fertiliteit en complex trauma: een voorbeeld van hoe een onveilige jeugd blijft doorwerken

Zal ik nog eens iets schrijven voor mijn blog, dacht ik.
Wel ja, laat me dat doen…. Wat dan? Goede vraag. Je bent met zoveel bezig? Rust, wat is dat eigenlijk? Oh, help…
Innerlijke conversatie in mijn hoofd die aan dit bericht voorafgaat. Er gebeurt de laatste tijd effectief heel veel, in mij en rond mij. Soms lijk ik de grip wat verloren, maar ergens heb ik wel terug energie en ergens ben ik ook extreem uitgeput… Verwarrend, nietwaar? Zeg mij wat!


Dus, in februari had ik mijn laatste zwangerschapstest na de laatste terugplaatsing.
Aanvankelijk: heel veel verdriet, maar ook rust… Ik ging op zoek, alsnog een andere droom waarmaken, psychologie!

Daarna: twijfel… Er zijn altijd nog opties, misschien niet meer zo voor de hand liggende, maar er zijn er wel… Onrust, heel veel onrust, paniek, angst, verdriet, de psychiater schreef in het verslag dat ik sprak van “het ondraaglijke besef dat er zo dan nooit kinderen gaan komen”. Ik kan me dat niet specifiek herinneren, maar ik kan het gezegd hebben, want zo voelde het alleszins toch heel erg hard. Dus ik ging rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Verder gaan, verder gaan, niet voelen, niet denken, bezig blijven…

Dan natuurlijk: baf, tegen de muur gelopen en gevallen zoals gewoonlijk, story of my life. Letterlijk zakte ik op een klimaatmars door mijn benen… Maar deze keer raakte ik niet zo gemakkelijk terug recht… Dat had mijn psychiater door, mijn psychologe ook en mijn huisarts ook. Korte interventie, diagnose: depressief afglijden na mislukte fertiliteitsbehandelingen. Oké en nu?


Er werd naar oplossingen gezocht, niets gevonden…. Dus nu vindt er binnenkort een overleg plaats tussen mijn huisarts, psychiater, psychologe en mezelf…

Want wat is er nu wel heel erg naar boven gekomen? Ik heb CPTSS of complex trauma na een onveilige jeugd en men vermoedt dat de opeenstapeling van de dood van mijn partner (is alweer gebeurd in 2014) en mijn beste vriendin (2016), die eigenlijk zowat de enigen waren waar ik me veilig bij voelden en dan de fertiliteit daarbovenop dit tot in extremis getriggerd heeft.

Oké, dat zie ik wel in…
Hoe dat zo komt?
Tja, onveilige jeugd…. Ik voel mij niet snel veilig bij andere personen omdat ik mij mijn hele jeugd nooit veilig heb gevoeld. Dus als er dan twee kort na elkaar wegvallen, waar ik dat wel bij voelde…. Tja, dat wordt getriggerd uiteraard, dat is logisch.

Ook Complex trauma door misbruik, zonder in detail te willen treden, je wil niet weten wat zulke vaginale echo’s dan met je doen. Laat staan als ze er een speculum in rammen (de laatste keer voelde dat echt wel zo). Door dat misbruik heb ik vaginisme, maar ook elke keer die pijn dan kan herbelevingen doen ontstaan, de laatste terugplaatsing heb ik dat ook echt gehad, ik voelde me echt opnieuw verkracht. Ik moet langs de andere kant ook wel zeggen dat de jarenlange fertiliteitsbehandelingen dat probleem al grotendeels hebben opgelost…. Bij sommige artsen ben ik echt volledig op mijn gemak en gaat dat zonder problemen, maar bij die laatste was dat dus niet en ze ramde ook echt wel. Die combinatie is echt niet bevorderlijk. Er is namelijk ook een groot verschil tussen artsen onderling. In mijn fertiliteitscentrum kan ik zo zeggen welke ik oké of zelfs heel goed vind daarin en welke niet… Mijn eigen fertiliteitsarts doet het altijd voorzichtig en heel zachtaardig en ik vertrouw hem daarin volledig, ik voel het eigenlijk nog amper als die iets doet….



Bovendien zei mijn psychologe ook steeds dat het doodnormaal is dat je aan je eigen kindertijd begint te denken als je actief bezig bent met een kinderwens, omdat je dan onbewust gaat denken van wat je wil meenemen vanuit je eigen kindertijd en wat niet. (Dat zou trouwens ook deels een verklaring kunnen zijn voor prenatale en postnatale depressies).
Nu was ik deze week ook op een bijscholing die ging over prenataal en perinataal trauma, eigenlijk voor mijn job en vanuit interesse, maar dit raakte me wel heel erg hard. Gewoon het feit dat mijn moeder nog rouwde (en dus stress had) door het overlijden van mijn broer zal invloed gehad hebben, evenals de stress die ze had in haar huwelijk, daarnaast zou het zelfs ergens in mijn onbewuste kunnen zitten dat mijn moeder bijna overleden is tijdens de bevalling. Vroeger dacht men dat dat allemaal geen invloed had, maar tegenwoordig is men er zich meer en meer van bewust dat kinderen zowel in de baarmoeder en net na de geboorte al bewustzijn hebben. Vandaar dat men nu ook heel erg doet aan het kind meteen op je blote huid leggen net na de geboorte, dat is omdat het kind zich daar onbewust al heel erg bewust van is en dat zorgt voor een veilige hechting van in het prille begin. Het is ook daarom dat men thuisbevallingen meer en meer promoot, het zelf opvangen van het kind en dus niet door een dokter of vroedvrouw met handschoenen aan…. Ik dwaal af… maar ik zie nu zelfs in dat er daar al het een en ander van trauma kan zitten.


