Bye bye 2021, welkom 2022.

Echt bloggen, is me dat lang geleden. Het moet zijn dat ik druk bezig ben geweest afgelopen jaar.

En dan nog vooral met schrijven zelf. Ik moet het zeggen zoals het is: ik heb op professioneel gebied zoveel mogen schrijven dat ik enkel dankbaar kan zijn. Ik heb mezelf als schrijver meer en meer mogen laten zien. Ik heb mezelf meer en meer mogen laten lezen als het ware.

Schrijven

Ik schreef dus alsof het een lieve lust is. Dat is het voor mij ook natuurlijk. Er wordt meer en meer van mij gepubliceerd, her en der verschijnen teksten van mij. Teksten van allerlei pluimage: gedichten, sprookjes, wetenschappelijke teksten, sfeerverslagen, autobiografische en niet-autobiografische verhalen

In 2022 ben ik het meest trots op mijn gedicht ontwaken, dat een plaats kreeg in de gedichtententoonstelling van het Vrijbroekpark te Mechelen. Over dat gedicht werd ik trouwens ook gecontacteerd door de faculteit “Taal-en Letterkunde” van de VUB met de vraag of het gebruikt mocht worden voor een van hun projecten. Uiteraard zei ik ‘ja’, van erkenning gesproken. Het kreeg bovendien een plaatsje in een lijstje van vijf. Vijf gedichten “prachtige Vlaamse straatpoëzie”.

Omdat ik mezelf schrijftechnisch meer wilde verfijnen, schreef ik me ook in op het conservatorium voor literaire creaties. Dat liep ondertussen met een sisser af. Aan het hele verhaal is weinig te begrijpen. In het begin zei de leerkracht dat ik al heel erg goed schreef en ze me nog weinig feedback kon geven, tegen het einde heeft ze me uit haar lessen gezet. Het is een bijzonder eigenaardig verhaal waar kop noch staart aan te krijgen en  waarbij maar één ding echt duidelijk is: zij wil me niet in haar lessen.

Mijn website als schrijver is: http://www.elslambrecht.com

Mijn gedicht “Ontwaken” in de tentoonstelling.
Interview met mij, tijdschrift ANBN, maart 2021

Mijn fertiliteitsverhaal in 2021

Op persoonlijk vlak is er ook veel gebeurd. Ik ging begin november mijn allerlaatste embryotransfer krijgen. In juni sprak ik af met de fertiliteitsarts dat ik terug kon beginnen. Ik had mijn corona-vaccins gehad en de besmettingen daalden, dus het licht kon weer op groen. In augustus begon ik aan het voorgeschreven medicatieschema. Tegen eind oktober werd me gezegd dat mijn baarmoederslijmvlies klaar was voor transfer de week daarna. Tegelijkertijd was ik doodmoe. Ikzelf noemde het uitgeput. Het was mijn psychiater die uiteindelijk de koe bij de horens vatte en zei dat ze me ziek ging schrijven. Het was iets heel erg bizar, ze kaderde het in de hormoonbehandelingen en dus niet in psychische problemen. Ze weet natuurlijk wel dat ik mijn grenzen gemakkelijk overga en vond dat ik deze keer op tijd rust moest nemen met een embryotransfer in het vooruitzicht. Vervolgens sliep ik heel veel. Ik werd echt niet zonder reden ziek geschreven, dat was snel duidelijk, zelfs voor mij. Ik had het er wel moeilijk mee, ik ben niet de persoon om rust te nemen. Integendeel: ik was als kind enorm kwaad dat mijn vader zo een workaholic was, maar ik ben ondertussen geen haar beter geworden. Het bezig blijven, was ook mijn vluchtweg geworden. Een overduidelijke traumarespons trouwens.

