Vergeven: zeg maar ja aan het leven.

Terwijl ik dit schrijf staat The Final Countdown op. Mijn vader overleed in 2012 aan kanker. Hij was toen 51.  Een laatste wens was dat dit liedje bij het naar buiten dragen van de kist zou afgespeeld worden en dat hebben wij dus gedaan. Tja, ik zou het mezelf ook zien vragen eerlijk gezegd: de appel valt echt niet ver van de boom, al heb ik lang niets van mijn vader in mezelf willen terugvinden.

Laat me dus met de deur in huis vallen. Ik en mijn vader, dat is een ingewikkeld verhaal. Wie mijn verhaal wat volgt weet dat hij narcistische persoonlijkheid had waardoor ik CPTSS en DIS ontwikkeld heb. Beiden zijn in remissie trouwens, herstel is wel degelijk mogelijk. Je mag dat bij Complex Trauma zelfs ‘genezen’ noemen, want er worden nu verbindingen in mijn hersenen aangelegd die als kind niet de kans kregen om gevormd te worden omdat ik te hard bezig was met overleven.

Zie je, overlevers groeien op met zaken die niet verteld mogen worden, dus ze houden hun mond. Ze vragen zich daardoor ook heel erg af of het wel echt was, wat er vroeger gebeurde. Daarnaast dissocieerden we ook als kind, zo konden we de situatie immers aan. Bij het dissociëren schakel je simpel gezegd het voelen uit en doet je geest alsof je elders bent en niet op de plaats van het gebeuren. Je wacht eenvoudig gezegd gewoon tot het voorbij is, wat er ook gebeurt en blijf stoïcijns ondergaan. Ook daarom houd je je mond, het is allemaal nogal vaag. Het eerste signaal naar de buitenwereld dat ik dissocieerde had ik al vroeg. Blijkbaar moet ik als peuter een oorontsteking met veel koorts gehad hebben die ik niet voelde. Het heeft dan ook even geduurd eer men dat gevonden had. Dat is pure dissociatie. Toen wist men dat natuurlijk niet. Het is echter alles behalve normaal, vandaar dat mijn moeder het nog steeds zo goed weet. Ja, soms mag je echt wel over normaal en niet normaal spreken.

Wanneer je volwassen bent, uit de situatie en meer en meer beseft dat het echt niet oké was wat er gebeurde, mag je daar nog steeds niets van zeggen. Gek genoeg verwijt men u wel de gevolgen ervan, maar jij mag niet zeggen waarom je zo in elkaar zit. Kort door de bocht gezegd gaat de mishandeling dan gewoon verder. Die dingen zijn nu eenmaal gebeurd en het is nodig dat dit stuk er mag geweest zijn voor overlevers. Het spreekt voor zich dat dit op enorm veel weerstand vanuit de omgeving stoot, toch blijkt het dit heel erg nodig. Het is moeilijk om door te zetten, want je gaat patronen doorbreken, je leert jezelf kennen en voor jezelf kiezen. Je omgeving is dat niet gewoon, ook voor hen is dat wennen. Er moeten dan ook nieuwe evenwichten gezocht worden, want jij als persoon doet niet meer zoals vroeger toen je nog een ‘braaf’ meisje was en conflicten zoveel mogelijk vermeed, maar vooral jezelf daarmee verloochende.

Daar ben ik mee bezig, een van die dingen is kwaad mogen worden, dat is een normaal gevoel en het zou wel heel gek zijn dat je hier niet kwaad om mag worden. Ik ben ondertussen razend kwaad geweest. Op mijn vader uiteraard, maar ik ben ook kwaad geweest op iedereen die er kennelijk van wist, maar niks deed. Het is allemaal heel normaal in het herstelproces. Ik vroeg zelfs een naamsverandering aan. Ik kreeg ook toestemming en ook dat gaf erkenning. Rond hetzelfde tijdstip begon ik vooral heel erg in te zien dat mijn vader zelf een getraumatiseerd kind was en dat wat hij deed het gevolg was van diezelfde kwetsuren die ik heb en besloot ik om zijn achternaam dus toch te houden. Zou uitgerekend ik daar nu geen begrip voor kunnen opbrengen? Dat rijmde niet met mezelf. Ik ging namelijk inzien dat mijn vader eigenlijk een zeer gekwetst jongetje was en dat hij daarna nog eens gekraakt werd toen mijn broer ziek geboren werd en stierf.  Mijn broer had een erfelijke aandoening en mijn vader gaf zichzelf daarvan de schuld. Ik heb ook gehoord dat hij op dezelfde leeftijd als ik (17) een vriend kwijtgeraakt is in het verkeer en ook dat hij daar nooit over sprak. Ik weet wat voor een impact zoiets kan hebben, want ik maakte net hetzelfde mee op net dezelfde leeftijd. Weet je waarvan die dingen tekens zijn? Trauma en dissociatie. Als ik daarbij optel dat hij me ooit vroeg hoe ik aan die blauwe plekken kwam terwijl die van hem kwamen omdat hij me de vorige dag in een dronken bui had zitten stampen, kader ik ook dat in dissociatieve kenmerken. Oh ja, mijn vader dronk dus eveneens. Waarom drinkt een mens? Om te vergeten bijvoorbeeld… Niemand drinkt voor zijn plezier.