Nu ja, ik heb al die triggers altijd zitten negeren…. Ze hadden invloed, uiteraard, maar ik was enkel bezig met zwanger worden, al de rest negeerde ik. Net zoals bij velen in fertiliteit werd dat een obsessie.

Dus ja, zorgoverleg, ik wil nu echt iets gaan doen aan die trauma’s uit het verleden. Er zou ook een vermoeden zijn dat vorige therapieën niet genoeg de diepte ingingen. Niet alleen omdat complex trauma gewoon heel complex is, maar ook omdat ik vermoedelijk hoogbegaafd ben en dat dat dus een andere aanpak vraagt. Ik heb hun trucjes inderdaad altijd door en weet ook perfect naar waar hulpverleners willen en dergelijke. Dé reden ook waarom gedragstherapie bij mij niet werkt blijkbaar. Soms vraag ik me ook af of dat ook niet voor een groot deel is omdat ik zelf ook hulpverlener ben.  Uit een psychologische test bleek ook dat ik ongevoelig was voor straffen en belonen, wat ook een kort door de bocht-verklaring zou zijn dat het niet werkt, ook dat is te verklaren vanuit mijn complexe trauma’s in mijn onveiligheid: ik kan een beloning eigenlijk net zo goed als straf bekijken, bovendien geloof ik niet in beloningen (kan gewoon zijn: “goed gedaan”), want vanuit mijn innerlijke kind/zelf geloof ik dat simpelweg niet. Ik bedoel: als je je hele kindertijd te horen krijgt dat je niets waard bent, geloof je dat ook. Wat er ook van moge zijn, het werkt niet, dat is duidelijk. Psychoanalyse werkte altijd al wel.

Het schijnt ook dat een psychiater tegen een kameraad het ooit heel eenvoudig als volgt uitlegde: gedragstherapie werkt bij mensen die niet van nature doordenken, psychoanalyse werkt bij mensen die doorgaans boven gemiddeld intelligent zijn en daardoor ook vanuit hun eigen natuur alles al analyseren. Ik zeg altijd: bij gedragstherapie ga je een symptoom bestrijden, zoals een pijnstiller doet bij pijn. Je voelt het even niet meer, maar als je de oorzaak van de pijn niet aanpakt, komt het terug. En ik vind dat psychoanalyse dat dus wel doet en gedragstherapie niet…

Nu ja, dat zijn de 2 grote strekkingen in de psychologie en psychiatrie, je hebt van die twee ook heel veel onderverdelingen ondertussen. Mindfulness bijvoorbeeld, wordt gezien als gedragstherapie, maar dat vind ik meer dan gewoon gedragstherapie en daar heb ik ook al veel aan gehad …  Zoals met alles, is er vaak wat nuancering nodig! 😉 Maar soms moet je iets zwart-wit voorstellen om het duidelijk te maken.


Nu ja, daar ga ik nu dus mee aan de slag gaan. Ik heb er hoop in, echt wel, ik zie het zitten zelfs. Ik voel steun (én veiligheid) van bepaalde mensen, die ik bij de dood van Gui en Amber niet eens kende. 😉  Ik wil ervoor gaan… Mijn psychologe sprak al van innerlijke kind-heling, omdat mijn innerlijk kind heel erg beschadigd en gewond is geraakt in mijn jeugd en van het veilig herbeleven, bij haar dus. Maar ook gewoon van veilig gevoelens kunnen uiten omdat ik dat nooit als veilig heb aangevoeld: mogen huilen, mogen kwaad zijn, bang mogen zijn, pijn mogen voelen en mogen zeggen wat ik wil en verlang (en dus ook niet constant “sorry” zeggen als ik zoiets wel doe) …. Mensen in de ogen leren kijken, leren dat het niet erg is om hulp te vragen en om iemand te bellen als ik dat wil.  Oh ja, en echt leren omgaan met die faalangst….

