Geen mens die verstaat dat er zonder de ander geen liefde bestaat…

Ik heb een beslissing genomen, het was begin juni. Tot dan was ik heel onrustig, vragend en op zoek. Ik liep weg van wat ik dacht en voelde tot ik mezelf eind mei heel bewust zei “STOP met zo te lopen, ga zitten, voel wat je voelt, denk wat je denkt en leer daaruit.”

Dat is vrij moeilijk voor mij, ik heb complex trauma, heel eenvoudig gezegd zijn dat gewoon de gevolgen van opgroeien in een gezin zonder basisveiligheid. Een van die gevolgen is dat je emoties voelen moeilijk vindt, vooral omdat je altijd geleerd hebt dat ze er niet toe deden en er niet mochten zijn en ja, dat kan problemen geven.  Dat het weglopen niet hielp, was overigens heel duidelijk. Ik was niet meer thuis, wilde constant bezig zijn en bezig gehouden worden. Ik heb goede vrienden, dat zeker… dat besef je dan eens te meer achteraf. Wie heeft last van vijanden met vrienden als de jouwe, zei iemand me. Er is iets van… Ik heb vrienden die niet zo klef zijn of klef doen en die ik soms zelfs heel lang niet zie, maar er wel echt zijn als het nodig is, ik heb ook best wat mannelijke vrienden. Dat valt me meer en meer op, hoe dat zo gekomen is, weet ik eigenlijk niet, ooit was het helemaal anders. Heel vaak denk ik dat mannen veel minder drama maken en dat ik dat net heel fijn vind. No Drama With The Lama, hoor je af en toe. No Drama with men, vind ik ook passen, al rijmt dat dan weer niet. Maar goed, mannen brengen vaker rust dan vrouwen en in mijn dramatische bestaan (om maar even heel dramatisch te doen! 😉 ), is net dat misschien wel heel welkom. Geen idee eigenlijk, al zei zo een kameraad ook wel dat hij heel goed kon snappen waarom ik vrouwen totaal niet begrijp, hij vond me op mijn manier van denken enzo vaak totaal geen vrouw. Geen idee of dat waar is trouwens, ik weet dat echt niet. Bestaat er zoiets als typisch mannelijk of vrouwelijk? Geen idee, het is ook niet zo belangrijk, al vind ik die dingen wel interessant, dat dan weer wel. 😉

Nu goed, ik dwaal af, dat heb ik wel meer.
Ik ging dus voelen en daarbij stil staan. Mijn psychologe gaf me daarom ondertussen net geen staande ovatie, denk ik. Ik was ook doodmoe, maar dat werd al verholpen omdat mijn huisarts toch iets voorgeschreven had. Ze is eigenlijk tegen medicatie om te slapen, maar ze vond dat het zo ook niet verder kon. Ik geef toe dat die basis ook nodig was om het voelen aan te kunnen. Iets nemen om te slapen kan wel degelijk helpend zijn.

Toen ik dan ging voelen, was het snel heel duidelijk dat ik heel veel verdriet had. Verdriet om de liefde. Klinkt dit gek? Liefde is zo ongrijpbaar soms, zo onineembaar en zo complex. Het is niet voor niets dat zoveel liedjes erover gaan natuurlijk. Het is bijvoorbeeld ook heel pijnlijk om verliefd te zijn en te weten dat die andere het niet op jou is of eender welke andere reden waarom een relatie er niet kan zijn of niet zal lukken. Soms is liefde namelijk ook niet genoeg. De laatste tijd denk ik veel over die dingen na. Liefde kan het mooiste zijn om te krijgen en te ervaren, maar net daarom ook het pijnlijkste als dit maar niet lijkt te komen, op afstand blijft of je beseft dat het er nooit zal zijn of toch niet op de manier dat je wenst. Dat geldt zo bij een onbeantwoorde verliefdheid, dat zeker en ja, daar kan ik ook wel over meespreken. Wie niet? Daar denk ik de laatste tijd ook heel vaak aan. Bovenop dat alles is het 5 jaar geleden dat mijn partner overleden is. Ook dat was een pijnlijk besef. Ik was foto’s aan het bekijken van hem, van ons en ik kwam daarbij een foto tegen van ons: ik, hij en zijn dochter. Die dochter was toen 7, bijna 8 en het was ongeveer een maand voor zijn ongeluk. Die is getrokken op een trouwfeest en waarbij er bij alle genodigden een foto werd getrokken bij het binnengaan. Ik zag toen pas dat de tijd zo hard verder is gegaan, ik woog de helft van nu (dankzij fertiliteit met PCOS!), maar vooral zijn dochter maakte de confrontatie hiermee compleet. Zijn dochter speelt nog steeds een belangrijke rol in mijn leven en daar ben ik meer dan dankbaar voor. Het maakte ook dat ik nu heel erg zag dat zij nog een echt kind was op die foto en nu een echte puber en dat ze zo groot geworden is sindsdien. Haar lengte is niet meer dezelfde als toen, maar vooral haar gezicht is zo veranderd. Ze is geen kind meer, maar een tiener, een vrouw in wording met daarvan de eerste verschijnselen. Dat was best pijnlijk. Gelukkig dat ze groeit, ouder wordt en zich ontwikkelt, maar die confrontatie vond ik zwaar.

