Meet Gustav

Gustav is mijn faalangst. Ik gaf hem ooit een naam. Dat helpt om de faalangst los te koppelen van je eigen overtuigingen en waarden en van wat je zelf wil verwezenlijken in het leven. Ik denk dat ik het idee uit ACT gehaald heb, maar ik ben niet zeker. Ik weet ook niet vanwaar de naam Gustav kwam, ik denk uit een strip, maar dat doet er ook niet toe. Het fijne is ook dat ik besef dat Gustav niet meer dan geïnternaliseerde stemmen van buitenaf uit voornamelijk mijn kindertijd zijn. Mijn faalangst is toen ontstaan.

Soit, Gustav kwam in november op bezoek. Hij was deze keer terug luidruchtig zoals vroeger en vroeg al mijn aandacht. Ik hou daar niet van en hij bezorgde me zelfs een regelrechte paniekaanval, daarna ging ik in freeze. Dat was lang geleden, ik denk zelfs meer dan een jaar. De laatste, echte paniekaanval dateert bij mijn weten van toen ik terug ging studeren en ik de eerste keer op de unief kwam. Ik begon toen te bibberen en hyperventileren en ging toch de aula binnen, zo ben ik dan ook wel. Ik ben namelijk ook wel iemand die Gustav in de ogen kan kijken of ik zou sowieso niet staan waar ik nu stond.

Het feit dat ik destijds met grote onderscheiding afstudeerde in de psychiatrische verpleegkunde, daarna nog bijkomende opleidingen deed en me dus ook inschreef op de unief is daarvan een bewijs. Net zo goed zit dat in de het beginnen met de fertiliteit en in al het vrijwilligerswerk dat ik al op mij genomen heb. In het op een podium kruipen en een hele zaal toe te spreken. Om er nog maar van te zwijgen dat ik me zelfs opgaf bij de allereerste psychiater die ik ooit had, nu niet als patiënt maar wel met als bedoeling er eerder constructief mee te gaan samenwerken bij een onderzoek dat ze ging doen. Ik liet haar gewoon weten dat ik er schrik voor had, gezien ik ooit haar patiënte was. Ze begreep dat, stuurde ze terug. Daarna stuurde ze me ook nog een mail om te zeggen dat ik dat heel goed doe en me totaal niet laat leiden door mijn verleden bij haar en dat ze blij is om te zien dat ik “het zo goed doe in het leven.” Dat was een dubbele overwinning en Gustav kon toen enkel wat mokken ‘het lukt me niet meer, hm, hm, hm.’

Nu ja, ik neem meer en meer dingen op. Ik werk terug als hulpverlener en ben zelfs zelfstandige in bijberoep. Beginnend nog en wat aarzelend, maar toch: ik doe het wel. Daarnaast maakte ik een selectie in mijn vrijwilligerswerk, want het werd te veel. En ik ging solliciteren, terug in de GGZ. Ik ben een hulpverlener potvertwee en een goeie, daar ben ik zeker van. Mijn kracht zit net in mijn cliëntervaring! Ik kan de perfecte brug zijn tussen cliënt en hulpverlener, ik ben zelf zo een brug.

Ik laat niet meer op mijn kop zitten en laat van me horen. Ik heb een psychiater die me aanmoedigt, een psychologe, een arbeidscoach en huisarts die me in die dingen ondersteunen. Meer nog heb ik vrienden die Gustav doen zwijgen. Ze zeggen me dat ik wel iets kan, dat ik gerust kan werken, dat ik vele capaciteiten heb en dat het niet verkeerd is die te willen inzetten. Met speciale dank hiervoor ook aan mijn vrijwilligerswerk bij UilenSpiegel en Kinderwens. Zoals mijn psychiater zei: daar werden mijn capaciteiten eindelijk echt gezien en mocht ik ze op een veilige manier gaan exploreren.

Ik heb jaren mee gekregen dat ik niet moest werken (ik kon dat toch niet), dat ik geen kinderen moest krijgen (ik kon dat toch niet), laat staan via fertiliteit (want dat kon ik niet aan…. Wat een grapjassen in feite, er zijn weinig mensen die zoveel moeten doorstaan in fertiliteit als ik!), …. Ik werd dus constant onderschat en niet gestimuleerd in wat ik wil, in wat mijn dromen zijn en in mijn drijfveren in het leven. Ik werd klein gehouden. Jaja, en dat is dus Gustav, die werd daar enkel groter door! Ik nam daar afstand van: letterlijk en dus ook figuurlijk. Gustav laat ik er zijn, als een ongenodigde gast in mijn huis die ik irritant vind. Maar ik laat hem er zijn, want er tegen vechten is meer vermoeiend dan hem wat te laten roepen op de achtergrond.

