Nooit naar nergens, altijd vrij.

Als kind fietste ik enorm graag, het was een waarlijke hobby. Ik was ook helemaal in de wolken toen ik een jaar of 6 was en van mijn overgrootvader een BMX kreeg… Dat fietske is ook jaren meegegaan. Toen ik 10 was kreeg ik van mijn ouders een nieuwe fiets. Eén met 18 versnelling, ik was dan ook al lang de oren van hun hoofd aan het zagen voor een fiets met versnellingen en hij was paars, dat was en is eigenlijk nog steeds een van mijn favoriete kleurtjes. Groot was mijn verdriet toen die nog geen maand later gestolen werd. Euforisch was ik toen mijn ouders krak dezelfde enkele weken later opnieuw gekocht hadden… Van kwaliteit was die niet zo goed, de versnelling sprongen vaak spontaan over en het rechte stuur maakte me eigenlijk ook niet gelukkig, ik zat zo niet echt goed.

In het middelbaar reed ik doorgaans met afdankertjes, mijn vader had de hobby om van oude fietsen en wrakken terug goede fietsen te maken. Het was dus niet meer dan logisch dat wij ook met zoiets rondreden. Voor mij was het allemaal goed, als ik maar kon fietsen. Want fietsen deed ik graag. In het eerste middelbaar moest ik van mijn ouders met de bus naar school, dat kwam voornamelijk omdat Dutroux toen “betrapt” was, vermoed ik. Plots waren alle ouders van meisjes paranoia in België, dat was écht zo! Een jaar lang heb ik echt zitten zagen om met de fiets naar school te mogen en blij was ik ook toen ik het in het 2de middelbaar eindelijk mocht. Al fietsend naar school heb ik toen mijn eerste vriendje leren kennen trouwens. Mario…. Een halve Italiaan met zwarte haren en bruine ogen. Ik was 13, hij 17. Tot over onze oren verliefd op elkaar. Mijn moeder zag in hem al de ideale schoonzoon. Toen hij moest verhuizen, sprong het tussen ons af en 2 jaar na Mario leerde ik een nieuwe jongen al fietsend naar school kennen: Hans. Hij woonde in hetzelfde dorp als ik en was 2 jaar ouder… Wel ja, de fiets bracht me mijn eerste tienerliefdes, dat was duidelijk. Je zou voor minder van de fiets gaan houden. 😉

Maar de fiets betekende in mijn tienerjaren zoveel meer dan enkele kalverliefdes. Het was mijn vrijheid. Mijn moeder heeft als beltoon op haar GSM niet voor niets “I want to break free” staan, volgens mijn moeder had ik al sinds ik echt een ukkepuk was veel vrijheidsdrang, er gaan ook verhalen de ronde, ontsnapt bij mijn grootouders als kleuter (eveneens met het fietske) bijvoorbeeld en dat ze me moesten terugbrengen omdat ik dan daar wel zat te janken omdat ik niet meer wist waar ik was. Misschien was het feit dat ik een maand te vroeg geboren ben al een voorteken voor later, ik moest en zou er toen al uitkomen!

Ik werd ook opgevoed door een vader die een ware koersfreak was, ik kende op mijn 8ste al het heel parcours van Parijs-Roubaix en De Ronde van Vlaanderen uit mijn hoofd denk ik en ik kon alle coureurs van ver herkennen aan hun manier van fietsen. In de zomervakantie keek ik toen al naar de Ronde van Frankrijk. De voorkeur was nog steeds buiten spelen, maar als dat niet kon, keek ik. Mijn vader vroeg dan ’s avonds een verslag als hij van het werk kwam en als een volleerd verslaggever kon ik hem de rit van de dag uitleggen. Ik heb geen benul van de kwaliteit van mijn verslaggeving toen, maar in mijn herinnering deed ik dat goed. Als we gingen fietsen, speelde ik ook steeds coureur, ik was altijd Chiappucci en als tiener was ik supporter van Frank Vandenbroucke  in eigen land en daarbuiten van Pantani. Al weet ik nu niet in hoeverre dat dat mijn eigen keuze was, mijn vader vond die twee er namelijk echt uitspringen en ik denk dat ik vaak meer beïnvloed werd daarin dan dat ik toen wilde toegeven. Dat is eigen aan tiener zijn. Al moet ik eerlijk gezegd ook wel zeggen dat ik naar die twee nog steeds kan kijken, op de een of andere manier spreken die twee nog steeds tot mijn verbeelding, het rebelse van die twee coureurs spreekt mij overigens ook echt wel aan, misschien omdat ik zelf altijd al een rebel was*. Het blijft ook gek dat ze zelfs in vergelijkbare omstandigheden overleden zijn…. Laatst was er op Canvas een docu-serie van VDB, ik heb gekeken. Ah ja! 😉 Gebaseerd op het boek “ik ben God niet”, erfstuk van mijn vader. Het enige wat ik nog van mijn vader heb, denk ik… Oh ja, en nog een boek over de Flandriens. De koers was eigenlijk ook het enige waarin ik connectie kon voelen met mijn vader…

