Taboe: onvervulde kinderwens: “Is dat Els?”

Het was raar gisterenavond, heel raar.

Zelf kijk ik amper tv en plots kreeg ik berichtjes van overal: ‘ik zie u op tv’ waren de eerste. Daarna kwamen er ook met “Respect, ik zag je net in taboe.”

Ik zat niet mee in de Ardennen bij de vier mensen die samen weggingen en daar mochten vertellen over het levenslange verdriet dat bij een onvervulde kinderwens hoort. Ik zat inderdaad wel in de zaal. Ik heb gisterenavond dan nog maar gekeken via vrt.nu.

Ik heb gehuild van de herkenbaarheid, maar ook van de erkenning. Tegelijkertijd heb ik ook gelachen, echt wel. Het was écht de lach en de traan, maar emotioneel heeft het veel gedaan. Meer nog heb ik berichtjes gekregen van mensen die mijn verdriet nu plots wel erkennen.

TV blijft iets raar, als mensen op tv zoiets vertellen, is het plots veel meer waar dan wanneer jij dat vertelt. Wellicht maakt het dat ook gewoon gemakkelijker: op tv komen mensen die jij niet kent en waar je dus veel minder ongemakkelijk van wordt als ze over dat verdriet vertellen.

Want alles wat ze vertelden was waar, alles… Dat er geen plaats is voor dit verlies en verdriet in onze maatschappij vatte Philippe Geubels heel mooi samen. Dat ons ook heel veel afgenomen is vatte hij net zo mooi samen. We moeten sowieso met een stuk minder liefde door het leven dan de doorsnee mens, we creëren geen familie en geen mens lijkt daarbij te verstaan, dat er zonder de andere geen liefde is.

Als mensen commentaar hebben op mijn onvervulde kinderwens, vraag ik weleens “Wat geeft jou zin aan het leven?” Als mensen kinderen hebben, antwoorden ze 9 kansen op 10 “Mijn kinderen.” (Ik heb zelfs nog nooit een ander antwoord gehad, maar hier en daar zal iemand met kinderen wel iets anders vertellen.) Meestal zeg ik dan gewoon terug “Ah, voilà, we zijn er!”

De aflevering is te bekijken via: https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/taboe/2/taboe-s2a4-mensen-met-een-onvervulde-kinderwens/

Omslagfoto: vrt

17 gedachtes over “Taboe: onvervulde kinderwens: “Is dat Els?”

  1. Ik ken het niet, maar ga de aflevering straks eens bekijken. Het lijkt me heftig maar ook goed om over dit soort onderwerpen te praten, dit komt inderdaad niet vaak genoeg aan het licht.

  2. Mensen hebben vaak snel een oordeel klaar. Of kunnen zich gewoonweg niet inleven in een ander. Het zal je vast ook goed gedaan hebben om de erkenning te voelen bij zo’n aflevering. Gelukkig ook met een lach. Een lach en een traan.

  3. Dat laatste stukje is echt waar! Bij depressievere mensen hoor je ook vaak “ Als mijn kinderen er niet waren..” “ Ik leef voor mijn kind.” En als je dan een kinderwens hebt maar het lukt niet, dan snap ik dat dat een hele grote leegte en teleurstelling is. Wat fijn dat je er bij was! En goed dat je hier zo open en eerlijk over schrijft!

  4. Ik begrijp je heel goed Els. Ik heb zelf heel lang gewacht op mijn eerste en enige kind. Op een gegeven moment dacht ik dat we afscheid moesten nemen van een droom. Heel veel verdriet van gehad. Een kind neem je niet, maar krijg je. Zo heb ik het altijd onthouden. Ook mijn zwager (arts) zei weleens: een kind krijgen is de normaalste zaak van de wereld, maar tegelijkertijd ook het meest bijzondere.
    Het zou niet zaligmakend moeten zijn, maar als het je (grootste) wens is, dan is het ontzettend moeilijk als het niet lukt. Ik heb er dus alle begrip voor. Dat hoef ik niet te horen van iemand op de televisie of elders in de media. Maar ik begrijp wel dat het dat voor anderen wat meer actueel maakt. Het voordeel is dat men dan (eindelijk?) wat meer begrip toont voor iets wat zo zeer doet. Sterkte.

Laat een reactie achter op Simone Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.