit geweest, ik kreeg de reactie: ge bent nog jong, ge zult nog wel iemand tegen komen., toen ik er iets van zei. Ik was zo kwaad toen… het was waarschijnlijk anders geweest als ze je al eens gezien hadden. Och ja…. Gui, ik denk altijd aan je als ik ga slapen,: nog steeds en val dan met een grote glimlach in slaap, ik droom soms dat ik van je zwanger ben en een kind van je krijg: laatst zelfs een tweeling, het waren twee jongens, ze hadden allebei jouw haar en je ogen… dat komt ook door dat hele fertiliteitstraject dat weet ik ook, maar maakt me ook duidelijk dat ik geen bewust alleen staande moeder wil worden, maar in de eerste plaats wilde ik moeder worden van jouw kinderen, van ONZE kinderen, zo graag eigenlijk. Zelfs als ze dat “erfelijke” ambetante kwaaltje van je overkregen, ik wilde die kinderen zo hard. Ik ging er gewoon alleen voor omdat jij stierf, ik rouwde eerst en pas daarna hakte ik de knoop door: iets met een biologische klok en sowieso al onvruchtbaar waardoor ik echt niet meer kon wachten, maar bewust alleenstaande moeder, nee, dat zal ik nooit zijn, dat niet… Niet bewust alleenstaand, maar alleenstaande omdat jij stierf en alleen daarom… niet omdat ik er bewust voor koos…

Het zou kunnen dat ik hierover ook ga schrijven voor het kinderwensmagazine, het zou kunnen.

Prikkelloze stilte… een waar genot

In mijn vorige berichtje las je dat mijn menstruaties aan het doorkomen waren. Ondertussen heb ik bloedname gehad en die was negatief. Morgen ga ik al terug voor echo en ik hoop dat ik dan dezelfde dag weer kan beginnen met Menopur. Ik ga verder sowieso, desnoods alle 6 pogingen IUI, alle 6 pogingen IVF en wat weet ik nog. Maar het is zoals altijd opnieuw zeg: ik wil mijzelf niet verwijten dat ik het niet geprobeerd heb.

 

Nu goed, ik wil nu eigenlijk helemaal niet schrijven over mijn kinderwens, ik hou dat stukje normaal gereserveerd voor het Kinderwensmagazine, maar onze copywriter is in vakantie, dus dat ligt nu even moeilijk. Dat ze er vooral maar van geniet, denk ik dan!

 

Ik moet wel zeggen dat de afgelopen weken zo spannend waren: wel of niet zwanger. Serieus, dat maakt een mens zowat kapot. Ik was eigenlijk blij toen ik telefoon kreeg en te horen kreeg dat het negatief was. Natuurlijk had ik veel liever gewillen dat het positief was, maar de spanning viel weg. Iets wat andere wensouders in fertiliteitsbehandelingen ook zeer goed begrijpen. Die weken zijn zelfs moordend, ik heb het dan nog niet over alle bijwerkingen van de hormonen, maar hé, ik heb het er graag voor over. Ik vind het nu best wel grappig dat vriendinnen me nu zo sterk noemen dat ik ondanks al die bijwerkingen gewoon verder ga. Uiteindelijk heb ik gewoon een kinderwens, zoals 90% van de vrouwen, denk ik dan. (Ik zou overigens echt niet weten of dit 90% is, maar ik wil vooral zeggen dat vele vrouwen die kinderwens hebben!)

 

Nu goed, ik ging het niet hebben over die kinderwens. Het is verder vooral zomer, mijn favoriete seizoen en dan ben ik weinig in huis te vinden. Zomerbars en festivalletjes: dat zijn de plaatsen waar ik nu te vinden ben. De kleine muziekavonden zoals parpkop hier in Mechelen op donderdagavond, maar volgende week ga ik ook naar het wat grotere Sfinks. Het zijn bij mij nog heel zelden festivals waar je inkom moet betalen. Niet dat ik die dingen zijn geld niet waard vind, maar vaak moet ik toegeven dat de gratis festivalletjes vaker veel gezelliger en kleinschaliger zijn. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar ik voel mij vaak “bedreigd” in grote mensenmassa’s. Ik hou ook niet van te veel prikkels tegelijkertijd, ik kan prikkels heel moeilijk filteren, vandaar… Ik ben echt zo iemand die praktisch altijd alles gezien en gehoord heeft. Het is dan ook niet zo zeer dat ik schrik heb in die mensenmassa’s, maar het is er te druk naar mijn zin, ik voel mij dan echt ongemakkelijk. Ik zal op een festival vaak ook liever wat verder van het podium staan en aan de zijlijn toekijken, dan me echt helemaal vooraan tussen het volk te begeven. Soms doe ik dat wel en als er vooraan dan genoeg ruimte is om nog te kunnen bewegen, vind ik dat nog wel leuk. Er hangt daar ook meer sfeer, maar de tocht van achteraan naar vooraan, verschrikkelijk, vind ik die.