Dat maakte dat de fiets voor mij heel belangrijk was, het was het enige wat hij leek “goed” te vinden aan mij. . Ik fietste graag, dat was zeker, maar in mijn tienerjaren, sprong ik ook heel vaak op de fiets om thuis weg te zijn, om echt thuis te kunnen ontsnappen, aan diezelfde vader eigenlijk, ik kreeg de diagnose complexe trauma ook niet zomaar… Heel vaak was ik alleen weg, maar net zo vaak ging ik met mijn buurjongen fietsen die één jaar jonger was, wij zijn vanuit Heffen in Antwerpen uitgekomen, in Vilvoorde en God weet waar nog allemaal. Soms moesten we echt zoeken hoe we terug naar huis reden, we hadden nooit een plan, zie je. We hebben de halve provincie gezien met de fiets, denk ik. We zochten uitdagingen in heuveltjes en in spurtjes tegen elkaar en het was een beetje kindergeluk in onze tienerjaren herbeleven, vermoed ik. Het was alleszins verder zetten wat ik als kind al deed met de fiets… Mijn buurjongen reed later ook echt met een in een ploeg op de koersfiets. Daar was ik dan stiekem al heel jaloers op, voor meisjes was dat er toen amper. Ik deed dan maar judo… (Ook niet echt voor meisjes, hè, zei afgelopen week iemand, ik denk ook dat ik geen typisch meisje was eigenlijk.)

Toen ik in het hoger onderwijs zat, werd de fiets meer aan de kant geschoven. Het is te zeggen, mijn fiets was enkel nog puur functioneel, hij vervoerde me van punt a naar b en weer terug. Ik begon zelfs meer de bus te nemen dan de fiets, ik was het door weer en wind gaan een beetje moe, als het goed weer was, nam ik nog wel steeds de fiets.

Ik ging thuis weg, kwam via het in de kempen wonen bij mijn ex terug in Mechelen en deed in Mechelen alles met de fiets, puur functioneel dus. Niets meer dan dat…

In 2016 had ik een verkeersongeluk, in de maanden daarna miste ik het fietsen dan plots wel heel erg hard. Het was inderdaad een stuk vrijheid, dat is mijn auto ook trouwens… In het kader van de revalidatie, ging ik op verwijzing van de huisarts naar een beweegcoach. Van beweging kan ik immers niet veel meer, ik zit sindsdien met een lastige voet die al enkele keren is geopereerd, maar waarvan het nu vooral mee leren leven is. Zwemmen en fietsen, dat is eigenlijk het enige wat ik nog echt kan en mag doen qua belasting. Niet zo veel dus. Bij dat zwemmen is dan nog het probleem dat mij afgeraden wordt om rond het zwembad te lopen. Dat is vrij lastig te noemen, want je moet wel van het kleedhokje in het zwembad raken, niet waar? Bovendien zei de orthopedist ook dat zwemmen goed was qua minimale belasting van de voet, maar dat de beweging niet goed was voor de voet en dat het dus alleen mag als ik die voet stil houd. Dus, zonder (kleine ) brace mag ik in feite het zwembad niet in. Fietsen is dan toch net iets handiger…

