Dear Nick… Dear Mr. Cave

Dear Nick,

I was there in Antwerp this week. At the last moment actually. I was really sad I couldn’t be there and 2 hours before the doors went open I got the message I could be there too… It was a race against the time, but I was there. With thanks to somebody who could arrange it for me

There was a man with a light and a microphone with me, but suddenly he was gone… Anyway, it wasn’t that bad, because you did what I wanted to ask you…

I actually even don’t want to ask you a question now, I had a wonderful evening there in Antwerp and you also told us that some people just write to you with this concept… So excuse me, but I also just want to tell you something.

The question I wanted to ask was to get something valuable, valuable for me… And so here is the story… I really don’t wanted to tell you and all the other people the full story that evening, just a bit, but I want to tell it to you now. In a kind of an anonymous way. And it has to do with to thank you!

My partner died in 2014: traffic. […] He was a huge fan of your music and I think I became a huge fan of your music because of him. I had to listen to your music, if I wanted it or not, I had to. But I thought it was wonderful music too, my partner had an incredible good taste in many ways… 😊

‘into my arms’ became “our song”, the song was playing and he asked me to dance and so it became our song. Nothing special, but for us it was a special song. I wanted to play it on his funeral. people asked me afterwards if it was a love song for me or a song of lost. A song of love, I thought it was a silly question… But the man I love was there in a coffin and I just wanted that song to hear on the day he would be buried, because it was our song, the song of our love for each other and I loved that man, I still love him actually… Nothing more, nothing less, that was the reason why I wanted it to play it on his funeral.

We had already bought tickets for a bad seed-concert together. He was dead, so because of that my best friend went with me. Into my arms was playing on that concert and I started to cry, not because of sadness, but because the beauty of it. I was standing there and for he first time since he passed away, I felt my partner standing by my side. I really felt him, maybe it sounds stupid, but I felt him standing by my side on your concert during that song… My best friend cuddled me and gave me a kiss on my forehead.(Ofcourse she also knew the meaning of that song for me) She cuddled me in a strong way. I was really crying, smiling too and I felt love everywhere, for and from my partner and from her and for her too… I came in a kind of trance full of love, it was an amazing experience and I never felt it before, that’s for sure and it was when you were playing that song…

I’m crying now, because I’m feeling that same feeling right now. I still think it was wonderful. It was 2015 those days, my best friend died in 2016: cancer. “Into my arms” is not just the song of me and my partner anymore, it’s just the song of true love for me, the love for and from my partner, but alsof for and from my best friend and all the people I love, but those 2 people are also standing for true love for me, so it became a song of true love, true love I actually feel when you play that song. Since they died, I would like to be on any of your concerts nearby, not just because you and the bad seeds are incredibly good, but also because of them and those amazing beauty I feel when you play “into my arms” on your concerts, I feel Guido and Amber beside me everytime and I cry everytime too because I feel those 2 incredibly beautiful people every time very close when you play that song. And all I wanted to ask was if you would play that song, so I could feel them again beside me that evening.

The man with the light and the microphone was suddenly gone, but you played it, so it wasn’t that bad, I was just grateful you played it anyway… and I cried, again… I felt it, aigain. 
Now I just wanted to say “thanks”, for that song, for all of your songs and music, for such a wonderful evening, because it was really wonderful that evening.

You also said there is beauty everywhere, a lot of suffering too but next to this suffering, there is also a lot of beauty in this world. I agree on that one and I was really touched by those words too. For me this is a beautiful “something” that just came out of suffering.

With love,
Els

In het bovenstaande staan waarschijnlijk fouten,
Engels is niet mijn moedertaal, maar het is geschreven vanuit het diepste van mijn hart en soms is dat dan ook méér dan goed genoeg (zelfs ik kan me daar af en toe overzetten, MOET me daar gewoon af en toe over zetten)
ik heb er voor mijn blog ook dingen uit weggelaten,
maar ik heb deze brief geschreven naar Nick Cave, via The Red Hand Files.

Antwoord verwacht ik niet, maar ik wilde het hem wel vertellen.  Ik was erbij met de “conversations with Nick Cave” in Utrecht en in Antwerpen. Utrecht kocht ik omdat Antwerpen was uitverkocht.
Het toeval wil dat Amber geboren en getogen is in Utrecht, dus ging ik letterlijk eerst langs haar voor ik naar Nick Cave ging. Dat alleen al was zeer emotioneel. Antwerpen is uiteindelijk via via nog gelukt en 2u voor de deuren opengingen kreeg ik het bericht “als je over 1,5u in de Roma kan zijn, ben je erbij.” Ik was in Leuven, spitsuur én de avond voor een verlengd weekend. Dat was een regelrechte ramp, maar ik was er. Ik noem het niet voor niets een wedstrijd tegen de tijd in mijn brief.


