Kinderen zijn niet altijd een cadeau. Oh jawel…

4 november 2019: vanaf nu mag de onvervulde kinderwens en de onvruchtbaarheid in heel Europa een week lang om alle aandacht roepen. Het is immers the European Fertility Week. Het zou dom zijn om daar met mijn blog en pagina geen aandacht aan te geven. Ik zou zelfs bijna durven oproepen om mijn voorbeeld te volgen.

Ironisch genoeg is 4 november ook de dag dat ik na de zoveelste poging mocht testen, maar waarvan ik het resultaat al wist zonder testen: negatief… Ik had ergens gehoopt dat deze dag, deze eerste dag van deze week me eens iets anders had mogen brengen dan de teleurstelling elke keer opnieuw die ik gek genoeg al meer dan gewoon ben en me nog weinig van mijn stuk brengt…

De mensen die mijn blog volgen, weten hoe het zit. Ik ben 35, op mijn 17de kreeg ik te horen dat ik PCOS in het kwadraat had en dat eigen kinderen er voor mij, zelfs met fertiliteit, waarschijnlijk niet zouden inzitten. In 2009 gingen we er voor, niet geschoten is immers altijd mis. Of ik ooit veel hoop had? Nee, dat denk ik niet… Naarmate de jaren vorderden en hoe meer fertiliteitsartsen ik gezien had, waarbij de ene arts zei dat ze PCOS nog nooit zo erg had gezien en de andere me zei dat een vrouw van 80 jaar makkelijker zwanger te krijgen is dan ik, maak ik mezelf weinig illusies. Maar zolang er fertiliteit is, is er wel enige hoop… Soms vervloek ik die fertiliteit weleens, moest die er niet zijn, had ik er misschien al lang een punt achter gezet, tegelijkertijd is het misschien net dankzij fertiliteit dat het ooit wel zal lukken.

In ieder geval bleef ik al die jaren niet bij de pakken zitten en ging ik naast al hetgeen dokters me aanraadden ook zelf op zoek. Ik heb alles gedaan, tot bachbloesems toe, stel u voor. Ik heb ook alle mogelijke medische fertiliteitsbehandelingen gehad, mijn fertiliteitsarts noemt het zelf “alles doorlopen”, tot embryoacceptatie toe…

Maar uiteindelijk liet ik alles achterwege en ging ik terug normaal doen, “zoals anders”, weet je wel, het is net zonder fertiliteitsyoga, acupunctuur, massages en co…. dat ik een eigen cyclus kreeg. Het is pas toen ik mezelf terug vond achter al die fertiliteitspogingen met de meeste gekke “het zou maar eens moeten werken”-dingen en ik terug “gewoon gezond” ging doen als in gezond eten en bewegen maar niet in extremis (en ja, ik eet frietjes, maar ik let wel op wat ik eet daarnaast), ik eet zelfs terug koolhydraten en ben daar meer dan gelukkig mee.

Ik doe verder gewoon de dingen die ik graag doe, omdat die dicht bij mij staan en ik ga bijvoorbeeld gewoon yoga hier wat verder doen die misschien niet specifiek voor fertiliteit is, maar me wel laat ontspannen en me bij mezelf laat komen zonder kilometers te doen of via een computerschermpje omdat dat nu eenmaal fertiliteitsyoga is en die hier achter de hoek niet. Terwijl het eigenlijk niet meer dan logisch is dat die hier acher de hoek me veel beter zal doen.

Het is toen dus dat ik alle dokters verstomd deed staan. Oké, ik deed ook mee in een onderzoek aan de KUL naar PCOS, maar dat “goedje” moest ik eerder al pakken van mijn eigen fertiliteitsarts, maar nu pas had het ook effect…. (myo-inositol dus)

Het is ook pas toen ik met een psychologe de stress van het complex trauma ging aanpakken dat ik de dokters verstomd deed staan en ze me een mirakel zijn gaan noemen…

Ik, Els, de vrouw met de zwaarste vorm van PCOS die menig fertiliteitsarts ooit gezien had, heb nu een cyclus. Ik zeg soms al lachend, ik was 35 toen ik de eerste keer mijn regels kreeg, tja, er moeten altijd laatbloeiers in het leven zijn zeker?

Ik ben nu na al die jaren fertiliteit bezig met inseminaties in natuurlijke cycli, dat is iets wat nooit kon en nooit voor mogelijk was gehouden… Ik ben blij dat ik daarvoor terug naar de fertiliteitsarts kon waar ik “thuis” mocht komen, buiten de muren van het ziekenhuis en het nog niet zo afstandelijk en puur proceduregewijs begon aan te voelen….

Het was mooi geweest om aan het begin van deze week eindelijk een goede positieve test te mogen hebben…. Maar aangezien fertiliteitsartsen me nu al een mirakel noemen, kan dat mirakel misschien nu eindelijk wel verder gezet worden… Want voor mijn kind vechten, zal ik zoals elke moeder blijven doen.

