Ik leer het leven leven

Het leven heeft gekke wegen, niet?
Ik heb weer lang niets geschreven, het is te zeggen: ik heb voor mijn blog lang niets geschreven. Ik heb daarnaast wel heel veel geschreven en soms ben ik behoorlijk gefrustreerd omdat ik weer niet lijk verder te gaan, terwijl ik eigenlijk net heel erg hard verder ga in het leven.

Ten eerste ik ben bezig met traumatherapie. Ik moet daarvoor logboeken bijhouden van mijn psychologe, in de laatste van het jaar 2019 schreef ik ‘Ik heb mij nooit eerder zo aanvaard én gehaat gevoeld om wie ik ben’. Niet om wat ik doe dus, maar om wie ik ben. Volgens mijn psychologe is dat een goede stap richting herstel. Als je jezelf bent, ga je immers altijd tegen iemands kar stampen, dus net dat is goed. het wil zeggen dat ik minder een people pleaser ben en meer mezelf. Het is nog beter dat ik kwaad ben, razend kwaad om wat er vroeger gebeurd is en om wat er nog steeds gebeurt. Op alle mensen die ervan wisten en wegkeken en het gekke is dat de kwaadheid op de zogenaamde daders net voorbij is, maar het nu dus op de wegkijkers gericht is. Maar dat is nog steeds goed, ik volg het “schema” qua traumatherapie en de noodzakelijke stappen, als dat al in schema te gieten is.

Wat ik dan doe van therapie vragen er velen me? Innerlijke kindheling, hypnose, intuïtief tekenen en schrijven, schrijven, schrijven: logboeken, maar ook eerder dagboekfragmenten en zelfs gedichtjes en verhaaltjes. Het blijkt dat in het geval van vroegkinderlijk trauma het heel moeilijk is om te praten over gevoelens. Wat ben ik dus blij dat ik nu eindelijk een hulpverlener heb waarbij schrijven en tekenen ook goed is. Ik mag haar ook muziek doorsturen en een knuffel meenemen. Me onder haar bureau verstoppen mag ik ook: dat is allemaal geen probleem, als het maar veilig aanvoelt.

Die innerlijke kindheling is wel belangrijk. Vroegkinderlijk trauma’s gaan gepaard met onvervulde kindbehoeften en die draaien om een gemis aan basisveiligheid, basisvertrouwen en basisliefde. In het geval van ouders kan de ene ouder dus wel mishandelen, maar als de andere dat ogenschijnlijk gewoon toeliet, kon die ouder je die basis ook niet geven. Bij mij veronderstelt men dat de het overlijden van mijn oudere broer (voor ik geboren ben) waarschijnlijk ook heel erg hard meespeelt. Niet alleen omdat ik me ontwikkeld heb in een rouwende moeder en men nu heel zeker weet dat dat heel veel invloed heeft op de foetus, maar ook omdat er daardoor waarschijnlijk het een en ander misgegaan is in de hechting. Bovenop dat alles gaat men er vanuit dat ik een geboortetrauma heb. Tja, dat waar ik vroeger zelf om moest lachen, zou ik zelf hebben. Bovendien kreeg ik dus eerder het label hoogbegaafd (inclusief hooggevoeligheid) al waardoor ik sowieso veel gevoeliger was om Complex Trauma te ontwikkelen. Uiteraard is psychologie nog steeds geen exacte wetenschap, maar het is allemaal wel héél logisch als je mijn verhaal ook echt kent.

Ik kwam dus tot veel inzichten en daar ben ik best dankbaar voor en van daaruit ben ik dus ook bezig met die therapie. Die is behoorlijk zwaar, mijn psychologe had me in het prille begin gezegd dat ik een netwerk rond me moest hebben die die 3 hogergenoemde basisbehoeften moesten kunnen garanderen. Gelukkig had ik mensen rond mij die dat ook konden, waar ik gewoon mee kan afspreken om te praten, te gaan wandelen of gewoon omdat ik niet alleen wilde zijn en bij een vriendin mijn boek verder wilde lezen, soms zelfs enkele nachten mocht blijven slapen en mee mocht aanschuiven aan tafel en ze me zo die drie basisbehoeften wel gaven. Ik ben daar ongelooflijk dankbaar voor. Ik hoop dat ze dat ook weten.

