Laten we depressie (en de behandeling ervan) niet veralgemenen.

Ik wil persoonlijk niets afdoen aan de getuigenis van Selah Sue. Ze kwam me heel erg oprecht over en zelfs als artiest vergt dit moed. Ik vind dat dus sterk en al mijn respect daarvoor.

Ik vind het wel bijzonder dat men ‘vergeet’ dat ze haar antidepressiva verving door andere stofjes, want dat deed ze uiteindelijk ook. Ik weet niet wat voor bijkomend effect dat dat heeft gehad, maar het lijkt me vrijwel onmogelijk dat het niets zou gedaan hebben in dit hele verhaal. Nu vond ik dat toen ook al opvallend: ze was in mijn ogen niet medicatievrij, ze nam gewoon iets anders, namelijk psychedelica.

Over de ge tuigenis op zich wil ik het dan ook niet hebben, maar ik lees vooral als reactie daarop heel veel zaken die ikzelf ervaar als (zelf)stigma, in de richting van ‘Eens in de psychiatrie, altijd…’ of ‘Eens depressief, altijd….’ en uiteraard weer het hele stofjes-verhaal. Uit recent onderzoek* blijkt dat het serotonine-verhaaltje niet klopt, het blijkt wel dat antidepressiva bij sommige mensen werkt, maar dus op een andere manier. Hoe dat dan precies komt, weet men eigenlijk niet. Toch zit men het stofjes-verhaal weer uit de doeken te doen. Ik stel me daar vragen bij.

Ik ben ondertussen zelf 12 jaar zonder antidepressiva, ik ben ondertussen ook “ontslagen” als cliënt bij mijn psychiater. En mijn eerste psychiater zei al dat ik voor haar iemand was die er ook weer ‘uit zou kunnen raken’. En toch heb ik dat stigma van “eens in de psychiatrie, altijd…” ook ooit omgezet in zelfstigma. Als je omgeving je constant wijst op hoe ‘ziek’ je zogezegd bent, komt dat vanzelf wel. Je ziet jezelf nu eenmaal door de bril van de andere. En medicatie draagt daar jammer genoeg ook aan bij, dat neem je als je ziek bent, zeker als ze je dan ook nog eens zeggen dat het voor de rest van je leven is. Ja, dat riedeltje hebben ze mij ook ooit wijsgemaakt. Bleek toch niet echt te kloppen, he.

Ik had in ieder geval vooral therapie nodig om trauma’s en dus oud zeer aan te pakken, geen medicatie. Ik ben hierin niet de enige. Pillen zijn niet voor iedereen het Walhalla. Er ervaren juist heel veel mensen zeer zware en ernstige zaken door medicatie en heel veel mensen voelen zich er niet geholpen door. Integendeel zelfs. Ik ben zo iemand: mij maakten ze zelfs depressief. Ik erken wel dat het bij anderen anders kan en mag zijn.

Daarnaast las ik die getuigenis van Selah Sue ook. Dat is haar verhaal, dat is haar depressie. Dat is niet dé depressie. Ik herken me persoonlijk zelfs helemaal niet in haar verhaal. Zeker niet in de stemmingsschommelingen die ze beschrijft, die heb ik nooit als zodanig gehad. Towh wordt er nu gezegd dat ze depressie beschrijft zoals het is. Euh, ik heb dan ook geen bipolaire problematiek. Ik kreeg wel ooit een ‘majeure, vitale depressie met suïcidaliteit’ zoals dat officieel als diagnose opgeschreven stond. Ik beschreef het zelf vooral als een existentiële depressie. Mijn psychiater vroeg me ooit “Els, denkt gij niet gewoon te veel na over de zin van het leven?” Ik kon het niet nalaten om ludiek te antwoorden: “Wel dokter, ik denk dat u eindelijk tot de kern van mijn problematiek ben gekomen.” (Ze kon er gelukkig ook mee lachen.) Ze schreef ook in verslagen dat mijn ‘PCOS met een zeer sterke, maar onvervulde kinderwens’ een doorslaggevende factor -oorzaak zo je wil- in mijn problematiek was. Een zingevingsproblematiek dus. Er zijn nochtans genoeg mensen met kinderen die ook depressief zijn, toch? Dat is dus niet de oorzaak van depressie in het algemeen. Dat lijk me voor iedereen meer dan duidelijk.

Ik wil maar zeggen dat ik het gevoel heb dat alles hier weer op één hoop gegooid wordt. Haar depressie is duidelijk niet de mijne en omgekeerd, laten we het gegeven depressie en de behandeling ervan dus ook niet veralgemenen, weet je wel.

Enfin ja, er wringt bij mij dus het een en ander, om verschillende redenen, maar ik heb het nog niet helemaal helder of zo. Verder, en laat me daarin duidelijk zijn, ik ben NIET tegen psychofarmaca, misschien wel tegen bepaalde toepassingen ervan. Ik ben wel vooral de eenzijdige blikken een beetje beu, uit eender welk kamp. Waarom zijn er ook al kampen? Waarom is het niet gewoon oké dat we verschillend zijn en dat we dus ook verschillende hulp en ondersteuning nodig heb? Als iemand zich goed voelt met medicatie is dat goed, als dat bij anderen op een andere manier is, is dat ook goed, net zoals alle mogelijke combinaties daartussen. Dat wil dan ook weer niet zeggen dat er niet kritisch naar gekeken mag worden natuurlijk, maar dat gebeurt dan liefst wel op een constructieve manier.

* Werking antidepressiva en serotoninetekort heeft weinig met elkaar te maken: http://www.ggztotaal.nl/nw-29166-7-4076886/nieuws/werking_antidepressiva_en_serotoninetekort_heeft_weinig_met_elkaar_te_maken.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.