“Eerst werd mijn voelen onderdrukt door de trauma’s, daarna door de medicatie.”

“Zijn er onder jullie ook die het gevoel hebben dat het biologische verklaringsmodel van psychische problemen jullie jaren van jullie leven heeft afgenomen?”
Deze vraag stelde ik laatst onder lotgenoten PTSS. De antwoorden waren genuanceerd, maar overwegend bevestigend. Ik krijg namelijk weleens negatieve reacties als ik durf zeggen dat medicatie mij geen goed deed. Ik moet volgens hen juist blij zijn dan ik zonder kan, anderen hebben dat geluk niet.

Waarom precies moet ik dan blij zijn?
Waarop zijn mensen jaloers? Waarom heb ik geluk en zij niet? Die pillen hebben jaren van mijn leven afgenomen. Ik bestond lijflijk natuurlijk nog, maar qua voelen werd alles onderdrukt waardoor je bezwaarlijk kan zeggen dat ik leefde. Bovendien voelde ik me gefaald. Men vond blijkbaar geen oplossing voor mij. De pillen werkten niet, dus kreeg ik wat meer, waardoor mijn leven nog meer werd afgepakt. Mijn emoties, mijn leven, mijn zijn, … Het werd allemaal nog meer onderdrukt. Dat werkte ook niet, dus kreeg ik nog wat meer, …. Mijn toenmalige apotheker was de eerste die ooit zijn bezorgdheid uitsprak en zelfs mijn psychiater erover opbelde. Ik blijf de man dankbaar. Hij was klaar en duidelijk: ik werd gedrogeerd.

Waarom zou men daarop jaloers zijn? Wie wil hiermee wisselen? Mijn psychologe zei laatst nog dat medicatie een soort van ‘quick fix’ kan zijn, maar die quick fix werkte bij mij helemaal niet en omdat het niet werkte en het me zelfs ellendiger maakte, werd ik daardoor als levenslang ‘ziek’ bekeken. Hallo stigma! Net zo goed schreef men in het groot op mijn dossier dat mijn grootmoeder een bipolaire problematiek had, toen nog ‘manisch-depressief’ genoemd. De reden was overduidelijk: als zij dat had, zou ik dat waarschijnlijk ook hebben. Op mijn 25ste besloten ze dan maar dat dat niet het geval was, want er waren toen nog steeds geen manieën opgedoken en kreeg ik als diagnose ‘recidiverende, unipolaire depressies’. Dat ik ondertussen trauma’s had meegemaakt en met zingevingsvragen omtrent mijn onvruchtbaarheid zat, leek daarin vrij onbelangrijk. Ik werd met andere woorden niet gezien in mijn echte lijden. Het tenenkrullende daarvan is ook dat het eigenlijk één lange depressie was die ondertussen opgeklaard is en helemaal niet zo recidiverend bleek te zijn eens de oorzaak aangepakt werd.

Het ironische ervan is dan weer dat mijn depressie opklaarde toen ik met de medicatie gestopt was. Dat deed ik van de ene dag op de andere. Dat stoppen was behoorlijk heftig trouwens, net omdat ik toen terug begon te voelen. Maar daardoor genoot ik er ook met alle teugen van, zelfs wanneer ik pure angst en verdriet voelde. Ik had het gevoel dat ik eindelijk leefde en het bleek de beste beslissing die ik ooit gemaakt heb in mijn herstelproces. Doordat ik cold turkey ging, ervaarde ik natuurlijk ook heel goed wat die medicatie met me gedaan had. Eerst werd mijn voelen onderdrukt door de trauma’s, daarna door de medicatie. Ik durfde mijn psychiater het ook pas een jaar later vertellen. Dat was behoorlijk moeilijk, want ik wist dat ze dat niet goed zou keuren. Haar eerste reactie was dan ook “En dat voor een psychiatrisch verpleegkundige. Gij had beter moeten weten.” Wat is ‘beter moeten weten’ dan precies? Ik haalde daarop aan dat het sindsdien beter met me ging. Daarop zei ze nog dat ik veel geluk gehad had, maar ze moest inderdaad ook toegeven dat ik dat jaar ‘vooruit’ was gegaan. Verder hebben we het er nooit meer over gehad en sindsdien (we noteren hierbij anno 2010) heb ik nooit nog een antidepressivum genomen. Sindsdien heb ik nochtans zware klappen in het leven gekregen. Klappen die me effectief wel tijdelijk uit evenwicht brachten maar waarbij ik dat ook als ‘normaal’ bekeek en dit er dus kon laten zijn. Het zou ook behoorlijk van de pot gerukt zijn wanneer het plotse overlijden van mijn partner niets met mij gedaan zou hebben, nietwaar? Maar dat moet ook niet gepsychiatriseerd worden.