– Hoe gaat het, vroeg hij
– Moe, ik slaap slecht
– Hoe komt het? Herbelevingen?
– Ja
– Over het misbruik?
– Ja, maar ik wil er niet over praten
– Oké, maar het kan wel als je wil

Dat was deze zomer, we liepen op de begraafplaats in Kessel-Lo en ondertussen greep hij een tak vast. Gek hoe die enkele zinnen met die ene handeling me zo bij zijn gebleven. Ik schreef het ook die avond zo op in mijn dagboek. We gingen daarna verder en dat is veel vager. Er was wel veiligheid, vertrouwen en zelfs geborgenheid op dat moment, denk ik. Dat kan ook iemand zijn die een tak vastgrijpt zodat jij die niet in je gezicht krijgt terwijl je net die dingen tegen elkaar zegt. Het zit hem net in die ogenschijnlijk kleine dingen zoals in een tak weghouden en ondertussen zeggen dat het oké is als je er verder iets over wil zeggen, maar ook als je dat niet wil.

Goed, ik maak veel vooruitgang. Ik beslis meer voor mezelf ook. Ik besloot geen kerst te “vieren” omdat ik vind dat er niets te vieren valt en met die druk voor mezelf weg te nemen was het voor de eerste keer ook echt fijn. Ik vind feesten in het algemeen niet fijn, dat is een van de redenen waarom ik lang dacht dat ik ook autistisch was. Als ik een uitnodiging krijg voor een feest, krijg ik al angst en daarna ben ik helemaal van mijn melk. Je zou het niet zeggen van mij, maar dat is echt zo.  Waarom zou ik iets dat ontspannend zou moeten zijn, mezelf opleggen? Hoe stom is dat eigenlijk als je er over nadenkt?

Ook qua studie en werk. Momenteel zijn de examens bezig, ik zit nu op de universiteit, maar wegens gezondheidsredenen zijn de examens voor mij zonder verlies van leerkrediet weggevallen en kan ik nu opnieuw beginnen in het 2de semster, het steekt wel dat het nu niet doorgaat. Daarnaast ben ik ook bezig met schrijver te worden in bijberoep, maar daar waar het er begin deze week nog naar uitzag dat volgende week daar eindelijk alles voor in orde ging zijn, is daar gisteren en vandaag ook weer het een en ander tussen gekomen. En dus heb ik op beiden het gevoel dat ik stil sta, hoewel ik weet dat ik verder ga en dat vind ik soms heel frustrerend. Net omdat ik het gevoel heb dat mijn leven al zo lang stil staat. Ik wil verder, zie je, verder! Ik heb ambities en dromen die ik wil waarmaken!

Ik doe ook meer redactiewerk en bovendien ga ik op 6 februari een gedicht voorbrengen op een poëzieavond. Help!
Maandag weer naar de fertiliteitsarts; daar zijn we dus ook nog steeds mee bezig. En sinds kort ben ik ‘lid’ van een kunstenaarsatelier.

Er gebeurt veel in mij, rond mij en ik ben met veel bezig, ik zet soms reuzenstappen en ik lijk het soms amper te kunnen volgen. Er is veel in beweging zegt mijn psychologe steed opnieuw. Het moet zijn dat het waar is. Gisteren ben ik daardoor wel wéér door mijn benen gezakt en zei mijn lichaam weer “stop, je doet te veel”, maar ik kan niet anders. Ik heb Complex Trauma, van rust word ik onrustig, het is een zeer gekend traumaspoor en dat zal op termijn door de therapie wel doorbroken worden. Dat geloof ik ondertussen wel, het is ook al beter, ik kan mezelf tegenwoordig al iets sneller “stop” toe roepen. Wie weet ga ik ook ooit voor de tv kunnen zitten ter ontspanning, stel u voor. Met wat ik qua CPTSS  het laatste half jaar gedaan heb, geloof ik ook dat je kan helen van Complex Trauma. Ooit maakten ze de mensen wijs van niet, maar ze deden het ook niet op de juiste manier. Meer en meer is bekend dat het wel kan lukken en ik ben er zeker van dat ik er ook zo eentje ben. Tuurlijk wel, ik ben een koppige en standvastige doorzetter, weet je wel.