Ik kan al dingen, ik heb al geleerd dat mannen te vertrouwen zijn en dat er ook heel lieve mannen rondlopen (gelukkig, maar ik groeide nu eenmaal op met een man die helemaal niet te vertrouwen of veilig was en een ander voorbeeld had ik niet echt), ik kan gevoelens ondertussen benoemen en ze er soms al laten zijn, ik weet dat angsten overwinnen er soms gewoon voor gaan is: de angst in de ogen kijken en er gewoon voor gaan ook al sta je te trillen op je benen. Afgelopen week had ik een heel simpel voorbeeld daarbij. Ik heb in 2016 een auto-ongeluk gehad en ben minder goed te been sindsdien en ik ben (niet alleen, dat zou stom zijn. 😉 Dank u!) tussen bomen, struikjes, planten een beetje bergop en bergaf gegaan. Ik stond echt te trillen op mijn benen en eigenlijk had ik echt schrik, maar ik heb dat wel gedaan. Alleen zou ik het niet gedurfd hebben, dat is zo, maar ik was niet alleen. En ik had bovendien een wandelstok bij, zo slim was ik dan weer wel geweest. Mijn kinesist zei daarna dat dat op zich goed was, omdat ik zo die spieren rond die voet wel terug meer ga trainen (vooral met bergaf gaan blijkbaar) en dat die enkel altijd zwak gaat blijven, maar door de spieren errond meer te trainen die enkel ook terug steviger kan worden. Hier se…. Voilà.  Dat is nu een heel simpel maar ook een heel duidelijk voorbeeld van hoe je angsten gewoon soms in de ogen moet kijken en ervoor gaan. Qua trauma’s en meer irreële angsten is dat al iets moeilijker natuurlijk dan dit, maar het draait wel om hetzelfde principe.

En dan moet ik nog ergens terug structuur en balans in mijn leven krijgen. Een van de redenen dat ik nog zo weinig schrijf, is wel degelijk omdat van hot naar her ren en geen tijd meer neem. Dat is jammer. Ik ben aan het denken een schema op te maken en ik kreeg de vraag van diezelfde die mee op de berg was of ik daar dan aub ook tijd voor mezelf wilde inplannen. Mijn huisarts daarna: “oh, die vraag is wel lief eigenlijk.” Ja, dat wel, het is ook nodig, denk ik.
Schrijven is tijd voor mezelf maken, net als een boek of iets anders lezen, gaan fietsen, foto’s gaan trekken, tekenen, schilderen, … en ik doe het allemaal (bijna) niet meer…


Verder, veel ambities, ik doe mee aan de stadsvernieuwing in Mechelen, stond in de Flair, Het Laatste Nieuws, komende week ook in de Dag Allemaal. Ik zit in de Data Base van De Morgen, allemaal met de ongewilde kinderloosheid. Blijkbaar krijg ik een boegbeeldstatus, zei een van die journalisten, ik kan het goed verwoorden en het is een taboe waar ik wel voor uit kom. Soms denk ik zelfs dat ik hiervoor wel heel hard naar buiten kom, net omdat ik mijn verdriet, angsten en alle gevoelens die er zijn zo hard heb moeten verbergen in mijn kindertijd. Ik moet wel zeggen, ik schrijf ze doorgaans ook pas neer als het ergste er al van gaan zakken is.


En dan uiteindelijk, ga ik waarschijnlijk nog gaan voor een behandeling in Portugal. Eigenlijk weet ik het nog steeds niet goed.
Ik kreeg ook bericht dat ik mijn bachelorjaren psychologie op 1 jaar kan doen via schakelprogramma.
Oh ja, en ik ben in overleg over een boek over mijn fertiliteitsverhaal…
Maar ook bij deze drie dingen: heel veel zelfondermijnende faalangst…. Story of my life, dank u papa (not!)



39 gedachtes over “fertiliteit en complex trauma: een voorbeeld van hoe een onveilige jeugd blijft doorwerken

  1. Jeetje wat een heftige tijd maak je door! Ik hoop dat het schrijven je verder helpt. Wat je zegt is wel weer, bij de gedachte aan kinderen ga je ook terug naar je eigen kindertijd.

  2. Jeetje, wat ontzettend heftig en wat ontzettend dapper dat je er zo open over bent! Ik wens je heel veel kracht en liefde toe.

  3. Wat heftig, maar ook mooi dat je je zo kwetsbaar opstelt door dit te delen. Je bent zo te horen al op een heel goede weg. Goed dat je hulp hebt gezocht. Ik wens je veel geluk toe en hoop dat je al je doelen kan behalen.

  4. Wat een heftig verhaal! Ik heb altijd zo veel bewondering voor hoe je alle dingen zo ontzettend goed kunt verwoorden op papier!
    Ik hoop dat je de hulp en steun krijgt die je verdient! ❤️

  5. Wat een heftig verhaal! Ik heb altijd zo veel bewondering voor hoe je alle dingen zo ontzettend goed kunt verwoorden op papier!
    Ik hoop dat je de hulp en steun krijgt die je verdient!

  6. Wat een heftig verhaal!
    Ik heb altijd zo veel bewondering voor hoe je alle dingen zo ontzettend goed kunt verwoorden op papier! Zo ontzettend knap dat je dat kan!
    Ik hoop dat je de hulp en steun krijgt die je verdient!

  7. Als eerste wat knap dat jij deze stappen neemt om je trauma’s te verwerken. Ik kan me niet voorstellen hoe jij je moet voelen door een onveilige jeugd. Je hebt je onschuld verloren en daar angst voor in de plaats gekregen. Ik wens je enorm veel sterkte in je helingsproces toe!

Laat een reactie achter op Malou Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.