Als mensen me zeggen dus dat ik blij moet zijn dat ik geen psychofarmaca neem, voel ik me echt niet gezien in wat voor miserie medicatie me eigenlijk gegeven heeft en hoe hard dat mijn herstel belemmerd en tegengehouden heeft. Mijn ervaring heeft toch ook bestaansrecht? Ik krijg namelijk net iets te vaak de boodschap dat mijn ervaring de doofpot in moet. Het voelt net hetzelfde als wanneer mensen zeggen dat ik niet misbruikt ben als kind. Ondertussen volgde ik ook jaren intensieve traumatherapie. Dat wordt dan precies niet als behandeling bekeken of zo? Wat is het dan wel? Naar mijn gevoel pakte ik hiermee mijn problemen wel degelijk grondig en tot in de kern aan. Een vriendin zei ondertussen: Misschien zijn mensen vooral jaloers omdat jij je angsten en trauma’s wel in de ogen durft kijken en projecteren ze daardoor hun eigen frustraties op jou? Ik kan me daar natuurlijk moeilijk over uitspreken en dat doe ik dan ook liever niet.

Het is inderdaad zo dat zulke reacties ontstaan omdat het iets bij hen raakt. Dat die reacties mij pijn doen, is omdat het mij ook raakt in die oude pijn. Want ik ben door het nemen van medicatie echt jaren door de hel gegaan. De psychiaters die het me voorschreven, neem ik dat niet kwalijk. Die wisten toen ook niet beter. Het biologische denken was toen het overheersende verklaringsmodel. Maar mijn hel hierbij ontkennen, is gewoon pijnlijk. Het voelt hetzelfde als wanneer ze me zeggen dat ik nooit misbruikt ben. En uiteraard triggert dat bijgevolg dus ook enorm veel, daar ben ik me van bewust.

Deze medicamenteuze behandeling is voor mij dus ook een soort van trauma geweest waarin ik me ook werkelijk mishandeld en misbruikt voel. Langs de ene kant omdat ik onderdrukt werd, maar ook voor een groot stuk omdat mijn gevoel erbij er voor velen kennelijk niet eens mag zijn. Medicatie heeft mij jaren afgenomen, laat die ervaring er gewoon zijn. En als anderen zich wel geholpen voelen door medicatie, mag dat er zeker ook zijn. Het ene moet het andere niet ontkennen, toch? Probeer nu nog eens: waarom zou ik blij moeten zijn?

NOTA: Dit is geen aanklacht tegenover psychiaters. Ik bekijk psychiaters echt niet als de grote, vieze, boze pillendistributeurs. Mijn ervaring is namelijk ook dat ze luisteren naar mij wanneer ik zeg dat ik geen medicatie wil. Ze zijn doorgaans ook gewoon akkoord. Volgens mijn eigen psychiater had ik inderdaad vooral therapie nodig en geen pillen.

Foto: ‘Head of pills’ van Mike Agliolo. Stockfoto via Getty Images.

26 gedachtes over ““Eerst werd mijn voelen onderdrukt door de trauma’s, daarna door de medicatie.”

  1. Ik kon na 40 jaar uit de kast met mijn trauma’s nooit medicatie had, want ik had niks. Maar mijn vreugdegevoel en vrijheid is jaren onderdrukt.

  2. Wat fijn dat jouw psychiater de keuze begreep van therapie in plaats van medicatie. Ik denk zelf ook dat dit in sommige gevallen een betere oplossing kan zijn.

  3. Ik vind het heel knap dat je zelf de beslissing maakte om te stoppen met medicatie, en daarna op eigen kracht vooruitgang maakte.
    Veel anderen doen het je niet na in zo’n situatie

  4. Wat ontzettend knap van je dat je zelfstandig wist te stoppen met je medicatie, en daarna vooruitgang boekte.
    Veel anderen doen het je niet na in zo’n situatie

  5. Ik slik gelukkig bijna geen medicatie meer nog ongeveer 1 lorazepam in de week maar soms ook weken niet en een andere week 2 🙂 Ook geen pijnstilling want van mijn tramadol werd ik depresief en van de morfine werd ik ziek. Dus nu is het op extreme dagen een paracetamol en verder gewoon doorbikkelen

    1. Goh ja, hier ook.
      Sinds mijn verkeersongeval heb ik best veel last. Ik mag en kan zware pijnstilling (o.a. tramadol en co) nemen en af en toe doe ik dat wel, maar ik neem lang niet de voorgeschreven dosis. Ik voel me daar zo slecht bij + op deze manier blijft het pijnstillende effect er ook gewoon en is de kans op verslaving al meteen veel minder.

  6. Het is en blijft ingewikkeld denk ik om een balans te vinden tussen wat een professional denkt dat jij nodig hebt en dat wat jij zelf als ervaringsdeskundige ervaart. Het zou fijn zijn als men met respect naar elkaar kijkt en met name luistert. Want wat voor de ene persoon werkt, hoeft niet voor de ander te werken. Ik denk dat altijd moet worden gekeken naar de persoon en het onderscheid wat er altijd zal zijn. Maar dat is makkelijk praten vanaf de zijlaan. Goed dat je kritisch bent, want dit gaat per slot van rekening om jou.

  7. Jeetje, wat ontzettend naar dat het bij jou niet goed is gegaan. Medicatie is echt maatwerk. Voor de een werkt het wel en voor de ander totaal niet. En als jij zonder beter functioneert, is dat alleen maar super!

  8. medicatie maakt het ook meestal slechter alhoewel het soms verlichting kan geven maar je moet dealen met de bijwerkingen en dan denk ik ook wel eens van …ik bijt wel even door de zure appel heen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.