Wat ik aan die hele foto ook heel moeilijk vond, was het punt van het leven waar we toen stonden. Die foto straalt iets van gezinsgeluk uit, ook al waren er net zoals overal problemen. Het was ook echt puur geluk. Er was liefde en dat is het belangrijkste en er was heel veel liefde, dat meen ik. En ik verlang gewoon heel erg naar datzelfde geluk van toen. Het geluk van liefde te krijgen van de man waarvan je houdt, maar ook het geluk van een gezin, het geluk van een kind. Zijn dochter is net zoals elk kind ook al de nagel aan de doodskist geweest, maar als puntje bij paaltje komt is het puur geluk. En dan was ze nog niet eens mijn kind, maar in die periode ben ik haar wel als mijn kind gaan bekijken. Dat denk ik toch… Ik kan namelijk niet vergelijken met zogenaamde eigen kinderen. Ik verzorgde ze, gaf ze eten, deed ze naar school, was een schouder om te huilen en een zotte doos om mee in de plassen te gaan springen. Bovenop dat alles stonden ik en mijn partner toen aan het begin van een fertiliteitstraject en zou dat gezinsgeluk verder kunnen gezet worden. We zouden ook officieel gaan samenwonen. Ik twijfelde nog steeds of dat wel de ideale oplossing was toen dit huisje gekocht werd. Guido zou van de zolder mijn atelier maken, waar ik alleen kon zijn, schilderen en tekenen, maar waar ook een bed zou komen. Hij wist dat ik dat nodig had. Voor hem was dat prima.

Nu goed, naast het besef dat ik dat hele plaatje eigenlijk gewoon kwijt was en er vaak verder van lijk af te staan dan toen, koester ik deze foto ook. Mijn psychologe vroeg hem mee te nemen naar de sessie. Het is ook bizar hoe ik deze foto enkel voor mezelf wil houden namelijk, alsof die enkel mij toebehoort en niemand anders.

Nu ja, dat allemaal tezamen deed me de knoop door hakken en ik kies nog voor een fertiliteitsbehandeling in het buitenland.  Nog 1 keer ga ik ervoor. ik heb besloten dat ik Portugal toch doe, ik heb heel lang getwijfeld, maar de beslissing is gemaakt. Veel wikken, wegen, praten, denken, zuchten, janken, de put invallen en weer rechtkrabbelen… Portugal geef ik een kans… Al was het maar omdat ik nog steeds geen volwaardige kans gekregen heb….

Heel vaak vraag ik mezelf af, hoe komt dat toch? Dat ik zo verder blijf gaan, met vaak wel het idee van het toch te doen tegen beter weten in. Begin juni wist ik het, ik ben een moeder en ik vecht voor mijn kind… Mijn kind dat voor mij al heel lang leeft, maar hier gewoon niet is…. Niemand hoeft dat te geloven, maar elke wensmoeder zal zeggen dat haar kind leeft voor haar… En ik wil dat kind niet in mijn dromen houden, maar echt in mijn leven brengen en letterlijk zien leven.