Ik heb een oud ding, dacht ik, komt goed. Zadel versleten en er was wel meer aan die fiets versleten eigenlijk, maar ik ging op tocht. Veel ’s nachts ook, hetgeen mijn moeder niet echt oké vond. Maar ik deed het als ik niet kon slapen. Veel andere dingen kan je ’s nachts toch niet doen, vond ik. De sfeer ’s nachts is bovendien wel speciaal om te fietsen. Mijn moeder was al bezig dat ze wel een hometrainer voor me zou kopen, maar dat is toch hetzelfde niet moeder… “Ja maar, toch niet ’s nachts”. Ik vind dat zo onnozel, als ik al iets voorgehad heb, was het altijd overdag. Ik ben bijvoorbeeld aangerand om 14u ‘s middags en dus op klaarlichte dag, weet je wel…

Nu goed, dat ik een nieuwe fiets nodig had, werd ook wel duidelijk. Ik twijfelde een e-bike of een gewone… Het werd na veel wikken en wegen een e-bike. Ik had daar echt weerstand tegen, dan leek het net alsof ik niet meer wilde bewegen. Los van het feit dat je sowieso met een e-bike moet bewegen (de motor werkt pas als je trapt, zie je), kan je een e-bike ook gewoon op de laagste stand zetten zodat je blijft fietsen als bij een fiets zonder motor. Die stand compenseert gewoon het extra gewicht van de motor. Ik deed mijn research, een gazelle met een bosch-motor, middenmotor. Dat had ik voor mezelf uitgemaakt, dat ik daarvoor ook gewoon naar de fietsenmaker zou gaan hier op de hoek was ook een uitgemaakte zaak. Velen noemen hem duur, voor kwaliteitsfietsen heeft hij echter een normale prijs en daarbovenop moet je bij een e-bike er rekening mee houden dat die regelmatig moet worden onderhouden, zoals met een auto eigenlijk en dan is de fietsenmaker op de hoek net iets gemakkelijk en bovendien voordeliger.

Ik heb mijn vrijheid terug, ik fiets van hot naar her, functioneel maar ook recreatief. Ik amuseer mij, ga bergop en bergaf, ik rijd in het bos (weg van bij de paadjes), heb de fietsknooppunten ontdekt, ik ga met de fiets en krijg de reactie “amai, met de fiets, dat is toch ver?” Bwah, 12 km, ça va toch? Deze fiets is veel beter dan mijn oud wrak, ik heb nu ook een fiets op de juiste hoogte. De grootste kader van damesfietsen die er is, met extra ruimte tussen stuur en zadel. Mijn oud dingske was meer een fiets voor vrouwen van 1m60, zei de fietsenmaker. Geloof me, gewoon dat al maakt het fietsen veel makkelijker. Als ik mensen hoor praten over de weerstand tegenover de e-bike, herken ik de bedenkingen meteen. Maar tegen al die mensen wil ik zeggen: ik beweeg sinds ik die fiets heb net veel meer dan daarvoor en vooral: ik heb het plezier erin helemaal teruggevonden, want dat was ik echt wel kwijt. Ik wil de auto niet meer nemen, ik wil de bus niet meer nemen, ik wil fietsen, fietsen, fietsen…. Tot ik erbij neer val. Oh ja, ik ben ook al 1 keer letterlijk tegen de grond gegaan, die bocht was iets scherper dan gedacht en de snelheid iets sneller dan gedacht, en daar ging ik dan: schaafwonden: check. Rechtstaan en verder gaan. Pas voelen dat het pijn doet als je daarna een douche neemt. Dat ik sinds ik die ik die fiets heb mij terug voel als toen ik kind was en “koerske” speelde, het is herwonnen vrijheid, het is leuk, het is plezant, het is fijn, ik fiets kilometers, ik zie af, ik ga tot het uiterste, maar ik geniet, ik beeld me terug net als vroeger in dat ik een coureur ben (ik blijf een kinderlijke verbeelding hebben 😉 ). Ik begin sneller te fietsen als ik zie dat er bord staat dat meet hoeveel ik rijd en ben blij als die in een zone 30 zegt dat ik te snel rijd. Zalig vind ik dat. Ik vlam de berg af, eerst voorzichtig, nu steeds sneller en minder remmend… Ik voel mij terug dat kind en die tiener van vroeger die zich amuseert met fietsen, maar die ook letterlijk alles van zich afrijdt bij het fietsen. Pure ontspanning….

