Als een feniks die opnieuw herrijst

Ik probeerde al enkele weken orde in de chaos te krijgen. Orde in de chaos in mijn hoofd dan. Op een gegeven moment belde ik zelfs mijn (vroegere) psychiater om even luid “help!” te kunnen roepen. Gelukkig mocht dan van haar, ze vond het zelfs knap, zei ze, dat ik dat gedaan had. Nu ja, ik heb moeite met hulp vragen, dat heb ik altijd al gehad. “Waarom wil jij toch zo graag altijd alles alleen doen?” Vroeg mijn psychologe ooit. Euh, mijn ouders hebben mij zo opgevoed, je moet altijd zelfstandig en eender wanneer je plan in het leven kunnen trekken… Dat kan ik ook… ik word er om geroemd. Echt wel eigenlijk. Ik woon ook alleen, al jaren, dus ik ben het ook gewoon om enkel en alleen op mezelf te kunnen rekenen. Het is alleen nogal lastig als die ene persoon, alias jezelf, dan even het noorden kwijt is.


Wat was er aan de hand? Rouwen… niets meer dan dat. Maar rouwen is een nieuw evenwicht moeten zoeken omdat het andere kwijt is, dat is rouwen. Het is ook eren wat belangrijk is of was. Waarom rouwde ik dan? Definitief ongewild kinderloos. Ik moest mijn identiteit opgeven. De identiteit die vriendinnen me ooit gaven, die van een echte oermoeder, geraakt in de kern van mijn zijn dus. Ik leefde sinds mijn kinderjaren al met het plan om moeder te worden, Als ik in vriendjesboekjes schreef wat ik later wilde worden stond daar niet zoals bij de meesten zangeres of zoiets. Nee, daar stond “mama”, het leek in de sterren geschreven, dat zou ik worden, dat was mijn droom en uitgerekend ik ben dan onvruchtbaar. Al diegenen die destijds zangeres opschreven zijn wel moeder, hetgeen ook makkelijker realiseerbaarder was dan zangeres worden, denk ik. Bij mij is het waarschijnlijk omgekeerd, hoewel ik ook niet echt over zangtalent bezit.



Nu ja, ik nam deel aan een klimaatmars en zakte daar door mijn benen. Ik sliep niet meer, ik at niet meer en ging maar door. Vooral heel erg bezig blijven, dat was mijn coping op dat ogenblik, dan kon ik niet piekeren en voelen, tot ik door de benen ging. Smak, met een klap lag ik letterlijk tegen de grond, figuurlijk ook en werd ik geconfronteerd met het feit dat ik over mijn grenzen was gegaan. Ik dacht dat ik depressief was, dat bleek gelukkig niet zo. Ik spreek heel bewust van “gelukkig niet zo”. Been there, done that, niet leuk en dat is een understatement. Ik was en ben nog steeds vooral heel erg uitgeput, dus ik had in eerste instantie gewoon rust nodig, heel veel rust. Dat kreeg ik ook, een bed, een douche en 3 keer per dag eten. Meer dan dat ook niet, maar dat was wat ik nodig had. Een beetje regressie misschien en even alles uit handen mogen geven, even niet mijn plan moeten trekken maar voor me laten zorgen. Heel even maar, om dan als een Feniks terug te herrijzen… Met grote dank, dat sowieso wel…

Terug alleen thuis, ik heb nu heel nabije opvolging van mijn huisarts die me afgelopen week zei “Aarde tot Els, het spijt me, jij bent superwoman niet, maar gewoon een mens.”  Ze is soms best grappig en tegelijkertijd heel raak. En ik had bijna gezegd dat Superman wel mijn grote held was als kind, maar ik hield op dat ogenblik toch mijn mond. Ze zei ook dat wat ik nu voorgehad heb echt iedereen in mijn situatie kan overkomen, dat het doodnormaal is, dat ik mezelf daar ook niet voor moet afkraken en dat zij waarschijnlijk hetzelfde zou voorhebben. Dat ik mezelf niet moet veroordelen omdat ik psychiatrisch verpleegkundige ben en het inderdaad dus allemaal wel weet, want dat zij als dokter het ook allemaal wel weet, maar in mijn situatie waarschijnlijk hetzelfde zou voorhebben.” Aarde heeft Els ondertussen bereikt, denk ik, al was het toen nog niet en gebeurde dat gisteren pas echt concreet, denk ik…

Mijn psychologe en mijn psychiater volgen me ook even heel nauw op, op zich voelt dat wel goed. Maar ook nu pas. Ik vond het verschrikkelijk om te moeten zeggen dat het niet ging, echt verschrikkelijk, ik schaamde me dood, veroordeelde mezelf erop los ook. Ik heb geluk dat die hulpverleners mijn zelfveroordelingen wel begrepen, net omdat ze zelf ook hulpverleners zijn en het vanuit dat opzicht dus eigenlijk wel echt begrepen. Ze drukken me op het hart ze te bellen, sms’en of te mailen als ik het nodig heb. Nu ja, dat doe ik niet, dat weet ik. Dat weten zij ook, maar dan krijg ik plots een sms van de psychiater om te vragen hoe het gaat en een mail van de psychologe. Ik begin de hulp te kunnen aanvaarden, dat was best een proces. Het voelt op slag beter eigenlijk…


In dat hele verwerkingsproces zit ook nog iets van vroeger kinderlijk seksueel misbruik dat me de laatste tijd parten speelt ( en net dan is er een hele hetze rond Michael Jackson, niet het moment, echt niet) en ook nog iets met een man en heel sterke gevoelens. Oké, ik zei het, hetzij niets concreet.