 

NeuronsDat gevoel heb ik overigens ook op drukke plaatsen in drukke steden, een uiterst ongemakkelijk gevoel. Ik heb dat altijd gehad en ik denk niet dat het ooit zal beteren. Ik heb om dezelfde reden ook lang geen trein of bus meer willen nemen, maar daar lijk ik nu terug over precies. Of misschien neem ik nu nog zelden een bus op een druk moment.

 

Ik hou er ook niet echt van om in grote groepen af te spreken, dan voel ik mij dus ook echt ongemakkelijk. Ik spreek echt liever met één iemand af, of met twee of met drie. Dat geeft mij meer rust, meer overzicht.

 

Nee, ik hou niet van grote groepen en ik hou al helemaal niet van mensenmassa’s. Vriendinnen zeggen dat dat komt omdat ik hoog sensitief ben. Samen met nog wat andere eigenschappen zou ik voldoen aan de beschrijving. Ik ben echter niet zo bezig met mezelf en anderen in hokjes te plaatsen. Ik ben gewoon Els en ik hou niet van te veel prikkels tegelijkertijd, voilà.

 

Naar het schijnt heeft het feit dat ik niet graag tv kijk en heel snel vind dat die te luid staat als ik bij anderen ben, daar ook mee te maken. Dat zou ook een overload aan prikkels zijn. Nee, ik kijk echt niet graag tv, die heeft hier ondertussen al zeker een maand niet meer opgestaan met uitzondering van de dag dat ik op een kind aan het passen was en hij een Disneyfilm wilde zien. Muziekprikkels kan ik dan vaak weer wel goed verdagen, maar ik denk dat dat iets te maken heeft met een ritme dat daar in zit, een ritme is in zekere zin iets monotoon en dan kan dat juist rust geven, vermoed ik.

 

Maar soms kan ik ook genieten van echte stilte en dan luister ik ook echt naar de stilte en luisteren stiltedat lieve mensen geeft een puur relaxerend effect. Alleen zijn er niet veel mensen die kunnen luisteren naar de stilte. Als ik in gezelschap ben, kan ik vaak nog het meest genieten van de stilte tussen mij en de andere. Het valt me dan vaak op dat de andere dat wil doorbreken. Aangename, aanwezig stilte tussen twee mensen is voor mij het toppunt van liefde en vriendschap. Men mag er gewoon zijn, zonder meer… En dat beste mensen, vind ik het mooiste wat er kan ontstaan tussen twee mensen.

Laag libido bij PCOS: een bekentenis

laag libidoZe zeggen weleens dat de zin in seks bij vrouwen grotendeels hormonaal bepaald is. Ik heb daar nooit echt over kunnen meespreken, ik zat altijd vol testosteron en had altijd veel minder vrouwelijke hormonen. Dit komt door een aandoening, genaamd PCOS. Ik vertelde er al eerder over…

 

Nu goed, in april werd ik geopereerd aan mijn eierstokken: in eerste instantie om een cyclus te creëren en zo zwanger te kunnen worden mits hormonale ondersteuning. Eerdere pogingen (zonder operatie) draaiden op niets uit. Dit gebeurde in april. Sindsdien kan ik meepraten over gevoelige en pijnlijke borsten. Ik zei altijd dat ik nooit gevoel had in mijn borsten. Mijn ex lag daar soms tevergeefs uren aan te zebberen terwijl ik dacht “waar is die sudoku hier?” Ik had al talloze pogingen ondernomen om mijn ex te zeggen dat ik daar echt niet gestimuleerd werd. Misschien was mijn ex op dat vlak wel koppig, ik weet het niet! Ik vond het vooral uiterst vervelend.

 

Nu hadden wij in het algemeen weinig seks, ook met andere partners stond dat altijd op een laag pitje. Ik had bijna geen libido. Ik kan u verzekeren dat je je dan eigenlijk wel heel abnormaal voelt. Vroeger weet ik het vooral aan een depressie en dan later aan het antidepressivum. Dat zal er nu inderdaad niet veel goeds aan gedaan hebben, maar eens die depressie overwonnen en het antidepressivum achterwege gelaten, werd dat eigenlijk niet beter. Oh, dan kwam het waarschijnlijk wel door mijn verleden (misbruik als kind en later ook aanrandingen en verkrachtingen), ik zocht in mezelf naar oplossingen. Bovendien heb ik ook vaginisme, dat doet je ook niet echt verlangen naar ‘reguliere’ seks. Ik probeerde zelfs een vrouw uit, misschien was dat de oplossing. (Pas op, ik hield wel van die vrouw, achteraf gezien alleen niet op de juiste manier), maar nee hoor: nog steeds geen zin in seks.

