One more time with feeling: writings with Nick Cave

Goed dat je zo van je kan afschrijven


Het is niet zelden een geposte commentaar op mijn blogartikels. De waarheid is dat mijn blog zeer zelden ‘afschrijfsels’ zijn, ik ga niet ontkennen dat het af en toe gebeurd is, maar mijn blog heeft alleszins niet als functie van me af te schrijven. Als mensen dat zeggen, dacht ik vaak dat deze mensen geen leven hadden. Ik zie het nu wat anders, ik deel gewoon dingen uit mijn leven. Ik ben nu eenmaal met fertiliteit bezig en ik ben op zeer jonge leeftijd een partner verloren. Wat ik deel, is net hetzelfde als iemand die zegt dat haar dochter een zwemdiploma gehaald heeft of dat ze met haar man gaan eten is op Valentijnsdag. Het wordt vaak verschillend bekeken, maar het gaat in wezen over net hetzelfde: kinderen en een partner of gewoonweg liefde.

Moest men mijn leven kennen, zou men bovendien weten dat ik nog geen fractie neerschrijf van wat er in mijn leefwereld gebeurt. Er wordt namelijk ook gezegd dat ik nu echt alles opschreef, bijlange niet. Ik heb bijvoorbeeld nooit geschreven over de kinderen die in noodopvang even bij me waren en alle gevoelens die ik toen ervaren heb, dat is bewust. Ik zal ten hoogste op fb gedeeld hebben dat studio 100 van mij elke euro verdient die ze krijgen. Piet Piraat is nu eenmaal een gemakkelijke babysit voor nummer 1 als nummer 2 in de douche zit en je ondertussen huiswerk maakt met nummer 3. Maar daar blijft dat dan ook bij, het gaat bovendien niet eens over hen, maar over een verzuchting die een zekere dankbaarheid naar studio 100 toe betreft die elke ploetermoeder, en welke moeder is dat niet, zal herkennen.

Wat ik wel doe, is bepaalde dingen van mijn leven neerschrijven, daarom is het ook een persoonlijke blog. Daar zijn vaak dingen uit weggelaten en soms is het anders geformuleerd. Daar heb ik mijn redenen voor en iedereen die schrijft, doet dat. Het moet namelijk ook aantrekkelijk blijven om te lezen, de kern die ik wil overbrengen moet er wat mij betreft simpelweg inzitten en de manier hoe ik dat doe is mijn persoonlijke expressie.

Gemoedstoestand
Om goed te schrijven, moet je je daarnaast toch min of meer oké voelen. Ik heb echt al wel dingen geschreven in bepaalde gemoedstoestanden die ik buiten mijn psychologe en enkele goede, niet-veroordelende vrienden aan niemand zou laten lezen. Echt iets schrijven doe ik eerder vanuit een gemoedstoestand waarin ik me goed voel. Als ik iets op mijn blog post, is dat vaak ook al van een hele poos terug. Dikwijls heb ik wel een zekere basis eerder neergeschreven , ik heb daarvoor ook bijna overal een schriftje bij. De aanzet tot het herschrijven van een meer geschikte tekst, gebeurt pas later. Ik schrijf vaak vlot en het rolt er soms gewoon uit, maar schrijven is ook herschrijven, herschrijven en herschrijven. De ene tekst is immers de andere niet. Niet om te lezen, maar al helemaal niet om te schrijven.

Nick Cave vertelde op een conversation-event dat schrijven iets leuk om te doen is en dat je niets goed kan afleveren als je je niet goed voelt. Daarna sprak hij de voor mij magische woorden ‘maar niet veel mensen begrijpen dat als je over gevoelens schrijft.’ Ik wilde bijna roepen dat ik het wel begreep en voor de eerste keer had ik het gevoel dat ik daarin eindelijk ook door iemand begrepen werd, ook al werd dat niet uitgesproken, waren wij niet in gesprek met elkaar en kwam de vraag zelfs van iemand anders. (Ik wist toen hij dat zei overigens ook al dat ik er iets mee wilde doen en schreef het daarom ook meteen op. Ook dat is dus al even geleden, moest rijpen en vorm krijgen.)

Irritatie als les
Het is sindsdien dat ik weet waarom ik wat geïrriteerd raakte van zulke opmerkingen al weet ik dat er niets kwaad achter schuilt, het is gewoon een verkeerde interpretatie van wat ik doe. Het ook sindsdien dat ik dat niet begrijpen volledig bij de andere kan laten, al was ook dat eerder al in evolutie. Ik ben niet ongelukkig, ik voel me doorgaans oké. Ik wil ook geen medelijden opwekken zoals me verweten werd. Ik schrijf gewoon over gevoelens omdat ik dat graag doe en ik hou van diepgang in het menselijk bestaan. Als ik zou gaan schrijven over vrolijke dingen, zou ik dat nooit oprecht kunnen doen, want dat vind ik oppervlakkig en nietszeggend. Ik ben niet gemaakt om te praten over koetjes en kalfjes, ik wil praten en schrijven over de dood, over verborgen verlangens, seks, buitenaards leven, over verborgen angsten, over de zin van het leven, waar mensen van wakker liggen ’s nachts en over nog zoveel meer. Ik hou simpelweg van diepgang en word eerder ongelukkig van nietszeggende teksten en gesprekken die naar mijn mening geen diepgang hebben.