Ondertussen was ik ook bij de fertiliteitsarts geweest en zei hij me dat er nog een optie was, zeker nu ik geen terugbetaling meer heb inzake behandelingen. Fertiliteit in het buitenland. Vanmorgen heb ik mijn akkoord gegeven. De procedure gaat opgestart worden, ik ga voor fertiliteit naar het buitenland, in mijn geval wordt het Porto in Portugal, ver van de baby business in Spanje en Griekenland, maar wel met meer kans op slagen dan hier en aan een lagere prijs dan wanneer ik zonder terugbetaling in België zou verder doen. Dat wil ook zeggen dat mijn kindje genetisch van Portugese oorsprong zal zijn, moest dat ooit wel lukken. Niet dat me dat iets uitmaakt, al zal ik dan waarschijnlijk best wel een redelijk donker kindje hebben. Maar dat is niet erg, ik hou van zwart haar en bruine ogen! 😉 Verder is uiterlijk compleet onbelangrijk, vind ik, dat vind ik al van in het begin en ik heb de selectie op uiterlijke kenmerken nooit zo heel goed begrepen wegens uiterst oppervlakkig. Toen ik dat ooit iemand zei, kreeg ik de reactie “allée, Els, stel u voor dat je een lelijk kind zou krijgen.” Wat is een lelijk kind dan, denk ik dan? Gaat de kleur van haar en ogen daar overigens veel aan veranderen? Nee toch? Bovendien vindt elke moeder haar kind sowieso toch het mooiste! 😉


Dus… ja, ik ben even heel kort gecrasht, ik heb het aangedurfd om hulp te vragen, ik heb ze na wat weerstand ook kunnen aanvaarden en ik heb terug perspectief. Ik zei het gisteren nog. Stemmingsschommelingen bij fertiliteit, dat komt niet alleen door de hormonen an sich, maar ook door de afwisseling tussen hoop en wanhoop… Ik ga me nu verder wat laten ondersteunen, denk ik, om terug genoeg energie te hebben, naar Portugal te gaan en een kindje heel erg hard te verwelkomen… dat sowieso wel…


PS: Oh ja, binnenkort misschien meer over mezelf in een docu-serie rond onvruchtbaarheid en de moeilijke weg naar een kind dat dat met zich meebrengt.


Met heel veel dank naar bepaalde personen voor de afgelopen dagen (ze zullen zelf wel weten wie ze zijn. 😉 ) , met veel dank voor mijn hulpverleners en ook met grote dank voor de eerste, echte fanbrief die ik gekregen heb. Echt zelfgeschreven, met pen en papier, dat deed deugd! 😊 Het sterkt me bovendien in het pad van het schrijversschap dat ik gekozen heb… Een bekende schrijfster die me min of meer onder haar vleugels genomen heeft, zei me laatst nog “Blijven doorzetten, alleen eigenzinnige koppigaards halen de eindstreep en in dit geval een boek naar hun eigen wensen! Het talent heb je, sowieso, toi, toi, toi!” Dat was na weer maar eens zever met de een of andere uitgever…. zucht! Ooit komt het er, dat boek dan! 😉


17 gedachtes over “Als een feniks die opnieuw herrijst

  1. Heftig wat je meemaakt. Tegelijkertijd ook heel mooi om te lezen dat je de stap hebt gemaakt. Ik vind jouw schrijven heel bijzonder, het nodigt men uit om alles aandachtig te lezen! Super!

  2. Pfff ik moet vaak wel even slikken hoor als ik jouw verhalen lees. Is allemaal niet niets. Moedig en sterk van je om het zo te delen, dat is een deel van beter worden en genezing! Succes!

  3. Ik denk dat al mijn woorden te kort zullen schieten als ik iets probeer te zeggen. Maar dat je in een rouwproces zit, dat lijkt mij zo logisch. En moeilijk. Rouwen is alles behalve makkelijk. En ik kan het zo goed voorstellen dat het moeilijk is om hieraan te wennen en een nieuwe koers voor jezelf uit te stippelen. Hulp vragen klinkt zo logisch, en wat ben je toch dapper en sterk. Ik wens je vooral heel veel kracht toe. Ik weet niet of je dit ooit echt een plekje zal kunnen geven.. maar vind je dapper dat je doorgaat en het weer oppakt na een crash.

Laat een reactie achter op Beautynote Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.