Mijn schrijversverhaal

Ik was een meisje dat heel snel kon lezen en schrijven. In het eerste leerjaar was al het vrij snel duidelijk dat ik tegenover mijn leeftijdsgenoten hierin zeer ver vooruit stond en tegen Kerstmis kreeg ik al boekjes om te lezen en schrijfoefeningen voor het derde leerjaar. Ik vond dat eigenlijk niet zo fijn, want ik mocht ook niet meer “mee doen” met de rest van de klas, langs de andere kant weet ik dat onze juf dit ook maar deed om mij genoeg uitdaging te geven en het beste met mij voorhad. Nu ben ik ze ergens vrij dankbaar, want ze merkte toen wel vrij snel op dat ik hierin talent had…

Deze trend zette zich ook verder, ik ging elke week braaf naar de plaatselijke dorpsbib (die was even groot als onze woonkamer) om het maximum aan boeken te gaan halen. De bibliothecaris liet vrij snel toe dat ik er meer mocht meenemen en zelfs die waren elke week uitgelezen. Uiteindelijk zat ik als 10-jarige dan ook al in de categorie 14+ en volwassenen. Dat was voor mij geen enkel probleem en die van mijn leeftijd waren toch al allemaal uitgelezen, zelfs wanneer de bibliothecaris boeken voor me mee nam uit “de grote bib” in Mechelen. De bibliothecaris hielp me daarin, want hij had de taak op zich genomen om dan toch in het oog te houden dat de inhoud ook geschikt was voor mijn leeftijd. Deze man had mij ook enorm graag, ik was immers een echte boekenwurm en daarvan fleurde hij werkelijk op. Toen ik een jaar of 8, 9 was, zei hij me ook letterlijk dat hij hield van kleine boekenwurmpjes en dat hij maar zelden kinderen zag die zo graag lazen. Lezen was mijn vlucht als kind, dat sowieso… Maar schijven ook.

Toen ik 12 was en dus ook naar de middelbare school ging in Mechelen zelf, mocht ik van mijn ouders eindelijk naar die grote bib gaan. Zalig vond ik dat. Als ik tegen mijn moeder zei dat ik naar de bib ging, wist ze dat ze me eerste uren niet zou terugzien. Al die boeken: ik vond het hemel op aarde. Dat vind ik nog steeds. De rijen boeken hebben iets heel rustgevend, de stilte daar is vrij welkom en weten dat je zoveel boeken kan vastnemen en bovendien ruiken geeft me net geen orgasme. In Mechelen hebben we met het Predikheren ondertussen ook wel een heel mooi bib trouwens, maar ik ga ondertussen ook naar de bib in Leuven bijvoorbeeld (daar woon ik dan ook half) en als ik destijds naar mijn lief trok, die op kot zat in Gent, zat ik zelfs daar uren in de bib. Die is niet eens hemel op aarde, maar paradijs op aarde. Ook de universiteitsbibliotheek bezoek ik graag en nu ik terug studeer, kan dat ook zonder problemen.


Eveneens werd vooral in de laatste jaren van het middelbaar Nederlands mijn lievelingsvak. Ik haalde daar ook vlotjes 90% voor. Literatuurstudie, boekbesprekingen, … ik deed het allemaal zonder morren en zelfs met heel veel plezier. Eveneens begon onze lerares Nederlands elke les met een gedicht (die heb ik nog steeds in een map bij elkaar steken) en mochten we ook zelf met taal experimenteren. En hoewel ik zo een kind was dat al van kleins af aan in een dagboek schreef, massa’s pennenvrienden had en eigen gedichtjes schreef, kreeg ik toen de eerste keer te horen dat ik echt talent om te schrijven had…

De tweede die het me zei was een verpleegkundige tijdens een opname in “dé psychiatrie”, ik was 18 en omdat ik praten zo moeilijk vond, schreef ik als communicatie met de verpleging. Er zouden er nog volgen. Ik schreef meer en meer en het was mijn – ondertussen overleden- partner die me echt stimuleerde om te gaan schrijven. Ik begon een blog onder de naam hippiemeisje (die naam speelt me nu wat parten, maar dat was mijn bijnaam als adolescent), maar ik schreef ook voor een toneelstuk bijvoorbeeld. Ik schreef op vraag gastblogs en ik werd meer en meer gevraagd, zelfs voor magazines. Ik ging eveneens schrijven voor het magazine van Uilenspiegel en voor het patiëntenmagazine van UPC Duffel, dat raakt immers ook mijn interesse in psychologie en psychiatrie.

Ooit zei ik als kind dat ik later schrijfster wilde worden, als tiener wilde ik dat nog steeds maar dacht ik dat het nooit zou lukken. Vandaag kan ik zeggen: ik ben schrijfster in bijberoep . Ik droom mijn leven niet langer, ik leef mijn droom en daar ben ik maar wat blij om.

19 gedachtes over “Mijn schrijversverhaal

  1. Ik heb veel gereisd en deden we eerst nog alles per post op een gegeven moment kwam daar de email en konden wij meer mensen bereiken met onze verhalen. Ik kreeg toen ook te horen van een aanaal,dat ik deze verhalen in boek zou moeten zetten omdat ik zo goed schreef 🙂 Nooit gedaan maar nu na al die jaren toch mijn werk gemaakt van schrijven. Ook lezen heb ik altijd erg graag gedaan. Ga lekker door met schrijven! Wie weet wat het je nog eens zal brengen.

  2. Ik had vroeger een hekel aan schrijven, er werd ook altijd gezeurd over mijn handschrift. Inmiddels vind ik het heerlijk om te schrijven.

Laat een reactie achter op Sherry Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.