Ja, ik heb hem dat allemaal vergeven. Al te vaak krijg ik dan te horen hoe ik iemand kan vergeven die me zoveel onrecht aangedaan heeft. Laat me een ding duidelijk stellen: vergeven doe je echt niet voor de andere, dat doe je voor jezelf. Mijn vader heeft er echt geen bal meer aan, hij is overleden. Wat me wel echt geholpen heeft, is dat hij me vergeving gevraagd heeft voor hij overleden is. Per mail, face tot face was waarschijnlijk te moeilijk voor hem, maar hij heeft het wel gevraagd. Ik erken dat niet iedereen met Complex Trauma dat geluk heeft. Wat daarnaast ook geholpen heeft, is dat mijn grootmoeder verteld heeft dat mijn vader daar vaak gezeten heeft en zei dat hij thuis te ver was gegaan. Ook dat gaf erkenning. Wat eveneens geholpen heeft, is dat ook zijn zussen dat erkennen. En net die erkenning is zo belangrijk voor het herstel, zonder erkenning voor het gebeurde vindt herstel veel moeilijker plaats. Vandaar dat delen ook echt helen is. Delen geeft de erkenning die nodig is.

Ik heb trouwens een hele tijd geen kinderfoto’s meer van mezelf willen bekijken. Ik had er enkele op mijn computer staan, maar die was ik gewoon. Mijn fotoalbums had ik vooral ver weg gestoken. Bijna had ik ze weggedaan, maar daar heb ik mezelf gelukkig wel in tegen gehouden. Er staan ook echt verschillende mooie foto’s van mij en mijn vader in. Eentje sprong er voor mij uit, op die foto ben ik 11 maanden. ‘Ik zie daar pure liefde van hem naar mij toe zei ik mijn psychologe, mijn vader zag mij wél graag.’ Ik huilde tranen met tuiten van pure ontroering én van liefde.  Ondertussen staat hij in een kadertje. Die foto had ik nodig, echt nodig. Mijn psychologe zei vooral ‘hij heeft inderdaad een heel warme blik als hij naar jou kijkt op deze foto.’ Mijn vader zei me wel dat liefde niet bestond, ik denk ook echt dat hij het moeilijk kon voelen (dat wat iemand met een narcistische persoonlijkheid kenmerkt is dus eigenlijk pure dissociatie als je erbij stil staat) en hij kon het al helemaal niet tonen, maar ik ben er nu zeker van dat hij mij heel graag zag. Vroeger zei een therapeute al eens dat hij liefde niet kon laten zien, maar dat ervoor zorgen dat zijn erfenis bijvoorbeeld tot in de puntjes was geregeld voor hij stierf, zijn manier van zorgen was. Toen vond ik dat weinig waard, nu is het me veel waard.

Oh ja, ik ben kwaad geweest op mijn vader, heel kwaad zelfs. Door hem heb ik me niet goed ontwikkeld, wist ik niet wie ik was en ben ik overlevingsmechanismen zoals dissociaties gaan inzetten. Ik wist net zo min wat verliefdheid was, vreugde, enthousiasme en zelfs kwaadheid, angst of verdriet kende ik niet. Ik heb nooit leren voelen omdat ik anders niet kon overleven als kind en ik heb dat allemaal met vertraging moeten leren. Zie je, ik heb veel gehoord en gezien als kind, dingen die niet zouden mogen. Maar ik heb vergeven, vergeven om te kunnen herstellen en eindelijk te gaan leven. Ik hoop eigenlijk dat iedereen die worstelt met Complex Trauma het ook ooit kan. Ik besef dat het niet eenvoudig is, maar herstel is het sowieso. Terwijl ik dit schrijf, huil ik tranen met tuiten. Ik dissocieer dus niet, ik voel en ik kan je vertellen dat dat zalig is, zelfs als het pijn doet. Oh ja, en door dit herstel en vooral bewustzijn kan ik wel degelijk de cirkel doorbreken. Dat zei de psycholoog van het fertiliteitscentrum me als eerste. Net dat zou mij volgens hem een zeer goede moeder maken. Ik ken de valkuilen als de beste en ik heb er al uit geleerd voor ik een kind gekregen heb.

