De helende kracht van Guido Belcanto

Guido Belcanto viert zijn 30-jarig platenbestaan… Ik ging naar de Try Out, ik zou gewoon een verslag daarvan kunnen maken, maar dat vind ik zelf nogal saai. Ikzelf vind zulke verslagen eerlijk gezegd enkel boeiend als ik er zelf was, anders zegt het niet veel, vind ik. Toch bedacht ik me gisterenavond in de zaal dat ik misschien toch iets wilde schrijven ter ere van dit gegeven. Ik heb een persoonlijke blog en de muziek van Guido Belcanto heeft toch al het een en ander met me gedaan, de persoon zelf ondertussen ook. Het verdiende toch ergens een plaatsje op mijn blog, vond ik, maar dan niet als een recensie of zo, maar dus wel als iets persoonlijk.

30 jaar platenbestaan dus, dat wil zeggen dat 30 jaar geleden zijn eerste cd (op zoek naar romantiek) uitkwam, ik was toen dus 5 jaar. Ik kan moeilijk zeggen dat zijn muziek me toen al bekoorde, 1989 was ook het jaar dat Samson de eerste keer op tv kwam en ik vond dat allicht veel leuker. Verder was ik als kind wel grote fan van Herman Van Veen en uiteraard Kinderen voor Kinderen, zoals elk kind in de jaren 80.
Ik heb de muziek van Guido Belcanto ergens in mijn tienerjaren leren kennen, ik moet een jaar of 14 geweest zijn en ik werd meegenomen. Ik wist niet hoe of wat, het was in een soort clubhuis, maar dan voor volwassenen, ergens in Antwerpen en meer dan dat kan ik er ook niet meer over zeggen. Ik was ongetwijfeld ook de jongste die er zat en als er 20 mensen binnen zaten, was het veel… Maar hoe jong ik ook was, ik was verkocht, al begreep ik zelf niet goed waarom. Ik vond hem een bijzonder figuur als ik hem daar zag staan, intrigerend, maar om eerlijk te zijn boeide de mens me toen helemaal niet, zijn liedjes wel. Het waren nu niet bepaald de liedjes die ik tot dan toe gewoon was en ik denk dan ze me als 14-jarige sowieso ook tot verbeelding spraken. Ik had nu eenmaal nog niet veel kaas gegeten van seks bijvoorbeeld, laat staan van hoeren en dergelijke… Toch ging ik daarna heel stiekem naar de bibliotheek zijn cd’s zoeken, want er was wel iets in mij geraakt.

Ik nam ze mee en beluisterde ze op mijn kamertje. Plasir d’ amour kon me toen al weinig bekoren en nog steeds vind ik die plaat eigenlijk echt niet goed. Er staan wel goede nummers op, maar over het algemeen zou ik zeggen dat het geen aanrader is. Zeerover zonder boot vond ik toen wel goed en ook La Comédie Humaine. Die laatste is een vrij deprimerende cd, maar om eerlijk te zijn was het dat wat me net aantrok…  Laat het me erop houden dat het mijn gevoelswereld heel erg beschreef. Ik nam de cd’s over op cassetjes, zo ging dat toen, en wilde me de cd’s ook echt wel gaan aanschaffen. Eens ik op mijn 16de weekendwerk begon te doen, ben ik dat ook beginnen te doen. Ik heb ze nu allemaal, heel erg moeten zoeken soms en nog het hardste naar La Comédie Humaine, net diegene die ik het liefste wilde hebben.  Voor mijn 18de verjaardag kreeg ik “Tache de beauté” cadeau en vanaf toen kocht ik gewoon elk album dat uitkwam.  Ik begon toen ook pas echt naar optredens te gaan. Ik heb hem in mijn tienerjaren nog wel een enkele keer gezien, maar ik was eigenlijk beschaamd dat ik hem goed vond. Nu vind ik dat heel erg om te moeten zeggen en toe te geven.  Maar waar mijn moeder me altijd liefkozend “een specialleke” noemde, zeiden ze op school gewoon “die rare van de Latijnse”. Ik heb wel ergens het geluk dat ik dat ook niet zo erg vond, maar ik wilde het ook niet erger maken dan het al was.

