Een nieuw wolkje

Er was een streep, een echte streep…

Ik trilde over mijn hele lijf, kon het niet geloven en ik liep naar mijn buurvrouw om te vragen of ze ook een streep zag. Ze zag de streep meteen, geen twijfel mogelijk: ik was zwanger. Ze was blij, ik ook. Ik was blij, bang, onzeker, vol ongeloof, … ik was eindelijk zwanger, maar kon het niet geloven. Ik nam de test elke keer opnieuw vast, er stond wel degelijk een streep…

Ik ging voor een bloedafname, men had goed nieuws zei men. Ik was echter alles behalve gerust, die HCG waarden vond ik wel heel erg laag. Maar het was goed nieuws zei de dokter… Ik was zwanger…

Ik spoot verder hormonen, dat moest ik goed doen, deze keer wilde ik geen zwangerschapsverlies. Elke avond een spuit progesteron in mijn buik. Mijn buik deed er pijn van, maar t kon me niet schelen. Ik wilde gerust nog 20 keer zoveel pijn hebben als het daarmee zou blijven.

Ik werd misselijk van de geur van azijn en van poetsproducten, soms had ik honger als een paard, soms kreeg ik niets binnen. Midden in de nacht kreeg ik zin in chips en ik had enorm veel zin in chocomelk hoewel ik dat anders amper drink. Als ik daarvan dan dronk, werd ik wel misselijk en vroeg ik me af waarom ik dat nu weer een goed plan vond.

Ik had pijn onder mijn oksels en ontdekte zo dat melkklieren tot ver onder je oksels gaan, ik had bandenpijn en mijn BH’s werden nu al te klein. Ik had hoofdpijn en mijn hele slaappatroon raakte in de war want ik moest er al 3 à 4 keer per nacht uit om te plassen. Ik vond het evenwel zalig, ik voelde met een glimlach op mijn gezicht mijn eten weer naar boven komen, het was een teken dat het goed zat, weet je wel…

Twee dagen voor ik naar de echo moest, merkte ik al dat ik dit alles minder had. Ik was van in het begin al niet gerust, maar de onrust nam nu nog meer toe. Men zei mij dat het ook goed kan gaan, maar ik heb al 11 jaar de ervaring dat het vooral niet goed kan gaan. Ik ging naar de echo, ik probeerde me er van te overtuigen dat het goed zat, maar ik geloofde er niets van.

De gynaecologe begon. Ik durfde niet kijken, wat was ik blij dat mijn bril aandampte van het mondmasker. (Dank u corona!) Ze zei dat het niet goed was, ze zei dat het nog kon, maar de kans was klein. Ze deed ook een bloedafname… ’s Avonds zou ik meer weten. Wat een verschrikkelijke dag was dat. ’s Avonds kreeg ik bericht “ik heb geen goed nieuws”, ik kon meteen huilen en was daar dankbaar voor. Ik was bij een vriendin uit mijn bubbel, ze nam me vast. Ik was zo blij dat ik niet alleen was…

De dagen daarna ging ik vanuit een huilbui naar weer gewoon verder gaan met mijn leven en terug. Het was goed zo, het kon en mocht er zijn. Mensen noemen me krachtig, dapper, veerkrachtig en gek genoeg voel ik dat zelf ook wel zo. Ik ben de mensen dankbaar die me nu knuffelen, bellen, kaartjes sturen, … en dat doen ze… Het is voor de eerste keer dat het niet eenzaam voelt. Het doet pijn, heel veel pijn zelfs, maar ik ben goed omringd deze keer. Ik prijs me gelukkig. Ja, dat doe ik echt. Geluk zit ook in verdriet kunnen en mogen toelaten en dat kan en mag ik heel erg duidelijk. Ik rouw om wat ik zo graag wil, maar weer niet mag zijn.

Heerst nu de vraag: ga ik een nieuw traject aan of niet? Het waren mijn laatste 2 embryo’s die ze geplaatst hadden. Een ervan heeft alleszins enorm zijn best gedaan, maar hij kon het kennelijk niet waarmaken.
Stap ik nu terug in dit circus of niet? Mijn hart roept luid ja, maar er zijn enkele bezwaren, financiële vooral. Uiteindelijk was dit al zonder terugbetaling, moest ik ervoor naar het buitenland en was zelfs dat niet zo simpel met die hele corona. Die laatste transfer was verder ook echt verschrikkelijk. De dokter maakte fouten waardoor ik een week later nog pijn had, maar ik was wel zwanger, dus die pijn was het meer dan waard geweest.

Dit kindje was zo welkom geweest, zo welkom. In plaats daarvan is hij/zij alweer een wolkje geworden nog voor hij/zij er echt kon zijn….

Tot slot: een liedje van Kinderwens dat vrij toepasselijk is en het voor mij wel wat beschrijft.

13 gedachtes over “Een nieuw wolkje

  1. Jeetje wat moeilijk en wat een gevecht. Kan zeggen dat ik je voel na een strijd en onzekerheid voor zwanger worden, maar dat is niet zo. Want meid want een strijd voer jij! Ik wens je veel wijsheid toe in je keuze om verder te gaan of niet. En veel liefde!

  2. Jeetje, geen woorden voor. Wil je heel veel sterkte en kracht toewensen en hoop dat je het een plekje kunt geven en de kracht vindt om te beslissen of je het nog eens aandurft of niet. Sterkte!

  3. Wat heftig. Sterkte met het verwerken van dit verlies en met de keuze wat je nu verder wilt. Sterk van je dat je er zo open en eerlijk over schrijft.

  4. Hi Triest veel sterkte, ik kan me een heel klein beetje voorstellen wat erin je omgaat. 20 jaar geleden druk geoefend om gezin te stichten, maar dit was ons niet gegund. Een dikke knuffel voor jou

Laat een reactie achter op lindaschrijfthetop Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.