Het werd ook verlengd na die eerste periode aangezien ik nog steeds te pas en te onpas in slaap viel. Pas na die verlenging had ik zeer pijnlijke, gezwollen klieren. Het verdict werd klierkoorts. De embryotransfer werd een dag nadat het licht ervoor op groen, stond afgeblazen. Bij klierkoorts is de kans op innesteling immers heel erg klein. Bij de algemene infectiewaarden die ik had, en die zelfs nog steeds aan het stijgen waren, ook. Net daarna kreeg ik zona. En net daarna een bronchitis. De klierkoorts had ik voor een tweede keer, dat is dan een heropflakkering van het latent aanwezige virus, zona is dat ook. Dat gebeurt enkel bij sterk verminderde weerstand. In de zomer had ik gewrichtsontstekingen en ik heb toen ook zeer erge opstoot van psoriasis gekregen. Voor mij was het duidelijk: mijn lichaam riep langs alle kanten dat het genoeg had van de fertiliteit. Maar het was de allerlaatste keer, ik moest nog even volhouden, hield ik me voor…

De klap die gepaard ging met het nieuws dat de transfer op het allerlaatste moment niet door zou gaan was groot, immens groot zelfs. In het begin voelde ik zoveel dat ik dagen huilde, het was overweldigend. Twee weken na dit nieuws zat ik me bij mijn psychologe druk te maken in iets dat te maken had het wc-papier van de Albert Heijn. Ze luisterde, maar zei plots wel iets van wat er nu echt aan de hand was. Ik riep nog vol weerstand uit dat het niet eerlijk was wat ze deden bij Albert Heijn. Ze bevestigde dat trouwens en zei “Nee, dat is waar, dat is niet eerlijk.” Bij deze bevestiging viel ik stil, letterlijk stil. Daarna begon ik te huilen en zei ik haar dat ik geen fertiliteit meer aankon, maar dat, als ik ermee zou stoppen ook zou impliceren dat ik definitief, ongewild kinderloos zou zijn.

Definitief ongewild kinderloos

Er kan dus veel zitten achter een frustratie in wc-papier. Ik zie er nu zelf de humor wel van in. Mijn psychologe was er vervolgens wel voor mij. Op een professionele, doch zeer nabije manier. Ze zou samen met mij werken aan het “loslaten” van die kinderwens beloofde ze, aan het “loslaten” van die twee laatste embryo’s in de diepvriezen. Uiteindelijk nam ik me voor dat ik nu niet moet weten wat ik met die twee embryo’s nog ga doen. Zij zitten daar goed, in die diepvriezer in Portugal. Ondertussen probeer ik met mijn psychologe te werken aan het aanvaarden van kinderloos door het leven te gaan. Gek genoeg voel ik dat ik dat nu wel aankan. De laatste keer ik dat van plan was, was ik daar nog niet klaar voor. Nu wel, denk ik, het is genoeg geweest. Ik heb mijn lichaam en geest tot uitersten gedreven, zei mijn psychologe nog, ik mocht dus echt wel rust gaan nemen. Ik heb ook jaren onder de invloed van fertiliteitshormonen geleefd, ik weet nog nauwelijks wat het leven zonder is. Al heb ik er door de verplichte corona-pauzes wel terug van mogen proeven. Het leven is zo rustig en vredig zonder hormonen te slikken en te spuiten. Ik stopte eind oktober met al die hormonen en ben sindsdien niet meer bij de huisarts geweest. Tijdens de hormoonbehandelingen zat ik er minstens één keer per week om alle bijwerkingen onder controle te houden. Dat zegt ook veel. In november was het voor mij duidelijk: ik doe geen fertiliteit meer en ik sta voor het zwaarste rouwproces dat ik al doorworsteld heb.

