Dear Nick… Dear Mr. Cave

Dear Nick, 

I was at your In Conversation event in Antwerp. There was a man with a light and a microphone, but suddenly he was gone. I just wanted to tell you something. 

I didn’t want to tell you and all the other people the full story that evening, just a bit, but I want to tell it to you now. 

My partner died in 2014: traffic. At that moment I was actually pregnant by him, but nobody knew. It was still a little early and I was pregnant after fertility-treatment. He died and five days after his death, I lost his child. Our child. He was a huge fan of your music and I think I became a fan of your music because of him. 

‘Into My Arms’ became our song. The song was playing and he asked me to dance and so it became our song. Nothing special, but for us it was a special song. I wanted to play it at his funeral. People asked me afterwards if I thought it was a love song or a song of loss. A song of love, I thought. It was a silly question – but the man I love was there in a coffin and I just wanted to hear that song on the day he was buried, because it was our song, the song of our love for each other and I loved that man and I still love him. Nothing more, nothing less, that was the reason I wanted it played at his funeral. 

We had already bought tickets for a Bad Seeds concert together. He was dead, so because of that my best friend went with me. You played ‘Into My Arms’ and I started to cry, not because of the sadness, but because of the beauty of it. I was standing there and for the first time since he passed away, I felt my partner standing by my side. Maybe it sounds stupid, but I really felt him standing by my side. My best friend cuddled me and gave me a kiss on my forehead. She cuddled me in a strong way. I was really crying, smiling too and I felt love everywhere, for and from my partner and for and from my best friend too. I went into a kind of trance of love, it was an amazing experience, that’s for sure, and it was when you were playing that song. 

I’m crying now, because I feel that same feeling. I still think it was wonderful. It was 2015, those days. My best friend died in 2016: cancer. ‘Into My Arms’ is not just the song for me and my partner anymore, it is the song for and from my best friend and all the people I love, but those two people are standing for true love for me too, so it became a song of true love, true love I actually feel when you play that song. Since they died, I like to be at any of your concerts, because of the amazing beauty I feel when you play ‘Into My Arms’. I feel Guido and Amber beside me. And all I wanted to ask was if you would play that song, so I could feel them again beside me that evening. 

The man with the light and the microphone was suddenly gone, but you played ‘Into My Arms’ anyway. I was very grateful that you played it. Now I just want to say “thanks”, for that song, for all of your songs, for such a wonderful evening, because it was

With love,
Els

In het bovenstaande staan waarschijnlijk fouten,
Engels is niet mijn moedertaal, maar het is geschreven vanuit het diepste van mijn hart en soms is dat dan ook méér dan goed genoeg (zelfs ik kan me daar af en toe overzetten, MOET me daar gewoon af en toe over zetten)
ik heb er voor mijn blog ook dingen uit weggelaten,
maar ik heb deze brief geschreven naar Nick Cave, via The Red Hand Files.

Antwoord verwacht ik niet, maar ik wilde het hem wel vertellen.  Ik was erbij met de “conversations with Nick Cave” in Utrecht en in Antwerpen. Utrecht kocht ik omdat Antwerpen was uitverkocht.
Het toeval wil dat Amber geboren en getogen is in Utrecht, dus ging ik letterlijk eerst langs haar voor ik naar Nick Cave ging. Dat alleen al was zeer emotioneel. Antwerpen is uiteindelijk via via nog gelukt en 2u voor de deuren opengingen kreeg ik het bericht “als je over 1,5u in de Roma kan zijn, ben je erbij.” Ik was in Leuven, spitsuur én de avond voor een verlengd weekend. Dat was een regelrechte ramp, maar ik was er. Ik noem het niet voor niets een wedstrijd tegen de tijd in mijn brief.