Ik denk dat ik voor de eerste keer echt gezegd heb dat ik hem goed vond en daar dus openlijk voor uitkwam toen ik op mijn 17de op de PAAZ werd opgenomen. Op een avond zag ik daar…. Guido Belcanto. Ik weet nog dat de verpleegkundige me zei dat ze niet verwacht had dat ik hem zou kennen toen ik uiteindelijk durfde vragen of hij dat echt was (ik dacht namelijk dat ik nu echt helemaal zot aan het worden was!) en ik voorzichtig zei “ik vind hem wel goed eigenlijk”. Dat was echt de eerste keer dat ik dat uitsprak…

Het leek plots heel oké om Guido Belcanto goed te vinden. Ik had toen echt een zeer zware depressie. Op een gegeven moment, ik was toen al doorverwezen naar het psychiatrisch ziekenhuis, hadden vrienden van me contact opgenomen met de verpleging om te vragen of ze me mee mochten nemen naar Guido Belcanto want dat zou me goed doen, dachten ze. Dat werd besproken op team en ik kreeg een uitzondering zonder dat ik het zelf wist. Het mooie was dat ze dat vooral toelieten omdat ze er echt van overtuigd van waren dat dat goed voor me was en ze me zeiden dat dat misschien wel betere therapie voor mij was dan wat zij konden geven. Ik werd niet meteen enthousiast (ik was nu eenmaal depressief), toch leek me dat wel een goed idee tot ik daar was en het noorden kwijtraakte van alle prikkels en me bijgevolg opsloot op de wc… Ik kon de drukte van het kleine zaaltje niet aan, maar hem horen zingen vanop de WC was wel oké ondervond ik, heel erg oké zelfs. Ik zat met mijn ogen dicht op de wc te luisteren naar wat hij zong. Het was een van de eerste keren dat ik ook terug wat kon huilen. Dat klinkt misschien gek, maar ik kon dat niet meer en dat deed heel veel deugd. Ik luisterde naar zijn stem, zijn woorden, de muziek en ik werd er rustig van. Ik kan moeilijk zeggen dat ik er echt van genoot, daarvoor zat ik te diep, maar daar op die wc zitten luisteren had iets heel helend, dat zeker wel, ik werd er alleszins heel rustig van en ook dat was lang geleden.

Een hele poos later schreef ik in zijn gastenboek ook dat zijn liedjes helend werkten voor mij. Niet veel daarna kwam hij op de radio en die man las mijn stukje in dat gastenboek voor en vroeg wat hij van die woorden vond. Ik vond het best bijzonder dat mijn stukje eruit genomen werd, maar ik weet ook nog dat Guido Belcanto zelf zei dat dat toch fantastisch was als je dat bij mensen kon teweegbrengen… Ik meen er ook nog steeds elk woord van, ook al schreef ik dat 17 jaar geleden.

Want dat waren zijn liedjes voor mij, heel erg helend en dat zijn ze nog steeds… Vroeger wist ik niet goed waarom. Ik ben altijd die “rare” geweest, dat meisje dat er nooit bij hoorde, anders was, een specialleke, een lief maar een andere meisjes dan de meeste meisjes van mijn leeftijd. Ik was heel filosofisch aangelegd en dat begrepen mensen vaak niet, nu nog niet. Ik associeer ook heel veel en werd geroemd om mijn extreem rechtvaardigheidsgevoel. Nu weet ik dat hoogbegaafd ben en dat dat daar allemaal kenmerken van zijn, dat wist ik toen echter niet en ik voelde me zelf dus ook heel anders dan de anderen en voelde nergens aansluiting al kwam ik wel met iedereen overeen en had ik met niemand problemen. Mijn leeftijdsgenoten aanvaardden me, maar ik was anders dan hen. Dat vonden zij ook en dat vond ikzelf dus ook. Ik vond mijn leeftijdsgenoten daarnaast heel vaak heel oppervlakkig en heel kinderachtig. En net dat wat ik toen rond mij miste, vond ik wel heel erg terug in zijn liedjes. Al is dat besef pas veel later gekomen, toen kon ik er vinger niet opleggen. Maar ook dat hij zong over mensen die er om de een of andere reden niet bijhoorden, ook dat deed me goed, want zo voelde ik me ook. Onder leeftijdsgenoten, in mijn familie, overal eigenlijk. Ik vond het nadien ook terug in de liedjes van Leonard Cohen, Nick Cave, Johnny Cash, Amy Winehouse, Kommil Foo, The Doors, het latere werk van Stijn Meuris en nog wel enkelen… Maar Guido Belcanto was de eerste.