Ik exploreer, leer mezelf eindelijk kennen, leer voelen (ik voel nu ook pijn), leer wat liefde is, zelfzorg en (zelf)vertrouwen, ik leer wat zelf beslissen is, wat een eigen identiteit is, ik leer mijn dromen leven en ik geloof zelfs dat ik iets kan, ik geloof dat herstel werkt. Ik kan negatieve energie meer en meer bij de andere laten, ga daar niet meer op in en laat me er niet meer door overspoelen of uit mijn lood slaan, ik weet dat mijn gevoelens bij wat iemand zegt of doet bij mezelf horen en niet bij de persoon zelf en dat dat omgekeerd dus ook zo is. Ik weet dat iedereen zijn eigen werkelijkheid en referentiekader heeft en dat dat niet erg is. Ik weet dat alles wat ik denk of meen te weten over een ander interpretaties zijn, zeker zolang ze niet afgetoetst zijn bij de persoon zelf en dat de andere in mijn hoofd steeds een verzinsel van mijn hersenen is. Net zoals ik steeds een verzinsel van de andere ben en ik weet dat die dingen me veel rust gebracht hebben en dat ik bij het navragen steeds merk dat de andere helemaal niet zo hard met mij bezig is als die iets zegt of doet. Het is veel meer voorkomend dat iemand gewoon moe is, als die iets gek zegt of doet bijvoorbeeld. Ik weet nog meer dat ik echt niet belangrijk genoeg voor de andere ben dat die met mij zou zitten lachen of over mij bezig is of zo. Ik vind de andere overigens ook niet zo belangrijk dat ik dat doe (tenzij ik verliefdheid voel natuurlijk, lol, dan kan ik net als elke andere mens aan niet veel anders denken. 😉 )

Ongelooflijk hoeveel rust die inzichten me geven en ik weet dat ik in het bijzonder één iemand daar wel heel dankbaar voor moet zijn. Ik zei hem nog in de herfst “Gij zijt echt wel ne rustige, hè!” waarop hij heel nonchalant zijn schouders ophaalde.  Ik denk dat hij me besmet heeft, deels dan toch… Ik heb nog steeds een ander temperament, zie je, en dat kan dan weer best hevig zijn. Tegenwoordig zeg ik zelf “wacht, dit moet er eerst af en dan is dat ook gepasseerd!” Ik heb duidelijk veel meer mentale en innerlijke rust, heel duidelijk en ik heb dat nooit eerder gevoeld. Het is best een zalig iets. Ongelooflijk dat ik zo lang mijn trauma’s niet onder ogen wilde komen en ook al is dat doodnormaal, dat is wel heel jammer, want ik had al veel eerder geheeld kunnen zijn. Ach ja, dan maar met vertraging, ik doe het nu en als je 35 bent, is dat zelfs redelijk vroeg. 😉

Ik leef het leven of zoiets….

Dit artikel is persoonlijk en geen verwijt of iets dergelijks naar iemand, het is mijn persoonlijk herstelverhaal. Het is een artikel waarin ik mijn eigen evolutie én vooral herstel inzake dit thema deel zonder iemand te willen aanvallen of zo, de dingen lopen nu eenmaal zoals ze lopen in het leven. Zelf heb ik ook veel aan het lezen en horen van andere verhalen en daarom schrijf ik dit. Ik krijg ook heel vaak te horen dat men er veel aan heeft. Eventueel geeft dit jou ook moed of inspiratie. Misschien geeft het gewoon (h)erkenning of maakt het andere dingen los en dat is ook goed. Niets is goed of fout aan herstelverhalen. Daarnaast wil ik vooral ook mee werken aan taboedoorbreking en veroordeling tegen gaan, want ik heb daar zelf véél meer last van gehad dan van de psychische problemen zelf, als het al problemen waren. Ik reageerde gewoon, dat is geen probleem, dat is eigenlijk doodnormaal. In plaats van ‘Wat is er mis met u?’ zou men dus beter vragen ‘Wat is er met u gebeurd?’ en ook daar wil ik mee voor ijveren, want dat is echt nodig!

