Zouden ze het weten?

Ik huil om mijn kindje, mijn laatste kindje Floris. Hij koos zijn naam, daar ben ik zeker van. Hij kwam me die zelf vertellen. Zo leek het toch. Ik deel dit bewust. Floris heeft bestaan, hoe kort ook. Dat mag geweten zijn, dat hoeft geen doofpot omdat het geen good news show is.

Ergens wordt het gewoon, een kindje verliezen: een ieniemienie kindje. En ergens doet het nog steeds pijn. Het was zo hels: het bloed, het “weefsel”… dat is hij, dat is mijn kindje en nadat ik er een hele poos mee in mijn handen zat, spoelde ik hem door. Ik spoelde mijn kindje door. Ik wist niet wat ik anders moest doen. Het is nuchter gezien niet meer dan wat dood weefsel, een vruchtzakje met daarin een afgestorven vruchtje. Dat weefsel is wel mijn kindje. Het is verschrikkelijk dat te beseffen. Niet de eerste keer, maar wel elke keer even pijnlijk. Zelfs het bloed wilde ik niet uitwassen daarna, het was van mijn kindje, maar ik deed het wel. Alles weg, sporen gewist, alsof er nooit iets geweest was. Zo lijkt het ook voor de buitenwereld, voor mij voelt het echter heel anders.

Ik heb pijn, in mijn keel, in mijn hart, echt pijn. Het lijkt mijn luchtpijp soms dicht te snoeren. Een miskraam, of mooier gezegd een zwangerschapsverlies, wordt vaak een PTSS. Zo zegt men, zo wijst literatuur en psychologisch onderzoek uit. Ik denk wel dat dat klopt. Het is ook maar een miskraam zeggen vele anderen. Het is vooral mijn kindje en niet “zomaar” een miskraam. Ik hield al van dat kindje bij het eerste streepje op die eerste test. Die streep stond er vrijwel meteen: ze was nog licht, ik testte ook twee dagen te vroeg, maar ze stond er wel. Ik doe vrijwel nooit urinetesten, ik vind dat voor niets nodig. Bij fertiliteit doe je sowieso toch een bloedafname. Maar nu voelde ik het: ik was zwanger! Ik reed dus naar de action en kocht één test. Ik kon daarna niet wachten tot de volgende ochtend en deed hem meteen toen ik thuiskwam. Namiddagurine en toch knalpositief! Ik liep recht naar mijn buurvrouw, ik kon het immers niet geloven. Ik vroeg haar of ze de streep ook zag. Ja, die zag ze, ook meteen!

De uitslag van de bloedafname twee dagen later begon met de woorden “Proficiat, je bent zwanger”. De mooiste woorden die ik als moeder kon horen. Ik was er niet gerust in, maar dat was wel de boodschap.

Toen ik daarna ook misselijk begon te worden, was ik zo blij. Zo moest het, ik hing dolgelukkig boven de pot. Elke keer was het een teken dat het goed zat. Dat had ik de vorige keren dan ook. Toen ik minder misselijk werd, was dat voor mij ook een eerste duidelijk signaal. Het is niet goed. Het is daarom dat elke zwangere vrouw die klaagt over misselijkheid een trigger is. Voor mij is het vooral een teken dat wil zeggen dat hij/zij er nog steeds zit. Ja, dat is ellendig, maar ik kan er enkel blij om zijn. Het is een goed teken. Het voelt elleding, maar gelukkig ellendig of zoiets.

Daarna de echo. Ik keek niet, ik keek naar het gezicht van de gynaecoloog. Het zei genoeg. Uiteindelijk zuchtte ze even en zei ze ‘Het is niet goed mevrouw’ Ik had niet anders verwacht, zei ik, echt niets anders. Dat was ook zo, dit ben ik immers gewoon. Ik zou niet weten hoe het voelt om gewoon, blijvend zwanger te kunnen zijn. Blijvend als in een voldragen zwangerschap dan. Ik zou evenmin weten hoe het voelt om eens een echo te krijgen waarbij ze zeggen dat alles er goed uitziet. Ik heb nog nooit zo een echo gehad. Die dag ging ik toch opnieuw een klein beetje dood vanbinnen. Elk zwangerschapsverlies sterft er een klein stukje van mij, zo voelt het. Mijn ieniemienie kindjes zijn stukjes van mij die doodgaan.