Een kinderwens is iets fundamenteel, iets dat huist in de kern (en tevens de identiteit) van iemand en een onvervulde kinderwens raakt die kern heel erg hard, heel diep en laat een wonde na die niet geheeld kan worden… Wel ik grijp de laatste kans om mijn wonde te laten helen en tja, daarvoor ga ik naar Portugal…

Ik vertelde het mijn psychologe pas nadat ze zei dat ze zei dat Els “terug” was en ik gewoon zei “ja, ik heb terug rust in mijn hoofd, de beslissing is gemaakt, nog een keer en daar ga ik dus voor naar Portugal” en ik begon te janken. Ze glimlachte, meer ook niet… Het was oké, heel erg oké. Ik heb maanden met mezelf geen blijf geweten, ik kreeg te horen dat ik “depressief was na mislukte fertiliteitspogingen”, zo stond het in het verslag… De controlearts zei dat het geen depressie was, maar iets heel normaal. Maakt niet uit, ik wankelde, struikelde, viel, kroop terug recht, het was druk in mijn hoofd en ik kreeg er geen vat op. Dat vertaalde zich naar overal toe, hoe ik was in de omgang met anderen, maar ook in mijn huishouden: druk, druk, druk… en één grote chaos..

Ik ben uiteindelijk dus ook gewoon letterlijk stil gevallen, echt heel letterlijk, ik bleef op mezelf, zag enkele dagen weinig mensen, werd met mezelf geconfronteerd, met mijn gedachten en gevoelens en het werd me duidelijk wat ik moest doen. Het was ook toen dat ik die foto’s ging bekijken. Hier liep ik al weken en maanden van weg, maar nu ging mijn gevoelens en gedachten die ik als de vijand was gaan bekijken, aanvaarden en ik ging naar ze luisteren om zo tot een zekere helderheid te komen. Ik schreef op, dacht, herschreef, maakte zelfs schema’s en lijstjes…. om dan weer alles opzij te leggen en te gaan denken of beter gezegd voelen: “wat wil ik nu echt?”

Goed, je mag me veroordelen, dat mag: op die Portugal, op het blijven verder doen, op weer maar eens te gaan lijden onder behandelingen en co, je hoeft het ook niet te begrijpen, maar ik weet wel 1 ding: loop in mijn schoenen, voel wat ik voel en je zou net hetzelfde doen. Ik volg mijn hart en heb dat het overgewicht gegeven om die beslissing te maken. Volg je hart, want dat klopt altijd… Weet je wel?


PS: De titel komt letterlijk gewoon uit dit liedje, het gaat over een onvervulde kinderwens, en omschrijft het perfect!

40 gedachtes over “Geen mens die verstaat dat er zonder de ander geen liefde bestaat…

  1. Prachtige blog, zo mooi, zo puur, zo echt.
    Ik hoop dat het je mag lukken.
    En eigenlijk is het waar: zonder de ander bestaat de liefde niet.

  2. Ik zou je nooit veroordelen, ik vind dat je moet doen wat je wilt doen en als dat deze keuze is, dan moet je dat doen. Ik kan me voorstellen dat het zien van foto;’s van toen je misschien wel net dat ene zetje hebben gegeven en ik wil je heel veel sterkte toe wensen.

  3. Wauw wat heb je dit mooi geschreven. Wel erg heftig, maar ook zo goed dat je nu echt je gevoelens toelaat. Het eerste stukje in een proces is het accepteren van gevoelens. Erg herkenbaar helaas. Zelf nu ook weer even therapie gestart! Yoga en mediteren helpt mij ook erg om mezelf weer sterk te maken.

  4. Ik begrijp het zo goed, ongewenst kinderloos, ik ook. Een pijn die nooit verdwijnt, maar waar je probeert mee te leven. Fijn dat jij nog een kans hebt, voor mij is die tijd voorbij. Ik blijf altijd alleen, ik heb tegenwoordig twee kattenkopjes. Niet hetzelfde, maar ik kan in ieder geval een stuk van mijn liefde kwijt. Heel veel succes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.