O, o, o, totus floreo.

Deze week werd me gevraagd waarom ik mijn laatste kindje Floris genoemd heb. Blij dat ik was dat iemand me die vraag stelde. Mensen durven dat nooit goed als een kindje er niet meer is. Als het er wel nog is, vinden ze dat zelden een probleem. Het blijft ergens een bijzonder gegeven, ook al weet ik waarom dat zo is.

In ieder geval: Het komt van ‘Tempus est iocundum’, een compositie vanuit de Carmina Burana van Carl Orff. ‘Tempus est iocundum’ gaat in wezen over smoorverliefd zijn en dat dan voor de eerste keer. Herinner je je hierbij de allereerste keer dat je smoorverliefd was, het lied gaat daarover en geeft dat ook heel erg goed weer in de muziek. Zo voelde ik me ook tijdens de zeer korte zwangerschap. Ik was eigenlijk al smoorverliefd op het kindje dat in mij mocht groeien.

Het lied kenmerkt zich voor mij door de zin ‘o, o, o, totus floreo’, dit is Latijn voor ‘oh, oh, oh, ik bloei helemaal open.’ Floreo – Floris…. De link is snel gemaakt. Floris komt dan ook van het Latijnse Florentius. Dat komt dan weer van Flora. Flora was de godin van de lente.

In de lente bloeit alles weer open natuurlijk, zo voelde ik me ook wel toen ik zwanger bleek na al die jaren fertiliteit. Dus terwijl ik ‘o, o, o, totus Floreo’ aan het zingen was en het daarbij leek alsof mijn kind zelf zei dat hij Floris moest heten, was ik ook daarom meteen verkocht. Het voelde wel als helemaal openbloeien. Het voelde dus ook helemaal goed. Ik moet zeggen dat de naam Floris nooit eerder bij de mogelijkheden heeft gezeten, maar nu was het vanzelfsprekend dat mijn zoon Floris zou heten. Oh ja, als het meisje zou worden, zou het dan wel Fleur of Floor worden, maar om de een of andere reden was ik er zeker van dat er een jongen in mij een groeien was. Ik was daar écht zeker van.

Dat vertelde ik deze persoon dus allemaal. Ik bloeide weer helemaal open, terug in het gevoel van toen, denk ik. Het enige nadeel, zei ik haar nog, is dat ik daarom niet zeker was dat ik hem zo wilde noemde, want als ik een voldragen zoon op de wereld zet, wil ik die naam écht kunnen geven. Ik vind echt dat het past bij een kindje na jaren fertiliteit.

Ze zei me dat dat toch nog steeds kon. Ze zei ook dat ze het een heel mooie naam vond, zeker met die betekenis, Daarna zei dat ze me terug een Floris wenst. Een kindje dat me terug helemaal kan doen openbloeien…

Een nieuwe Floris…
Stel u voor
Dat ik een nieuwe Floris mag krijgen…
Stel u voor

Victor is mijn kleine overwinnaar trouwens. De eerste poging bij mijn huidige fertiliteitsarts: raak. Nochtans had de vorige arts gezegd dat dat niet kon.
En Sterre is een sterrenkindje, vandaar…

En ja, ik heb nog meer zwangerschapsverliezen gehad, maar deze zijn er drie waarbij het ten minste begon met ‘Proficiat, u bent zwanger’, de andere verliezen begonnen al met ‘Je bent zwanger, mààr…” of ‘Er is iets geweest, mààr…” Die heb ik inderdaad geen naam meer gegeven, ze voelen anders, hélemaal anders. Er is nooit het gevoel geweest dat er al een kindje was, bij deze wel.

En dan hebben we natuurlijk ook nog Rune. Rune is mijn imaginaire, biologische kindje dat er nooit zal komen en waar ik dus sowieso afscheid van moest nemen.

16 gedachtes over “O, o, o, totus floreo.

  1. ik ben ontroerd te lezen waarom en hoe je je kinderen namen gaf. Ik heb zelf mijn twee kinderen mogen voldragen, mijn dochter heeft drie keer een miskraam gehad. Ik denk wel aan die kindjes, maar gaf ze nooit een naam…

    1. Ik denk ook dat iedereen daar gewoon mee moet doen wat hij of zij wil of wat als goed aanvoelt. Ik denk sowieso dat er ook een verschil is tussen mensen die daarnaast voldragen kinderen hebben en mensen die dat niet hebben… Bij mij zit er ook onlosmakend het verdriet omwille van mijn onvervulde kinderwens in verweven.

      Mijn psychologe gaf me eigenlijk de tip ze namen te geven, dat maakt het verlies tastbaar. Dat helpt in verwerking, zeker wanneer er niets tastbaar is (behalve een echo in het beste geval). Zelf genoeg van psychologie kennende, zie ik daar ook het nut van in. Nochtans zei ik haar eerst dat dat niet moest, want het was niet meer dan wat weefsel, hoogstens een vruchtje, het waren nog geen kindjes.

  2. Ik vind Floris een naam die heel veel kracht uitstraalt en ja, hoewel ik zelf bewust geen kinderen heb, vind ik het logisch dat je je doodgeboren kindjes ook namen geeft, ze horen er tenslotte wel bij.

Laat een reactie achter op hippiemeisje: een persoonlijke blog Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.