En of een kind een cadeau is? Ik kreeg de opmerking al wel vaker… Je weet, wensouders kennen die opmerkingen maar al goed, dat kinderen niet altijd een cadeau zijn of dat ik een zogezegd ideaalbeeld van kinderen zou hebben… Gelukkig denk ik doorgaans heel weinig zwart-wit, maar ik denk wel ‘jawel: kinderen zijn een cadeau…’
In het begin werd me vaker gezegd dan nu, om me te troosten, denk ik. Ik neem niemand dat dus echt kwalijk, maar dat deed het niet, het was pas toen ik af en toe terugzei dat zij er toch ook voor gekozen hadden en dat ik hoopte dat hun kinderen dat nooit te horen kregen, dat mensen mij begonnen toe te geven dat hun kinderen inderdaad het grootste geschenk waren dat ze ooit gekregen hadden… Kinderen geven zin aan uw leven en geven het begrip onvoorwaardelijke liefde een betekenis. Dat zeiden uiteindelijk net dezelfde mensen die me ooit zeiden dat kinderen niet altijd een cadeau zijn… Geloof me, ik weet heus wel dat ze af en toe het bloed van onder uw nagels kunnen halen, ik kan me ook indenken dat ze veel zorgen met zich meebrengen en ik denk dat ik verre van een ideaalbeeld heb over kinderen (daarvoor zitten er net iets te veel rond mij in mijn leven, bovendien heb ik zelfs al kinderen opgevangen in mijn huisje en bovenop dat alles heb ik ook in de kinderpsychiatrie gewerkt, weet je wel), maar kinderen kunnen krijgen is wel degelijk een heel groot cadeau… Ik ben dankbaar voor de mensen mét kinderen die net dezelfde nuance er wel degelijk in kunnen zien en dat willen toegeven.

Ik zou er zelfs alles aan geven om ’s nachts wakker te mogen worden om borstvoeding te geven i.p.v. wakker te liggen omdat mijn leven geen zin heeft op deze manier. Draai of keer het hoe je wil: bijna ieder levend wezen wil zich voortplanten en ziet daarin de zin van het leven. Je kan dat zoveel ontkennen als je wil, maar instinctief is elk dier, zelfs elke plant en elk virus bezig met overleven en reproductie en de mens is daarin echt niet anders… Oh ja, ik zoek heel veel zingeving in andere zaken, niet voor niets zegt iedereen dat ik dringend minder moet gaan doen voor mijn eigen goed, maar het is echt niet afdoende tegenover dat zeer grote aspect van het leven. Het is wel nodig om te overleven, want dat instinct heb ik dus ook wel.

Ik weet eigenlijk niet hoeveel kinderen ik ondertussen rond mij heb weten geboren worden en hoeveel zwangerschapsaankondigingen ik te verduren kreeg. Ik weet niet hoeveel geld ik al in baby’s heb gestoken via geboortelijsten en dergelijke en ik liever in mijn eigen kind zou steken. Al heeft mijn kind, zonder dat het er is, me waarschijnlijk al veel meer dan al die baby’s tezamen gekost. Ik weet zelfs niet wat ik op de zolder weg heb steken van babyuitzet die vriendinnen hier goed bedoeld droppen met de woorden “want voor ons is het gedaan”, terwijl ze nog niet aan kinderen dachten toen ik de eerste keer bij de fertiliteitsarts zat, maar er ondertussen inderdaad 3 hebben rondlopen…. Ik weet het allemaal niet….

Ik weet wel één ding: de pijn om het ongewild kinderloos zijn, is er op al die jaren niet minder om geworden. Ik kan er misschien beter mee om, maar de pijn is inherent, altijd aanwezig en op de meest onverwachte momenten kan die boven komen. Als mijn moeder op fb zegt dat ze in cliché’s vervalt, maar kleinkinderen echt het mooiste is wat je kan overkomen bv… Niet alleen omdat ik die haar niet kan geven, maar ook omdat de kans groot is dat ik dat cliché zelf niet mag leren kennen. Maar ook wanneer ik een standbeeld zie van moeder en kind, of wanneer ik een kindje mama hoor roepen als ik over de grote markt loop en wanneer mijn grootmoeder met haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen een ijsje gaat eten en ik dat geluk misschien nooit zal kennen (ja, familiefeesten kunnen heel confronterend zijn, want ik creëer geen eigen familie op de manier), als mijn buren zeggen dat ze naar plopsaland gaan en ik gewoon hoop dat ik me ook ooit moet ergeren aan al dat studio 100-geweld en mag roepen “wilt ge die K3 wat stiller zetten?” omdat ik het niet meer kan horen of gewoon wanneer ik zoals nu besef dat het weer bijna Sinterklaas is en ik niet weet of ik dit jaar het werk als Zwarte Piet nog wel aankan omdat ik nu zo graag zelf eens met mijn kind naar een sint en zijn pieten zou gaan. En af en toe zou ik zelf heel graag wat meer willen vloeken omdat ik weer op een lego-blokje trapte (dat heb ik met die kinderopvang al wel degelijk voorgehad en ja: dat doet verdomd veel pijn! 😉 )