21 gedachtes over “Ik leer het leven leven

  1. trauma’s ervaren in het begin van je leven en sosmzelfs al in de baarmoeder,dat zijn heel moeilijke trauma’s om te verwerken. Ik vind het knap dat je daar zo openover schrijft. Het helpt vast en zeker mensen die ook door een dergelijk procces heen -moeten – gaan

  2. Wat een zware tijd maak je mee en eigenlijk is dit natuurlijk al lang zo aan de gang, dapper dat je ondertussen ook nog een studie volgt en zoveel nieuwe dingen doet ( een gedicht voorlezen) Opschrijven kan zoveel helpen.

    1. Wel, dat is het gekke. Ik vind dit helemaal niet zwaar, ook al zegt iedereen dat. Maar dat is ook gewoon omdat dit mijn leven is en ik het zo gewoon ben en het voor mij altijd dagelijkse kost geweest is om met de gevolgen ervan om te gaan. Het is zelfs zo dat ik het leven niet zo zwaar vind en ik merk dat ik zulke reacties dus best gek vind nu, want er vallen heel veel pakken van mijn schouders en ik vind “het leven” hoe langer hoe aangenamer. 😉
      Maar bedankt voor je reactie. ❤

  3. Op de een of andere manier kan ik geen “like” op je blog achterlaten. Dus dan maar hierbij: Een vette “Like” voor jou. Heel goed bezig. Knap dat je dit zo open en eerlijk durft te delen. En Nicole zegt het ook al: heel fijn dat er een vorm van rust is. De weg is lang. Maar het je bent op de goede weg.

    1. Ik heb het altijd wel geweten… Ook altijd het gevoel gehad dat ik hem miste als begreep ik zelf niet hoe dat kon, ik had hem nooit gekend. Dat heeft daar dus mee te maken. Een psychiater zei op mijn 18de al dat de “problemen” die ik had heel vaak voorkomen bij kinderen die geboren zijn na een kind dat overleden is. Omdat ouders onbewust hun verdriet projecteren op dat volgende kind en onbewust ergens ook wat meer afstand houden omdat ze onbewust schrik hebben dat ze dat kind gaan verliezen. Bij een volgende kind zou dat al minder zijn, zei hij toen, want dan is de ervaring dat een kind ook gewoon kan blijven leven, weet je wel.

      Ik heb die uitleg altijd heel logisch gevonden en dat is altijd blijven hangen, maar ik ben het pas veel later nader gaan onderzoeken, ook door mijn psychologe nu. Het is ook iets waar niemand iets aan kan doen, het is gewoon zo. Dat is eigenlijk gewoon pech, niet meer dan dat. Het schijnt is dat ook de reden waarom ik hem als kind al mee schreef in vriendjesalbums bij “broers en zussen” als kind (ik heb het verdriet om hem waarschijnlijk heel erg hard gevoeld, dus ergens ook zijn aanwezigheid) en waarom ik als baby ander reageerde als mijn moeder de kamer binnen kwam dan mijn zus (volgens wat ik weet van mijn moeder dan, ikzelf weet dat niet meer natuurlijk. 😉 )

      Ondertussen heb ik er ook het een en ander over opgezocht, het blijkt inderdaad doodnormaal te zijn. Tegenwoordig weten ze er wel meer van dan toen en erkent men sowieso dat het hoe dan ook effect heeft op het kind dat volgt en probeert men ouders daar ook meer in voor te lichten. Ik ben zelf ook al jaren bezig met fertiliteit en dat gaat ook effect hebben op mijn kind als het ooit lukt, dat weet men ondertussen ook. Net omdat ik al zoveel tegenslagen en teleurstellingen en ook zwangerschapsverliezen heb meegemaakt, maar ook omdat mijn lichaam veel meer afgezien heeft om zwanger te raken en omdat bij langdurige fertiliteit de stress tijdens de zwangerschap kennelijk ook veel hoger is, ook daar is een logische uitleg voor. 😉

  4. Wat een heftig verhaal. Goed en knap van je dat je dit zo open deelt met ons. Het kerst ‘vieren’ is heel herkenbaar, dit jaar niet gedaan en gewoon thuis gebleven, was heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.