We zijn december nu, ik denk niet veel aan die twee embryo’s. Ze zitten nog goed in Portugal, mijn lichaam is nog steeds uitgeput, maar ik geef het rust. Ik werk ondertussen wel terug, maar nog niet aan 100%. Ik ervaar veel verdriet, maar ook rust. Het is ergens heel erg oké, al bedenk ik me meer en meer dat ik die laatste 2 embryo’s nog één kans ga geven. Anders gaat de “Wat als?”-vraag me blijven achtervolgen, denk ik. Pas bij deze ronde zou men ingrijpen op het probleem in mijn baarmoederslijmvlies. Hét grote probleem waarom ik steeds vroege miskramen heb, maar men niet eerder had onderzocht.. Dat is een grote “Wat als?” en ik besef dat ik vermoedelijk niet met die vraag ga kunnen leven. Nu kan ik dan wel omdat ik zo naar die rust verlang, maar over tien jaar zou die vraag wel eens heel ondraaglijk kunnen voelen. Ik ken mezelf daarvoor goed genoeg. Dus ik geef mijn lichaam rust, ik werk heel actief aan mijn gezondheid. Zo neem ik vit D bij want heb daarvan een serieus tekort en kreeg medicatie die inwerkt op mijn metabolisme en hormonale shit waardoor ik eindelijk wat gewicht kan verliezen. En vooral: ik rust. Ik rust enorm veel. En voor iemand als ik, is dat bijna een mirakel… En ik vermoed wel dat, als mijn lichaam voldoende hersteld is, ik die twee laatste embryo’s alsnog een kans ga geven. Maar daarna is het wel écht gedaan.

Ik heb echt wel meer nood aan mensen rond me heen, voel ik, ook voor mijn gezondheid. Dat is nog steeds moeilijk, gezien corona, en na twee jaar begint dat ook zwaar te wegen. Maar ja, het is wat het is. Daarbij bots ik momenteel dus op grenzen, maar ik heb wel mensen om me heen, hetzij op afstand nu. In 2021 heb ik dan ook gemerkt dat ik geweldige vrienden heb die me bij die tegenslag qua fertiliteit heel erg wilden ondersteunen. Die me nu ook willen ondersteunen omdat ze weten dat ik herbelevingen en nachtmerries heb naar de miskramen. Bovenal ben ik door traumatherapie dichter bij mezelf gekomen, leef ik meer volgens mijn gevoel (weliswaar zonder mijn verstand te verliezen)  en heb ik zowel professioneel als persoonlijk dingen bereikt. Traumatherapie werkt!

Ik schreef het niet in de tekst, maar in 2021 ging ik ook weer meer schilderen. Hier ze je een persoonlijke impressie op Covid

Traumatherapie

Er is veel gebeurd in 2021, het was echt een kakjaar. Ik ben mensen verloren en suïcide hakt er nog harder in dan een “gewoon” overlijden is de ervaring. Maar ondanks alles ga ik 2022 hoopvol tegemoet. Ik ben een tevreden mens. Vooral omdat ik mezelf min of meer gevonden heb, omdat ik mijn talenten kan & mag benutten, omdat het talent en ik dus ook gezien en erkend worden, omdat ik prachtige mensen rondom mij heb, omdat ik me grotendeels losgewrikt heb van de demonen uit het verleden, omdat dissociatie blijkbaar echt verleden tijd is… omdat traumatherapie werkt waardoor het ondenkbare (= herstel) mogelijk werd. Er is veel veranderd zegt mijn psychologe. Ik weet dat ze gelijk heeft, maar het blijft als onwerkelijk aanvoelen.

Ik ben nooit bezig geweest met terugblikken en vooruitkijken rond het eindejaar. Nu wel en ik ga 2022 hoopvol tegemoet, voel ik. Met nog meer professionele kansen, met een allerlaatste fertiliteitskans, met rust en aanvaarding als dat niet lukt en vooral met de hoop dat mijn persoonlijk herstel nog verder uitgediept wordt zodat het ondenkbare als werkelijk mag gaan aanvoelen. Ik geloof erin. Meer nog: ik geloof in mezelf.

Een kerstkaartje naar mijn psychiater.

Tot slot

De man schreef het wellicht in heel andere omstandigheden, maar ik kan mezelf momenteel zo hard vinden in deze tekst.

19 gedachtes over “Bye bye 2021, welkom 2022.

  1. Zo! Dat is heftig om te lezen Els. Een verhaal van afscheid nemen en toch niet. Meer denken aan jezelf en een ongoing analyse. Wel een teken dat je heel veel doet met alles wat op je pad komt. Ik wens je wijsheid hierin. Makkelijk is het niet maar wel heel dapper. Veel gezondheid en sterkte met alle overwegingen voor 2022.

  2. Wat een prachtig gedicht van van Wilderode en mooi dat je 2022 hoopvol tegemoet gaat. Ik duim dat het een fijn jaar wordt voor je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.