 

Als mensen rondom mij over seks bezig waren, praatte ik vrolijk mee. Het is niet dat ik nooit seks had, maar ik bedacht me vooral altijd: seks is zo overroepen.  Ik was er ook heel zeker van dat ik niet aseksueel was. Mijn ex kwam daar ooit mee af, er was wel een zeker verlangen naar seks dus aseksueel kon het zeker niet zijn. Met een andere ex probeerde ik ook dingen uit: SM bijvoorbeeld en andere fetish-achtige dingen. We probeerden ook elk standje van de Kamasutra: diegenen die haalbaar waren dan toch! We deden zelfs een triootje: met een hoer dan nog wel.  Ik mocht ze uitkiezen van hem in Antwerpen. Ik vond er eigenlijk niet veel aan, maar mijn toenmalige vriend was zo gelukkig. Tsja, ik heb veel uitgeprobeerd en wie weet: misschien heb ik wel zo’n fetish! Ja, met hem ben ik vele zondes begaan! :p En om eerlijk te zijn: dat hele geëxperimenteer vond ik best wel leuk. Maar niets ervan deed mij echt meer verlangen naar seks. Ik ben deze ex trouwens nog steeds zo dankbaar, hij ging echt met mij op zoek naar oplossingen toen ik hem eerlijk zei dat ik zo weinig zin had in seks. Het was wel allemaal van: niet denken, maar doen!

 

Toen het echter tussen ons eindigde, ging ik weer seksloos verder en zin had ik nog steeds niet.

Ik leerde Gui kennen, hij wist dat ook, maar dat kwam volgens hem allemaal wel goed. Wij zijn heel intiem geweest, op een heel andere manier dan dat ik ooit deed met andere lieven. Ik vind het altijd moeilijk om te zeggen of iets nu seks is of niet, volgens mij ligt die grens ook voor iedereen anders. Ik hoorde iemand ooit zeggen dat er geen seks is als er geen penetratie is, ik ben daar dus niet mee akkoord, maar ieder zijn mening. Een andere vriendin zei dan weer dat je moet klaarkomen, daar ben ik al helemaal niet mee akkoord. Och ja, voor mij doet het er ook allemaal zo niet toe. Intiem zijn met Gui, op welke manier dan ook, was echt heel fijn en vol respect voor elkaar.

 

Maar om nu naar het effect te gaan van die operatie én natuurlijk de hormonen die ik moet nemen om zwanger te raken. Ik heb waarachtig echt een libido, ik merkte sinds die operatie dat mijn borsten echt gevoelig geworden zijn. Ik merkte zelfs ineens op die fandag van Guido Belcanto dat ik daar een man wilde uitpikken om mee in bed te kruipen of al op zijn minst mee te kussen. Serieus, ik wist niet wat me overkwam. Ik ging daarna verder met de hormonenspuiten en op de dag van de inseminatie: ik stond op barsten. Ik waste mezelf onder de douche en kreeg bijna een orgasme van mezelf te wassen en zo aan de clitoris te komen. Mijn borsten waar ook ongelooflijk gevoelig en ik begreep plots wat een vriendin bedoelde met “Als ik in mijn vruchtbare periode zit, heb ik altijd zin in seks.” De natuur, dat is een wonder! Ah, tuurlijk: dan is het de moment om seks te hebben. Maar ja, eisprongen had ik nooit, echt nooit. Ik heb PCOS in het kwadraat zei de dokter, ik had dus echt nooit een eisprong. Er zijn er die dat af en toe nog wel hebben, zie je.

 

Wat ik dus wil zeggen: PCOS veroorzaakt echt wel een laag libido. Tegen lotgenoten wil ik zeggen: dit is niet abnormaal, ik heb er mij jaren slecht over gevoeld. Ik ging op een gegeven moment zelfs naar een seksuoloog.  En nu? Ik lig er niet meer van wakker eerlijk gezegd. Eens ik zwanger ben en bevallen, heb ik geen flauw idee hoe het dan met mijn libido gesteld zal zijn. Om een partner te plezieren zal ik nooit nog seks hebben. Dat heb ik het verleden meermaals gedaan en dat heeft eigenlijk een omgekeerd effect. Ik hoef ook geen partner, echt niet. Maar ik weet nu wel vanwaar mijn laag libido kwam en eerlijk gezegd: dat staat nergens bij de symptomen. Het wordt hoog tijd dat ze dat eens vermelden!