2022, dat was een bijzonder jaar

Het was het eerste jaar sinds lang dat ik geen fertiliteit meer deed.

Het was dus ook het eerste jaar dat ik in volle aanvaarding trachtte te gaan in het feit dat ik definitief ongewild kinderloos zou blijven. En dat zelfs met alle rouw en verdriet er gewoon bij.

Het was ook het jaar dat ik me (opnieuw) opgaf pleegouder te willen zijn.

En het is dus ook het eerste jaar dat ik écht kon gaan uitkijken naar een gevulde kinderkamer, hetzij voor een kindje van iemand anders.

Het was bovendien het jaar van een nieuwe job.

Het was dus ook een jaar van nieuwe, toffe collega’s en terecht komen in een warm team.

Het was ook het jaar waarin het leven (financieel) terug leefbaar werd.

Het was dus ook het jaar dat ik niet meer langs de voedselbank ging, maar me gewoon rijk voelde omdat ik zelf weer naar de winkel kon.

Het was het jaar dat ik kansen kreeg als schrijver en het jaar dat her en der dingen gepubliceerd werden.

Het was zelfs een jaar waarin schilderijen van mij in expo’s terecht kwamen.

Het was een jaar waarin ik me verder en verder verdiepte in zaken die me interesseren en mijn nieuwsgierigheid hierin geen grenzen leek/lijkt te kennen.

Het was gelijktijdig het jaar dat ik de laatste keer bij mijn (ex-)psychiater kwam.

En het was dus ook het jaar waarin bleek dat ik gemakkelijk zonder psychiater kan.

Het was het jaar waarin die psychiater in het begin van datzelfde jaar zei dat ik niet meer reageer vanuit een getraumatiseerd brein.

Het was dus ook het eerste jaar dat mijn delen écht geïntegreerd waren en mijn gevoelswereld stilaan een bondgenoot werd.

Het was eveneens het jaar dat ik dus ook naar die gevoelswereld begon te luisteren en van daaruit voor mezelf begon te zorgen.

En dat ik vanuit die zelfzorg zelfs een betere, meer assertieve hulpverlener werd. Ik voel en merk het verschil nu zelf.

Het was het jaar waarin mijn psycholoog zei ‘Merk ik nu zelfvertrouwen op?’ en ik die daarop ‘Ja. Raar, he?’ zei.

Het was vooral het jaar waarin in rust vond, waarin de dingen eindelijk in de plooi leken te vallen en ik me stilaan een echt tevreden en content mens begon te noemen.

Het is het jaar waarin ik hoopvol werd, gelukkig zo je wil, het was het jaar waarin ik de kunst van het ongelukkig zijn dus onder de knie kreeg.

2022 was namelijk ook een jaar waarin ik weer enkele klappen kreeg, maar waar ook ruimte voor mocht en kon zijn. En net dat maakt een mens gelukkig.

Bovendien maak ik me ook écht zorgen over de evolutie in de psychische gezondheid van onze jeugd en in de klimaatverandering. Ik voelde me geraakt door de oorlog in Oekraïne en ik kon weer maar eens niet geloven tot wat de mens in staat was. Maar ook dat kon en mocht er gewoon zijn.

Het was ook het jaar dat ik mezelf meer ging aanvaarden dus: mijn hormoonverstoord lichaam, mijn hoogbegaafdheid, dat ik soms nu eenmaal getriggerd raak door mijn verleden en dat er bv niets mis is met rouw en verdriet.

2022 was voor mij een mooi jaar. En ik ben hoopvol dat 2023 nog mooier wordt. Ik hoop voor jou hetzelfde.

Veel liefs, Els x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.