Vergeven is goed voor je ziel én voor je gezondheid. Het is ‘ja’ zeggen op alles wat het leven geeft, ook als dat leven je shit en onrecht gegeven heeft. Daar is moed voor nodig, maar bovenal maakt het je een tevreden mens.


addendum: de te doorlopen fases voor vergeving
Fase 1: In de eerste fase besef je hoeveel pijn het doet wat er gebeurd is, wat je is aangedaan. Je voelt alles wat er te voelen valt. Je beseft ook hoe akelig het is om dit allemaal te voelen, maar je voelt het toch, zo bewust mogelijk.
Fase 2: Je vraagt je af of je werkelijk de rest van je leven deze negatieve gevoelens en gedachten wilt blijven koesteren. Nu komt het idee in je op dat je ook zou kunnen vergeven. Dat is in deze fase nog lang niet gebeurd, maar je beseft wel dat het voor je eigen gemoedsrust beter zou zijn.
Fase 3: Het echte werk. Je zegt ‘ja’ tegen de pijn die je hebt moeten verdragen. Dat betekent niet dat je het gebeurde goedkeurt, en nog minder dat je vindt dat jij het verdiend hebt, maar wel dat je beseft dat dit jouw pijn is. Je maakt jezelf als het ware los van de ander. Je beseft dat pijn nou eenmaal onderdeel is van het leven. En je begrijpt dat je deze pijn ook niet hoeft door te geven aan anderen.
Fase 4: Je ervaart dat vergeven je vrij maakt. Het is een opluchting om de wrok los te laten. Want dat is de paradox van het vergeven: je vergeeft een ander, maar je hebt er zelf het meest profijt van

27 gedachtes over “Vergeven: zeg maar ja aan het leven.

    1. IK zeg het heel vaak: vergeven doe je in eerste instantie voor jezelf, niet voor de andere.
      En het gaat ook echt niet van de ene dag op de andere, daar gaat best wat tijd over, maar het is wel een persoonlijke bevrijding eens je beseft dat je hem niets kwalijk meer neemt. Bij mij was dat er in november/december, toen besefte ik écht dat ik hem niets meer kwalijk nam. Tegelijkertijd maakte ik serieuze en grote beslissingen voor mezelf, achteraf gezien helemaal niet zo toevallig. 😉

  1. Dit is zo inspirerend om te lezen. Ik volg al langer, maar reageer weinig. Deze keer moest ik reageren.
    Jij hebt een dosis veerkracht om U tegen te zegen en bent een voorbeeld voor velen. Hier krijg iedereen met dezelfde gevolgen volgens mij echt hoop door. Bedankt om dit mooie herstelverhaal te delen en blijf deze wondermooie weg vervolgen.

  2. Ik vind het zo knap en indrukwekkend hoe je je hart zo deelt en je gevoelens onder woorden brengt. Ik kan er zelf niet mee vergelijken, ik heb – gelukkig – geen erge dingen mee gemaakt waar vergiffenis moeilijk bij was.

  3. Ik vind dit best wel heftig om te lezen. Ik heb zelf vroeger ook dingen meegemaakt, en mijn vader is inmiddels ook al een tijdje overleden. Of ik het hem vergeven heb? Ik denk het niet. Geaccepteerd? Ja, want ik kan er niks meer aan veranderen.

  4. Prachtig dat je hebt kunnen vergeven. Het klopt dat je dit inderdaad niet voor de ander doet maar voor jezelf. Vastzitten in woede helpt je zelf niet. Ik ken niet de details van de mishandeling – en hoef ik ook niet te kennen – maar het lijkt me wel heftig, dus vind ik het zo sterk van jou dat je toch hebt kunnen vergeven. Denk dat meesten dat niet zouden kunnen…

  5. Jeetje wat is dit een sterk geschreven blog zeg. Powerwoman! Ke hebt helemaal gelijk…je.moet wel vergeven om voor jezelf verder te kunnen. Helaas is vergeten een stuk lastiger

  6. Vergeven is lastig maar inderdaad erg belangrijk. Je kunt pas echt verder als je iets afgesloten hebt en vergeving hoort bij het afsluiten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.