verder afvallen, dat ga ik doen….
verder fietsen, dat ga ik doen…

En misschien durf ik mij ooit wel echt een koersfiets kopen… Dat wilde ik als kind immers al, telkens wanneer ik denk dat ik werkelijk niets van mijn vader heb, komt dit kriebelbeestje opzetten en geloof het of niet: ik ben daar eigenlijk heel blij om. Misschien toch eerst nog een plooifiets ook, laatst stond ik in een fietswinkel bij de elektrische plooifietsen te kijken. Al wekken de bluebikes ondertussen ook mijn interesse. Dan kan ik van hier de trein naar ergens nemen en dan daar een bluebike huren, dat is best interessant te noemen.

Dus doet een e-bike minder bewegen, nee integendeel…. Het doet je veel meer bewegen dan je voordien voor mogelijk had gehouden. Gaat het niet goed meer, even een standje hoger, maar je gaat dus wel verder waar je vroeger zou gestopt zijn.

Oh ja, de hele aanleiding van dit bericht was het lied “Nooit naar nergens” van Yevgueni, het beschrijft het perfect eigenlijk, het is zo herkenbaar met een grote zweem van melancholie en nostalgie, maar ik zit dit nummer nu zelfs op mijn fiets te zingen. Ik kan het niet beter beschrijven…

* (Letterlijk tussen haakjes gezet: 10 jaar nadat ik van het middelbaar weg was, kwam ik mijn vroegere lerares Latijn tegen en het eerste wat ze me vroeg was “Ben jij nog steeds zo een rebel?” Ik zei aarzelend “ik denk niet dat er dat uitgaat.” Waarop ze wel moest lachen, maar goed, het zegt wel iets! 😉 )

35 gedachtes over “Nooit naar nergens, altijd vrij.

  1. Ha wat een mooi stuk proza!
    Ik ben dol op fietsen, maar ook brommeren vroeger. En nu kan ik niet zonder mijn autootje. Maar ik geniet ook wel van een fietstochtje door de stad;)

  2. Prachtig geschreven. Hier een echte tour en wielerliefhebber en fiets zelf ook graag. Door knieklachten mag ik niet meer hardlopen en mijn racefiets staat te verstoffen in de schuur terwijl ik die eigenlijk weer zou moeten pakken.

  3. Omdat wij beide geen rijbewijs hebben, doen we alles op die fiets, vooral in de zomer is dat heerlijk! Binnenkort als het prima te doen is gaan we samen met mijn schoonbrer en zn vriendin lekker fietsend toeren 😀

  4. Ach wat vreselijk van dat ongeluk. Gelukkig kan je dan nog wel fietsen, maar vast niet zulke lange stukken. Ik herken je idee wel van vrijheid. Daar verlang ik ook graag naar haha en fietsen helpt daar zeker bij 🙂

    1. Ondertussen heb ik mijn leven vrij goed kunnen aanpassen na dat ongeluk, maar ook dat was ergens een rouwproces. Ik loop nu met een wandelstok bijvoorbeeld, kan geen “mooie” schoenen meer aandoen, maar moet iets aandoen dat mijn enkel ondersteunt, met daarbij heel mooie en flaterende steunkousen….

      Toch heb ik er nu wel vrede mee… Het is inderdaad wel frustrerend dat ik nu veel pijn heb en veel meer bewegingsbeperkingen, het is net daarom dat wik blij ben dat fietsen het minst belasting geeft. 😉

  5. Ja, die fiets. Ik heb er laatst een van mijn moeder gekregen, met de bedoeling wat vaker met de fiets naar het werk te gaan. Maar ja, ik vind het vreselijk half bezweet op mijn werk aan te komen. Dus toch maar weer met de bus 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.