Tijdens de 2 avonden stond ik ervan versteld hoeveel mensen deelden met hem, maar ook met de rest van het publiek. Antwerpen was voor mij veel intiemer dan Utrecht, persoonlijker ook. Misschien deels ook omdat ik op de eerste rij zat en nu letterlijk soms op een meter van Nick Cave himself zat, De Roma is gewoon ook een machtige zaal met veel charisma, maar wat me bijzonder trof waren de mooie verhalen die soms ook getuigden van diepe ellende, maar net daarom zo mooi waren. Ik schrok van de openhartigheid van vele mensen, ik had dat niet verwacht. En in de Roma wilde ik er ook voor gaan. Nu moet je weten dat ik echt dacht dat er geen woord meer zou uitkomen of dat ik op zijn minst zou stotteren, dat ik zou trillen op mijn benen er nog bij in mijn broek zou plassen ook. Ik ging sowieso niet rechtstaan en zou blijven zitten, daar was ik uit! Op zich niet zo erg, Nick Cave zou me wel zien en mijn vraag zou toch aan hem gericht zijn, ik zat op de eerste rij, maar zo stond ik toch niet te publiekelijk voor iedereen te kijk (ik heb faalangst, weet je, dan is spreken in een micro voor een volle zaal géén goede keuze, echt niet!) Dat leek me een goed compromis, gewoon blijven zitten. Plots was er iemand bij mij, zodat ik mijn vraag kon stellen, ik trilde, ik voelde de zenuwen, ik had een innerlijke conversatie met mezelf: “shit, wat doe ik toch? Komaan, Els, gewoon doen.” Ik wilde bovenstaande vertellen, maar veel minder uitgebreid. Maar ik wilde echt wel vragen om “Into my arms” te spelen, ik wilde dat echt, dat moest gewoon! Goed, de man met de micro was er, Nick Cave draaide zich naar mij, wilde mij aanwijzen en dan plots riep iemand hem ergens anders. Op dat ogenblik dacht ik “nee, dat gaat niet lukken”, maar hij was weg, ik werd weer rustig. Plots was ook de man met de micro weg en toen ik dat opmerkte, begon Nick Cave zelf Into my arms te spelen. De moeglijkheid was gepasseerd, maar de vraag was niet meer nodig, opluchting alom, eigenlijk wel. En het leek heel plots alsof hij gewoon wist wat ik wilde vragen.

Enkele dagen erna schreef ik hem dit via The Red Hand Files. Of hij het werkelijk leest, weet ik niet, hij zegt dat hij ze allemaal leest, maar gewoon niet allemaal kan antwoorden, dat zei hij in Antwerpen ook. Ergens geloof ik hem daar wél in. Ik hoop alleszins wel dat hij hem te lezen krijgt, want ik vind dat hij het mag weten.


Ik heb er lang over nagedacht of ik dit ook zelf wilde publiceren en liet het eerst lezen aan de zus van mijn lieve Guido, aan intimi rond Amber en dan pas ook in The Nick Cave Fanclub, uit een soort respect ook voor alle mooie, krachtige en tegelijkertijd vaak heel droevige verhalen die velen op die avonden deelden. Nick Cave vroeg om geen foto’s te maken en om niet te filmen, zodat niemand met zijn intieme dingen ergens op het internet zou belanden. Ik vond dat mooi, heb me daaraan gehouden ook, uit respect voor iedereen in die zaal. Ik trok zowel in Utrecht als in Antwerpen een foto voor het begon en in Antwerpen ook een wanneer hij na enkele bisnummers afscheid nam van ons. Maar tijdens, nope: GSM in de handtas en daar bleef die ook, uit DIEP RESPECT voor iedereen die daar was. Nu ben ik sowieso nooit echt bezig met mijn gsm tijdens…, meestal wil ik graag een fotootjes als herinnering, maar na die foto gaat die doorgaans ook gewoon weg en wil ik vooral luisteren en genieten.
Nu goed, mezelf kan ik op het web gooien zonder de intimiteit van anderen te storen en dat deed ik. Dat ik het in The Nick Cave Fanclub deelde was ergens ook uit respect voor de anderen die hun verhalen daar wel durfden deelden, want daar is veel meer durf voor nodig dan vanachter een schermke iets typen. Mijn brief geeft wel weer wat er zoal gedeeld wordt op die avonden en waarom het zo mooi en zo intiem is.

Dat ik het nu ook hier deel, is omdat zoveel mensen zeiden dat ze zo geraakt waren door mijn woorden en dat ze er ook zeker van waren dat Nick Cave er zelf ook door zou geraakt worden als hij dit leest. Niemand is daar zeker van, denk ik, maar ik ben blij dat ik het eindelijk deel…

Want dit is wat Nick Cave voor mij betekent,
en ik zeg dus niet voor niets dat Nick Cave voor mij zoveel meer is dan “gewoon een artiest”.



17 gedachtes over “Dear Nick… Dear Mr. Cave

  1. Wat fijn dat je er niet 1 maar 2 keer bij hebt kunnen zijn. Ik heb je vorige blogs ook gelezen. Heel heftig. Fijn dat Nick zoveel voor je betekend. Muziek krijgt plots een andere lading. Mooi is dat he!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.