Laat ons zeggen dat hij ondertussen echt wel weet wie ik ben, laat ons ook zeggen dat ik kan zeggen dat ik hem op die manier best wel als een goed mens kan omschrijven. Met uiteraard slechtere kanten, wie heeft die niet, maar een goed mens. Een goed mens die me eens over mijn schouder wreef toen mijn partner was overleden, die me vaak oprecht vraagt hoe het met me gaat, die me eens zei “mail maar” toen ik het moeilijk had en het hem wel wilde zeggen, maar het niet ging. Waarmee ik al eens ben gaan eten en op die manier een zeer goede vriendin leerde kennen omdat die er ook bij was. Ik kende ze voordien niet, maar tussen haar en mij is echt een mooie, maar zeer pure vriendschap ontstaan waarbij ik weet dat ik op haar rekenen zonder dat ze er constant is en we elkaar soms zelfs maanden niet zien. Als het nodig is, is ze er en zegt ze dat ze wel een bed voor me kan opdekken en een bord meer op tafel kan zetten voor mij (dat is echt waardevol, geloof me!) Door hem heb ik ook echt een zeer lieve man leren kennen… dat ook. En dat is gewoon ook heel mooi. 🙂 En daarnaast heb ik nog enkele echt mooie mensen leren kennen.


Gisterenavond vroeg hij me of ik dat niet moe word, altijd diezelfde liedjes horen. Ik moest half lachen en zei hem dat ik net nog tegen een vriendin had gezegd dat een optreden van hem missen nu ook niet zo erg is omdat ik hem al genoeg bezig zie. Nu, ik ga wel naar zijn optredens en vrij regelmatig inderdaad, maar zijn optreden is één ding. Ik weet ondertussen als naar daar ga, dat ik heel veel mensen daar ook ken (die mooie mensen dus) en dat is ook heel waardevol. Mijn psychologe beschreef het als een soort thuiskomen toen ik er eens over vertelde. Daarnaast bedacht ik me nadien ook nog dat zijn liedjes opnieuw horen sowieso beter is dan de herhalingen op tv, dus als ik moet kiezen weet ik het echt wel. Ik kijk natuurlijk ook niet graag tv, dat speelt ook mee. Maar ik ga regelmatig naar hem, maar ook naar anderen, ik zit bijna elk weekend in een of ander CC, dat is zo…  Veel leuker dan tv en ik woon alleen en ik heb geen kinderen dus ik moet voor niemand thuis blijven, dan vind ik zoiets sowieso veel waardevoller dan wat dan ook. Mijn grote droom is kinderen krijgen en als die er zijn… Tja, Guido, ik denk dat ik dan veel minder zal komen… want dan heb ik thuis wel iets zeer waardevol te doen… dan wel… Maar nu kom ik gewoon nog, willen of niet…

De foto heb ik gisteren getrokken: Try Out een zanger moet trachten, 13/09/2019, Olen
voor verdere info en concertdata verwijs ik graag door naar de website: www.guidobelcanto.be

Tot slot ook mijn absolute favoriet van hem…

34 gedachtes over “De helende kracht van Guido Belcanto

  1. ik heb met een mengeling van bewondering, vertedering en verdriet zitten lezen hoe je jezelf op de wc opsloot, om hem toch te kunnen horen zingen. Wat Krachtig

  2. Muziek is zo bijzonder, vind ik. De tonen, de stem en de woorden kunnen ontzettend veel troost bieden. Fijn dat jij ook een artiest hebt gevonden die je toch op een bepaalde manier door de moeilijkste tijden heen helpt en hielp.

  3. Muziek is helend! Ja daar ben ik het helemaal mee eens. Ik ken Guido niet en zijn muziek ook niet. Maar vind het heel fijn voor jou dat jij er zoveel kracht uit kunt putten. Zelf heb ik dat weer bij andere zangers en muziek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.