Maar toen was Gustav daar dus weer…. het was een opeenstapeling van de fertiliteit, ik had een miskraam gehad, bovendien werd het mislukte gevoel als vrouw ook enorm getriggerd door de actualiteit van menstruatiearmoede, ik had een writersblock en ook in de therapie uitwerken voor mijn eigen cliënten zat ik strop. En Gustav wilde het me er nog eens inwrijven. “Jij kan toch geen hulpverlener zijn, je gaat zelf naar een psycholoog. Zie u hier nu eens zitten, niks waard ben je, niks! ” Het was maar één van de dingen die Gustav me toeriep… De geïnternaliseerde stem dus, vol stigma en vooroordeel. Ik kon hem niet doen zwijgen en Gustav die al maanden niet meer dan enkel wat mompelde, werd terug groter en groter tot hij zich weer boven mij ging zetten en mijn keel wilde dichtknijpen.

Maar een uur nadat hij mijn keel dichtkneep, heb ik mijn zelfgecreëerde therapie dus verder uitgewerkt. Mijn “baas” was bovendien lovend, dus ging Gustav weer wat mokken. Een andere hulpverlener die ik ken vanuit mijn intervisiegroep zei daar dan ook nog eens dat Gustav een loser was. Hij haalde enkel genoegen uit mij onderdrukken en aan mijn zelfvertrouwen te knabbelen. Want die week daarna begon hij wel weer enkele keren luider te roepen, ik was geschrokken dat hij terug mijn keel had kunnen dichtknijpen en dat maakte me onzeker. Dus ik praatte terug: “Houd uw kwek! Zo kan ik niet werken!” en uiteindelijk zat hij weer naast mij wat te mompelen en zich te vervelen omdat ik gewoon verder werkte.

Bovendien ging ik Gustav tekenen, een schets werd het. Niet meer dan dat, geen uitgewerkte tekening, dat wil ik ooit wel doen…. want vandaag zit Gustav terug wat mokkend naast mij te mompelen. Gustav is een deel van mijn leven, ik ken hem al lang. Ik kreeg hem mee in mijn kindertijd, hij is een deel van mijn leven, maar hij mag er zijn als hij mij er ook maar laat zijn.

Vorige week ging ik solliciteren en zat Gustav naast mij tijdens het gesprek. Het gesprek ging goed, Gustav werkte wat op mijn zenuwen waardoor ik ook echt heel erg zenuwachtig was, maar begon me niet onderuit te halen. Ik zei zelfs dat een minder goede eigenschap van mezelf was dat ik faalangst heb. Dat is eerlijk. Ik voegde er evenwel aan toe dat ik een hele poos geleden niet eens durfde solliciteren en dat ik er nu toch zat. Gustav liet me dus wel mezelf zijn en het gesprek ging goed, ik kreeg te horen dat ik zo echt en authentiek was en ik sloeg niet dicht. Integendeel zelfs, ik was er echt van overtuigd dat ik die job kon. En Gustav, die knikte zelfs goedkeurend toe: dit heb je eigenlijk goed gedaan. Oh ja, dat was ook de feedback na het gesprek.

24 gedachtes over “Meet Gustav

  1. Wat kan jij super trots op jezelf zijn. Je hebt het gedaan en goed! Ik draag ook altijd een stemmetje mee vanuit mijn kinderjaren.

  2. Wat grappig om te lezen dat je het een naam gegeven hebt, leest ook makkelijk zo op deze manier en wat gaat dat je gesprek fijn verlopen was, ondanks die vervelende Gustav

  3. Waarom zijn we toch allemaal zo streng voor onszelf? Ik heb er ook erg last van, vind mezelf vaak “niet goed genoeg”.
    Een tip die ik wel eens gehoord heb; vraag jezelf bij elke negatieve gedachte af: Zou ik dit ook tegen mijn beste vriendin zeggen? Door die vraag te stellen, zie je beter hoe belachelijk dit soort gedachten zijn, en ga je veel milder voor jezelf worden.

  4. die naam is een goed idee. mijn faalangst nam af toen ik me realiseerde dat hij ook wat goeds bracht: door altijd kritisch naar mezelf te blijven kijken, weet ik eker dat in nooit zal vastroesten! Zo’n zeur worden van “zo doen we het hier altijd…” Nee, ik blijf fris en open ( met af en te buikpijn)

  5. Goed zo en een bravo!! Gustav is nu eenmaal onderdeel van jou. Je kunt hem er net zo goed laten wezen. Geef hem af en toe wat aandacht. Hij is een onderdeel van jouw wezen maar je hoeft het niet te zijn….

  6. Wat goed om het een naam te geven. Daardoor kan je het ook verder van jezelf zien lijkt mij. Ook ik heb er helaas last van (iedereen denk ik) daarom is het goed om het met elkaar te delen.

Laat een reactie achter op Tania Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.