Tijdens de 2 avonden stond ik ervan versteld hoeveel mensen deelden met hem, maar ook met de rest van het publiek. Antwerpen was voor mij veel intiemer dan Utrecht, persoonlijker ook. Misschien deels ook omdat ik op de eerste rij zat en nu letterlijk soms op een meter van Nick Cave himself zat, De Roma is gewoon ook een machtige zaal met veel charisma, maar wat me bijzonder trof waren de mooie verhalen die soms ook getuigden van diepe ellende, maar net daarom zo mooi waren. Ik schrok van de openhartigheid van vele mensen, ik had dat niet verwacht. En in de Roma wilde ik er ook voor gaan. Nu moet je weten dat ik echt dacht dat er geen woord meer zou uitkomen of dat ik op zijn minst zou stotteren, dat ik zou trillen op mijn benen er nog bij in mijn broek zou plassen ook. Ik ging sowieso niet rechtstaan en zou blijven zitten, daar was ik uit! Op zich niet zo erg, Nick Cave zou me wel zien en mijn vraag zou toch aan hem gericht zijn, ik zat op de eerste rij, maar zo stond ik toch niet te publiekelijk voor iedereen te kijk (ik heb faalangst, weet je, dan is spreken in een micro voor een volle zaal géén goede keuze, echt niet!) Dat leek me een goed compromis, gewoon blijven zitten. Plots was er iemand bij mij, zodat ik mijn vraag kon stellen, ik trilde, ik voelde de zenuwen, ik had een innerlijke conversatie met mezelf: “shit, wat doe ik toch? Komaan, Els, gewoon doen.” Ik wilde bovenstaande vertellen, maar veel minder uitgebreid. Maar ik wilde echt wel vragen om “Into my arms” te spelen, ik wilde dat echt, dat moest gewoon! Goed, de man met de micro was er, Nick Cave draaide zich naar mij, wilde mij aanwijzen en dan plots riep iemand hem ergens anders. Op dat ogenblik dacht ik “nee, dat gaat niet lukken”, maar hij was weg, ik werd weer rustig. Plots was ook de man met de micro weg en toen ik dat opmerkte, begon Nick Cave zelf Into my arms te spelen. De moeglijkheid was gepasseerd, maar de vraag was niet meer nodig, opluchting alom, eigenlijk wel. En het leek heel plots alsof hij gewoon wist wat ik wilde vragen.

Enkele dagen erna schreef ik hem dit via The Red Hand Files. Of hij het werkelijk leest, weet ik niet, hij zegt dat hij ze allemaal leest, maar gewoon niet allemaal kan antwoorden, dat zei hij in Antwerpen ook. Ergens geloof ik hem daar wél in. Ik hoop alleszins wel dat hij hem te lezen krijgt, want ik vind dat hij het mag weten.


Ik heb er lang over nagedacht of ik dit ook zelf wilde publiceren en liet het eerst lezen aan de zus van mijn lieve Guido, aan intimi rond Amber en dan pas ook in The Nick Cave Fanclub, uit een soort respect ook voor alle mooie, krachtige en tegelijkertijd vaak heel droevige verhalen die velen op die avonden deelden. Nick Cave vroeg om geen foto’s te maken en om niet te filmen, zodat niemand met zijn intieme dingen ergens op het internet zou belanden. Ik vond dat mooi, heb me daaraan gehouden ook, uit respect voor iedereen in die zaal. Ik trok zowel in Utrecht als in Antwerpen een foto voor het begon en in Antwerpen ook een wanneer hij na enkele bisnummers afscheid nam van ons. Maar tijdens, nope: GSM in de handtas en daar bleef die ook, uit DIEP RESPECT voor iedereen die daar was. Nu ben ik sowieso nooit echt bezig met mijn gsm tijdens…, meestal wil ik graag een fotootjes als herinnering, maar na die foto gaat die doorgaans ook gewoon weg en wil ik vooral luisteren en genieten.
Nu goed, mezelf kan ik op het web gooien zonder de intimiteit van anderen te storen en dat deed ik. Dat ik het in The Nick Cave Fanclub deelde was ergens ook uit respect voor de anderen die hun verhalen daar wel durfden deelden, want daar is veel meer durf voor nodig dan vanachter een schermke iets typen. Mijn brief geeft wel weer wat er zoal gedeeld wordt op die avonden en waarom het zo mooi en zo intiem is.

Dat ik het nu ook hier deel, is omdat zoveel mensen zeiden dat ze zo geraakt waren door mijn woorden en dat ze er ook zeker van waren dat Nick Cave er zelf ook door zou geraakt worden als hij dit leest. Niemand is daar zeker van, denk ik, maar ik ben blij dat ik het eindelijk deel…

Want dit is wat Nick Cave voor mij betekent,
en ik zeg dus niet voor niets dat Nick Cave voor mij zoveel meer is dan “gewoon een artiest”.

UPDATE: hij heeft geantwoord: https://www.theredhandfiles.com/into-my-arms-love/

17 gedachtes over “Dear Nick… Dear Mr. Cave

  1. Wat fijn dat je er niet 1 maar 2 keer bij hebt kunnen zijn. Ik heb je vorige blogs ook gelezen. Heel heftig. Fijn dat Nick zoveel voor je betekend. Muziek krijgt plots een andere lading. Mooi is dat he!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.