Och ja, het gebeurt op de meeste gekke momenten soms, er is eigenlijk geen lijn in te trekken, het kan zelfs gebeuren op de bus zonder enige aanwijsbare trigger. En soms gebeurt er niets van dat alles bij heel duidelijke triggers, zo kon ik zonder problemen naar de kraamafdeling gaan toen mijn beste vriendin bevallen was. Iets heel pijnlijk is misschien ook dat je voelt dat je niet meer “in de maatschappij” past, die is op mijn leeftijd gericht op jou als moeder met een gezin, niet als kinderloze vrouw…. en dat gaat er echt niet op beteren met het ouder worden… Dat is iets dat ik oudere kinderloze vrouwen eerder al had horen zeggen, maar wat ik zelf pas de laatste 2 jaren ook echt ben gaan voelen…. Op mijn leeftijd hoor je nu eenmaal kinderen te hebben, anders hoor je er niet meer bij en loert de eenzaamheid genadeloos achter de hoek om op de juiste moment toe te slaan.

Kinderen zijn echt wel een cadeau; niet alleen nu…. ook later

Bron: http://www.freya.nl

24 gedachtes over “Kinderen zijn niet altijd een cadeau. Oh jawel…

  1. Heftig verhaal! Ik snap dat je je zo kan voelen, maar ik geloof dat wanneer je echt passie voor iets hebt en je er altijd mee bezig kan zijn hoef je je niet eenzaam of verveeld te voelen. In mijn optiek in ieder geval.

  2. Verdrietig! Ik ken je verhaal natuurlijk wel een beetje, maar het blijft rot. Al is het een heel mooi teken dat je cyclus op gang is. Ik blijf voor je hopen dat je ooit een kindje in je armen mag houden. Liefs

  3. Wat fijn dat je eindelijk een normale cyclus hebt!

    Probeer er nu verder niet te veel mee bezig te zijn 😉 dan is het voor je het weet raak!
    En inderdaad nu gewoon gezond blijven eten, foliumzuur gaan slikken ( wie weet helpt het?)

    En ik hoop oprecht dat je echt een keer geluk gaat hebben en dan eindelijk mama mag worden! Want na al die jaren is het je gegund meid!

  4. Wat een verhaal. Ik denk dat het goed is om gewoon door te gaan met leven en wellicht niet de hele tijd ermee bezig zijn, vaak zie je dan dat dit juist de trigger kan zijn tot een groot en zo gewild cadeau.

  5. Ja, helemaal mee eens. Kinderen zijn inderdaad een cadeau. Ik heb er ook altijd voor gewaakt om niet te zeggen: ‘Kinderen némen.’ Want zo werkt het niet. Je moet maar hopen dat het je gegeven zal zijn om ze te mogen krijgen.

  6. Meid wat een verhaal! Ik leef zo met je mee 😦 Kinderen zijn echt een geschenk, de grootste die je kan krijgen! Hoop dat het ooit nog eens voor je mag gebeuren!

  7. Mijn beste vriend en zijn vriendin zitten ook al jaren in de MMM (ook PCOS) en ik maak dus van dichtbij mee wat voor impact zoiets heeft. Bij hun (na een stilgeboorte) ook nog steeds geen kindje en het is zwaar. Heel zwaar. Maar ondanks alles blijven ze hoop houden en ik hoop ook voor jou dat je dat kan en dat je ooit een prachtig kindje mag krijgen. Dikke knuf x

      1. Ik weet niet of ze die opmerking ook vaak krijgen. Denk wel dat het van veel mensen onwetendheid is. Maar alsnog vind ik dat mensen gewoon hun mond moeten houden als het niet hun eigen situatie is.

      2. Ben ik mee akkoord, maar hoe vaak ik al te horen kreeg “oh, ik ken ook iemand met PCOS en die heeft 4 kinderen puur natuur gekregen.” Nu ja, je hebt vormen van PCOS waar je nog 8 keer per jaar een eisprong hebt en er verder niet veel aan de hand is en dan heb je gevallen als ik waarbij de hele hormoonhuishouding zo overhoop ligt dat ik geen eisprong heb, maar ook dat ik te veel van dit hormoon aanmaak en weer te weinig van dat waardoor de kans op innesteling gewoon ook al heel laag is bij IVF… Het is gek dat ze dat allemaal PCOS noemen, denk ik dan, maar dus ook dat mensen daarom zeggen “oh, het is mààr PCOS”… Enfin, mij stoort dat heel vaak wel… :/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.