Ik heb niet meer de nood om dat te moeten verduidelijken, al ben ik me ervan bewust dat ik dat met dit bericht ook aan het doen ben. Ik alleen weet namelijk hoe ik me echt voel en wat een andere daarover meent te weten, is zelfs niet belangrijk. Ik ben tegenwoordig omgeven met mensen die me zeggen ‘Maakt het dan uit dat anderen dat denken, jij weet toch dat het anders is?’ Dat is me meermaals gezegd geweest de afgelopen jaren en ik heb het gevoel dat ik pas sinds vorige zomer dat niet begrijpen echt bij de andere kon gaan laten, daar geen energie meer aan verspil als het toch niets lijkt uit te maken en dat het vooral hun ding is dat ze het niet begrijpen. Ik weet wat ik doe en waarom ik het doe. De andere kan dat nooit weten omdat die simpelweg mij niet is en persoonlijke interpretaties maakt van wat ik doe, meer niet. Ik ben zeer dankbaar voor dat inzicht, het geeft me rust, doet me geen nutteloze energie meer verbruiken en het doet me simpelweg gelukkig voelen dat ik dit nu meer dan ooit tevoren besef. Nick Cave, ik ben u iets verschuldigd. Mijn vrienden en vriendinnen dan eigenlijk ook, ah ja.

Oh ja, in het filmpje op de site van BRUZZ over dit conversation event in volgende link komt wat ik hier beschrijf ook aan bod. Daarnaast geef ook ik mijn ervaring wat betreft Nick Cave en dit event erin weer.

https://www.bruzz.be/culture/cultural-news/conversations-nick-cave-geluk-zit-ongeluk-aanvaarden-2020-01-31?fbclid=IwAR0-UnhSFnEDvwfG5eRdrgcCBCNYTOSnBfGQjuAdVbDaB-ikwWBwzYtH9Vg

34 gedachtes over “One more time with feeling: writings with Nick Cave

  1. Jij bepaalt waar je over wilt schrijven. Soms zal een lezer er niks mee hebben, soms zal er herkenning zijn en soms een leuke interactie, maar uiteindelijk bepaal jij waar je over wilt schrijven en draait het erom dat je er plezier aan beleeft.

  2. Je moet vooral schrijven waar jij je goed bijvoelt. Niemand die dat mag bepalen voor jou!

    Boeit het niet? Lees dan vooral lekker een andere blog denk ik dan.
    En je hebt er altijd mensen tussen zitten die commentaar leveren. Maar denk maar zo: die ene persoon kan niet op alle toffe comments die je krijgt 🙂

  3. Vooral doen waar jij je goed bij voelt. Ik heb het in begin met facebook gehad. Kreeg weleens commentaar goh dat moet je niet schrijven of zeggen. Maar ik ben ik en een open boek. Gaat het goed mag iemand het lezen en gaat het minder ook. Met bloggen ben ik nog maar net begonnen en moet me weg nog vinden. Maar vind nu de contacten al erg leuk.

    1. welkom in de blogwereld.
      Het ding is ook dat mensen gevoelens vaak als een aanval op hen persoonlijk bekijken terwijl het dat nooit kan zijn, het zijn gewoon gevoelens. Dat is een belangrijk onderscheid dat velen niet kunnen maken. Het is niet omdat ik me * voel bij situatie a, dat ik persoon 2 die erbij betrokken is, niet moet hebben…
      Mijn vader zei vroeger altijd “ge moet een onderscheid maken” en net dat blijkt heel vaak moeilijk, merk ik. 😉

  4. Kritiek hoort bij het (blog)leven. Kijk voor jezelf of je het terecht vindt. Zo ja, kijk of je veranderingen kunt/wilt maken. Zo nee, laat het los. Je hebt geen invloed op de mening van anderen. Enne… Geniet van je schrijven!

  5. Ik ben ook meer van de diepgaande gesprekken. En hey als dit allemaal goed voor je voelt, dan moet je er ook gewoon meer door gaan! Het is jouw blog, jij bepaalt 🙂

  6. Ik denk dat het belangrijkste van prive bloggen is dat jij neerzet wat je kwijt wil. De meeste bloggers zullen niet alle ins en outs neer pennen. Je weet immers nooit wie het leest en hoe het opgevat wordt. Lekker doen waar je je goed bij voelt.

  7. Ik denk dat mensen moeten leren om zich minder zorgen te maken over wat anderen denken. Wat maakt het uit wat een ander denkt? Een ander zit niet in jouw positie, voor een ander is het dus altijd een interpretatie en op zich is dat prima. Iedereen heeft zijn eigen mening en dat is prima. Je moet je je er alleen niets van aantrekken want ze leven jouw leven niet. Zo sta ik er zelf in ieder geval tegenover.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.