Ik wou de progesteron blijven spuiten, dan zou Floris niet weggaan. Dan zou hij bij mij blijven. Natuurlijk gaat dat niet. Die avond jankte ik omdat ik geen spuit meer moest zetten. Zelfs de spuit was niet genoeg. Mijn buik zag blauw en was pijnlijk, mijn billen ondertussen ook, maar ik wilde de spuit. Voor hem, voor ons, voor mijn kindje en mezelf als mama.

Het is maar een miskraam, zeggen ze dan.

Zouden ze het weten? Hoe het echt voelt?

Dat je hele lichaam zich in werking stelt om af te stoten wat je juist niet wil afstoten? Niet 1 keer; niet 2 keer, maar ondertussen de zoveelste keer. Herhaald miskraam en implantatie falen staat er bij de fertiliteitsarts in mijn dossier. Droog en sec. Dat wat je wil houden, moet je dan afstoten. Je hele lichaam werkt daaraan mee, dat maken de krampen je wel meer dan duidelijk. Alleen je geest werkt niet mee. Ook dit verlies ging vlot, alles weg en leeg… Dat is medisch gezien goed, maar het voelt verschrikkelijk. Leeg, alles is weg en dat bevestigen ze vaak dan ook nog eens graag met een echo. “Je hebt geluk, je hebt geen curettage nodig.” Geluk? Serieus???


Zouden ze weten hoe het voelt dat je wat je het liefste wil, weer moet loslaten? Zouden ze het weten hoe het voelt als je denkt: Waarom mag ik toch geen moeder worden? Waarom? Waarom ik? Ik die al zo vroeg wist dat ik niets liever wou dan dat? Waarom is het mij niet gegund? Wat heb ik toch misdaan om dit te verdienen?

Ik wou later vier kinderen zei ik als tiener. Het leek me wel gezellig, een huis waar je kindervoetjes de trap hoort op en af gaan. Die dan ook nog hun vriendjes zouden uitnodigen. Ik heb een heel uitnodigend en gezellig huis, zeggen ze me. Het meest uitnodigende en gezelligste huis van de wijk, zei men zelfs al. De kinderen uit de wijk, lopen hier inderdaad binnen en buiten. Ik heb zelfs bakken vol speelgoed voor hen. Ik hou ervan, maar wat zou ik graag gehad hebben dat mijn eigen kinderen gewoon met hen konden spelen en ze mee binnen en buiten zouden lopen. Ja, zo een huis lijkt me nog steeds gezellig. Ik heb zoveel liefde te geven, waarom mag ik die dan niet geven? Waarom? Met ééntje zou ik al zo blij zijn. Ik ben een vrouw, onlosmakend hoort daarbij dat je moeder bent, vind ik. Ik ben een moeder, een moeder met enkele onzichtbare kindjes. Als je het moeilijk vindt ze al als kindjes te zien, noem ze dan mijn ‘ietsjes’. Ik mocht ze dragen, heel even maar. Maar ze waren er wel…

Zouden de ‘maar een miskramers’ weten hoe het voelt? De lege buik, de lege handen en de eenzaamheid na een zoveelste ‘het is niet goed mevrouw’

12 gedachtes over “Zouden ze het weten?

  1. Veel kracht toegewenst, om weer een verlies van een kindje een plaats te geven in je leven.
    Luister niet naar negatieve reacties, en filter de reacties die voor jouw belangrijk zijn en je steun geven er uit.
    Helaas weten de ‘maar een miskramers’ inderdaad niet hoe het voelt. De leegte in je buik, het gevoel te falen, het gemis in je leven.
    Je kan het ze dan ook niet kwalijk nemen, het is de onwetendheid die spreekt.
    Ik leef met je mee…
    Arian

  2. Je weet niet wat het is als je het nooit heb meegemaakt heb, of geen moeder bent. Het lijkt me een verschrikkelijk gevoel. En zoals je zegt, het is toch je kindje ook al is het een vruchtzakje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.